Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* November
* Oktober
* September
* 14 sep 2004: We hebben het gehaald!
* 12 sep 2004: Philip Verdonck met PB in Mergelland Marathon
* 2 sep 2004: Overleven op Voorne!
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2004
 
Aan de hand van ons resultaat in Voorne hadden Jan en ik de doelstellingen voor het WK in Winschoten gesteld. Voorne ging niet super vlot al was het een degelijk resultaat.

Ondanks alle voorzorgsmaatregelen kreeg ik op de koop toe de verkoudheid met bijhorende keelontsteking van mijn vrouw. Dit was 2 dagen voor de start. De medische wereld werd er bij betrokken, zodat starten een zekerheid werd.
De doelstellingen werden dus bijgesteld, vooral wat de eindtijd betrof.
We zouden gaan voor 6h40 a 6h45, nu spraken we af om de tijd van Torhout (6h53’21”) zo dicht mogelijk te benaderen.
Een plaats tussen de eerste 15 en als het effe kon moest binnen de eerste 10 eindigen ook mogelijk zijn. Eerste Belg worden was de derde en laatste doelstelling.

Vrijdag 10 september: aan mijn directie had ik gevraagd of ik stipt om 15h30’ uit de school mocht vertrekken.
Mijn vrouw stond met draaiende motor (van de auto weliswaar) aan de schoolpoort te wachten, alles was ingeladen, de kinderen waren al naar oma gebracht. We konden naar Winschoten. ’s Middags had ik in school mijn zelfgemaakte pasta gegeten, dus onderweg in de auto werden het broodjes. Het zou anders te laat worden om nog te eten bij ons gastgezin. Ondanks alle files in Belgie en Nederland komen we goed op tijd aan bij ons sympathiek gastgezin. Thea en Henri, de vrienden waar ik vorig jaar ook gelogeerd had. Buiten Dirk waren alle andere Belgen al in Winschoten. Op tijd onder de lakens en snel ogen dicht.

Zaterdag 11 september: Bij ons gastgezin is het een drukte van jewelste. Er logeren ook nog andere Belgen. Met z’n allen prepareren we onze dranken. Het is een aanvoer van flesjes en een geknoei met poeder en water. Thea onze gastvrouw geniet met volle teugen van deze drukte.

Samenkomst in de sporthal. Even ruilen en nakijken van de kledij. Proberen onze drank op de juiste plaats te krijgen, wat moeilijker blijkt dan verwacht. Ook hier speelt Thea weer een cruciale rol. Ze is nog zenuwachtiger dan wij, maar ze flikt het ’em maar.
Rond 11 uur briefing. Alle atleten en begeleiders waren er, behalve ons “Polleke”. Hij was zich mentaal aan’t voorbereiden, vertelde hij later al lachend. Ik dacht dat hij dat niet moest doen, maar het blijkt dus ook maar een mens te zijn.
Bondcoach Ivan De Grieck in zijn gekende rol. Koel, berekend en met weinig woorden. De ploeg telt, de rest niet. Aankomen is de boodschap. Opdracht begrepen, aan het werk nu.

De wedstrijd: veel volk, zenuwachtig getrippel. Ik sta naast Polleke. Voor me staan Mexicanen en ik vraag me “bij God” af hoe die aan een selectie zijn geraakt. Één van de vrouwen is zo rond als ze groot is en loopt op een soort basketters waarvan de tippen zijn uitgesneden. En wij ons maar professioneel proberen voor te bereiden in de hoop dat de bond misschien een beetje interesse en wat luttele centen vrijmaakt om ons in Japan te krijgen. Later wandelen de Mexicaanse vrouwen samen keuvelend alsof ze lekker aan’t shoppen zijn. Wraakroepend!
Ik start absoluut niet vooraan en bol ergens in een groep. 35e roept iemand na de eerste 10km. Het gaat goed. 3h12’ halfweg. Ik blijk op te schuiven naar de 5e plaats. Vooraan in de wedstrijd zijn ze elkaar aan het afmaken, ik passeer de lijken.
Het is warmer dan verwacht, maar er staat ook meer wind dan we dachten. Zeker de bevoorrading aan het 5km punt is heel zwaar. Het gaat er zacht omhoog en de wind staat er pal op kop. Daar sneuvelen er veel. De mensen die zijn meegekomen met onze atleten leveren fantastisch werk bij de bevoorrading. Het is enorm goed dat je erop kan rekenen, ze doen dit met veel gevoel voor professionalisme. Ik hang bij en voor een groepje atleten. Jan roept dat ik me moet inhouden. Hij begint namen te noemen gelinkt aan prestaties. Het blijken voormalig Europese en andere kampioenen te zijn, atleten die 2e waren in de Comrades,…..mensen van rond en onder de 6h30’ Ik ken er geen enkele van.
De tweede helft wil ik bewust wat rustiger doen, maar het bewuste heeft plaats gevonden voor het noodzakelijke. Rond 70km begint het verval op te lopen. Alweer die bloedblaar op diezelfde teen. In Torhout na 60km, nu na 71km. Andermaal kleurt mijn schoen rood. Exact hetzelfde pijnlijke gevoel, even manken dan weer aanzetten. Het wordt routine.
Toch heb ik een beter gevoel dan in Torhout. Ik kan de pijn onder controle houden en ze beperkt zich tot de bovenbenen en die stomme…….teen.
Vanaf 80 wordt het heel zwaar. Ik val naar de 8e plaats. 90km, ik ga dood. Ik probeer gecontroleerd te lopen. Mijn verstand is het enigste dat nog goed functioneert. Op 95 valt dat ook weg. Ik zwalp, zie vlekken, voel bloed wegtrekken en krijg kuitkrampen. Alweer passeren er atleten. Ik sta even stil, rek wat. Hier verlies ik al de tijd die ik nodig had voor een persoonlijk record, maar op dat moment kon me dat geen pleuris meer schelen. “Aankomen is het belangrijkste” hoor ik de woorden van Ivan door mijn hoofd gonzen. Dat lukt me. Zoals steeds moet ik een half uurtje op de ziekenboeg doorbrengen al liggend. Ze kijken naar mijn teen en ik krijg de beste zorgen toegediend. Ook nieuw is dat ik niet moet overgeven. Ik wordt stilaan een echte ultraloper. Tweemaal onder de 7 uur in 3 maanden (6h53’21”- 6h53’59”) is iets wat weinigen konden voorspellen. Ivan Hostens en Rik Goethals (ik heb je record nog steeds niet, maar dat komt nog wel) zeiden dat ze het nooit konden op één seizoen.

Het is voorbij nu. Rust volgt na een zwaar maar succesvol ultrajaar. Ik wil daarom zeker mijn coach Jan Vandendriessche bedanken. Ik weet van mezelf dat ik geen makkelijk te begeleiden atleet ben, vooral door mijn soms wankele gezondheid.
Ook mentaal heb ik het soms moeilijk.

Op naar Japan nu: Heren van de bond, misschien kunnen de professionele atleten wat betreft karakter een voorbeeld nemen aan de amateurs. Ik ben niet naar het WK gegaan om me te amuseren, maar om te presteren. Ondanks een full-time job en een gezin met 3 kinderen. Dus kom op met de centen zodat ik beloond word voor die opofferingen en laat me starten in Japan! De Belgen halen de 3e plaats in het landenklassement. De Russen hadden een ploeg van 14 man die allemaal onder de 7 uur konden. 6 daarvan konden er zelfs onder de 6h30’. De Fransen idem dito. Toch waren we er met de Belgen voor.
Toch iets om trots op te zijn niet?

Marc Papanikitas 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]