Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
13 aug 2019
Van hittegolf naar hoosbuien: de laatste week van de Holland Ultra Tour
12 aug 2019
Laatste editie Berg en Dal 12-10-2019
12 aug 2019
Klavertje Vier marathon- en ultraloop 25-8
29 jul 2019
De lopers van de HUT zijn halverwege
Nieuws in 2019
Nieuws in 2018
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 26 jan 2008: De kilometer-index van de Nederlandse ultralopen 2007
* 26 jan 2008: Sponsertocht Stichting Child Learn Nederland
* 26 jan 2008: Het motief van de hardloper.
* 25 jan 2008: Verdomd je hebt gelijk…de berg beweegt ?! Deel 6
* 23 jan 2008: Nieuw: Marathon 2-daagse in Spier.
* 23 jan 2008: De opstart.
* 20 jan 2008: Presentatie ‘De mens als duurloper’ op 19 april
* 19 jan 2008: Puntensysteem Marathon- & Ultracup 2008
* 19 jan 2008: Stand Marathon- & Ultracup 2008 na LPM te Genk
* 19 jan 2008: De beste ultraprestaties van 2007 (volgens Ubel's formule)
* 18 jan 2008: Verdomd je hebt gelijk…de berg beweegt ?! Deel 5
* 18 jan 2008: Nog plaats voor 3 deelnemers in Eifelsteig.
* 17 jan 2008: De Groepsloop!
* 16 jan 2008: LPM: als je maar rustig loopt blijven je schoenen als nieuw.
* 14 jan 2008: Ronde van Amersfoort
* 13 jan 2008: Tussenstand en nieuws JKM 21 maart
* 11 jan 2008: Op 14 juni weer 4 jaarlijkse Slachtemarathon
* 11 jan 2008: Verdomd je hebt gelijk…de berg beweegt ?! Deel 4
* 8 jan 2008: Eindstand UN klassement 2007
* 7 jan 2008: Willibrorduswandelpad: er is nog heel wat te lopen
* 7 jan 2008: Verdomd je hebt gelijk…de berg beweegt ?! ( deel 3)
* 7 jan 2008: Column Prisca Vis: Verdomd je hebt gelijk…de berg beweegt !? -2
* 6 jan 2008: Column Prisca Vis: Verdomd je hebt gelijk, de berg beweegt!”.. ..( 1)
* 6 jan 2008: Uitslag FAF Schinnen
* 4 jan 2008: Voorlopige kalender Marathon- & Ultracup 2008
* 3 jan 2008: RUN Winschoten met NK 100 km in NRC Sportjaarkalender 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Januari 2008
 
Verdomd je hebt gelijk…de berg beweegt ?! Deel 5

Deel 5: Doorgaan

Piet baalde van zichzelf. Omdat hij als kind zelf mishandeld is, had hij zich voorgenomen zijn eigen kinderen nooit te slaan. Maar gisteren had hij zijn zoon weer alle hoeken van het huis laten zien. Toen Piet eenmaal begonnen was met slaan, kon hij niet meer stoppen. En vandaag had Piet spijt en hij was erg in zichzelf teleurgesteld.

Truus heeft een auto ongeluk gehad en moet jaren revalideren. Veel ‘gewone’ dingen, zoals haarzelf aankleden, moet ze opnieuw leren doen. Truus heeft het erg moeilijk met haar beperkingen en ze wil ‘het bijltje er soms bij neergooien’. Maar stoppen is geen echte optie voor Truus, want dan kan ze nooit meer zelfstandig wonen. Ze moet wel doorgaan.

Jan is een dominante eigenwijze man. Hij vind het ook normaal om gas, licht en de deuren tienmaal te controleren en Jan ziet er de noodzaak niet van in om hier mee te stoppen.

Kees is erg jaloers en beschuldigd andere mensen, die er niets mee te maken hebben. Overdag is hij erg gespannen en denkt hij constant aan alcohol. Als hij ’s middags eenmaal begint met drinken kan hij niet stoppen.

Joost is perfectionistisch en overdreven netjes. Bovendien is hij bang dat hij dingen vergeet die hij gezien, gevoeld en meegemaakt heeft. Zeven jaar geleden is hij begonnen met het bijhouden van een dagboek, wat uitgegroeid is tot een bijna continue opschrijven van zijn gedachten en gevoelens. Hij schrijft zijn leeftijd, titels van boeken, ervaringen en herinneringen op kleine papiertjes die hij bewaard in dozen. Dagelijks is hij hier uren mee bezig. Joost vermijdt het lezen van kranten, omdat hij dan steeds moet teruglezen en voortdurend dingen moet opschrijven. (0)



Nu lees ik ook niet alles, maar ik heb nog nooit gelezen dat een ultraloper ‘zomaar stopte’ in een wedstrijd. Of het nu aan de voorbereiding lag, de gezondheid of de thuissituatie, altijd was er wel een reden als iemand uitstapte.
In de verslagen van ultralopers lees je hoe diep ze soms gaan:
“ Autocoureurs hadden waarschijnlijk de rode vlag gekregen, zoniet de hardlopers, ze laten hun passie voor de sport niet bepalen door weersinvloeden” (1).
Ron Bakker liep de Elfstedentocht van 210 kilometer en onderweg had hij het moeilijk. “Het wordt zwaar nu. Alles doet pijn en mijn maag raakt van slag. ”…en achteraf zei Ron: “Dat laatste stuk was loodzwaar, maar dan opgeven? Dat nooit. “ (2).
In Jordanië, tijdens de Dead Sea ultramarathon was het 32 graden en Han Frenken schreef: “Je loopt door de woestijn, zodat nergens schaduw te vinden is, en er zijn flinke klimmen. Het moeilijkste van de laatste km’s is de strijd tegen de hitte.” (3).
Marc Vanderlinden en Jan Vandendriessche wisten na een te snelle start op WK Taiwan toch een buitengewone prestatie neer te zetten. Ook Ivan Hostens, kapot als hij na enkele tientallen km’s al was, is gefinisht en ook Inez Jacquemart wist gestaag de km’s bij elkaar te lopen. (4).
Guus Smit was doorweekt in La Fagna: “Ik begin al aardig leeg te raken, maar de behoefte aan de finish is sterker dan de kroeg, dus ga ik maar weer door. Na de afdaling, bij een benzine pomp koop ik een zak chips; “Zo die ga ik eens lekker wandelend opeten.”. Na een paar honderd meter word ik toegesproken door een automobilist: “Als je nu doorloopt, kun je nog binnen elf uur finishen”. De zak chips smijt ik in de berm en zet het op een lopen. Ik finish 10:59:29 ” (5).
Wim Epskamp herkent het doorzetten ook: ‘Tot ik in Duitsland in 1995 tijdens een honderd km zo kapot kwam te zitten, ik zo diep moest gaan...toch vond ik de kracht om door te gaan. Zo’n dieptepunt overwinnen, niet opgeven, dat werkt louterend. Dat sterkt je, daar heb je later houvast aan als het eens moeilijk gaat. Gek genoeg had ik daar bij de Spartathlon helemaal geen last van. Ik was zo ontspannen ..het ging bijna spelenderwijs. (6).

Patrick Kloek tijdens een 100 km in non-stop regen : “Anny van Butsele en ik vonden, eenmaal warm en gerust, de moed terug. Toch maar doorgaan? Ja, dus.” (7).
Het was tijdens de 24 uur van Apeldoorn, dat de later winnende Ron Teunisse, door zijn begeleidend team, letterlijk weer met de neus in de looprichting gezet werd. (8).
Tom Hendriks over een warme 100 km in Japan: “Twee kilometer, wat een verschrikkelijk pokke eind is dat als je er helemaal doorheen zit. Alsof er nooit een eind aan komt....” (9).
Ook Ron Teunisse ging door tijdens de JKM: “Pijn, alles doet zeer, ophouden schreeuwt het lichaam, niet doen, doorgaan. Wisselende stemmingen, andere ultralopers gaan op dit soort momenten spontaan huilen (10).
“Een loper geeft nooit op, dus sprint Henry Okkersen naar de finish, ondanks de 10 dagen elke dag een marathon (11).
“Zijn lichaam schreeuwt het uit. Mentaal kan hij alleen maar op de been blijven door te denken aan mensen die het nog veel slechter hebben dan hij. Ernstig zieke vrienden. Ja, wat is daarbij vergeleken een tocht van 245 kilometer ?” Hierna vertrekt natuurfotograaf Jeffrey Oonk naar Congo om maandenlang apen in het oerwoud te volgen. De Spartathlon was voor Jeffrey een oefening in eenzaamheid. “Afrika wordt straks nog zwaarder.” (14)
Voor Vincent Schoenmakers was de bezemwagen even verleidelijk: “ Bij een verzorgingspost zwaaiden lieftallige dames met bezems hoog in de lucht terwijl ze roepen: ‘bezemwagen’. Velen maken er gebruik van. De verleiding is groot, maar ik vertik het om op te geven. Ik ga door en realiseer me dat slechts finishen telt. ……Het lopen is nu dodelijke ernst geworden. Toegeven aan zelfmedelijden zal later frustratie opleveren, nee hang naar tevredenheid over mezelf houdt me in de strijd.” (13)
“Krankzinnig”, stelt Carel Schrama, terwijl hij een slok water neemt. ,,Je gaat lichamelijk en geestelijk zó diep, dat wil ik mezelf nooit meer aandoen. Dit was eens maar nooit weer.” (14)

---
In wedstrijdreglementen staat meestal dat je in de wedstrijd verantwoordelijk bent voor je eigen gezondheid. Hoe ultralopers omgaan met die verantwoordelijkheid is heel persoonlijk.
Soms staat het gezond blijven centraal en kiezen ultralopers ervoor om genoeg ‘over te houden’ , zodat ze erna nog fatsoenlijk naar huis kunnen rijden. Of ze gaan niet heel diep omdat hun veeleisende leven de dag erna weer vroeg begint. Of omdat ze weten dat de grens voor dat moment bereikt is. Zoals:
Vincent Schoenmakers : ”Voor mezelf had ik besloten te stoppen als het niet meer ging”(12).
“Na elf ronden zag ik hem aan de kant staan…Zijn reden: “Anders loop ik alles kapot…..je grenzen kennen heet dat. ” (13).
En Jos Hopman zei: “Je moet je kop erbij houden, ik ben slechts één keer te diep gegaan” (12).
Joseph Buteneers stapte uit met rugklachten: “Ik heb pijnstillers bij me. Ik heb er nu drie genomen, maar je kunt niet bezig blijven.” (14)
“Als arts heb ik best twijfels over zulke avonturen. Toen ik zelf voor de vierde keer meedeed, merkte ik dat ik helemaal niet meer kon plassen. Ik voelde me zo belabberd! Toen ben ik direct gestopt. Een vriend is door dezelfde nierproblemen bijna in coma geraakt, waardoor een transplantatie noodzakelijk zou zijn geweest.”(16)

---
Soms gaan ultralopers lang door en willen meer presteren dan hun lichaam op een gezonde manier aankan. Ze lopen door ook al weten ze dat daar een ‘prijskaartje aan hangt’. Een prijskaartje van ziekten en blessures. Achteraf vertellen ze wel eens wat de gevolgen waren van het door blijven lopen. Zo begonnen ultralopers te hallucineren, plasten bloed, zijn in een coma geraakt of werden met spoed opgenomen in een ziekenhuis.
Angelika Castaneda verteld over haar ervaringen in Badwater : “Hallucineren is een kunstgreep van de geest om te overleven. Het lichaam kan de werkelijkheid ( en de pijn) niet meer aan en je geest creëert een nieuwe werkelijkheid. Het volgende stadium is nog veel griezeliger. De déja vu’s.” (16)
Om half twaalf, zijn begeleider kan zich het moment nog precies herinneren, gaat bij Gabriel Floris ‘ het licht uit’. Opeens viel hij flauw. ….Hij had zich beter dan ooit voorbereid, maar opeens verloor hij de controle over zijn bewegingen en raakte bijna in een shocktoestand.”
“Smith, die met haar deelneming geld inzamelt voor de kankerbestrijding, moet een paar kilometer verderop weer stoppen, omdat ze in coma dreigt te geraken. De geschrokken begeleiders brengen haar naar het ziekenhuis, waar ze aan het infuus wordt geplaatst.” (16)


De keuze tussen doorgaan of stoppen kan heel duidelijk zijn, zoals bij Smith.
Ook bij Floris, de winnaar van Badwater in het jaar ervoor, “Die mentaal vreselijk sterk is, want als het aan zijn geest lag, was hij al bij de finish”, stopte zijn lichaam ermee. ( 16)
Hun lichaam ‘trok aan de noodrem’ en maakte, als het ware, de keuze voor hen om te stoppen.
Kunt u stoppen ? Wanneer stopt u? Wanneer gaat u door ?
Waaróm maakt u juist díe keuze ?

Met gezonde zelfkritiek en humor twijfelen sommige ultralopers wel eens aan hun eigen keuzes.
En Andre vd Zwan dacht in Spartathlon bij zichzelf; “Wie verzint nou zoiets?” (17).
Vincent Schoenmaker vroeg zich, in Aruba, af ; “Is dit gekkenwerk, wat ik nu doe? Zal ik afhaken ? Helemaal naar Aruba gekomen om op dit prachtige tropeneiland een nederlaag te lijden? Nee. Dat nooit. Maar forceren en daardoor problemen krijgen, daar heb ik ook weinig trek in. ” (18).
Tom Hendriks liep de Tour de Mont Blanc en hij vond van zichzelf : “Dat hij niet helemaal getikt was, want hij had handschoenen mee! … Tom wijdde zijn slechte geheugen (voor de narigheid onderweg) aan een genetisch defect dat waarschijnlijk kenmerkend voor ultralopers is.” (19).
Edwin Lenaerts liep in de mist langs ravijnen en hij verteld: “We bekeken elkaar met blikken van: Is hier nog iemand normaal?” (20).



© Verdomd je hebt gelijk…de berg beweegt ?! : Prisca Vis

Bron:
Foto: Henk Geilen en Prisca Vis, fotograaf Willem Mutze.
0) Angst, fobieen en dwang. Prof Emmelkamp e.a. 1989, Deventer, Van Loghum Slaterus.
1) Autocircuit Zolder ook voor snelle atleten, door Vincent Schoenmakers, marathon plus,2002, nr 1
2) Ron Bakker wint elfsteden, door sv Friesland, op ultraned, 16 juni 2003
3) Amman, Jordanie, dead sea ultramarathon, door Han Frenken. Marathon plus, 2001, nr 4
4) WK 100 km Taiwan: Uitdaging of drama? , door Tom Hendriks, eigen website
5) La Fagna Run, door Guus Smit, Marathon Plus, 2001,nr 4
6) Wim Epskamp wil genieten’”, Runners world, november 1998, blz. 60, door Sido Martens.
7) De natste, smerigste en zwaarste 100km, door Patrick Kloek, 19 aug 2004 op ultraned.
8) Utralopers concurreren slechts met zichzelf, door Sido Martens, Runners world, juni 1997
9) Lake Saroma WK 100 km, door Tom Hendriks, op ultraned, 29 juni 2005
10) Op de grens van land zee en lucht, door Rolf Bos, Volkskrant 28 mei 1996 en op ultraned ,in mini serie door Martien Baars, op 15 december 2003
11) Marathon 10-daagse Cranendonck, door Vincent Schoenmaker, Marathon plus, 2002, nr 3-4
12) Ultramarathon Cranendonck, door Vincent Schoenmakers in Marathon plus, 2001, nr 5
13)Dodentocht: een paraplu stress rijker. door Vincent Schoenmakers. Ultraned 17 augustus 2004.
14) Carel Schrama over de Spartathlon, 18 december 2007, De losse veter.
15) Gelukkig hoef ik dit aan niemand uit te leggen, door Kees Kooman. Runners World. November 2002.
16) Badwater 135, de gevaarlijkste vorm van loopsport. Door: Kees Kooman. Runner’s world, september 1999.
17) Andre van der Zwan faalt in de Spartatlon 2003, zijn verslag op ultraned , oktober 2003
18) Is dit gekkenwerk wat ik nu doe? door Vincent Schoenmakers en Rob van den Hoek, runner’s world juli/aug 2003
19) Tour de Mont Blanc, 150 km, door Tom Hendriks, eigen website
20) Is er iemand normaal in de Tour de Mont Blanc?’ Runner’s world oktober 2003
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]