Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
14 nov 2018
Blaauwbekmarathon 2-2-2019 met permanent marathon parcours
3 nov 2018
In 2019 weer 6 uur in Steenbergen
1 nov 2018
22e Berenloop Terschelling: Een sportief en sfeervol loopfeest
31 okt 2018
West Coast Challenge op 8 december
Nieuws in 2018
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 28 jun 2007: Spartathlon: alle Belgen die de finish haalden (1983 t/m 2006)
* 25 jun 2007: Stand Marathon- & Ultracup 2007 na 100 km Torhout
* 23 jun 2007: Marc Papanikitas wint Nacht van Vlaanderen
* 22 jun 2007: De mannen van 'De Nacht' zijn er klaar voor…
* 21 jun 2007: Ultraned-klassement na Den Haag, Pieterpad en Haarlemmermeer
* 21 jun 2007: Berichten over de 12 uur en 6 uur Den Haag
* 20 jun 2007: Nederlandse deelname aan de Spartathlon, 1987-2006
* 16 jun 2007: De 4e ronde van Amsterdam
* 16 jun 2007: Nieuwe Belgische vereniging van fanatieke lange afstandslopers
* 15 jun 2007: De eerste 25 mannen na 15 en na 60 km bij De Zestig van Texel 2007
* 13 jun 2007: Wim Epskamp via West Highland Way op weg naar Thailand
* 13 jun 2007: Henk Sipers in Eifelsteigloop
* 11 jun 2007: Uitgangspunten Jan Knippenberg Memorial 50 & 100 EM
* 9 jun 2007: Vier man en 1 vrouw volbrengen het hele Pieterpad in 7 dagen
* 6 jun 2007: Ultraned klassement na Apeldoorn
* 6 jun 2007: Stand Marathon- Ultracup 2007 na de 6 uur Haarlemmermeer
* 6 jun 2007: Patrick Kloek verslikt zich op Cruquius in een vlieg
* 3 jun 2007: Mooi loopweer op eerste dag Pieter-ROG-pad
* 3 jun 2007: Pijn slijt, zelfoverwinning blijft
* 1 jun 2007: Tien lopers voor de hele 10e editie Pieter-ROG-pad
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Juni 2007
 
La Tournée des Tourbières - 160,9 km - 26 en 27 mei 2007

Zaterdag 17.00 uur is de start van de 100 miles (160,9 km) welke door les coureurs celestes wordt georganiseerd waarbij 4.000 hoogtemeters afgelegd dienen te worden. De GR 56 is de te volgen route waarbij de start in Xhoffraix is.

109 ultra's hebben zich ingeschreven om zich aan deze giga-uitdaging tewagen. P'tit Lou, één van de drie hoofdorganisatoren (Iron en Maiden zijn de overige twee vrienden die tevens een hoofdrol in deze trail vervullen). Belgen, Fransmannen, Nederlanders en Duitsers maken dat het
een internationale happening wordt. P'tit Lou heeft me trouwens over de streep gehaald om mee te doen aan deze zware trail door me uit te nodigen. Tja en nee zeggen kan ik niet echt goed, dus gaan met de banaan.

Nadat zaterdagmorgen de temperatuur prima was, mede dankzij een onweersbui in de nacht van vrijdag op zaterdag, brak de zon zaterdagmiddag fel door. Nou dat scheelde snel een vijf graden. De weervoorspellingen voor zaterdagnacht zijn ook niet geruststellend: onweer. Na een franstalig briefing sta ik vol goede moed aan de start. Weekkilometers tot 140 geven me zelfvertrouwen de race tot een goed einde te voltooien maar niets is vooraf natuurlijk zeker.

De eerste uren zijn meteen heftig zwaar. Je dient geconcentreerd te lopen om niet struikelen over de boomwortels waarbij de combinatie met enig klimwerk dit tot een lastige klus maakt. Wat me al gelijk stoort is dat medelopers maar Frans blijven lullen. De stroming van het water, de
vogels, de natuurgeluiden worden er door verstoord. Zelf roep ik nog eens "enjoy the silence" maar voel me niet begrepen. Het doet me denken aan de 24 uur van Apeldoorn. Prachtig zo'n afstand te volbrengen maar je kan toch als solo-loper niet genieten van die klere-herrie. Disco-muziek welke veel te hard staat. Apeldoorn heeft me als toeschouwer echt super goed gedaan: de ontmoeting met vooral het weerzien met Theo en Vincent echt super. Daarnaast is de ontmoeting tussen Ron en Jan-Albert helder voor geest blijven staan. Ron zijn reactie op Jan-Albert zijn opmerking iets gelezen te hebben over Ron in de Libelle waarop Ron hardop bijna uitschreeuwt "nee niet in de Libelle", geweldig. Ik sta stil te genieten zoals ik ook geweldig geniet wanneer Ron de familie Larsson ontmoet waarmee hij stralend op de foto wordt vastgelegd. Apeldoorn lijkt me mooi maar zelf loop ik toch liever in alle rust waarbij de Ardennen een uitgelezen moment is. Die pratende hardlopers in deze 100 miles-trail spreken over lopen die ze reeds hebben afgelegd maar hoe kan je nou genieten van het moment nu wanneer je het over verleden en toekomst hebt? Is er dan geen heden? Laat maar ik zal het denk ik nooit begrijpen.

Na 28 km is de eerste van een 6-tal verversingsposten. Mijn bidon vul ik bij. Voel me super maar besef ik ook dat het lastig handelen is in het begin van de wedstrijd verplicht te zijn het tempo terug te nemen vanwege de ondergrond terwijl je nog bruist van de energie. Mijn tactiek
is een verlengde van een citaat uitgesproken door de Kaihogyo "Het maakt niet uit of je bergopwaarts of -afwaarts loopt: er is altijd sprake van één tempo". Dit ervaarde ik in 2006 tijdens de Spartathlon ook bij een tweetal Japanse dames waarmee ik een dertigtal kilometers opliep. Hetzelfde tempo hanteren.

In het begin komt helaas de weervoorspelling uit. Het begint een periode vet te onweren waarbij de bliksem dichtbij is. Gelukkig loop ik met een vijftal andere lopers samen. Zelf moet ik denken aan een story van Ron hoe hij destijds in de duinen liep tijdens een onweersbui waarbij hij een laatste wens uitsprak. Achteraf hoor ik van Ton dat een loper is uitgestapt nadat de bliksem slechts een paar meter van hem af in een boom sloeg. Een gespleten boom heb ik zien liggen, zelf heb ik het hout nog aangeraakt om te voelen of deze nog warm was. De andere lopers trekken hun windjack aan. Nou de mijne ligt op het circa 77 km punt. Ach nog een kleine 50 kilometer ... Wat vervolgens tevens belangrijk voor me is, is de slakken in leven te laten die de paden bemannen/bevrouwen. Helaas plet ik er één, oprechte excuses aan jou en je familie.

Echt afkoelen doet het niet. De tweede post is ergens in de 50 km. Mijn les uit een tweetal mislukte Spartathlon-ervaringen is niet te gaan zitten bij een post. Maximaal tien minuten persoonlijke verzorging en dan weer verder. Zelf houd ik van een Bourgondische (niet te verwarren met boergoundische) invulling van de post. De etenswaren en drank dienen
lekker te zijn. Vanaf dit punt loopt Michel uit Visé een veertigtal kilometers samen met me op. Hij praat goed Frans, minder goed Nederlands. Perfect omdat ik gestoord wordt in het één worden met de omgeving. Zelf liep hij vorig jaar 24 uur en 26 minuten maar eindtijden
voorspellen is zinloos. Echt je kan niet plannen. Zelf is mijn doel de finish halen. Ik besef me terdege dat we nu 4.000 hoogtemeters dienen te overwinnen tegenover de 2.800 hoogtemeters van vorig jaar. Daarnaast lopen we dit jaar over meer asfalt dan in 2006. Echt vergelijken lijkt
op het appels met peren effect. Niet doen dus.

Inmiddels is het al hartstikke donker wat een prachtig effect geeft. Mijn hoofdlamp beweegt met mijn voorhoofd op en neer. De voortbeweging verloopt prima. Op het circa 77 km voelen de benen goed. Michel zegt dat zijn knie pijntjes beginnen te voelen en dat hij wil slapen, het gapen
hoor ik regelmatig maar dit alles wil ik niet horen. Ik zeg tegen hem niets te willen horen van slapen, denk er niet aan man, probeer niet te denken maar probeer te denken als een paard met oogkleppen op, strak vooruit met je hoofd iets naar beneden gericht. Ik wordt bijna kwaad op
hem omdat zijn vermoeidheid niet de mijne mag worden. Zelf wil ik mijn mentale hardheid naar hem overdragen. Niet zeuren: pijn slijt, de zelfoverwinning blijft!
Beseffend dat we nog wel de helft van de afstand dienen af te leggen maar je kan het ook anders benaderen, de helft zit er al bijna op, groeit mijn zelfvertrouwen. Na 10 minuten verversen vervolg ik de weg. De aankomende tientallen kilometers zullen zwaar worden, heb me er
geestelijk op voorbereid. Toch zal ik circa 25 km in een dip belanden. Accepteren is het enige wat me te doen staat, vooral niet aan storen. Tempo moet helaas terug maar er zullen toch ook vast en zeker weer goede momenten komen en die komen er! Op de verversingspost 103 km pak ik een 30 minuten pauze omdat ik een lange tight aantrek en toch één keer mijn sokken (Ton ik heb dus maar één keer gezondigd!) verwissel. Voel me redelijk op, ach het hoort er bij. Wat ik wel vreemd vind dat ik nog zweet als een rund. Normaliter wordt dit transpireren toch minder na
verloop van een wedstrijd. Echter in deze trail niet.

Vanaf deze post tot aan Monschau (circa dertig kilometer) loop ik weer een lekker tempo. De man met de hamer heeft me niet volledig met de spijker mijn kop ingeslagen. Nou en dan komt hét moment le mur du Monschau. Gekkenwerk, poppe(n)kast, knalt er door mijn hoofd. Met handen en voeten overwin ik de klim. De afdaling is helemaal niets. Een medeloper zegt ga maar voor omdat ik jonger ben dan himself maar hij beseft alleen niet dat ik veel stijver ben ondanks het leeftijdsverschil. In Monschau is het tevens een redelijk puzzel de juiste route te vinden. In de hele trail ben ik slechts drie keer de weg kwijtgeraakt wat in totaal een kwartiertje tijdverlies inhoudt. T.o.v. vorig jaar een aanzienlijke verbetering (destijds zeker 90 minuten verlies). Een verversingspost welke bemand wordt door mensen van buiten de organisatie begrijpen dat dit het moeilijkste punt is van de race. Zelf drink ik twee bekers thee met veel, heelveel suiker. Idem aan het overwinnen van de Sangaspas in Griekenland overvalt me hetzelfde gevoel. De motivatie is redelijk weg omdat dit alles niets met hardlopen te maken heeft maar meer met survival of the body and mind maar niemand krijgt me klein! Ik kom om te finishen! Zelf doe ik een schietgebedje, wil Hem tevens vragen me te ondersteunen, wil na het bereiken van de
finish deze opdragen aan mijn lieve pa die geniet van zijn oude dag. Op deze manier wil ik proberen de Sparta-finish te bereiken eind september 2007.

Op circa 138 km arriveer ik bij de laatste verversingspost. Drink een beker soep. Een medeloper prikt zijn blaren door, plakt zijn voeten vervolgens af. Zelf voelen mijn voeten verre van paradijselijk maar durf ze niet te aanschouwen. Zelf voel ik me hartstikke ziek. Heb het warm,
zweet gutst van mijn voorhoofd ondanks dat ik stil zit. Vervolgens heb ik het koud, wordt misselijk, voel me kotsmisselijk. Stoppen never en nooit niet! Probeer niets te laten merken aan de twee mannen van de organisatie die de post bemannen. Stel je voor dat ze me uit de wedstrijd willen halen. Bij het verlaten van de laatste post transpireer ik weer als een rund. Teveel kleren aan? Te weinig gedronken waardoor ik uitdroog? De kleine beetjes die ik drink, urineer ik tegelijkertijd weer uit. Beseffend dat ik hier alleen loop maar toch ook niet wanneer je gelooft. Probeer het tempo weer iets te verhogen. Niet echt een succes. Een nummer van John Denver flitst door m'n hoofd "leavin' on a jet plane". A struggle naar freedom and protection, security zijn kenmerkend voor mijn leven. Ik loop hier nu inmiddels reeds 26 uur. Een lang licht dalend modderig pad maakt het nog beestachtig zwaarder. De combinatie zand en water maken het redelijk modderig. Op een gegeven moment zak ik tot aan mijn rechterknie in de modder. Tja het is op 148 km, hoe trek je dan soepeltjes je been weer uit die modder? De kramp mag er absoluut niet inschieten. Het lukt. Iemand zegt na afloop "stel je voor dat je schoen in de modder was blijven steken".

De laatste tien kilometer begeeft mijn HEMA-sporthorloge het. Het ding kan een dergelijke lange tijd blijkbaar niet registreren maar wat doet een eindtijd er in vredesnaam toe?! Het slot van de trail is heftig zwaar welke langs een beekje loopt waarbij je, ondanks je vermoeidheid,
alert dient te zijn om niet te vallen. Vele boomwortels, stenen, water (waar is de kraan om de stroming, op dit moment van totale vermoeidheid, te laten stoppen?) en meer van die natuurlijke elementen maken het tot het beter klim- en klauterwerk. De route verplicht je dwars door een
beekje te lopen zonder dat er een bruggetje is. Die voeten en mijn hoofd weten echt niet wat ze overkomen. Vijf kilometer voor de finish ligt een verliefd stel te zoenen op de grond. Nou een betere symboliek kan ik me niet voorstellen. Toch gaaf, hm, dat de loop niet lichter wordt des te
dichterbij je de finish nadert. Het stijgen blijft doorgaan. Michel haalt me inmiddels ook in begeleidt door zijn zoon en een andere man. Daarnaast wordt hij ondersteunt door stokken. Zelf vindt ik dat de organisatie deze stokken niet zou moeten toestaan. Je dient deze hardloopwedstrijd toch slechts met je eigen lichaam te voltooien zonder hulpmaterialen? P'tit Lou, echt een geweldig vent, fietst me tegemoet. Hij maakt zich begrijpelijk zorgen. Het duurt hem te lang voordat ik de finish nader maar vind het prima dat het lang duurt. Na 28 uur 22
minuten en 48 seconden drink ik twee heerlijke biertjes met P'tit Lou nadat ik triomfantelijk wordt onthaald. Ton en zijn vrouw ontmoet ik gelukkig ook nog. Wat is die Ton trouwens een kanjer, hij heeft echt trail-talent.

De organiserende vrienden geven me aan in 2008 geen 100 miles meer te organiseren maar een 100 km. Iron geeft aan teveel huilende uitvallers gezien te hebben. Persoonlijk vind ik het jammer. Het laatste jaar heb ik 6 afstanden langer dan 120 km voltooit maar deze trail overtrof
Zuid-Afrika, de Algerijnse Sahara, echt alles. M'n ma zegt na thuiskomst begrijpelijk bezorgd "waarom loop je niet gewoon een marathon?". Nou dit jaar liep ik de Twente Marathon, vond het niets, qua omgeving alleen al. Daarnaast de kosten, na-inschrijving kostte iets van 38 euro ondanks dat er een grote sponsor opzit. Vergelijk je dit met La Tournée des Tourbières welke ook gesponsord wordt, deze trail kost niets waarbij zelfs twee warme maaltijden zijn inbegrepen. Een marathon mag dan voor menigeen een uitdaging zijn maar het is voor mij een mindere uitdaging. Wat grappig is dat de Twente marathon met als vierde vrouwen V1 registreerde ...

Na afloop van de trail praat ik nog amicaal met een Belgische dame in het Frans/Engels. De mensen aldaar ontvangen je daar echt met open armen. Iron spreek ik ook nog. Hij organiseert mede een trekking in Ethiopië en in de Algerijnse Sahara. Een geweldig initiatief maar helaas
geen non-stop. De wereld is echt klein, het blijkt zonder dat we het van elkaar weten dat we dezelfde Zuid-Afrikaanse vrienden hebben.

Na thuiskomst bezoeken pa en ma me nog waarna pa aan het einde zegt "bedankt voor de gezellige middag", zo wil ik ook les coureus celestes bedanken "merci pour les aimables deux jours".

Bon jour,

Henk Harenberg alias "Henry cheveuxmontagne"
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]