Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
10 dec 2017
Uitslagen weekend 8-10 december
8 dec 2017
Spannende ontknoping van de M&U Cup 2017 en voorbereiding editie 2018
5 dec 2017
Vriendenloop van De Panne naar Knokke op 24-02-2018
3 dec 2017
Uitslagen weekend 2-3 december
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 29 jun 2003: Het UltraNed-klassement na de 6 uren van de Haarlemmermeer
* 29 jun 2003: Stand Marathon- & Ultracup 2003 na 6u Haarlemmermeer
* 29 jun 2003: Redactioneel stukje 6 uur van de Haarlemmermeer 2003
* 29 jun 2003: Foto's van de 6 uur van de Haarlemmermeer
* 28 jun 2003: Uitslag 6 uur van de Haarlemmermeer
* 27 jun 2003: Vincent Schoenmakers in zomernummer Runner's World
* 26 jun 2003: Sommerabend-landschaftmarathon in Loningen (D).
* 24 jun 2003: Inez Jacquemart in de Nacht van Vlaanderen 2003
* 23 jun 2003: Cor Westhuis wordt 27 juni gehuldigd
* 23 jun 2003: De dames tijdens de 12 uur van Den Haag
* 23 jun 2003: Lancering 100 Marathon Club Nederland
* 23 jun 2003: Het UltraNed-klassement van 23 juni 2003
* 23 jun 2003: Uitslag 12 / 6 uur van Den Haag
* 23 jun 2003: Verslag 12 uur Den Haag
* 23 jun 2003: De weg naar morgen
* 21 jun 2003: Rus Tiazhkorob winnaar Nacht van Vlaanderen Torhout
* 20 jun 2003: Jan Vandendriessche over de Belgen in Torhout
* 18 jun 2003: Verslag Trial du Pays de Herve
* 18 jun 2003: Cor Westhuis is bijna in Moskou en bedankt een ieder voor de steun
* 17 jun 2003: 100 km van Biel
* 17 jun 2003: Cor Westhuis verlangt naar de finish
* 16 jun 2003: Voorinschrijftermijn 6u Haarlemmermeer verlengd
* 16 jun 2003: De Nederlanders in de Comrades deel 2
* 16 jun 2003: De Nederlanders in de Comrades
* 16 jun 2003: RON BAKKER WINT ELFSTEDENTOCHT 2003
* 15 jun 2003: Voorinschrijvers 12 / 6 uur van Den Haag
* 13 jun 2003: Inschrijvers Grottenmarathon 28 december 2003
* 13 jun 2003: Grottenmarathon 28 december 2003 al volgeboekt
* 13 jun 2003: Cor Westhuis onder de indruk van armoede in Wit-Rusland
* 11 jun 2003: Verslag marathon Leiden 8 juni 2003
* 10 jun 2003: Nieuwe leider TransEuropa-Footrace
* 9 jun 2003: Voorinschrijvers 12 / 6 uur van Den Haag
* 8 jun 2003: Koploper in de TransEuropa-Footrace krijgt het moeilijk
* 7 jun 2003: BEN AHMED GING NOG NOOIT 'TOT HET GAATJE'
* 5 jun 2003: Cor Westhuis rukt op in TransEurope-Footrace
* 5 jun 2003: Uitslag Eifelmarathon(GER) van 1juni 2003
* 4 jun 2003: Uitslag 100 km de Vendee in CHAVAGNES EN PAILLERS
* 4 jun 2003: De vergrijzing onder de ultralopers: Texel 2003
* 2 jun 2003: Verslag + foto's van Westerwaldlauf
* 2 jun 2003: 12 / 6 uur van Den Haag
* 2 jun 2003: UltraNed-klassement per 2 juni 2003
* 2 jun 2003: ING nieuwe hoofdsponsor van de NYCM
* 2 jun 2003: TransEurope Footrace after 6 weeks
* 2 jun 2003: Uitslag 6 uur Apeldoorn
* 2 jun 2003: Cor Westhuis weer bij toptien
* 1 jun 2003: Fenomenabel debuut van Etienne van den Akker in Apeldoorn
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Juli 2003
 
De Vivaris-Hasetal-marathon in Loningen in Duitsland op 28 juni 2003.

Sjoerd Slaaf 3.52'.55''
Be Meerman 4.10'.41''
Henk Harenberg 4.39'.36''

Henk Harenberg

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Afgelopen zondag 29 juni werd in Chamonix (Frankrijk) de eerste Mont Blanc Marathon gehouden. Dit is een hardloopwedstrijd bergop over smalle paden, rotsblokken en ijsvelden. Na al 12 keer de Cross du Mont Blanc (23km) te hebben gelopen was deze 42km wedstrijd op de flanken van de Mont Blanc de ultieme uitdaging voor Jogger Jo Schoonbroodt (52 jaar) uit Maastricht.

Als voorbereiding liep Jo de afgelopen maand ruim 450km, op vakantie in de Gorges du Verdon, met meer dan 11000 hoogtemeters. In het totaalveld van 455 lopers die de finish haalde eindigde de Maastrichtenaar op een 21e plaats met een tijd van 4:10 uur. Hij was hiermee de eerste buitenlander en haalde hiermee een podium plaats als 3e in de categorie 50+.


Uitslag Limburgers:

Plaats tijd Naam
21 4:10 SCHOONBROODT Jo
218 5:23 BAKKER Peter
315 5:48 OPPEN VAN Oda
350 6:01 BLOK Simon
.

Met vriendelijke groeten,
Jo Schoonbroodt
Maastricht

De volledige uitslag is te vinden op http://www.montblancmarathon.org/MontBlancNew/EnResultats.htm
Klik op "Click to check your result... and print your diploma !"
Selecteer vervolgens alleen de Marathon en laat de velden met naam en/of plaats ongeselecteerd staan.
Klik op "Recherche" en je krijgt de eerste pagina van de uitslag. De rest wijst zich vanzelf.



 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Op zaterdag 21 juni vertrokken Jan Nabuurs, Ruud Jakobs en Theo Kuijpers per trein naar Berlijn om deel te nemen aan de Spreequell-lauf. Deze etappe-wedstrijd legt over 6 dagen 420 km af en is daarmee de langste etappe-loop in Duitsland. Het was in 2002 dat Guus Smit ons attendeerde op deze bijzondere mooie ultraloop. Guus had namelijk de eerste 2 edities meegelopen. De wedstrijd is geboren naar een idee van Henry Wehder, een Duitser die inmiddels woonachtig is in Noorwegen. Het uitzetten van de loop gebeurde die eerste keer in 2000 dan ook door hem. Waarna hij de organisatie overdroeg aan Ingo Schulze, en die Ingo is nu zeer bekend als de organisator van de Trans-Europa Lauf. Die TEL heeft inmiddels door onze eigen Cor Westhuis een mooi nationaal tintje gekregen. Aanvankelijk zou de Spree-loop dan ook in 2003 niet doorgaan, omdat Ingo Schulze de handen vol had aan de TEL. Toch vond de oorspronkelijke initatiefnemer Henry Wehder dat ook dit jaar de Spree-loop geen onderbreking mocht hebben. Hij ging dan ook vanuit Noorwegen aan het werk. Hoe moeilijk dit is zal snel hieronder blijken uit mijn verslag.

In Berlijn zouden wij in stadsdeel Spandau (Noord-West Berlijn) afgehaald worden door de organisator. Persoonlijk kende ik Henry omdat ik vorig jaar samen met Jan ook deel nam aan deze loop. Dit jaar zou het anders geregeld zijn. We zouden wegens het minder aantal inschrijvingen niet overnachten in sporthallen en scholen maar in tenten. Waarschijnlijk is dit laatste toch een reden geweest voor veel ultalopers om niet aan deze tocht deel te nemen. Toen we om 15.00 uur in Berlijn aankwamen was Henry nog niet aanwezig. We hadden zijn mobiele nummer, tenminste dat dachten we, maar na intikken kregen we echter te horen dat er geen aansluiting onder dit nummer zat. Even gekeken in de folder of er nog meer telefoonnummers opstonden ... Ja hoor, via een ander nummer konden we achter het mobiele nummer van Henry komen, het bestond niet uit tien getallen zoals bij ons maar uit elf. Na een hartelijk welkom door Henry, verschenen er nog meer mensen op het toneel. Allereerst verzorger Klaus Fritz, maar ook een Duitse ultraloper uit Berlijn. Zijn naam is me ontschoten, maar ik kende hem nog van vorig jaar. Dit was wederzijds. Ik wist nog dat hij politieagent in Berlijn was. Vorig jaar had ik nog een stukje met hem samen gelopen. Nu zou hij de volgende dag de eerste 10 km met ons mee lopen, en 's avonds met ons uit eten gaan. Hij kende de inmens grote stad Berlijn op zijn duimpje. Toen vertokken we naar de school waar we ook vorig jaar hadden overnacht.

Hier deed Henry de mededeling dat wij de enige deelnemers zouden zijn. Hij had wel besloten om dan ook maar zelf mee te lopen. De laatste dag zou bovendien nog een gastloper, Eberhard Scholze uit Ebersbach, meedoen. Die had als lid van de plaatselijke atletiekvereniging nog ieder jaar tot de vaste deelnemers behoord. Dit was echter nog niet alles: omdat het ook moeilijk is om vanuit Noorwegen het parcours vooraf te controleren, zouden we lopen op een parcoursbeschrijving. Henry had de hoop dat op diverse plaatsen nog de oranje stickers van voorgaande jaren zouden zitten. In de grotere plaatsen in Duitsland worden deze echter weggehaald omdat sluikreclame niet is toegestaan. Een sticker valt daar ook onder. Dit alles ontlokte mij de opmerking om Jan in zijn oor te fluisteren: “Had hij het maar afgeblazen“. Hoe onterecht deze opmerking was kon ik op dat moment niet bevroeden. Er werd besloten om zonder tijdopname te lopen, omdat er met routebeschrijving in de hand, en het ontbreken van stickers, te veel kans was dat we verkeerd zouden lopen.

Zondag 22 juni, 1e etappe van Spandau naar Spreenhagen over 67 km.
Na de domper van deze 'nulde' dag werd het veel leuker. Het ontbijt op zondagmorgen was heel riant: er was voor 10 personen eten, want voor de catering aldaar was dit het minimale aantal personen. Er waren kortom meer mensen van de catering aanwezig dan lopers. Weldoorvoed trokken we op naar de start. De eerste etappe startte voor het gebouw waar Hitler in de 2e wereldoorlog zijn strategieën ontplooide. Het zelfde gebouw dat door de Engelse gebombardeerd werd en waarbij aanvankelijk gedacht werd dat dit ook Hitlers dood had veroorzaakt.

Nadat we elkaar succes toegewenst hadden, werd er ook hier een minuut stilte in acht genomen voor Guus. Deze eerste etappe dwars door Berlijn liet zien hoe onmens groot deze stad is. Natuurlijk kun je niet in een rechte lijn lopen maar na 38 km waren we van Noord-West naar Zuid-Oost gelopen voordat we de stad verlieten. Het viel ons op dat Berlijn veel groen heeft. We zagen een jonge vos midden in Berlijn. Volgens Ruud, zou deze het beslist niet overleven. Aangezien zijn vader jager is, zal hij ook hier wel verstand van hebben. Berlijn is een mooie stad, toch ook hier kraakpanden, vervuiling enz. Niet anders dan bij ons. We konden veel oog hebben voor de omgeving omdat we geen officiële tijdopname hadden, zelf zouden we onze tijd noteren. Na de Brandenburger Tor en diverse mooie monumenten en kerken verlieten we Berlijn. De helft van het aantal dagkilometers zat er al op.

Omdat ik met warm weer dikwijls maagproblemen heb, had ik me wat voeding betreft goed voorbereid. Brintavlokken gemengd met babymelkpoeder en suiker waren door mij zelf meegenomen. Twee thermoskannen met warm water zouden door de verzorging meegenomen worden, zodat dat probleem voor deze loop opgelost was. Het ging verder langs de Spree en door bossen en parken. Jan en Henry liepen ons vooruit, ze zouden niet op ons wachten omdat zij veel snellere lopers zijn. Later zou blijken dat Jan nog veel sneller was dan Henry. Maar om niet te verdwalen loste Jan dat snelheidsverschil op door eerst een stuk vooruit te lopen, om daarna Henry weer tegemoet te lopen. Waar haalt hij de energie toch vandaan. Ook ik liep op Ruud vooruit, maar wachtte dan op hem, tegenlopen is voor mij niet weggelegd. Waarschijnlijk zou ik dan de finish niet halen.

De verzorging onderweg door Klaus, en Manuela (de vrouw van Henry) en Waltraud (de moeder van Henry) was oh zo goed. En er was zoveel dat wij dit nooit meer zullen vergeten. Waar vindt je een verzorging met zoutstengels, aardbeien, kersen, meelkoekjes, koekjes die je in een potje met honing kunt dopen, chocolade, augurken, stukjes appel, stukjes sinaasappel, verse meloen, bananen enz. ? En dan ook nog allerlei sportdrank en cola, mineraalwater, appelsap, iso-tone dranken, en gewoon water. Dan zou je bijna op de verzorgingspost blijven zitten in plaats van verder te lopen.

Toch werd het lopen onder warme omstandigheden erg zwaar: het was er op het heetste gedeelte van de dag ruim 26 graden. Na 9 uur lopen zat er voor Ruud en mij de eerste dag op. Jan en Henry waren toen al een paar uur binnen. Ik deed aan Henry het voorstel om de volgende dag eerder te starten samen met Ruud... Een heerlijke douche, daana onze tenten opgezet. De organisatie had voor een heerlijke warme maaltijd gezorgd. Om half tien zochten we onze slaapzakken op. Het was de volgende dag immers weer een zware tocht.

Maandag 23 juni, 2e etappe van Spreenhagen naar Ranzig over 74 km.
Ook deze dag werd het weer warm. De tocht voerde echter opnieuw door een mooie omgeving. Opeens zag ik op de terreinen van een fabriek 3 jonge wasberen spelen. Ik wees hiernaar, zonder geluid te maken, zodat Ruud die 100 meter achter me liep, ze ook kon zien. Ruud kreeg nog net een glimp voordat het drietal in een boom verdween.
Vorig jaar was ik deze etappe nog verkeerd gelopen. Extra opletten dus op dit punt. Omdat je de lezer moeilijk kunt vertellen hoe je loopt te genieten van de natuur, denk ik dat we over de etappe zelf alleen maar zeggen dat het er zeer mooi is. Na 74 lange kilometers is na 9 uur en 44 minuten de finish in zicht. 's Avonds worden we nog getroffen door een hevige onweersbui. Nadat de sirene luidkeels alarmsein gaf, hoorde we de brandweer uitrukken.

Dinsdag 24 juni, 3e etappe van Ranzig naar Lubbenau over 78 km.
Weer vroeg op voor deze langste etappe. De natuur is nog weer mooier. Het oude Oost-Duitsland kent zeer mooie gebieden, met parken maar ook veel mooie meren. Wat ik me vroeger van school kan herinneren is dat wij soms naar de bossen trokken en dat we daar lessen in natuurhistorie kregen. Volgens mij komen zulke buiten-lessen bij ons (bijna) niet meer voor. Maar in Duitsland heeft men nog steeds 'natuurleer-paden'. Op een groot bord is dan te zien welke dier- en vogelsoorten er leven, en ook de grondstructuur is in beeld gebracht. Op diverse paden treffen we een groep schoolkinderen aan.

Ook zien we op een pad 2 kleine slangen. Hier ga ik toch echt met een boogje omheen. Uit één van de meren duikt ploseling een otter op, weet Jan ons te vertellen. We zien ook veel ooievaars in de weilanden. Maar ook op de hoge nesten met jongen. Op een plaats midden in een klein dorp blijf ik even wachten op Ruud en sta stil bij zo’n nest. Men heeft hier op een bord weergegeven hoeveel jongen er in dit nest vanaf 1968 grootgebracht zijn. Ik tel 6 jaren geen enkele jonge ooievaar. Het grootste aantal is diverse keren 3 jongen. Kom, nu vlug verder, de dag is lang en warm. Het wordt zwaarder en zwaarder, de km’s beginnen te tellen. Het oog voor de omgeving wordt minder. Na 12 uur en 29 minuten bereiken we de eindstreep. Gelukkig, de verzorging wist dat dit een hele zware dag was en ze hadden ons dan ook een beetje geholpen. Op de camping aangekomen waren onze tenten reeds opgezet!

Woensdag 25 juni, 4e etappe van Lubbenau naar Gross Ossnig over 64 km.
's Morgens bij het opstaan: "oh jeetje mijn knie". Als een kreupel paard beweeg ik me naar het ontbijt. Nu heb ik 's morgens altijd last van stijfheid, maar dit is wat anders. Een ontsteking net onder de linker knie. Ik laat me door de verpleging behandelen. Manuela heeft een ontstekingsremmer voor me en ik besluit toch van start te gaan. Bij de volgende posten laat ik me steeds behandelen. Wanneer ik bij post 2 meer last zal hebben, beloof ik om alsnog uit te stappen. Gelukkig is het daar een stuk beter. De etappe is ook minder lang, kennelijk toch te veel geforceerd de vorige dag. Mijn tempo verlagen lijkt me noodzakelijk om de finish te bereiken. Dit is natuurlijk het nadeel van een meerdaagse. Geen tijd voor herstel, en de nachtrust moet goed zijn. Maar wanneer de tweede dag je luchtmatrasje al is gaan lekken, komt ook hier niet veel van terecht. Maar het gaat gelukkig een stuk beter. En na een heel mooie etappe halen we ook hier de eindstreep. Manuela geeft me een laatste behandeling voor de nacht. Ze leert me wat nieuws. Een middel dat ik nog niet eerder gezien had. Ze brengt nadat ik me gedoucht heb, de zalf aan. Mijn knie wordt omwikkelt met folie. Morgen vroeg moet het beter zijn zegt ze. Dat is ook zo, blijkt later.

Donderdag 26 juni, 5e etappe van Gross Ossnig naar Malschwitz over 72 km.
Deze etappe wordt de doodsteek voor Ruud. Hij krijgt overbelasting te verwerken net boven de knie. Hij komt er minder goed vanaf dan ik. Je ziet dat het pijn doet. Steeds vaker en langer moet ik op hem wachten. Steeds weer zegt hij "ga maar alleen verder". Ik probeer hem er doorheen te slepen. Hij laat zich ook iedere verzorgingspost behandelen. Maar het blijkt niet te baten. Vijftien (15!) km voor het einde gooit Ruud de handoek in de ring. Hij vraagt me om naar de volgende verzorging te lopen. Zodat ze hem op kunnen komen halen. Ik zie nu wel dat praten geen zin meer heeft. Jammer, bij hem heeft het niet gewerkt. Na 12 uur bereik ik de finish. Jan en Henry waren toen al heel lang binnen. Een lastige etappe, daar zijn we het over eens. Met vele muggenbeten probeer ik te gaan slapen. De volgende dag is het immers vroeg weer op.

Vrijdag 27 juni, de 6e en laatste etappe van Malschwitz naar Walddorf/Eibau over 65 km.
Ruud gaat het weer proberen. Wanneer het niet lukt, dan zal hij stoppen om de laatste paar km dan alsnog lopende de finish te bereiken. Onze gastloper Eberhard loopt met Ruud en mij mee. Na de 1e verzorging blijkt dat er voor Ruud geen herstel is opgetreden. Ieder ultraloper weet hoeveel pijn het doet om voortijdig op te moeten geven. Je gaat om dit te voorkomen vaak tot (of zelfs over) de limiet. Ik denk aan Bram van der Bijl die het presteerde om in de Swiss-Jura achteruit de berg op te lopen. Zijn pijnlijke enkels konden op deze manier de pijn net iets beter verdragen. De medische staf had hem de dag ervoor nog verboden om verder te gaan. Alleen op eigen risico mocht Bram verder. Ja, opgeven staat niet in het woordenboek van sommige ultralopers.

Eberhard blijkt een goede loopmaat voor mij te zijn. Wij hebben het zelfde tempo. De dag verloopt dan ook voorspoedig. We worden ingehaald door Jan en Henry. Ik zie een vertrokken gezicht bij Jan. Hij blijkt een blessure te hebben op de zelfde plaats als Ruud. Hij vraagt me om samen met hem verder te gaan. En Henry met Eberhard te laten lopen. Ik vertel hem dat het dan misschien beter is om met z’n vieren de resterende kilometers af te leggen omdat Eberhard niet harder loopt dan ik. Eberhard zegt "het is nog ongeveer 20 km". Jan zegt "O" en gaat er met een van pijn vertrokken gezicht weer vandoor. Even voor drieën bereiken we het punt waar Jan, Henry en Ruud staan te wachten om met z’n allen te finishen.

De voldoening om na 6 dagen 420 km afgelegd te hebben is groot. We hebben genoten van een leuke, en hele mooie, tocht. Nog niet eerder liep ik 420 km in 6 dagen. Mijn totaaltijd is ongeveer 60 uur. Jan en Henry deden er zo’n 15 uren korter over. Plus voor Jan al vlug een 30 km extra op en neer lopen.

Aan de finish staan leden van de plaatselijke atletiekvereniging ons op te wachten. Maar ook de burgemeester is aanwezig om ons te feliciteren. Wij krijgen van hem een boek over 650 jaar Walddorf/Eibau. Ook kunnen we onze dorst lessen met een krat bier van de plaatselijke brouwerij. Het niet bruine maar zwarte bier laten we ons goed smaken. Een bierpul van de brouwerij, en een vaantje van de plaatselijke atletiekvereniging, krijgen we ook nog aangereikt.

Het gebied van Eibau heeft eigenlijk drie bronnen waaruit de Spree ontspringt. In de loop der jaren heeft Eibau de strijd gewonnen en de eer naar zich toegetrokken. Een legende van elfen en dwergen ligt hieraan ten grondslag. Een dwerg, Gerbod geheten, heeft op een dag zich kwaad gemaakt op elfjes. Hij gooide een speer in de grond. Hieruit is toen een bron ontstaan. En nog steeds kan men zich laten dopen met water uit de Spree. Zodat voor de toekomst de bron water blijft geven. Aan ons de eer. Nadat we de naam van Gerbod geroepen hebben, komt een kleine dwerg achter een boom vandaan. Jan, Ruud, Henry, Eberhard en ik worden gedoopt. Onze namen worden in een register bijgeschreven. Een oorkonde/doopbewijs met foto en datum wordt ons deel.

De burgemeester overhandigt ons nog een entreebewijs voor het grote dorpsfeest diezelfde avond. Het feest vindt plaats in een grote tent waar meer dan 2000 personen aanwezig zijn. Hier blijkt nogmaals hoe belangrijk de plaatselijke bevolking zo’n Spreeloop vindt. Opnieuw staan we in de schijnwerper en moeten op het podium. We worden gehuldigd. Ik tel acht videocamera’s en vele foto’s worden geschoten. We worden als echte helden geëerd. De bezoekers van het feest juichen ons toe! Velen komen ons feliciteren. De organisator van deze schitterende loop, Henry Wehder, loopt nu te genieten. Ook voor hem was, ondanks de kleine deelname, deze loop meer dan geslaagd.

Volgend jaar 2004 is er weer een normale Spreeloop, en dan zal deze loop zeker weer een aanrader zijn. Hopelijk is er dan meer belangstelling en geen concurrentie van een andere grote loop. En slapen we ook weer gewoon in sporthal of school.

Theo Kuijpers 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Na 51 weken heeft gisteren eindelijk mijn rentree in ultra-land
plaatsgevonden tijdens de 6 uur van de Haarlemmermeer. Door mijn
aktiviteiten van de laatste 7-8 weken was ik volledig geconditioneerd
geraakt op het lopen van 10 km/u onder zonnige omstandigheden, tijdens het
weekeinde. Zonder echt lange duurloop (langste duurloop: 2 uur en 3
kwartier), maar met vrij veel 'stapelwerk' (b.v. 3x 15 km op 1 dag of 6x 15
km in 3 dagen) had ik weliswaar voldoende zelfvertrouwen om te starten,
maar verder geen idee, hoe het af zou lopen. 60 km als doel leek me een
aardig uitgangspunt. Parkoers: een ronde van 1639 m met een klein stukje
onverhard erin verwerkt. Weersomstandigheden: aanvankelijk bewolkt en
ongeveer 20°C, later zonnig en iets warmer, op sommige delen van het
parkoers een pittige wind. Na 2 uur had ik 13 ronden (21.3 km) gelopen.
Vervolgens ging het wat minder, maar in een mate, die eigenlijk geen naam
mag hebben. Zonder inzinking van enige omvang kwam ik na 6 uur tot 62,415
km (op de uitslagenlijst staat er ten onrechte 1 ronde minder genoteerd),
4de bij de senioren (ultralopen is een veteranen-aangelegenheid). Ik ben
zeer tevreden over dit resultaat en de manier, waarop het tot stand is
gekomen. Ook was ik aangenaam verrast over het herstel. Waar ik doorgaans
na afloop van een ultraloop moeizaam rondkruip, is mij dat dit keer
bespaard gebleven. Vandaag heb ik danook braaf 15 km in het zonnetje
gelopen (tempo: waarschijnlijk 10 km/u; ik kan momenteel waarschijnlijk
niet harder of langzamer).

Ciao,

Bram
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]