Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
27 nov 2019
Kleiner KoBoLT 23/24 november 2019
18 nov 2019
6 hours joensuunightrun
14 nov 2019
Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
2 nov 2019
Ultra Raid der Catharen
Verslagen in 2019
* November
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2004
 
In het weekend van 9 & 10 Oktober heb ik deelgenomen aan de 24 uur op de atletiekbaan van de Tooting Bec Track in Londen. Voor mij persoonlijk is deze 24 uur een andere als mijn vorige dag-races. Ten eerste omdat het op een 400 meter baan is. Maar ook omdat ik minder goed ben voorbereid, want ik heb niet meer dan 1 ultramarathon (Winschoten) en 2 marathons gelopen. Aan de andere kant heb ik verscheidene keren op de baan getraind en ook heb ik een aantal keer op een (zeer) laag tempo gelopen.

Op zaterdagmorgen betreed ik de baan en word ik verwelkomd door mijn vrienden van het Sri Chinmoy Marathon Team. Net zoals de andere wedstrijden is de verzorging optimaal. Ik hoef alleen maar mijn eigen dingetjes mee te nemen, zoals fruit, zeewier, supplementen en Ojas (een bruisend energiedrankje), welke ik op een tafeltje kan plaatsen.

Om 12 uur gaan we van start met 15 graden Celsius, maar een windchill maakt het kouder, herfstweer. Ik begin met rondjes van 2 minuut 30 en ik praat wat met de andere lopers. We zijn met z’n 30-en, o.a. goede ervaren lopers als Don Ritchie, Dan Coffey, Hillary Walker en Helga Backhaus. Ik groet mijn (ronde)teller iedere 400 meter en na elke 5 rondes eet of drink ik iets. Er is water, energie-drank, thee, soep, aardappels, koekies, fruit, warme maaltijd ’s avonds en porridge ‘s ochtends. Ik begin rustig en na 6 uur ben ik nr.12, met 54 km.

Ik voel me nu uitstekend, de eerste uren waren voor mij een kleine inspanning, maar dit tempo kan ik bij wijze van spreken uren vasthouden. De wind is stevig, maar gelukkig blijft de regen uit. Om 6.45 uur gaat de zon onder en mogen we verder in de verlichting van de baan. De temperatuur zakt naar 10 graden, dus ik verwissel de kleding, witte lange broek, paarse sweater over een thermo-shirt en een muts om ervoor te zorgen, dat er geen lichaamswarmte via het hoofd verdwijnt. Gelukkig herkent mijn teller me in mijn nieuwe outfit.

Om middernacht sta ik 5de met 104 km, maar de moeilijke uren gaan nu komen, tezamen met een verse wind. Toch houd ik ervan om te lopen in de rust van de nacht; ik slaap alleen als het zwaar gaat. Ik moedig de anderen aan, ik groet de tellers en de toeschouwers (voornamelijk verzorgers) elke 2 min 45.

De afgelopen dagen heb ik het boek Chi-Running van de ultraloper Danny Dreyer gelezen. Veel adviezen kan ik al overnemen; loop op het midden van de voet, niet op de tenen. Houdt de schouders laag en relax de handen, zodat ze niet koud worden. Het lukt me om ontspannen te blijven lopen.

Na 130 km lopen besluit ik om 3 uur ’s nachts tijd vrij te maken voor massage. De dokter masseert de benen en behandelt 2 blaren; de enige blaren voor deze race. Ik moet van schoenen wisselen, een gelegenheid om weer eens van kleding te wisselen. Na een pauze is het moeilijk om weer te gaan rennen, maar na een paar minuten kan je weer terugkomen op het oude tempo.

Na 18 uur heb ik 149 km afgelegd en sta ik derde. Om 6.45 uur komt de eerste toeschouwer van de nieuwe dag kijken, de zon. De ochtendstond geeft extra energie en extra snelheid. Na 19 uur en 18 minuten passeer ik de 100 mijl, officieel vastgelegd door de scheidsrechter van de Engelse Bond. Tijd voor de laatste pauze, ik heb last van maagpijn, o.a. gevolg van de wind. Na wat wandelen kan ik nog doortrekken tot 175 km om 9.00 uur.
Is de 200 km mogelijk? Nee, nu protesteert de maag echt en ook heb ik geen energie meer; wandelen. Desalniettemin ben ik blij, want ik kon 21 uur rennen in deze wind. Ik ben ook blij dat de regen is uitgebleven. Na 180 km word ik door mijn teller gefeliciteerd met het afleggen van 450 rondjes, maar volgens mij heb ik een iets lager aantal rondes gelopen. Ze controleert het nog eens en ze laat het ook bekijken door de ”supervisor”, maar ze heeft echt gelijk “I am happy”.

Op het bord kan ik zien dat nr. 2 ver weg is en nr. 4 ook, dus ik sta stevig op de derde plek. Met behulp van water en Ojas (de rest kan ik niet meer aan) voel ik me nog in staat om weer wat te gaan rennen, zelfs rondes van 2 min 30, maar ik weet ook dat dit tempo tijdelijk is.
Na 24 uur eindig ik met 195 km en 345 meter, brons. Tweede is Eoin Keit, Ierland, met 198.5 km, winnaar is Ken Fancett met 214.8 km. Snelste vrouw is Jill Green met 169.3 km.

Als ik terugkijk is deze race voor mij een grote ervaring. Rondes van 400 meters zijn zeker niet te kort. Ik heb nóóit het gevoel gehad dat ik gek werd! De grond voelt veel beter aan en er is een veel sterker energieveld. Je blijft in zicht van de teller en de waterpost is dichtbij. Ik merk ook profijt van mijn trainingen op de baan. Het enige nadeel is dat de bochten langzaam naar beneden lopen, waardoor ik mijn quadriceps een paar dagen heb gevoeld.
Maar het belangrijkste is, dat ik heel blij ben om te kunnen lopen in deze atmosfeer.

Peter Zuidema 

 
[ top pagina ]