Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
19 mrt 2017
Uitslagen weekend 18-19 maart
17 mrt 2017
Langdorpse 6-urenloop
17 mrt 2017
Inschrijving Zestig van Texel open tot en met 19 maart
15 mrt 2017
Trail du Petit Ballon, kwalficatiewedstrijd voor IAU WK trail Badia Prataglia
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 31 mrt 2005: De HONDERDSTE op Texel, om nooit te vergeten
* 31 mrt 2005: Rondje……………Texel?
* 31 mrt 2005: Dwaalgast op Texel
* 30 mrt 2005: Paasboulevard
* 29 mrt 2005: De Zestig van Jaap
* 29 mrt 2005: Gevonden voorwerpen De Zestig van Texel
* 29 mrt 2005: Foto's van De Zestig van Texel
* 28 mrt 2005: De erepodia van De Zestig van Texel 2005
* 28 mrt 2005: Texel 14.30: WBK 9.54 en Marc Papanikitas 3.59
* 28 mrt 2005: Texel 09.15: WBK is gekeerd
* 28 mrt 2005: Texel 07.00: de kop is door bij 32 km
* 28 mrt 2005: Texel 06.00: de eerste 15 van de 120 km zit er op
* 28 mrt 2005: Texel 04.30: de start van de 120 km
* 26 mrt 2005: Two Oceans Marathon in Zuid-afrika
* 26 mrt 2005: Nu ook officieel : Winschoten in Marathon- & Ultracup 2005
* 26 mrt 2005: Laatste nieuws Texel, en ook live flitsen 28/3 ?
* 25 mrt 2005: Een Zes Uren verplicht voor Texel 2007 ?
* 25 mrt 2005: ‘42’, literair hardlooptijdschrift !
* 24 mrt 2005: Potvis slapers De Zestig van Texel 2005
* 23 mrt 2005: De 120 km lopers op Texel, 28/3
* 22 mrt 2005: Wie wil er masseren bij De Zestig van Texel?
* 21 mrt 2005: Nonstop genieten langs de Binnenmaas
* 20 mrt 2005: Gelukzaligheid loon hardlopende mens
* 20 mrt 2005: Stand Marathon- & Ultracup 2005 na Binnenmaas
* 20 mrt 2005: Uitnodiging voor Friese Elfsteden Ultramarathon
* 20 mrt 2005: Binnenmaas: Wim Epskamp voor Tom Hendriks en Wim Douw
* 20 mrt 2005: Fransman Sandor Barcza op 23 april in 50 km van Gistel(B)
* 19 mrt 2005: Zes Uur Haarlemmermeer 28/5 afgelast
* 18 mrt 2005: Lang Texel-artikel op deHardloopkrant.nl
* 17 mrt 2005: Martin Breedijk onzeker voor Texel
* 14 mrt 2005: Ultraned klassement na de 6u van de Wijdewormer
* 12 mrt 2005: Friese Elfsteden Ultramarathon onzeker
* 11 mrt 2005: Stand Marathon- & Ultracup 2005 na Stein
* 11 mrt 2005: Het programmablad van Texel gaat op de post
* 10 mrt 2005: Oproep vanwege Marathon- & Ultracup-bestuur
* 7 mrt 2005: 5 Nederlanders nemen deel aan 164 km lange Trail de Pays Dogon
* 7 mrt 2005: Foto's van De Zes Uren van Stein
* 6 mrt 2005: Chawawko en Loenstad winnen in bar koud Stein.
* 3 mrt 2005: Wie wil de redactie van UltraNed gaan helpen?
* 3 mrt 2005: Voorinschrijving Binnenmaas Non Stop verlengd
* 2 mrt 2005: Loopmaat
* 1 mrt 2005: Voorinschrijvingen 6u en marathon DTS op 12 maart
* 1 mrt 2005: UltraNed mijlpaal; de 400 000e bezoeker
* Februari
* Januari
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van April 2005
 
HONDERDTWINTIG OF ZESTIG

Nee, hij is er nog niet, maar er is een fietser bij hem. Deze woorden van Martien Baars stellen me iets gerust. Henk Harenberg loopt nog steeds, hij is niet uitgestapt. Het is ruim 13 uur geleden dat hij is gestart voor de 120 km van Texel.
Ja, verdomd, daar komt hij aan, hij komt de wielerbaan op. Ik loop hem tegemoet en loop de laatste 50 m met hem mee, tot over de finish. Potverdomme Henk, je hebt het geflikt. Je hebt dé 120 van Texel gelopen. Tranen dringen achter mijn ogen, intense emoties wellen op, vechten zich via mijn gebroken stem een weg naar buiten. Hij heeft het geflikt. De hele dag heb ik met hem in mijn kop gelopen. Ik liep maar de helft van zijn afstand. Maar hij, hij is vandaag de held.

De zondagavond ervoor zaten we er in de Potvis over te praten. Over drie weken de 100 km van Diever. Daar zouden we beiden proberen de limiet voor Texel te lopen, 9:30 uur op de 100. Moeilijk, heel moeilijk. Dan komt 120 loper André van de Zwan bij ons zitten en zegt: “Ik loop morgen maar 60 en Alain Ponchelet loopt ook niet”. Henk en ik kijken elkaar aan. Twee afvallers, dus twee vrije plaatsen. Weken eerder had ik het Martien al gevraagd. En terecht zei hij: “nee”.Geen precedent scheppen.
Maar nu, wat nu. Henk stapt er op af, ik aarzel. Henk praat en komt terug: “ze gaan het vragen aan Martien”. Wat moet ik nu? Ik aarzel, ik weet het niet. In mijn hoofd is eigenlijk geen ruimte voor de 120. De laatste weken is het hectisch druk geweest. Henk weet het zeker, hij wil, ik aarzel nog, zeg dan ja, zeg dan nee. En zeg dan definitief nee, ik doe het niet, ik vraag het niet. Stom natuurlijk.

Henk zoekt Martien en komt even later euforisch terug. 'Het mag, ik mag dé 120 lopen.' Ik aarzel weer. Loop richting Martien, loop weer terug. Nee, mijn hoofd wil het niet. Henk moet alleen. Later toch even met Martien gepraat. Nee geen ‘hard feelings’, slechts blijdschap voor Henk. Henk gaat vroeg naar bed, ik speel nog een potje biljart..
De volgende ochtend het onbijt. Lekker en gezellig. Zoals alles in deze paar dagen is ook dat perfect georganiseerd. Organisatie, hartstikke bedankt. Dan snel naar buiten, naar de doorkomsten van de 120-gers, de echte lopers, de doordouwers. Wim Bart en Wim zijn al voorbij. Rut zie ik nog net gaan. Dan doemt in de verte de gedrongen gestalte van Karl Graf op, daarna Ron Teunissen en Tom Hendiks. Een wereld aan verschil. Rank en vlug tegen sterk en stevig. Samen lopen ze de lus en verdwijnen met een korte groet. De één na de ander komt voorbij. Als laatste zie ik Simon Pols. Ik loop met hem de lus. Sterkte Simon, succes, het gaat je dit jaar lukken. Nog geen Henk te zien. De start van de 60 nadert, ik blijf nog even wachten en kijk uit naar Henk. Dan snel naar de start. Mark staat vooraan, daar waar hij hoort. Ik ga naar achteren in het peloton. Na de start nog snel geïnformeerd. Nee, Henk is nog niet gekeerd. Waar blijft hij toch?

Als laatste van de meute ga ik op weg voor mijn Zestig.
Pas na de eerste verzorgingspost, bij de Horsmeertjes zie ik Henk aankomen. “Ik ben verkeerd gelopen” roept hij me toe. “Schiet nou maar op, Henk, je bent bijna op de helft. Succes, tot straks.” Dan verder het strand op, nog 55 te gaan..
Wat een ruimte, wat een rust. Veel sporen in het zand, de lopers waaieren uiteen, iedereen zoekt de beste weg over het strand. Daar passeren ik Angela Veld, mijn clubgenote die hier haar debuut maakt en keurig in 6:05 eindigt.Vlak langs de zee i het soms goed, ook heel vaak slecht. De Jan Aijeslag is er eerder dan ik dacht. In het bos is het warm en klam, de wind in de rug. Kilometers verder het strand weer op. Prima strand, zoals het hoort, het loopt heerlijk.
Het graspad naar de Slufter gaat in sneltreintempo, heerlijke verende ondergrond. In de Slufter een dikke vette regenbui, tot op mijn huid ben ik nat. Op de 30 km noteren Herman Heuverman en ik een tijd van 2:53. De Cocksdorp, we gaan de dijk op. Wat loopt het heerlijk, windje schuin tegen, gelukkig niet te veel wind. Ik loop nog steeds samen met Herman.We halen meervoudig Spartatlonbedwinger William Verdonck in, zoon Philip wordt derde op de Zestig. Na een paar woorden gaan we verder. Bij de Krassekeet krijg ik weer eens last van mijn maag. Toch drink ik, denk ik, genoeg. Even het tempo laten zakken helpt. Herman gaat gewoon door in een gelijkmatig tempo.

Ik loop nu alleen. Maar dat vind ik altijd heerlijk. Vlak voor Oosterend zie ik Gerry lopen, even later lopen we samen door de bochtige straatjes van Oosterend. Weer op de dijk doet mijn maag weer vervelend. Dag Gerry, tot straks. Rustig haspel ik mijn kilometers af. De vijfjes gaan niet meer in 27:30, maar in 29:00. Maakt niet uit, we komen er wel, het is immers een training voor de 100 van Diever. Nog een keertje linksaf en daarna rechtsaf. Nu nog een paar honderd meter. Dan door de finish in 5:45. Rustig aan, goed gedaan. Stomme rot maag. Die speelt nog wel een paar uur op. Onder de douche is het heerlijk. Lekker warm en vol met geluk van de gefinishte lopers.

Met Vincent naar de prijsuitreiking. Natuurlijk is Mark eerste. Ik had niet anders verwacht. Bij de vrouwen wint, ook zoals verwacht, Inez Jacquemart. Gerry is mooi derde. Perfect gedaan.
Maar waar blijft Henk nou. Ik loop ongedurig heen en weer. Vraag Martien. Nee, er is nog niets bekend. Theo Cloosterman finisht ondertussen dolgelukkig binnen de limiet, even later gevolgd door Theo Kuipers die hier een geweldige prestatie neerzet. Ook hier weer emoties volop. Met zijn ziekte en dan toch de Zestig binnen de tijd, geweldig.
Om 18:35 gaat de bus naar de haven. Om 18:00 sta ik buiten en praat met Martien. Nee, Henk is er nog niet, maar er is een fietser bij hem.
Dan is hij er eindelijk. Eén van de eerste dingen die hij zegt is: en jij, wat heb jij gedaan”. 5:45. Zou ik vandaag niet gekund hebben is zijn antwoord. Nee natuurlijk niet, jij hebt er vandaag 120 gedaan, dé 120. Over twee jaar doen we het samen.


THEO DE JONG

viridis provider planet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Mijn 2e paasdag

Daar zit ik dan nu achter mijn pc alle mooie verhalen te lezen. 5 maanden had ik mij op 28 maart verheugd. 3 jaar geleden ontstond al het idee om ooit eens aan Texel mee te doen. In 2003 kon ik er niet voldoende voor trainen maar door ander werk en wat oudere kinderen was dat nu wel mogelijk. Al trainende begon ik er steeds meer lol in te krijgen. Apeldoorn was een openbaring, nooit gedacht dat ik zo kon genieten van een wedstrijd. Ik lag op schema voelde mij sterk en begin steeds meer plannen te maken (iets wat ik als ex-topsporter blijkbaar niet af kan leren).

En toen opeens pijn in mijn heup, zonder duidelijke aanwijsbare reden. Als trainer weet ik dan precies wat ik aan iemand moet vertellen, maar het mijzelf kan ik nog steeds goed in de maling nemen. Ik heb er te lang mee doorgelopen, zelfs nog een wedstrijd gedaan. Daarna volgden twee weken van nauwelijks lopen waarin het herstel optrad. Zaterdag 9 dagen voor Texel 2 uur gelopen als test. Dat ging redelijk, nog wel wat pijn in de linkerheup maar kon toch redelijk lopen. Dinsdag in overleg met de manueel therapeut besloten te starten. Als het een marathon was geweest had ik al veel eerder afgezegd, maar dit wilde ik zo graag. Woensdags na een zeer vervelende conferentie even 30 min. loslopen. Maar na 5 min moet ik echt stoppen met lopen, zo veel pijn en ik kom ook niet boven de 12 km/u. Op dat moment weet ik dat Texel voor mij niet haalbaar is. Ik heb 15 minuten de tijd (terug wandelen) om dat te verwerken. ’s Avonds met lood in de schoenen gebeld om mezelf af te melden om niet in de verleiding te komen om toch te gaan starten.

Maar de verwerking blijkt de dagen daarop niet te hebben plaats gevonden. Ik ben ontzettend chagrijnig, maak ruzie om niks. Gelukkig vieren we zaterdag de verjaardag van mijn middelste dochter. Ik geef mij over aan taart, chips en bier. Tweede paasdag eet ik het laffe eitje wat ik niet wilde eten. ’s Middags even fietsen (dat gaat wel omdat mijn rug dan bol ipv hol staat). Wel kijk ik steeds op mijn horloge om te kijken hoe laat het is. Bij mijn gedroomde finishtijd moet ik even extra hard slikken en zet aan voor een tussensprintje.

’s Avonds belt Dirk-Jan van Zanten op, die ik zo gek heb gemaakt om ook mee te doen. Hij zit helemaal vol van de wedstrijd, de editie van 2007 staat al in zijn agenda. En eindelijk raak ik ook dat katterige gevoel kwijt. Ik hoor dat het is wat ik mij er van voorstel en ik weet dat ik mij over twee jaar weer zal inschrijven. Maar ook dat ik al eerder wil kennismaken met ultralopen in het echt. Ik heb het boek van Jan Knippenberg lang geleden al gelezen en was toen al verkocht. Vorig jaar zag ik op de BBC een reportage over de Marathon des Sables en was gefascineerd. Mijn oude passie voor afzien (Almere, Hawaï) is nooit weg geweest en zal er altijd blijven. Ik merkte dat ik het prettig vond om 3-4 uur te lopen. Nu moet ik eerst herstellen en zorgen dat ik weer kan gaan trainen met lopen. Hopelijk kan ik de draad weer snel oppakken en nieuwe plannen maken. Tot die tijd blijf ik jullie prachtige verhalen op ultraned lezen, ik hoop dat ik snel de gezichten bij die verhalen mag ontmoeten.

Martin Breedijk

m.breedijk provider zonnet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
THE DUTCH IN CONNEMARA

In juli 2004 ontstond bij enkele leden van mijn vereniging het idee om in 2005 mee te gaan doen aan de marathon in Connemara (Ierland), kortweg de “Connemarathon”. Naast de marathon staat er ook een halve marathon en ultraloop op het programma. Omdat ik het verslag van deze wedstrijd in Runnersworld had gelezen trok deze loop mij wel aan. De wedstrijd stond gepland voor 27 maart 2005, een weekend wat ik in gedachten al gereserveerd had om voor de 2e keer op Texel te gaan lopen. Na enkele dagen wikken en wegen besloot ik toch mee te gaan naar Ierland.

Op vrijdag 25 maart vertrokken we met 10 personen naar Ierland. Via Charleroi naar Shannon gevlogen, en vervolgens met de bus naar Galway, naar het Bed and Breakfast adres voor deze dagen. Als ik ´s avonds in een restaurant een Guinness wil bestellen, krijg ik de opmerking “sorry Sir, no alcohol on Good Friday”. Bij verdere navraag blijkt dat er een wet is die het verbied om op goede vrijdag alcohol te verkopen in Ierland. De pubs zijn dicht, en ook in de supermarkten en slijterijen geen alcohol op goede vrijdag. Da´s dus helemaal geen goede vrijdag!.

Zaterdag hebben we een excursie geboekt naar “The Burren” en de “cliffs of Moher”. Gelukkig is de drooglegging niet verlengd, en kunnen we op zaterdagavond wel enkele pints Guinness nuttigen. Niet te veel natuurlijk, want op zondag is het weer vroeg op.

Om 5.30 uur staat de taxi voor die ons naar de parkeerplaats van de kathedraal in Galway brengt. Samen met ongeveer 20 ultralopers staan we op de bus te wachten, waaronder ook nog een van de andere Nederlanders in de ultraloop; Adrie van Dijk. Waarschijnlijk heeft de buschauffeur zich verslapen, want pas om 6.45 uur komt er een bus aan. De chauffeur vraagt waar we eigenlijk naar toe gaan, en als een Ierse deelnemer verteld waar we naar toe moeten, geeft hij aan geen idee te hebben hoe daar te komen. Het moet niet veel gekker worden. Gelukkig weet diezelfde Ierse deelnemer hoe we er moeten komen. Na een halfuurtje stopt de bus in een iers dorpje; Jan-Willem Dijkgraaf staat hier al een uur op de bus te wachten, maar het wachten wordt dus ook voor Jan-Willem beloond. Nog een kwartiertje later komen we dan aan op de plaats van bestemming in Maam Cross. Inderdaad; alleen een kruispunt met hotel, tankstation en wat huizen.

Na wat gegeten te hebben zie ik op de briefing ook de 4e Nederlandse deelnemer: Han Frenken. De briefing stelt niet al te veel voor en we worden door de race-director voorgegaan naar de bus die ons naar de start brengt. Op weg naar de bus moeten we door een grote hal waar de deelnemers aan de hele en halve marathon zich voorbereiden. Eerst worden we aangekondigd en dan onder een luid applaus van de aanwezigen lopen we door de hal. Er bekruipt me iets van: “gegroet Caesar, zij die gaan sterven groeten U!”, Maar toch is het een enorme kick.

Om 9.00 uur dan de start. Ik zoek even een rustig tempo en loop even in een groepje. De eerste mijl gaat net onder de 10 minuten, dus zeker niet te hard. Na 1 mijl lopen we weer door Maam Cross, en nu kan het avontuur echt beginnen! Ik hou me aan mijn eigen tempo en loop al snel alleen. Het parcours is redelijk simpel; 4 keer rechts af, en je bent bij de finish. De kattenogen die net boven het wegdek uitsteken zijn verraderlijk, ze zijn net hoog genoeg om over te struikelen. Samen met Jan-Willem passeer ik de 10 mijl in 1u.33’. Tot hier toe vind ik het parcours niet echt boeiend, maar dat verandert na als we na 11 mijl rechtsaf slaan; we lopen nu door een vallei met links Lough Inagh en de Twelve Pins en rechts de Maam Turk Mountains. Zo had ik met het een beetje voorgesteld; leeg en ruig! Na 12 mijl pak ik mijn cola en fruitreep. Tijd voor de (eerste) lunch. Even verder maak ik even gebruik van de toiletten die hier staan. Ik hoor dat anderen ook gebruik maken van het toilet, maar hoor ook een vrachtwagen stoppen, en zie die, als ik buitenkom, aanstalten maken om de toiletten op te laden. Voor de zekerheid maak ik de mensen van de ophaaldienst duidelijk dat er nog mensen in zitten. Zou toch slordig zijn als ze met lopers en al opgeladen zouden worden. Op het halve marathon punt een tussentijd van 2u.04`.

De weg golft op en neer. Ik haal wat mensen in en dan ineens is de weg leeg (voor zover ik kan zien, en dat is toch zeker een kilometer) Dit benadrukt nog meer het lege idee wat ik heb van Connemara. Even krijg ik gezelschap van 2 schapen die een stukje meelopen. Na ongeveer 19 mijl weer rechtsaf. Even later staat er, “in the middle of nowhere” een kerk met een groot bord erop “stop and pray!”. Ik twijfel even, maar voel me nog lekker en loop toch maar door naar mijn 2e lunch (cola en fruitreep) op 22 mijl. We lopen nu langs Killary Fjord, naar verluid het enigste fjord van Ierland. Even later haal krijg ik zowaar weer iemand in het vizier.

In Leenaun passeer ik het marathon punt in 4u.03’. Nog een halve marathon, en ook het pittigste gedeelte van de loop te gaan. Geen nood, want ik voel me nog top. We krijgen een klim van ca. 1,5 km voor de voeten. Ik begin nu ook lopers van de marathon in te halen. Na 32 mijl de laatste lunch, wederom cola en een fruitreep. Blijkbaar had een ander ook wel trek in een slok cola, want een ander is me voor geweest. Er zit echter nog ruim genoeg in.

Na 35 mijl komt dan de beruchte “Hel of the West”, een klim van ongeveer 2,5 km. Het stijgingspercentage valt echter mee, al moet ik op de steilste passages over gaan op een stukje wandelen. Na de klim is het nog ca. 2 mijl dalen naar de finish, die ik bereik na 6u.10’02”.

De eindtijden van “the Dutch in Connemara” (ultra 63,3km) volgens de voorlopige uitslagen op de website (www.connemarathon.com)

Han Frenken5u.43´26”
Jean-Antoin van de Rijzen  6u.10´02”
Adrie van Dijk6u.54´03”

Het resultaat van Jan Willem Dijkgraaf is mij niet bekend.


Jean-Antoin van de Rijzen

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
DE 120 KM VAN TEXEL

De Sakura Michi Run volgende maand in Japan nadert met rasse schreden; dus mocht het wel eens iets meer zijn. 3 weken geleden in Stein vertrok ik aan 12 km/u gedurende 4 uren en waarna nog 2 uur tegen 11 km/u, wat perfect liep. Vandaag zou ik proberen te starten aan 11 km/u en dit zo lang mogelijk vol te houden, alhoewel ik geen ervaring had met het parcours of met strandlopen. Dus rekende ik op een tijd tussen 11 en 12 uur.

De 120 km-lopers kregen ieder een privé-begeleider mee als wegwijzer en bevoorrader. Ik werd gekoppeld aan Gerard van de Texelse Courant, de hoofdredacteur van de plaatselijke krant.Het werd een perfect 1ste rondje tezamen. Na een vroege start om 04.30 werd er aanvankelijk nog her en der in kleine groepjes wat gekeuveld.
Maar na een handvol kilometers, wanneer contact met de begeleider gezocht werd en na wat gedronken te hebben, viel het deelnemersveld wat uit elkaar. Ieder zocht zijn ideaal tempo of tenminste dat probeerde toch iedereen. Gerard was voor mij een ideale gezel. Dan weer wat vraagjes stellende over mijn loopavonturen en dan weer plezant vertellend over fascinerend Texel, over de Texelse vloot, over de rode vuurtoren die al eens door minderwaardige verf rose verkleurde, over de overzet waar vroeger wel eens wachttijden van 6 of 7 uren voorkwamen en waarvoor dan een animatieprogramma voorzien werd, over de strijd tussen Texelse en Friese schapen, over ‘wie het meest geschikt was’ om het harde, taaie gras in de duinen af te grazen (met onbeslist resultaat), over de stinkende bloembollen, over de meiklokjes die hier geteeld werden voor uitvoer naar de Loirestreek en over zoveel meer nog, dat het 1ste rondje eigenlijk wel te kort was.

Het stukje strand bij de Hors, waar ik even alleen liep, vond ik wel apart met zijn Afrikaans woestijnuitzicht.Het deed me weer even wegdromen maar niet voor lang, want al vlug bereikten we het keerpunt in 5h37’.Dus de 11 km/u –snelheid was ideaal tot hiertoe, maar eens alleen had ik al gauw het gevoel dat het tempo begon te zakken. Ik pruttelde ook niet tegen en was tevreden met het heersende gevoel.
Op het einde van de 3de zandstrook (die ik voor de 2de keer beliep) kwam de kop van de 60 km mij voorbij geraasd.Wederzijdse aanmoedigingen van en voor koploper Marc en achtervolger Philip en van nog zovele anderen waren telkens weer een plezante afleiding.
Bij het laatste stuk strand (we hadden vandaag in totoaal zo’n 20 km) stond de spionkop van thuis opgesteld. Carine met Robbe en Lennert weekten enkele tranen los. Lennert liep even mee en begreep niet waarom ik niet sneller liep. Wat verderop kwam een dikke blaar op de rechter binnenvoet het plezier wat vergallen. Het tempo zakte tot zo’n 9 km/u. Zo nu en dan liep ik eventjes mee met een 60 km-loper. Sommigen, zoals o.a. Vincent bleven even bij me om een praatje te maken.

Het 100 km-punt passeer ik net boven de 10-urengrens. Na de volgende bevoorrading 5 km verder protesteert mijn linkerknie wat. Eens op gang gekomen gaat het terug beter, maar de volgende stop voel ik toch dat er iets loos is. Toch loop ik nog een uurtje door om na 12h18’ voldaan de finish te bereiken.Het tevredenheidsgevoel is ondanks de perfecte organisatie niet optimaal o.a. door de te felle terugslag die ik in de 2e helft gehad heb. Nu na 1 dag is mijn linkerknie ook nog wat pijnlijk en ook mijn linker scheenbeenvlies is wat geïrriteerd. Even recuperatie inlassen en zien wat we nog kunnen forceren binnen dit en een paar weken!!

Edwin Lenaerts
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]