Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
24 sep 2018
Sri Chinmoy 6 uur zaterdag 6 oktober
24 sep 2018
Korte voorbeschouwing en spoorboekje Spartathlon
12 sep 2018
Allgau Ultra en UTMB
11 sep 2018
Wereldkampioenschap 100 km Sveti Martin
Nieuws in 2018
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 31 mrt 2012: Van de Atlantische Oceaan naar de Middellandse zee
* 30 mrt 2012: Jan
* 29 mrt 2012: Pacer gezocht
* 26 mrt 2012: Tussenstand M&U Cup na Lier
* 26 mrt 2012: Ultraloop en Marathon Gilze
* 24 mrt 2012: The participants in the 100 mile race of the JKM
* 22 mrt 2012: Ronde van Aruba 13/14 april 2012
* 19 mrt 2012: Nog 33 nachtjes slapen ....
* 15 mrt 2012: In Bed met Jan Knippenberg
* 13 mrt 2012: Tussenstand M&U Cup na Binnenmaas
* 11 mrt 2012: Geslaagde eerste editie van de Salland Trail
* 9 mrt 2012: De inschrijvers voor de Jan Knippenberg Memorial 2012
* 8 mrt 2012: Wordt Steenbergen 24 uur het leukste hardloopevenement van Nederland?
* 7 mrt 2012: Tussenstand M&U Cup na Stein
* 5 mrt 2012: Nederlandse bestprestaties 6 uur in de verschillende leeftijdsklassen
* 4 mrt 2012: Bram van Rijswijk maakt favorietenrol waar
* 4 mrt 2012: Twintig jaar Zestig van Texel en JKM
* 2 mrt 2012: Voorbeschouwing 6 uur van Stein
* Februari
* Januari
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Maart 2012
 
Willem Mütze organiseert op 21 april 2012 voor de 6e keer Limburgs Zwaarste. Je kunt deze keer weer kiezen uit drie afstanden de 60 km, de 80 km en voor de echte durfals is er ook weer een 100 km voorzien. Limburgs Zwaarste voor degenen die het niet weten is een echte trailwedstrijd, dus grotendeels onverhard door weiden, bermen, bossen en akkers. Daarbij gaat het vrijwel continu berg op en berg af!

Mijn persoonlijke inschatting is, dat er in Nederland geen zwaardere wedstrijd voor ultralopers te vinden is. Dat wordt onderstreept door de kwalificatie die de UTMB organisatie aan deze wedstrijd dit jaar verbindt. Jawel je kunt vanaf 2012 dus in Nederland je UTMB punten gaan verdienen. Dat is bijzonder en onderstreept het unieke karakter van deze trailwedstrijd. Maar daarnaast vind ik ook dat deze trail uitermate geschikt is voor lopers die willen starten aan de “ultra” of aan het “trailrunnen”. Dat lijkt tegenstrijdig maar door de super verzorging onderweg (zowel eten als drinken in overvloed), de uitgekiende plekken waar die verzorging staat en het familiare/vriendschapskarakter van deze loop, geven elementen genoeg om het ook voor “der Einsteiger” mogelijk te maken goed te finishen.

Als training voor de “echte” wedstrijd van Limburgs Zwaarste organiseerde Willem net als vorig jaar weer twee testlopen, waarbij het 100 km parcours werd opgedeeld over twee zaterdagen waarbij eerst de 1e helft (18 februari jl.) en op zaterdag 17 maart dan de tweede helft werd gelopen. Zowel 18-2 als 17-3 stonden in Imstenrade-Heerlen (bij de voetbalkantine RKHBS) ’s morgens zo’n 30 lopers klaar om samen de 50 km te lopen. Ik zal een korte schets geven van beide dagen, zodat jullie je een beter beeld van deze trail kunnen verschaffen.

Op zaterdag 18 februari werd dus voor de eerste 50 km aangetreden. Vanwege het regenachtige weer die week was het een echte modderdag. Voor velen net als vroeger, toen het van moeder nìet mocht, nu als echte trailer wel het excuus hebbend om de kortste weg recht door de modder en waterpartijen plonzend te nemen. En dat alles onder het onder het motto natte voeten worden weer droog, maar het plezier blijft je bij.

Terug naar de start, via het Imstenrader bos, dat er bij de start op 21 april nog nachtelijk bij zal liggen, gaan we via de boerderij-hoeve van Benzenrade, waar de Geleenbeek haar bron heeft, tussen wat huizen door naar de eerste beklimming, over een weiland omhoog. Houd hier links aan, want je moet boven aangekomen aan de linkerkant door een poortje. Vorig jaar liepen in de duisternis hier de meesten al hun eerste meters verkeerd door zo gedwee als een groep schapen achter elkaar aan naar rechts te lopen. Vervolgens een afdaling over een lastig met stenen belegd pad, via de Putberg en wat kronkelen door de mooie gemeente Simpelveld, kom je via Baneheide en het Platte Bosch bij de eerste verzorging na ruim 13 km. Neem hier als het ware je ontbijtje in en loop even parallel aan de grote weg verder omlaag, daarna links richting de abdij van Mamelis nog verscholen in het bos. Je maakt een lus om deze abdij heen en krijgt een moeilijke afdaling voor de kiezen, onder aangekomen ren je via een weggetje naar links zo Duitsland in. Via schitterende trailpaadjes langs bermen, struikgewas en ook bos krijg je aan Duitse zijde twee steile bergjes te verwerken. Uiteindelijk ren je via de grens Vaals-Aken, aan wederom de Duitse kant, de steilste berg van het gehele parcours omhoog, de Vaalserberg. Boven aangekomen met het zweet op je voorhoofd zie je de lieftallige medewerkers van de tweede verzorging al snel staan. Na de rust ga je richting Belgische kant en kom je via bosgebied en een afdaling bij het gehucht Wolfhaag. Hier loop je doorheen waarna links een lange geasfalteerde weg omhoog overgaat in een bospad allà greppel die nog langer lijkt te zijn. Deze beklimming duurt een hele tijd voort tot bij een soort van grafheuvel, alwaar rechts afslaan je op de route houdt. Via een bijna onnavolgbare tour door het Vijlenerbos kom je alweer bij de derde rustplek uit. Vanaf hier volgt de lus naar Epen. Door vele deelnemers beschouwd als één van de mooiste maar ook zwaarste onderdelen van deze dag, omdat hier de modder hoogtij viert. Hier merk je ook dat je modder in verschillende vormen hebt. Voor de ultraloper is hier van belang. Je hebt modder die niet meer van de schoen af lijkt te komen (de kleefmodder), je hebt modder die in je haren terecht komt (de hoofdmodder), hierbij heeft de kalende loper dus weer voordeel, en je hebt nog de intieme modder die zo aan je gehecht is dat hij zich helemaal tot aan je kruis vastzuigt in je broek. Kortom als het geregend heeft, betreft het hier een zwaar stukje lopen. De lus naar Epen heeft landschappelijk een paar mooie vergezichten, maar ook een paar pittige beklimmingen. Verder blijft het opletten op de delen van de route die leiden door het Vijlenerbos, door het vele draaien en keren verlies je snel de oriëntatie en ligt “verlopen” voor de hand. Dus als je extra kilometers of sterke verhalen nodig hebt, ligt hier een grote kans. Zorg dat je uiteindelijk weer uitkomt bij het boscafé het Hijgend Hert en de eerste ruim 50 km zitten er op.

Op zaterdag 17 maart jl. een paar minuten na 9:00 uur worden we bij het Hijgend Hert uitgezwaaid door Annemarie Hosli, de koersdirecteur van Willem. We zijn begonnen aan de tweede 50 km van Limburgs Zwaarste. Het is vandaag droog met redelijke temperatuur en zoals je wel eens placht te zeggen “lekker renweer”. We verlaten de parkeerplaats met een afdaling door het bos, steken een asfaltweg over en maken een scherpe draai naar links en dan aan het einde van de kruisweg rechts door de weilanden langs de lammeren en runderen. We nemen bergop nog een stukje bos mee en komen dan in het gehucht Rott, waar een aantal mooie vakwerkhuizen staan, maar ook traditionele nieuwbouw opvalt. Na het even kleine Melleschet en Hilleshagen kom je een paar kilometer verder al bij de rustplaats in Nijswiller. Hierna volgt een lange maar geleidelijk verlopende klim tot bijna aan Cartils. Je loopt hier grotendeels onbeschut door weilanden en fruitboomvelden. Als de zon schijnt “petje op”, regent het “petje af”. Via een mooi stukje achterom Cartils, langs een meanderend stroompje, kom je via een tunnel, even ben je het zicht kwijt waar je de voeten moet neerzetten, aan bij de achterkant van de Eyserboschberg. Even pittig klimmen door het bos en de weide, maar de volgende rustplaats is nabij, boven bij de grote mast is een eigenlijk picknickplaats tijdelijk omgetoverd tot een moderne lopersverzorgingsplek. Op 21 april kun je hier nog de keuze maken, ga ik voor de 80 of toch voor de 100 km. Wij hebben vandaag gelukkig geen keuze te maken, wij gaan door met onze tocht. Vlak voor Elkenrade naar links door het poortje, let op hier gaan lopers steeds de mist in door rechtdoor verder te lopen. Als je linksaf slaat, kom je in een soort van brede greppel waar nogal wat boomstammen het pad blokkeren. Er zijn twee opties eronder doorkruipen, of erover heen “hannessen”. Uiteindelijk kom je uit deze greppel tevoorschijn, steekt de straat over en houdt het pad links omlaag aan. Je loopt hier door en komt uit bij de Fromberg, een geduchte tegenstander voor menig wielrenner en ook voor de ultraloper is dit geen echt makkie. Na wat draaien en keren en licht bergop en licht bergaf kom je aan bij het bankje van Opscheumer. Hier moet je naar rechts, door het gelijknamige buurtschap heen en als je het spoorviaduct hebt gepasseerd linksaf en meteen weer rechtsaf. Via een paar mooie velden kom je uit aan de onderkant van Walem. Je gaat nu richting “De Kluis”, de plek waar in vroeger dagen een kluizenaar gezeten heeft. Na eerst een afdaling en dan een verschrikkelijke trappenpartij omhoog kom je bij zijn voormalige woonplek (inmiddels gerenoveerd) en ook hier bestaat weer de mogelijkheid een kruisweg te volgen. Wil je door met de koers, dan moet je links door het bos omlaag en na een bruggetje over het spoor kom je uiteindelijk aan in de tuinen van Kasteel Oost. Schitterend gerenoveerd en inmiddels verhuurd aan de butleracademie, die je in een klein half jaar opleiden tot internationaal butler waarna je jaarsalarissen kunt verdienen tot 1 miljoen. Maar je hebt dan wel totaal geen vrije tijd meer en kunt dus niet meer lopen. Dus dit geen optie zijnde, ren je verder langs de Geul Valkenburg in, en heel even een klein stukje door de stad, neem je vervolgens de trappenpartij achter hotel Atlanta. Je komt bovenaan uit bij de volgende verzorgingspost naast de Wilhelminatoren. Het komende half uur vertoef je in het Gerendal, hoofdzakelijk in het bos, op en af, trapjes en paadjes. Na een tijdje kom je het bos uit, slaat links af en gaat richting Stokhem. Voordat je Stokhem binnenloopt heb je voor de afwisseling een beroemde heuvel eens afgelopen, de Dodeman. Maar door zijn 18 % loopt die ook weer niet echt lekker soepel naar beneden. Via een aantal weides kom je uit bij de Brands brouwerij in Wijlre. Dit dorpje passeer je snel waarna aan de andere kant van de bebouwing alweer een lange beklimming de volgende verzorging korter bij brengt. Na deze rust gaat het rechtdoor naar Eyserheide met een lus naar Eys en met nog meer lussen naar Bosschenhuizen. Dit is de laatste verzorging, en vorig jaar was het vanaf hier nog zo’n 4,5 km rustig over de weg terugdribbelen. Maar omdat dit teveel asfalt achter elkaar is voor een trailwedstrijd heeft Willem deze laatste kilometers ietwat uitgebouwd in lengte en gevarieerder gemaakt. Dat betekent, je snapt het al we steken nog een keer het Imstenraderbos in en nemen de paden die we ’s morgens (want op 21 april vertrek je vanaf hier) in onze haast vergeten zijn. En laat ik stellen dat deze apotheose van een ander gehalte is dan de finish in 2011.
Om dit allemaal mee te maken, zul je wel op de 21ste aan de start dienen te verschijnen. Ik ben er in ieder geval bij en erg benieuwd wie dit allemaal tot een goed einde gaat brengen!!

Groet, Wim Reumkens
(wim.reumkens <at> planet.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]