Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
19 mrt 2017
Uitslagen weekend 18-19 maart
17 mrt 2017
Langdorpse 6-urenloop
17 mrt 2017
Inschrijving Zestig van Texel open tot en met 19 maart
15 mrt 2017
Trail du Petit Ballon, kwalficatiewedstrijd voor IAU WK trail Badia Prataglia
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 31 mrt 2006: Kanshebbers op de 24 en 6 uren van Stein
* 30 mrt 2006: De Knippenberg Memorial
* 30 mrt 2006: Laatste mededelingen NK24 uren en 6 uren Stein 1 en 2 April 2006
* 30 mrt 2006: Van Sparta naar Congo – en terug
* 28 mrt 2006: Ultralopen geen geitewollen sokken-gedoe (Haarlemmermeer 1994)
* 27 mrt 2006: Zelfde tijd, 27 km minder
* 26 mrt 2006: Abrahammaton 6 mei
* 24 mrt 2006: Deelnemers NK Masters 24 uur in Stein
* 23 mrt 2006: Mijlpaal 22e Eemmeerloop: op 13 mei de 20ste ultra-editie
* 21 mrt 2006: Raymaekers debuteert op Fortis Marathon Utrecht
* 21 mrt 2006: Marathon Rotterdam: Ben Mol loopt daar zijn 500e !
* 20 mrt 2006: Deelnemers 6u Stein op 2 april e.k.
* 20 mrt 2006: Inschrijvingen 24u Stein op 1 april e.k.
* 19 mrt 2006: Afsluiting zes uurs loop en marathon D.T.S.
* 19 mrt 2006: Stand Marathon- & Ultracup 2006 na Binnenmaas
* 15 mrt 2006: Ultraned klassement na DTS
* 15 mrt 2006: Nog 20 lopers gezocht tijdens NK 24 uren Stein ...
* 15 mrt 2006: 'Sportende muizen slimmer’
* 14 mrt 2006: 100 miles South Africa
* 12 mrt 2006: 5e DTS-Ultraloop: afscheid in stijl
* 10 mrt 2006: Komt de ‘hele’ JKM weer terug in 2008?
* 9 mrt 2006: Lustrum 100 km in vier Pinksterdagen
* 8 mrt 2006: Het langste, mooiste, maar ook zwaarste NL-wedstrijdparcours van 2006 (JKM)
* 7 mrt 2006: Stand van de Marathon- & Ultracup 2006 na de zes uur van Steenbergen
* 6 mrt 2006: Voorinschrijvingen zes uur en de marathon bij D.T.S. te Wijde-Wormer op zaterdag 11 maart
* 6 mrt 2006: Internationaal podium Steenbergen met Jesper Olsen!
* 5 mrt 2006: EK 24u 2006 in het Italiaanse Verona
* 4 mrt 2006: Live coverage Zes Uur van Steenbergen
* 3 mrt 2006: Wat worden de Nederlandse IAU / KNAU- ultrawedstrijden in 2006?
* 1 mrt 2006: ‘Het is me dan toch eindelijk gelukt’ (Schipholloop 1990)
* Februari
* Januari
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Maart 2006
 
De afgelopen week zijn er nog een aantal wijzigingen geweest (met name wat afmeldingen), zie de actuele startlijsten met de stand van 29/3 op http://www.ultraloopstein.nl/

Op grond van die lijsten staan er zaterdag 1 april om 17:00 maar liefst 81 lopers aan de start voor de 24 uur (59 mannen plus 22 vrouwen) . En op zondag 2 april komen daar dan om 11:00 nog eens 129 lopers bij (105 mannen plus 24 vrouwen) voor de 11e Meuleberg Recycling 6 Uursloop Stein.

Hieronder wat verwachtingen (van de organisatie en/of mijzelf) wat betreft de kanshebbers voor de open races over de 24 en 6 uur in Stein, komend weekend.

Voor de 24 uren van Stein op 1 en 2 April 2006, zullen vermoedelijk de volgende ultra-atleten om de overall zege strijden:
de Duitser 201 Wolfgang Schwerk (winnaar 48 uren van Keulen 2005 met 377 km)
de Belg 203 Alfons Vekemans (winnaar 24 uur Apeldoorn 2005 met 220 km)
de Duitser 204 Achim Heukemes (dwars door Australië 2005, 4568 km in 44 dagen)

Of de Nederlanders 202 Wim Epskamp en 405 Jeffry Oonk tegenstand kunnen bieden is even afwachten. Epskamp is net hersteld van een langdurige blessure en Oonk ging heel mooi in de training tot 3 weken geleden een week stevige griep zijn schema danig in de war gooide. Hij twijfelt zelfs of hij wel gaat starten.

Bij de vrouwen tip ik nr 303 Elke Streicher, de Duitse die vorig jaar 2e werd in de Spartathlon (en de 120 van Texel won). Ook nr 314 Anke Drescher is een Duitse die hoog kan eindigen (3e in de Spartathlon 2005, 2e bij de 120 van Texel 2005).

Bijzondere deelnemers aan de 24 uur vormen nr 205 Thomas Wenning en nr 306 Claudia Weber. Zij hebben als het goed is donderdag 30/3 hun Ierland Doorsteek volbracht, 600 km in 7 dagen van noord naar zuid (van Malin Head naar Mizen Head): http://www.marathon4you.de/sport/irland-run-600-kilometer-tagen/21-222.aspx
Dus in die rondes van amper 3 km in Stein zal veel worden bijgekletst, schat ik zo in, want iedereen zal willen horen wat voor avonturen ze onderweg door het groene hart hebben meegemaakt.
(Nagekomen bericht van Jack Hulst: Thomas Wenning start NIET en in zijn plaats loopt zijn 3 jaar jongere broer Jürgen.)

De zes uren op zondag 2 april zal een spannende strijd worden tussen
de Belg 501 Marc Papanikitas
de Hongaar 502 Janos Bogár
de Belg 503 Lucien Taelman (mister ultracup)
de Belg 504 Philip Verdonck
de Nederlander 505 Jan Albert Lantink (dit jaar de winnaar van Rodgau 50 km)
de Belg 506 Ivan Hostens
de Duitser 507 Robert Wimmer (winnaar Trans Europarun 2003, Lissabon-Moskou 5016km),

Let ook op nr 534 Harry Jorritsma die van zijn debuut op de ultra meteen iets bijzonders wil maken.

Bij de vrouwen op de 6 uur zijn de nummers 701 t/m 703 de favorieten, de Duitses Ulrike Steege en Marion Braun, en de Duits/Nederlandse Petra Knops.

Maar het kan raar lopen over 6 uur en zeker over 24 uur, dus wie weet krijgen we wel winnaars (m/v) die niet in de lijstjes hierboven genoemd worden.

Komen er tussenstanden op het internet? Van Jack Hulst, de wedstrijdsecretaris van de Stichting Ultraloop Stein, kregen we het volgende antwoord: “Voorop staat dat de eigenlijke wedstrijdregistratie bij ons op de eerste plaats staat. Zo weinig mogelijk afleiding mag de gang van zaken bij de rondentelling in gevaar brengen. Op de tweede plaats dienen wij de begeleiders en supporters van voldoende informatie te voorzien, dus gaan we proberen zoveel mogelijk tussenstanden op te hangen. En pas op de derde plaats, als het programma het toe laat, willen we ook wel op onze website wat tussenstanden publiceren. Dat geldt ook voor elders op het internet, want met André van de Vliert hebben we afgesproken dat die tussenstanden zo mogelijk ook naar hem toegaan, plus dat we de einduitslag na de prijsuitreiking in de loop van zondagavond naar zijn http://www.ultraloper.web-log.nl en natuurlijk naar UltraNed willen sturen.”

Martien Baars  

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 


Een kleine 11 jaar geleden stond ik mij op mijn werk om te kleden om aan het werk te gaan,
André, mijn collega en loper, kwam naar mij toe met het nieuws: “Jan is niet meer.” We hadden het een tijdje zien aan komen. Jan gaf het een beetje aan in zijn laatste columns, maar het was toch een schok. Je hoopte toch tegen beter weten in, maar helaas, beiden gingen we bedrukt aan het werk.
Een aantal maanden later liep ik de eerste 6 uur van Stein, waar ik Anton Smeets ontmoette. Hij vertelde van het idee een loop te organiseren in de geest van Jan, een loop langs de zee. Wel, ik gaf mij op, zonder eigenlijk te beseffen wat dit nu eigenlijk inhield. Ik zou eerst de hele lopen, maar 100 EM over het strand …
Gelukkig was er ook de mogelijkheid om de halve te doen, wat ik dan maar gedaan heb.
De bewuste dag ben ik met de trein naar Driehuizen gespoord.
Daar maakte ik kennis met een aantal lopers. Ik herkende Ron, die door Jan aan mij voorgesteld werd bij het eerste rondje Texel (1991). Ik belde nog wel eens met Jan om te kletsen en hem uit te horen over looptechnieken enz.
En door Jan heb ik dan ook het Rondje Texel gelopen. Ja, deze man was en is een inspirator - voor mij in ieder geval. Zijn boek had ik al gekocht bij de Sleghte en 4 of 5 keer gelezen. Op Texel wilde ik het boek meenemen om het door Jan te laten signeren, maar ik was bang het kwijt te raken en zo, en wat zou hij er van denken. Nu heb ik spijt dat ik dat niet gedaan heb, maar Jan leeft voort in mijn geest en dit mede door zijn boek.
Is zijn gedachtenwereld een deel van ons geworden?
Na verloop van tijd waren de lopers verzameld in het gebouwtje van Suomi ,waar we in auto’s dienden te stappen om naar Den Helder vervoerd te worden. Ik had het geluk om samen met Ron en Guus Smit in een auto te zitten.
We hebben vreselijk zitten keten in de auto, met tranen in mijn ogen. Heerlijk zo met deze lui, pijn in mijn bast van het lachen. In Den Helder gingen we naar het fort, het restaurant binnen.
Omkleden tussen de gasten, even lekker invetten (ja alles!!) wat weer een reden voor een lachbui was.
Om 11 uur ‘s avonds klonk het startschot. We liepen vanuit het fort langs de vloedlijn. Ron was ik al na een paar meter kwijt. Ik besloot rustig te lopen, het was nog ver en het was strand.
We lopen over de vloedlijn, om de golfbrekers het strand op en weer terug naar de zee om de rotsblokken heen door het mulle zand langs hekjes. Ik heb het gevoel dat ik alleen loop. Gezien mijn snelheid nam ik aan dat ik achterin zat. Het werd donker, we liepen onder maanlicht. Op zee zag je de lichtjes van schepen en wat er nog meer op zee voer. Ik liep te denken aan de reden waarom we hier liepen en kreeg het gevoel of ik samen met Jan liep. Mijn tempo werd zeer regelmatig, ik liep met een gevoel wat ik nooit eerder had gekend, zo ontspannen, een enorme rust in mijn lijf, echt in de geest van Jan en in gedachte liep Jan naast me.
Ik moest om de muien heen, rechts de zee, voor me water en links water. Wat doe ik? Er door, nee. Dan er om heen, kom langs Egmond, de helft, ik loop buitengewoon goed. Af en toe staat er een busje met thee en zo.
De rest heb ik in mijn “belt” . Na verloop van tijd zie ik de hoogovens. Ha, het is niet ver meer!
Ja, weet je hoe groot dit complex is ? Nou, heel groot dus. Je ziet het al heel vroeg !!
Bij de hoogovens aangekomen komt er een atleet van Suomi bij me lopen om me langs de sluizen te leiden.
Ik zat er echter al volledig doorheen, kom nog wel vooruit, maar ik maak me al schuldig aan wandelpartijen.
Het strand heeft me genekt, maar uitstappen?! Nee, op de sluizen kom ik tot een andere conclusie. De loper van Suomi zegt tegen mij :”Van de halve ben jij de koploper. Ik? Ja hoor, de rest is allang door en toen kwam de rest langszij. We liepen allemaal lekker rustig dus !
Maar ik was al blij met uitlopen, laat staan snelheid nastreven. Daarna doorgelopen naar Driehuis waar we gemasseerd werden. Daar gingen alle deelnemers door naar Hoek van Holland en de deelnemers van de 2e helft startten hier. Ik kwam mijn trainer tegen,die liep de 2e helft. Het ultravirus heb ik op hem overgebracht.
‘s Morgens met een vreselijk stram lichaam weer naar de trein met een voldaan gevoel ,
Ik liep weliswaar “maar” de halve, maar voltooide die wel degelijk en nog redelijk op tijd. Trots als een aap, was ik!
We kregen daar een muntje met de beeltenis van Jan.
Eigenlijk zit de echte herinnering in je hoofd en die neemt niemand je meer af .
Vergeet niet: de memoriaal is de gedachte aan Jan.
Je loopt (ik in ieder geval) met zijn geest ,

Hans Thijssen
ultralang provider veteranen.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
ALGEMEEN
Voor deze wedstrijd gelden de bepalingen van de IAU, IAAF, EAA en KNAU. Voor dit kampioenschap gelden de betreffende bepalingen van het wedstrijdreglement KNAU en van de Regelgeving voor Nederlandse Kampioenschappen 2006 van de KNAU.

START
•- De start voor 24uur zal in de Steinerbos bij de jurywagen plaatsvinden.
•- De start voor de 24uur is op zaterdag 1 april om 17:00 uur precies.
•- Bij het startschot wordt de door de wedstrijdleider aangewezen wedstrijdklok gestart.
•- Tijdens de wedstrijd dienen de startnummers(2st) ten alle tijde duidelijk zichtbaar (incl. sponsornaam) midden op borst en rug gedragen te worden. Een reserve set wordt meegeleverd)
•- Startnummers zijn als volgt ingedeeld:
Masters Mannen 201 t/m 262
Masters Vrouwen 301 t/m 321
Mannen 401 t/m 405
Vrouwen 452

PARCOURS
•- De lengte van het parcours is 2772 meter.
•- Ten behoeve van de deelnemers is een ruimte voor verzorging van 400 meter aangegeven. Hier staan tafels opgesteld waarop de deelnemers de zelf meegebrachte drank en etenswaren kunnen plaatsen. Direct aan het parcours is, speciaal voor de individuele deelnemers, een toilet geplaatst (zie plattegrond).
•- Alleen in de aangegeven verzorgingsruimte mogen de individuele deelnemers begeleid worden, overigens zonder dat de overige deelnemers worden gehinderd.

BEËINDIGING VAN DE 24-UUR
•- Indien een deelnemer voortijdig de wedstrijd moet verlaten, dient hij/zij de scheidsrechter hiervan z.s.m. in kennis te stellen. De scheidsrechter is bereikbaar via de jurybus.
•- Inlevering van de chip kan geschieden op zondag vanaf 15.00u-18.00u in het zwembad.
•- Degene die de wedstrijd beeindigd voor zondagmorgen 12.00u kan de chip inleveren in de jurybus.
•- Exact na 24 uur volgens de wedstrijdklok klinkt het eindschot en een geluidsignaal. Op dit teken blijven de deelnemers ter plekke staan.
•- Na het eindschot mogen de deelnemers het parcours pas verlaten als hun eindpunt door een medewerker van de organisatie is gemarkeerd.

RONDENTELLING
•- De rondentelling voor individuele deelnemers vindt plaats met de Römers-Chip.
•- Uitsluitend volledig afgelegde ronden tellen mee voor de totaalafstand plus de gemeten afstand van de laatste onvolledige ronde.
•- Een volledig afgelegde ronde wordt geteld indien de startstreep wordt gepasseerd.
•- Eventuele protesten tegen de jurering en de (voorlopige) einduitslag dienen binnen 30 minuten na publicatie bij de scheidsrechter te worden ingediend.
•- Tegen de beslissing van de scheidsrechter kan binnen 30 minuten beroep worden aangetekend bij de jury d'appèl met betaling van € 20,00.

WEDSTRIJDLEIDING
•- De wedstrijdleiding bestaat uit een wedstrijdleider(rode band) en 3 scheidsrechters(groene band).
•- Juryleden zijn herkenbaar aan badge.
•- Op punten waar dit reglement niet in voorziet beslist de technisch gedelegeerde, behalve in die zaken die aan de jury d’appèl zijn voorbehouden. Deze beslissing is bindend.

STAKING BIJ CALAMITEIT
•- Ingeval van zwaar onweer of enig andere calamiteit is onder verantwoording van de wedstrijdleider en eventueel in overleg met de scheidsrechters en/of ronde-arts.

OVERTREDING REGLEMENT
•- Een officiele waarschuwing wordt kenbaar gemaakt door middel van het tonen van een gele kaart. Een tweede waarschuwing kan een sanctie (o.a. diskwalificatie) tot gevolg hebben.
•- De wedstrijdleiding heeft het recht op advies van de ronde-arts op medische gronden, een deelnemer de verdere voortzetting van de wedstrijd te verbieden. Aan dit verbod dient onmiddellijk gevolg te worden gegeven.

PRIJSUITREIKING
•- De prijsuitreiking is zondag 2 april omstreeks 18:30 uur in het Sociocentrum in het centrum van Stein plaatsvinden.
•- Er is alleen prijsuitreiking Nederlands Kampioenschap voor de Masters Mannen (andere categoriën zijn te weinig deelnemers).

DIVERSEN
•- Iedere deelnemer neemt op eigen verantwoording deel aan de wedstrijd. De organisatie kan niet aansprakelijk gesteld worden voor het zoekraken of beschadigen van eigendommen, lichamelijk letsel, materiële en/of andere vormen van schade of letsel.
•- De omroeper zal regelmatig tussenstanden doorgeven tevens zullen deze in de buurt van de verzorgingszone worden opgehangen.
•- Walkmans of andere muziekapparatuur zijn toegestaan.
•- Het is niet toegestaan om een andere chip in de schoenen te dragen(alleen de Römers-chip is toegestaan).
•- De Camping is geopend van zaterdag 1-4-’06 14.00u t/m zondag 2-4-’06 18.00u.
•- De frituurtrein is aanwezig van zaterdag vanaf 14.00u t/m 22.00u.
•- Het zwembad is van zaterdag 18.00u t/m zondag 8.30u GESLOTEN.
•- De Pasta-party vindt plaats op zaterdag 1-4-’06 in de tent nabij de ingang van de speeltuin cq bij het bruggetje, en begint om ca. 18.00u.
•- Het sociocentrum is op zaterdagavond vanaf 19.00u geopend.
•- Massage ruimte in het WC-blok in de Steinerbos.
•- In de Camping-zone wordt een tent neergezet t.b.v. eventueel schuilen van supporters en neerleggen van kleren, LET OP: op eigen risico.
•- De Steinerbos is s’nachts gesloten voor publiek(van zaterdag 19.00u t/m zondag 8.00u) dus alleen toegankelijk voor atleten en organisatie.
•- Restaurant Hole 17 is zondag vanaf 10.00u geopend.
•- Het parkeerterrein bij de Superconfex is zondag vanaf 9.00u tot 18.00u open.
•- De frituurtrein staat op zondag 2-4-’06 vanaf 17.30u bij het sociocentrum(vanaf 18.30u prijsuitreiking).

Met vriendelijke groeten,

Jack Hulst
Wedstrijd Secretaris
Stichting Ultraloop Stein
jgm.hulst provider hetnet.nl

Kijk ook eens op onze websites:
http://www.ultraloopstein.nl
http://www.ultraloopstein.nl/coldemaasbanda/
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Uit literair hardloopblad 42, nummer 2, 2005, p. 102-108.

Van Sparta naar Congo – en terug

door Rolf Bos

Jeffry Oonk (34) is bioloog, natuurfotograaf en ultraloper. Werd in 2002 derde op de Spartathlon, de 246 kilometer lange klassieker tussen Athene en Sparta. Een monoloog in elf delen.

I
‘Wanneer ik in Congo vertel dat ik ’s avonds soms van Rhenen naar Utrecht loop, zo’n veertig kilometer, dan knikken ze. Vinden ze heel normaal. Dat doen zij ook immers. Dat je grote stukken loopt, dat je van het ene dorp naar het andere dorp loopt. Iedereen loopt in Afrika. Ze lopen vele duizenden kilometers per jaar. Wat dat betreft voel ik me meer Afrikaan dan Europeaan.
Hier wijzen ze op het voorhoofd. Veertig kilometer! Ben je gek? Dan neem je toch de auto?’

II
‘Wedstrijden zijn natuurlijk heel bijzonder, maar de voldoening komt voort uit het lopen zelf. Dat dagelijkse lopen, dat is het mooiste, die beleving. Je kunt de wedstrijden van me afnemen, maar dat dagelijkse lopen hoort er gewoon bij. ’s Avonds van hier naar Utrecht, heerlijk, met Marleen terug, die in het ziekenhuis avonddienst heeft gedraaid. Ik vind van A naar B veel mooier dan rondjes lopen. Op schoenen met weinig demping, zodat je contact met de aarde houdt.
Ja, blote voeten zou het mooist zijn, zoals in Afrika, maar daar zijn we niet mee opgegroeid. Je zou het heel langzaam kunnen opbouwen, maar zelfs dan betwijfel ik nog of je als westerling lange afstanden op blote voeten kunt lopen.’

III
‘Ik loop het liefst ’s avonds, ’s nachts. Je loopt dan in een tunnel. Ik vind het een soort... ja, hoe ik moet ik dat zeggen, het is terug naar een oervorm van voortbewegen. Wij, de Westerse mensen, zijn niet gewend om zonder lamplicht in het pikkedonker te lopen. In Congo, waar ik als natuurfotograaf werkte, was ik met drie jongens naar een kamp gelopen. 's Avonds, toen het al drie uur stikdonker was, kwamen er plots nog vier van mijn helpers, ook jongens, aanzetten. Ze hadden een pad, als je het zo wilt noemen, door de dichte bossen, door een moeras, op gevoel en herinnering gelopen, zonder lamp.
Ik loop ’s nachts vaak met een hoofdlampje. In het licht van zo’n lampje is de coördinatie van het lopen anders, omdat je de diepte anders ervaart. Daarom loop je iets voorzichtiger, met meer respect voor de omgeving. Wat ik vooral mooi vind, is dat ’s nachts alle dimensies anders worden: tijd, afstand en diepte.
Daarnaast is het natuurlijk heerlijk dat het in het donker zo lekker rustig is in het bos, op de velden en de landwegen. Het is spannender, omdat je wereld dan niet groter is dan het schijnsel reikt, tien meter voor je. Die wereld is dan helemaal alleen van jou - en de dieren die 's avonds ontwaken.
De natuur is in die uren heel mooi, met af en toe een vosje, een ree. Een uil die een fazant grijpt - schitterend toch?
Terwijl je er natuurlijk illegaal bent, in zo’n bos. Je mag in Nederland ’s avonds helemaal niet in een bos komen. Dat is verboden.
Het is een mooi moment wanneer het nog net te licht is om het koplampje aan te doen, en bijna te donker om zonder te lopen. Dat was het geval tijdens de Jan Knippenberg-Memorial in 2002, de ultraloop over het strand, van Den Helder naar Hoek van Holland. Op het strand reflecteerde het zand nog het kleine beetje licht dat er was, toen kon je heel goed zonder lampje lopen.
De ruisende zee had een gloed van violet, midden in de nacht, het was een fantastisch schouwspel. Later kwam de maan als een grote gloeiend bal op boven de duinen.
In mei heb ik een nachtloop in de Ardennen gedaan over 82 km. De race begon om middernacht. Het was één grote modderbende, door de bossen, door de venen, over loopplanken en gammele bruggetjes. Maar zo geweldig, het was een van de mooiste lopen die ik ooit heb gedaan. Als je je goed kunt ontspannen, dan glijd je en zweef je over de boomstronken en gladde paden heen.

IV
‘Ik had vroeger niks met lopen. Ik heb altijd gehandbald, in Lochem. Mijn vader fietste wel, als recreant. Ik ben wel eens met hem meegefietst op een ouwe fiets van hem. Was ik twaalf jaar, had ik net van de triatlon gehoord. Ging ik na het fietsen ook nog een stuk hollen. Maar verder wist ik niets van duursport.
Dat langeafstandswerk ontdekte ik pas halverwege de jaren negentig, toen ik in Almere bij de triatlon ging kijken. De zwemmers die ‘s ochtends vroeg het water ingingen, met die lage zon en die reflecterende waterdruppels - ik vond het geweldig. Binnen vijf minuten was ik verkocht.
‘Volgend jaar start ik hier ook,’ zei ik tegen Marleen.
En ik ben gestart. Tweemaal heb ik in Almere meegedaan, uitgelopen ook, al ging het niet goed. In mijn familie komt inspanningsastma voor, ik heb er ook last van. Pas later ben ik daartegen medicijnen gaan gebruiken. Maar toen was ik al loper.’

V
‘Want binnen de triatlon vond ik het lopen het leukst, maar van ultralopen had ik nog nooit gehoord. Ik hoorde er pas van toen Ron Teunisse in Runner’s World schreef over zijn ervaringen tijdens de Spartathlon, waarin hij tweemaal tweede werd. Dat opende mijn ogen. Ik wist er helemaal niets van, niets.
Ik kende Ron toen alleen van zijn artikelen, maar bemerkte wel dat we het nodige gemeen hadden. Ik heb ook een negatief denkbeeld over veel zaken in de wereld, hij is eigenwijs, ik ben dat ook, onze gedachtegang is dezelfde. Maar verder is Ron toch meer een vrije loper. Hij loopt nooit met trainingsschema’s, ik ben een Pietje Precies.
Ik leerde Ron zelf in 2002 kennen, tijdens de Jan Knippenberg-Memorial. Waar? Niet tijdens de loop, maar in het toilet van Fort Kijkduin in Den Helder waar we ons omkleedden. Hij vond ‘t wel aardig dat ik hem aansprak. Leuk dat ik jong was en me toch aan de ultraloop wilde wagen.
Net als Ron ben ik op de kortere afstanden niet goed, we hebben allebei dikke bovenbenen, bij mij gaat het ook op de langere afstanden pas goed draaien. Voorbij de marathon, ja, want daar heb ik niks mee. Zeker niet met de grote stadsmarathons als die van New York. Dat is toch iets wat erbij hoort, als onderdeel van je carrière. Het staat goed op je cv. Dat heeft weinig met het echte lopen te maken.
Je groeit in de ultraloop. Mijn eerste was die rond het Eemmeer, over vijftig kilometer. Ik heb nog flink moeten wandelen.’

VI
‘De gemoedstoestand is bepalend voor je hartslag. Door aan je ademhaling te denken en de rest van je gedachten af te sluiten, gaat je hartslag omlaag. Maar als ik nu, tijdens het lopen, aan de Spartathlon denk, gaat de hartslag al omhoog, opwinding heeft dat effect. Ik lag in 2002 voor de start van de Spartathlon bij Rut Zoutman op de kamer. Toen we om vijf uur ’s ochtends opstonden was mijn hartslag al 150. Dat kwam puur van de spanning. Ik heb de hartslagmeter afgedaan, tot de start.
De eerste kilometers was de hartslag ook heel hoog, op die weg uit Athene, met politie als begeleiding. Later werd het rustiger, had ik alles goed onder controle.
Die nachttraining waar ik het over had, is mooi met al die dieren en die ultieme concentratie, maar het is ook een noodzakelijke trainingsvorm als je de Spartathlon wilt lopen. Want tussen Athene en Sparta ga je de nacht in. Dat moet je trainen, je loopt dan anders. Ultralopers onderschatten dat.
Ik heb deze week 230 kilometer gelopen. In dezelfde week in 2002, voor de Spartathlon, liep ik er maar 200. Waarom? Je moet je lichaam prikkels geven. Dat lange lopen is voor mij het ultieme tot-jezelf-komen.
Ik ken ultralopers die slechts vijftig kilometer per week trainen. Die lopen een half uur, een uur – en vinden er dan geen zak meer aan. Ik begrijp dat totaal niet, ga dan pim-pam-petten. De beleving van dat lange lopen staat bij mij voorop. Hoe meer kilometers, hoe mooier.’

VII
‘In 2002 werd ik derde op de Spartathlon, in net geen 27 uur. Ik denk dat ik de wedstrijd binnen de 24 uur zou kunnen lopen. Dus het doel is: dit jaar weer op het podium, het liefst hoger dan de derde plaats. Ja, Yiannis Kouros deed er in 1990 minder dan 20,5 uur over, maar dat is uitzonderlijk, bovenmenselijk, goddelijk misschien.
Die eerste keer, in 2002, was het een gok – ik wilde kijken of ik het kon. Ik ben heel rustig begonnen. Je had ook jongens die hard startten, maar die haalde ik al na veertig kilometer in.
Mijn ouders waren mee. Ze riepen dat ik van twintigste naar de vijftiende plek aan het opschuiven was. Ik kroop naar voren, kun je wel zeggen. Na de berg op het parkoers lag ik op de zesde plek. En de nummer drie liep maar anderhalf uur voor me, die kon ik dus inhalen. Anderhalf uur verschil, dat zijn afstandjes van niks op 246 kilometer.
Ik heb drie uur lang dertien kilometer per uur kunnen lopen. De snelheidsverschillen tussen de lopers zijn gigantisch op zo’n afstand. Na 160 kilometer ging ik de Sangaspas over. Je gaat in het donker naar boven. De pas schijnt gevaarlijk te zijn. Maar daar zie je dus niets van als je in het schijnsel van je lampje loopt. Na de pas is het lampje vooral van levensbelang om tegemoetkomende auto’s te waarschuwen. Want het is levensgevaarlijk om `s nachts op de Peloponessos langs de wegen te rennen. Gevaarlijker dan het lopen op die smalle Sangaspas zelf. De mens in de auto is sowieso gevaarlijker dan alles wat de natuur voortbrengt.
Niet alles aan de Spartathlon is even mooi. Want na de Sangaspas kwam dat vervelende stuk tussen de 200 en 230 kilometer. Het werd licht, het is daar een kale vlakte, je kunt steeds drie, vier kilometer vooruit kijken, en die weg stijgt en stijgt en stijgt maar. De zon was net op. Je kijkt voordurend in die verschrikkelijke verte. Dat wil ik niet nog een keer meemaken. Daar moet je dus ‘s nachts lopen. Dus moet ik straks toch sneller uit Athene weg.
Later kwamen Veron Lust en Ron Teunisse me in een autootje tegemoet. Ron was als loper uitgestapt. Ze kwamen uit Sparta, waar ze even hadden geslapen. Ron stopte en riep: ‘Je ligt derde!’ Dat vergeet ik nooit meer.’

VIII
‘Wij denken dat we met veel geld levensvreugde kunnen kopen – nou vergeet het. Ik heb geen baan, maar ben gelukkig. Marleen werkt als kinder-IC-verpleegkundige, ik doe mijn dingen in de fotografie, in het lopen. Ik heb weinig geld, kan me geen dure digitale spiegelreflex veroorloven, maar ben toch gelukkig.
Ik wil de natuurfotografie net zo intens beleven als het lopen. Lopen en fotograferen - voor beide disciplines heb je heel veel geduld nodig.
Ik kan van de fotografie niet leven. Ik ben iemand die het zichzelf moeilijk maakt. Ik wil geen gewone natuurfotograaf zijn, zoals er in Nederland genoeg zijn. Elke muis, elke eik is door hen keurig gefotografeerd. Daar doe ik niet aan mee.
De National Geographic Society heeft me de kans gegeven in Congo de Bonobo’s te fotograferen. Dat is een soort chimpansee, een van de vier soorten mensapen die er zijn.
Je hebt in Congo een onderzoeksgebied waar Japanse wetenschappers actief zijn, en daar kun je de apen relatief makkelijk fotograferen. Maar dat wilde ik niet, ik wilde ze in de vrije natuur vastleggen. En dat is een stuk moeilijker, zo niet onmogelijk. Maar zo steek ik nu eenmaal in elkaar. Ik wil het onmogelijke nastreven. Net als bij het lopen.
Ik ben lang in dat gebied geweest, en we hebben de Bonobo’s in totaal tweemaal anderhalve minuut gezien.’

IX
‘Ik ben naar een gebied in Centraal-Congo gegaan. Tien dagen varen over de Congo-rivier in een uitgeholde boomstam, een beetje à la Heart of Darkness van Joseph Conrad. Ik had zes jongens bij me die me hielpen.
We aten lokaal voedsel, maniok en banaan - ik heb vele soorten banaan gegeten. Ik heb die jongens leren broodbakken, at ook veel honing en avocado’s. Aan hardlopen heb ik daar niet gedaan. Maar lopen deed je toch wel. Dan hoorde je dat er op zeventig kilometer afstand apen zouden zijn, dan moest je dus inschatten of dat de moeite waard was.
‘Hoe lang is ‘t lopen?’ vroeg ik.
‘Voor ons een dag, voor jou anderhalve dag,’ zeiden mijn helpers.
We zijn gegaan, het was uiteindelijk geen zeventig maar vijftig kilometer. We liepen door savannen, door moerasbossen, kwamen door dorpjes waar ze in tientallen jaren geen blanke hadden gezien. Ik was nog ziek ook, moest steeds de bosjes in. Ik voelde me een dweil, maar ben toch doorgegaan. Het werd een ultraloop.
Kom je in een dorp waar die apen zouden zijn, moet je eerst een heel ritueel afwerken. Je meldt je bij het dorpshoofd, je betaalt wat en dan mag je naar het gebied waar de apen zouden zijn. Wij erheen, naar een soort plantage, met platgebrande bomen en struiken - maar geen Bonobo’s.
Ik kwam met zware malaria en hepatitis terug.’

X
‘Ik heb in 2004 drie maanden in Congo geleefd. Ik weet nu hoe zij leven. Zij, die jongens die me assisteerden, hebben er geen enkel benul van hoe wij leven. Europa is echt een andere wereld, een andere planeet voor ze. Ze zien een enkele keer in een dorp of stad een videofilm, maar dan kijken ze nog alleen maar naar knok- en seksfilms.
Ze verdienen vaak niet meer dan acht dollar per maand. Ik heb sommige van die jongens die me geholpen hebben aan het eind van mijn reis 150 dollar gegeven. Dan zijn ze rijk.
Een van die jongens woonde op het platteland. Zijn vader ging dood en deze Joël, twaalf jaar, ging op zoek naar familie in hoofdstad Kinshasa, op veertien dagen varen. Hij had geen adres, hij heeft zijn familie dus nooit gevonden. Maar hij had ook geen geld om terug te gaan naar zijn moeder. Dus ging hij zwerven. Want dat is Afrika.
Uiteindelijk kwam hij terecht in het gebied van Lac Tumba, waar ik hem als gids inhuurde. Loopt hij daar - ik was er bij -, komt hij zijn broer tegen. Hij had hem acht jaar niet gezien. De broer was twee jaar na hem ook aan het zwerven geslagen. Hij was soldaat geworden, had wat geld gespaard, wilde zijn moeder opzoeken, maar kreeg geen toestemming. Maar hij was toch gegaan.
Hij was bij terugkomst als muiter in de gevangenis opgesloten in het stadje waar wij toevallig waren, hij moest drie maanden zitten. Elke ochtend werden de gevangenen met stokken geslagen, hij had een groot abces op z’n been en kon maar moeilijk lopen.
Maar hij mocht overdag wel de straat op om boodschapjes voor de officieren te doen - zo werkt dat gevangenissysteem daar. Komt hij zijn broer op straat tegen, in een land dat net zo groot is als heel West-Europa!
We hebben hem voor twintig dollar uit de gevangenis kunnen vrijkopen.’

XI

‘In 2002 heb ik de laatste drie kilometers van de Spartathlon alleen maar lopen janken. Als je lichaam een wrak is, dan komen de emoties makkelijk los.
Je tikt het standbeeld van Leonidas aan, je krijgt een kom water uit de rivier de Evrotas aangereikt en een lauwerkrans op je hoofd gedrukt. Dat is veel mooier dan goud op de Olympische Spelen.
De olympische gedachte - dat is toch Coca Cola en McDonald’s? Die hele wereld draait om geld, geld en nog eens geld. Nee, dan de Spartathlon, je loopt je verrot en je krijgt een mok water!
Straks loop ik er opnieuw, ik kan bijna niet wachten. En daarna ga ik hopelijk weer naar Congo, op zoek naar de Bonobo’s.’

© 42
(overname niet toegestaan zonder schriftelijke toestemming van de uitgevers van ‘42’, hun E-mailadres is:
42tijdschrift provider gmail.com )

NB Men kan zich nu ook abonneren op '42': een jaarabonnement voor 2 nummers (maart en oktober) kost maar 15 euro (inclusief verzendkosten!), zie
http://www.runnersweb.nl/runnersweb/show/id=1991 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]