Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
9 dec 2018
Wereldrecord Camille Herron 24 uur
25 nov 2018
Verslagje 3 Bruggen Ultra
22 nov 2018
“Over 5 jaar loop ik de Spartathlon”
14 nov 2018
Blaauwbekmarathon 2-2-2019 met permanent marathon parcours
Nieuws in 2018
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 31 mrt 2008: Nieuws item La Roche marathon 1 juni 2008
* 30 mrt 2008: Self Transcendence op zaterdag 5 april
* 29 mrt 2008: De mooiste etappe van de UMT loop
* 29 mrt 2008: Yiannis Kouros loopt 48 uur in Brno.
* 28 mrt 2008: Hele JKM nu op 18/19 april
* 27 mrt 2008: UMT - zoekt op het laatste moment vervanger
* 26 mrt 2008: Nieuwe data JKM
* 26 mrt 2008: Rob van Beurden over aflasting JKM
* 26 mrt 2008: Hoe zo Goede Vrijdag?
* 25 mrt 2008: 50 km bij en met de Brauwerei
* 24 mrt 2008: ‘Kleumende Keniaan’ wint Jaarbeurs Utrecht Marathon
* 24 mrt 2008: Foto's van Rut Zoutman en finish van Wouter Hamelinck
* 23 mrt 2008: Jogger Jo finisht in de Old Mutual
* 22 mrt 2008: Rut Zoutman na 21 uur in Den Helder
* 22 mrt 2008: Tweetal nog onderweg naar Den Helder
* 22 mrt 2008: Belachelijke vertoning
* 21 mrt 2008: Drie lopers eenzaam in de nacht
* 21 mrt 2008: Op het strand is niet te lopen
* 21 mrt 2008: JKM uitgesteld naar latere datum !!!
* 21 mrt 2008: De onmogelijke tocht
* 20 mrt 2008: Een droom wordt werkelijkheid: Erwin en Arjan in de JKM
* 19 mrt 2008: Startveld inclusief estafetteteams JKM 2008
* 18 mrt 2008: Monty Python in Cornwall
* 16 mrt 2008: De UMT komt hierheen
* 16 mrt 2008: Stand Marathon- & Ultracup 2008 na Binnenmaas
* 15 mrt 2008: Bijscholingscursussen over ultralopen
* 15 mrt 2008: Ultralopen Steenbergen op koers (incl. Nederlands kampioenschap 24 uur)
* 14 mrt 2008: Forrest Gump op Texel
* 13 mrt 2008: Het is buigen of barsten voor de RUN
* 13 mrt 2008: Wilco van den Akker en de Yukon Quest
* 11 mrt 2008: Eb en vloed tijdens de Jan Knippenberg Memorial 2008
* 10 mrt 2008: Self Transcendence 100 / 50 km
* 10 mrt 2008: Route en posten Jan Knippenberg Memorial 21/22 maart 2008
* 9 mrt 2008: Stand Marathon- & Ultracup 2008 na Stein
* 6 mrt 2008: Definitieve lijst deelnemers Jan Knippenberg Memorial
* 3 mrt 2008: Spannende strijd tussen Chawawko en Bogár in Stein
* Februari
* Januari
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Maart 2008
 
Wilco van den Akker en de Yukon Quest


Als ik 50 km per dag loop zal ik binnen 34 dagen bij de finish zijn. Ik trek mijn slede van 80 kg voort en volg de ijzige rivier..…


Op 19 januari 2008 sta ik helemaal alleen aan de ‘start’ van de Yukon Quest in Alaska. De gelijknamige 1600 km lange sledehondenrace zal 3 weken later starten en ik hoop dat ik dan al een eind richting de finish ben. Als eerste mens zal ik dit parcours gaan lopen.
Voor de officiële race wordt met kettingzagen een pad ( trail) in de ijsschotsen gemaakt, zodat de route veiliger is voor de honden. Maar ík moet in deze witte wereld zelf mijn route vinden met een kaart en kompas. Iets wat best lastig is omdat hier in de bush geen markeringen zijn, zoals spoorlijnen en wegen. Ik heb een GPS bij me, maar die werkt op batterijen en is daardoor niet betrouwbaar bij –50 graden Celsius. De schaarse rivieren en dorpjes zullen mijn aanknopingspunten zijn.

Voedselpakket

In mijn voorbereidingsperiode heb ik een aantal voedselpakketten per post, naar dorpjes langs de route, gestuurd. Na 5 dagen lopen ben ik 260 km verder en ik arriveer in het eerste plaatsje waar één van mijn voedselpakketten klaarligt. Maar laat het nou net vrijdag zijn en op vrijdag is hier het postkantoor dicht. Tot maandag wachten gaat me ruim 3 dagen kosten en daarmee raak ik 150 km achter op mijn loopschema. Gelukkig is er wel een kleine winkel waar ik voor een week batterijen en eten kan kopen.

Zaterdagmorgen ga ik weer vroeg op pad en het valt me op dat de Yukon rivier veel moeilijker begaanbaar is, dan ik tijdens mijn 1600 km lange Iditarod tocht in 2006 meegemaakt heb. Wat eigenlijk logisch is, want aan de Iditarod route liggen meer dorpjes die onderling regelmatig contact hebben. Hierdoor ontstaan er goed begaanbare sporen in het ijs en is het lopen en oriënteren makkelijker. Op deze Yukon Quest trail is het echter doodstil en maar één keer per jaar gebeurt er hier iets en dat is de sledehondenrace. Maar die is nog niet geweest en de ondergrond is ruw en moeilijk. Sommige ijsschotsen zijn zo groot als een auto.

Drie dagen lang blijf ik klauteren en klimmen over allerlei grote ijsschotsen, terwijl mijn slede pijnlijk aan mijn lijf trekt. Het is zo koud dat ik al begin te rillen en ik pijn in mijn vingers en tenen krijg, als ik 30 seconden stilsta. Rusten is dus niet veilig. Maar na deze vermoeiende drie dagen kom ik bij een houten hut, de Slavins cabin. Binnenin de hut is het nog kouder dan buiten en ik zoek snel wat hout en maak de houtkachel aan. Na een uur bibberen begint het zelfs aangenaam te worden en ik heb een plek voor de nacht.

Don’t worry about a thing
De volgende dag wordt de trail steeds smaller en moeilijker begaanbaar. Er zijn ijsschotsen, spleten, gaten en scherpe randen. Maar ik heb geen keuze en ik moet er over heen. Want links van mij is een grote rotspartij en rechts is snelstromend water met ijsschotsen waar ik zeker een meter bij vandaan wil blijven. Om de moed er in te houden zet ik mijn MP3 speler aan en zing luidkeels mee met Bob Marley’s: “Don’t worry about a thing.”

Urenlang klauter ik met mijn slede van 80 kg over grote ijsschotsen heen, tot onverwacht mijn hele rechter been door het ijs zakt. De scherpe ijsrand schilt als een kaasschaaf de huid van mijn scheenbeen, maar gelukkig heb ik niets gebroken. Ik ben wel zeiknat geworden, iets wat gevaarlijk is bij –40 graden Celcius.. Ik moet direct beslissen en handelen. Snel verwissel ik mijn broek, sokken en schoenen en ik ga direct weer lopen en probeer daarbij tempo te maken, want alles in mijn lijf doet zeer van de bijtende kou. En na een kwartier lopen begin ik weer een beetje mens te worden. Het ijs heb ik niet horen kraken omdat ik naar muziek luisterde, dus mijn MP3 speler berg ik op zodat ik de rest van de trail goed kan luisteren.

Vier bewegende schimmen
Doordat de temperatuur van het stromende water hoger is dan de temperatuur van de omgeving ontstaat er een mysterieuze mist die 5 meter hoog over de rivier waait. De sfeer is sprookjesachtig en alles is prachtig wit. Ik geniet en kijk wat om me heen. Opeens zie ik vier schimmen voor mij. Ik vraag me af wat ik hier in deze eenzame sneeuw wereld tegen kan komen en ik stop met lopen. Ik zie dat de schimmen nu ook stil staan.

De mist breekt open door een windvlaag en ik sta oog in oog met 4 wolven. Ik kijk hen aan en zij kijken naar mij. Mijn hart bonkt in mijn keel als één wolf zijn lip optrekt en begint te grommen. Van een biologieleraar aan de universiteit in Alaska heb ik gehoord wat ik moet doen als ik wolven tegenkom. Snel breng ik het geleerde in de praktijk. Ik maak me zo groot mogelijk en produceer een hoop lawaai door van alles te schreeuwen. Wat ik geroepen heb weet ik niet meer, maar een hoop herrie was het wel en de wolven gaan weg.
De adrenaline giert door mijn lijf en mijn hartslag is hoog. Ik loop verder, terwijl ik op mijn hoede om mij heen blijf kijken of de wolven niet met een heleboel vriendjes terugkomen. Maar ik zie ze niet meer, het was gewoon toeval. In tegenstelling tot alle fabeltjes heeft de biologieleraar gelijk dat wolven nooit zomaar mensen aanvallen.

Slecht nieuws
Na deze enerverende dag waarin ik met één been door het ijs gezakt ben en ik de wolven tegenkwam, vind ik weer een hutje en kan ik vannacht dus binnen slapen. Na een half uur vechten met de lucifers krijg ik de houtkachel aan en omdat de hut slechts 1,50m hoog is, is de cabin snel warm. De volgende ochtend bel ik naar huis en Elselien heeft informatie ingewonnen bij de Quest Office over de trailbreakers. Want als die voorbij komen met hun kettingzagen, zal het parcours weer begaanbaar worden. Maar omdat een tweetal scooters stuk gereden zijn door een combinatie van de kou en de slechte conditie van de rivier zijn ze naar de start teruggegaan. Plastic en ijzer kan nu breken als hout. Niemand waagt zich in deze omstandigheden op de rivier en ik krijg het uitdrukkelijke advies van de Quest Office om te blijven zitten waar ik zit en niet verder te lopen. Over 3 of 6 dagen als het weer beter is, zullen ze opnieuw proberen op pad te gaan. Drie dagen stilzitten geeft me al een achterstand van 150 km op mijn loopschema, laat staan 6 dagen. Maar gezien mijn ervaringen in 2006 (waar ik later nog op terugkom), besluit ik wijs te zijn en 3 dagen te wachten.

Gevoelloos
De meter geeft –50 aan, maar ik moet de warme cabin toch verlaten om hout te hakken. Om de bijl goed vast te kunnen houden trek ik handschoenen aan in plaats van wanten. Mijn vingers beginnen al snel te steken, maar ik negeer de pijn omdat ik genoeg hout wil hakken, zodat ik niet nog een keer naar buiten hoef. Na 15 minuten heb ik gruwelijke spijt van mijn keuze en ren terug naar de hut. Snel trek ik mijn handschoenen uit en ik schrik van wat ik zie. Al mijn vingers zijn voor tweederde spierwit en gevoelloos. Hoe heb ik zo stom kunnen zijn om de pijnprikkels te negeren! Om te voorkomen dat mijn vingers zwart worden of blijvende schade oplopen begin ik met mijn armen te zwaaien om het bloed terug te krijgen naar mijn vingers. Op het moment dat het bloed terugschiet in mijn vingers doet het zo onbeschrijfelijk pijn, dat het zweet me uitbreekt, ik duizel op mijn benen en ik braakneigingen krijg. Het lijkt alsof er een vrachtauto over mijn vingers gereden is en later zien mijn vingers er uit als gezwollen worstjes. Ik had beter moeten weten en heb ongelooflijk de pest in.Een uur later ga ik weer houthakken, maar nu met mijn wanten aan.

De tweede dag bel ik hoopvol weer naar Elselien, maar er is nog geen verbetering en ik moet nog een dag wachten. Nog een dag wachten, houthakken en rekenen. Constant ben ik bezig met de route, kaartstudie en mijn schema aanpassen omdat er weer een dag verloren is, want op 23 februari moet ik bij de finish zijn. Met 50km per dag ga ik het niet meer redden, ik moet langere dagen gaan maken. Kon ik maar weer lopen. Inmiddels heb ik er een extra probleem bij, want hoewel ik mijn eten ben gaan herverdelen sinds ik vastliep, is alles toch bijna op.

De dagen glippen uit mijn handen en er moet iets gebeuren. Mijn slede laat ik in de hut en alleen met een noodrugzak ga ik op verkenning. Het is –55 graden en in notime hangen er klonten ijs aan mijn wenkbrauwen en brand de kou door mijn kleding heen. Ik wil zo graag verder. Maar hoe ik ook zoek, rechts blijven de onbegaanbare bergen en links is het open water waar ik niet overheen kan. De oever is op dit stuk door de hoge ijsschotsen onbegaanbaar. Met een slee van 80 kg is dat gekkenwerk. Als ik vast kom te zitten, wat breek of met slede en al in het water glijd, overleef ik het bij deze kou niet. Ik heb geen idee of deze onbegaanbare oever maar 1 km zo slecht is of het 100 km zo blijft. Een alternatieve route is er ook niet, daar heb ik de afgelopen dagen al urenlang naar gezocht op de kaarten.

-62 graden Celsius
De volgende morgen is het –62 graden en het weer blijft voorlopig nog slecht. Dus eet ik de helft van mijn laatste maaltijd en vertrek ik naar Slavins cabin. Ik heb besloten om 40 km terug te lopen, omdat bij deze hut een kleine airstrip was en ik inmiddels zonder eten zit. Als het weer beter is ( -25 C), kan een vliegtuigje me misschien aan de andere kant van de onbegaanbare ijsschotsen zetten. Ik mis dan wel een stuk van de trail, maar dan kan ik tenminste weer verder. Tijdens het lopen merk ik dat ik al een aantal dagen weinig gegeten heb en moeizaam kom ik vooruit. Een maal in de hut eet ik ’s avonds mijn laatste halve maaltijd.

En weer gaan er dagen voorbij. Dagen van houthakken en nadenken. Maar vliegtuigen komen er niet. Morgen start de honden slederace en persmensen zullen over een paar dagen neerstrijken in Circle. Door de tijdsdruk en het feit dat ik nu al bijna een week zonder eten zit ben ik gedwongen om terug te lopen naar Circle. Dat is op dit moment nog mijn enige kans om een lift te krijgen van de persmensen en alsnog mijn trail afmaken. Ik doe er drie dagen over om terug te lopen. Fysiek is het zwaar omdat er veel verse sneeuw gevallen is en ik al een week niet meer gegeten heb. Mentaal is het zwaar omdat ik aan het teruglopen ben, terwijl ik niet zeker weet of het een goede beslissing is en me afvraag of ik deze tocht kan uitlopen.

Terug naar af
In Circle aangekomen ga ik naar Olaf, die me twee weken eerder toen ik hier was, goed geholpen heeft. Olaf helpt me direct bij mijn zoektocht naar vervoer. Uiteindelijk vinden we een bush piloot die me wel verderop wil afzetten, zodat ik de laatste 800 km van de trail nog kan lopen. Het is niet waarvoor ik naar Alaska kwam, maar het is tenminste iets. Opgelucht ga ik mee naar zijn vliegtuig. Maar als we eenmaal bij zijn kleine vliegtuigje zijn blijkt dat mijn slede er niet in past. Daarmee vervliegt mijn laatste kans op het voortzetten van mijn tocht en de tranen staan mij nader dan het lachen. Het is voorbij terwijl ik zelf nog fit ben en ik kan er helemaal niets aan doen.

Keuzes, consequenties en overwinning
Had ik moeten gokken en gewoon proberen over de ijsschotsen te klimmen met mijn slede van 80kg ? Ik heb gekozen om het niet te doen en de gebeurtenissen daarna, de vele pech momenten, zijn consequenties van die keuze en ik zal dat moeten accepteren, hoe zuur dan ook. De keuze maken en erbij blijven, terwijl de dagen onder mijn neus wegtikten en ik mijn expeditie schema in gevaar zag komen, zie ik nu (achteraf) als een grote overwinning op mezelf. Voorheen had ik misschien wel de keuze gemaakt om eroverheen te gaan, ook al waren de risicofactoren bijna onacceptabel.
In het dagelijks leven moeten we allemaal wel eens een risicootje nemen om een stap te kunnen maken en is geld de inzet. Daarna zijn er voldoende vangnetten die je opvangen in het geval dat je misgokt. In dit soort omstandigheden is het anders, niemand kan je helpen met je keuze en niemand kan je helpen als je 'mis gokt'. De inzet is niet geld of je 'status' maar in sommige gevallen (zoals deze) is de inzet je eigen leven. Dit maakt dit soort tochten ook zeer leerzaam.

In 2006 maakte ik tijdens de Iditarod race een andere keus en ging ik maar door en door, iedere keer weer die grens iets verschuiven om maar dat kleine beetje extra winst te pakken. Tot ik plotseling als een soort toeschouwer naar mijn eigen lichaam keek, wat onbeweeglijk in de sneeuw zat. Ik besefte me dat ik in grote problemen was maar ik kon er niets meer aan doen. Als toeschouwer moedigde ik mijn lichaam aan om te bewegen. Niet meer kunnen bewegen zou betekenen dat ik daar in slaap zou vallen en doodvriezen. Maar mijn lichaam deed niets meer. Dat de zon toen opkwam was mijn redding. Het werd wat warmer en ik kwam weer bij bewustzijn. En sindsdien weet ik diep van binnen, dat ik in staat ben mezelf zo te pushen dat het misschien wel letterlijk mijn dood wordt. Deze ervaring leerde mij ook in het dagelijks leven veel.

Bijzondere ontmoetingen
Dat ik door kan gaan tot ik er letterlijk bij neerval hoef ik voor mijzelf dus niet meer te bewijzen. Maar nog steeds ga ik graag op expedities en stond ik dit jaar aan de start van en nog moeilijkere trail dan de Iditarod. Toch is er sinds die ervaring in 2006 wel wat verandert. Ik denk niet meer zozeer in winnen of verliezen en ik kan nu beter het gejaagde gevoel in mijzelf controleren. De fysieke prestatie is niet meer het eerste belang, ik geniet nu veel meer van de natuur en de bijzondere mensen die ik tegenkom. En hoewel het een dun bevolkt gebied is was er aan bijzondere ontmoetingen en prachtige omgeving geen gebrek in deze Yukon Quest.



Door: Prisca Vis
Bron: een gesprek met Wilco en het lezen van zijn dagboek.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]