Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
19 jun 2018
Zugspitz Ultratrail 2018
15 jun 2018
Ultra Fiord 2018
3 jun 2018
GTLC 105 km 2018
31 mei 2018
Keufelskopf Ultra
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* November
* 22 nov 2004: Uwersauer trail, een verslag
* 22 nov 2004: Trail Uewersauer in Luxemburg
* 19 nov 2004: Het verhaal van startnummer F1000 (NYCM 2004)
* 1 nov 2004: Hoe sterk is de eenzame loper ?
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2004
 
Het verhaal van startnummer F1000 begon in mei 2003 toen mijn vriendje en zijn trainingsmaten in een zwart gat vielen na de Roparun en op het idee kwamen om de stad New York te bekijken en enpassant de marathon aldaar te lopen. Ik mocht bij de gratie mee vanwege het feit dat ik behalve atleet ook fysiotherapeute ben….

New York zou onze eerste marathon worden. Voor Niels, die een nog maar 2 jarige carrière als loper achter de rug heeft maar ook voor mij als doorgewinterde korte afstand triathlete een betrekkelijk onbekend sportgebied.

De aanloop
In maart 2004 zijn de plannen definitief, we zijn ingeschreven, en de eerste aanbetaling is gedaan. Tijd dus om een expert in te schakelen, mijn trainer Rob Veer. Voornamelijk voor Niels die graag wilde beginnen met opbouwen. Ikzelf had een klein probleempje, ik was mij in die tijd nog aan het voorbereiden op de kwalificatie voor de Spelen in Athene
Ik vroeg mij af of ondanks het feit dat triathlon ook een duuractiviteit is, ik wel voldoende inhoud kon kweken zonder de Spelen of mijn korte-afstand seizoen of mijn blessurebestendigheid (niet groot helaas) in gevaar te brengen.

Die vraag werd snel beantwoord, eind april wist ik dat ik, onder andere vanwege blessureperikelen, niet de kwalificatie gehaald had en kon ik mijn seizoen opnieuw gaan plannen. En verder werd mij aangeraden van deze eerste mooie, massale en niet snelle marathon te gaan genieten. Zodoende zou dit de eerste keer zijn dat ik me op een recreatieve in plaats van prestatiegerichte manier ging voorbereiden op een groot evenement. De triathlontrainingen zouden voor gaan maar ik zou eens in de week een extra lange duurloop maken.

De lange duurlopen bleken ons erg te bevallen, vooral omdat het zulke ontspannen trainingen waren. Ik was gewend om altijd met druk te trainen - die intervallen, die bepaalde hartslag, die afstand en die tijd - en moest echt leren rustiger te lopen.
We stippelden van tevoren leuke routes uit, vaak van punt tot punt. Het was.grappig om er achter te komen dat wat je vroeger op de fiets al een eind vond nu lopend afgelegd kon worden zoals de route op Texel van de vuurtoren tot de veerhaven die ik ook vele malen per ATB heb afgelegd.

De lange duurlopen hadden nog een leuke bijkomstigheid, ik werd sneller op de korte afstand zonder geblesseerd te raken. Na een seizoen op de bank (2003) weer een seizoen met 3 NK medailles op de verschillende triathlon disciplines!

Terug naar New York
Na een voor mijn gevoel korte ontspannen vlucht (na hectische weken thuis) reden we in het donker in de regen in de file richting Manhattan, dat toen we er eenmaal waren naadloos aansloot bij mijn filmbelevingen van New York. De rokende putdeksels, hoge verlichte gebouwen het belachelijke aantal gele taxi’s, het claxonneren, de brandtrappen ….
Ons hotel stond midden in het centrum, hoe midden in het centrum bleek toen we de straat opgingen om nog ergens een warme maaltijd te scoren, na 2 hoeken stonden we midden op het bruisende Broadway!


De volgende dag begon met erg vroeg wakker worden, eigenlijk geen probleem want Marathonday, over 2 dagen, zou ook vroeg starten. Omdat de zon net opkwam probeerden we in het hotel op een dakterras te komen, onmogelijk helaas, om foto’s van de ontwakende stad te maken. Gelukkig mochten we van een vriendelijke hotelbouwvakker wat foto’s uit een open raam maken op de etage waar verbouwd werd.

Na een lui ontbijt met scones en starbuckscoffee (yes!, de enige goed drinkbare koffie van Amerika zomaar naast ons hotel) togen we als braaf schoolklasje met reisleidster richting het Jacob Javitts Convention Center om onze racepackage te halen.
Mijn angst dat het een lange ochtend zou worden vanwege de lange rij wachtende sporters bleek ongegrond, we werden als een kudde vee vakkundig langs de verplichte paspoortcontrole, T-shirtuitreiking, chipcontrole en goodiesbalie gejaagd om te eindigen in de Expohal waar ons groepje als een stel hebberige huisvrouwen uiteenzwermde langs allerhande loperswaren.

Na dit eerste proefje van marathonsfeer wilden we de stad bekijken. Vandaag geen looptraining maar aan het einde van de dag had ik wel ietwat het gevoel dat ik een marathon gewandeld had.
Even terug in de tijd in de lobby van The New Yorker (hotel), op naar Madison Square om te informeren naar kaartjes voor de New York Nicks (helaas uitverkocht), rennen door Macy’s het grootste warenhuis van Amerika, het Empire State Building op en af, eten bij het Joodse Katz (o.a. bekend van “when Harry met Sally”) souvenirs halen, museum en ondertussen heel veel foto’s maken, zo brachten we de dag door. We wilden eigenlijk ook nog een avondje Jazz genieten maar iedereen was toe aan rust na ons diner bij een Italiaan.

De volgende dag vroeg verzamelen bij de Friendship Run. Een warmop loopje - letterlijk want we stonden enigszins te bevriezen tijdens de uitreiking van de Abebe Bekila Award vlak voor de start - van 6 km voor deelnemers en fans eindigend in Central Park, vlak bij de officiële finish, met een groot openlucht ontbijt (15000 man!)
Verder vandaag: buiten rijden in de Metro, rondwandelen op Broadway en een beetje shoppen, weinig gedaan, ik heb zelfs een beetje spierpijn, van gisteren? Ik doe eer aan mijn voornemen om van deze trip te genieten, normaal gesproken zou ik alleen loslopen en uitrusten voor een buitenlandse wedstrijd, nu moet ik mezelf remmen om niet even nog naar The National Hall of Fame voor Track and Field te gaan, of naar het Guckenheim Museum.
Morgen is de big day immers. ‘s Avonds wel even naar de pastaparty bij Tavern on the Green in Central Park. Inderdaad even, want ook hier worden we door de organisatie snel en effectief langs de balies met drank en voedsel gestuwd en zo staan we binnen een half uur weer op de metro naar huis te wachten…..

De Big Day in de Big Apple
En dan is het eindelijk zover, voor de wekker zijn we wakker en stappen om 6 uur de bus richting start in. Tijdens de rit wordt het licht en vangen we ook nog een glimp op van Ground Zero en de havens. De brug waarop we straks starten is nu nog een lange file van bussen met lopers. Bij de ingang van het startgebied tassencontrole. Niels en ik laten onze kleren achter, het is traditie om ze in de bomen te hangen en het verhaal gaat dat bruikbare kleding naar de armen en behoeftigen gaat, en hebben behalve een wegwerpcameraatje een vuilniszak en een carbogelletje, niets anders mee.
Daarna in de rij voor het ontbijt, hetzelfde als gisteren en dat beviel goed, koffie met bagels en een powerbar. De yoghurt en limonade sla ik over, in het verleden behaalde resultaten geven aan dat dat bij mij de neiging heeft omhoog te zwemmen tijdens een wedstrijd….
Wat opvalt zijn de vele toiletten, da’s maar goed ook want hoe dichter uur X nadert hoe langer de rijen worden. Het is leuk om liggend in het gras (het is ondertussen ongewoon warm aan het worden) de rijen met allerlei pluimage te observeren, tot ik zelf ook moet plassen…
Ik heb geluk want ik mag in het “snelle vrouwen vak “ starten. (vak met de 3000 snelste inschrijftijden, hoe ik daar terecht kom weet ik niet, misschien mijn olympisch verleden?) waar nog een rijtje maagdelijke WC’s staat.

Eindelijk gaat het starthek dan open, als een stel kakelende kippen verspreiden de vrouwen zich over het begin van de brug, wij lopen bovenover, als ik naar beneden gluur zie ik de profs beneden ons al klaar staan.
Ik krijg in de tijd voor het startschot nog een stoomcursus Ierse uitspraak van mijn buurvrouw, veel mensen hebben hun voornaam op de borst staan en ik kon het niet laten om te vragen hoe haar naam uitgesproken moest worden.

De start geeft kippenvel. Een kanonschot en gelijk daarna keihard New York New York uit de luidsprekers samen met de in de verte zichtbare skyline van New York en de vrolijk spuitende brandblusboten beneden geven aan dat het nu echt begonnen is.

Op de brug is het warm, de kledingsstukken vliegen dan ook in het rond, best mooi spul allemaal, ik bedwing de neiging om dingen op te rapen en geniet van het weidse stads uitzicht.
De eerste 5 mijl zijn zo voorbij, ik vind het geweldig dat er zoveel mensen aan de kant staan aan te moedigen, ik kom zelfs een van mijn fietsmaten tegen. Ik loop erg lekker maar houd me keurig aan de voorgestelde hartslag, drink bij alle posten en kijk om me heen. Veel mensen lopen voor een goed doel of dragen hun loop op aan vrienden of familie.
Ik haal ook mijn cameraatje te voorschijn, en maak hier en daar al lopend een foto van medelopers of omgeving. De afscheidingen tussen de verschillende wijken is duidelijk, de Chinese wijk met lekkere geuren, de Joodse met keurig geklede en op lengte opgestelde kindertjes, en mannen met typische hoofddeksels en baarden, de Bronx met goede zwarte live zangeressen.
Over muziek gesproken, de marathon blijkt ook een uitgesproken gelegenheid om je muziektalenten ten toon te spreiden, overal staan bandjes, koren, kwartetten en nog veel meer ons aan te sporen tot vooral doorgaan.
Daar waar de bruggen weer beginnen en de stad daadwerkelijk dichterbij komt, krijg ik het even moeilijk, niet qua vermoeidheid, ik zou graag versnellen, maar qua knie. Irritant dat ie in de lange duurlopen nooit iets heeft laten merken maar nu al op de helft gaat zeuren. Ik besluit om in tempo te zakken en er iets minder van te voelen om te voorkomen dat ik na de marathon met een maandenlange blessurekater blijf zitten.
Het mag de pret niet drukken, op Manhattan zijn de rijen toeschouwers zo mogelijk nog dikker en zie je ook een soort georganiseerde orde van Italiaanse supporters, zingende Engelsen, oranje Nederlanders, New Yorkse Brandweer en politie korpsen en nog veel meer.
De fotograaf van de reisorganisatie mist me volkomen hoewel ik bijna zijn lens inloop, geeft niets, ik heb me met mijn cameraatje laten fotograferen door een toeschouwer en ik zie er toch niet uit als ik loop.
De mierzoete powergel die we op mijl 18 krijgen is welkom en laat mijn gebit bijna springen, ik neem er een extra voor het geval ik in de laatste beruchte 10 kilometer nog een inzinking krijg. Een echte inzinking krijg ik niet maar ik ben blij dat ik de voorlopers van het Central Park bereik, mijn bovenbenen worden stijf en ik zie steeds meer mensen met kramp langs de kant staan.
Gummybeertjes! Er staan mensen met grote bakken van deze snoepjes, in het kader van genieten van de marathon neem ik er een paar, die mensen staan er niet voor niets, moet ik onthouden. En wat ik ook moet onthouden volgende keer, mijn naam op m’n shirt want zeker tegen het einde kreeg ik toch een klein beetje zelfmedelijden en is het best leuk om je eigen naam te horen van een veelkoppig publiek.

Een lichtpuntje is de bekende stem die ik ineens naast me hoor, een triathloncollega, we zijn beiden blij met aanspraak en besluiten samen op te lopen richting finish. Die blijkt stiekem toch steeds iets verder weg te liggen dan ik denk. Park in park uit, ik dacht het hier toch te herkennen van gisteren maar daar hoort deze smiechterig valse platte weg niet bij.
Maar dan toch eindelijk, de luidsprekers, de beeldschermen en jaaa de finish! Niet vergeten te genieten roept mijn medestrijdster nog en dan is het gebeurd. Medaille om, met een brede glimlach op de foto, en zonder pardon ingewikkeld worden in folie. De rij met houterig wandelende zilveren mannetjes langs de trucks met af te halen kleding doet me glimlachen.
En ik moet even later nog meer lachen bij de chip-inlever-rekken, waar ik een plekje in de zon gevonden heb om op mijn vriendje Niels te wachten. De leuke capriolen van lichamen die eigenlijk alleen nog maar vooruit kunnen lopen maar nu moeten bukken om om te kleden of schoenen los te maken of te rekken, en dat absoluut niet willen en in allerlei krampen schieten.

Mijn lichaam doet daar ook aan mee helaas want als ik met een tevreden gefinishte Niels richting metro loop is het kleine trapje naar beneden een hindernis van formaat…

New York is trots op zijn Marathon. Dat blijkt uit kleine dingen, bijna iedereen weet dat er een marathon is, het enthousiaste en vele publiek, lopers mogen gratis met de metro, je wordt door volslagen onbekenden gefeliciteerd met je prestatie - wie er gelopen heeft is duidelijk herkenbaar aan een “silly walk”, vooral de volgende dag - en zelfs op de rondvaartboot daags na de marathon krijgen de lopers een applaus van de opvarenden. Dit alles maakt het voor mij een onvergetelijke trip en vandaar ook dit uit de hand gelopen verslag van startnummer F1000…….

Ingrid van Lubek, Bussum (emailadres: dragomar en dan de provider zonnet.nl) 

    Gerelateerde artikelen:
  • 7 november 2004 : NYCM 2004
 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]