Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 29 jun 2005: Gedachten op/over het PieterPad
* 29 jun 2005: Lekker klimmen & dalen in de natuur!
* 29 jun 2005: Lake Saroma World Championships 100km
* 27 jun 2005: Zware Vijfde Trans Holland triatlon
* 27 jun 2005: Henk Sipers loopt La Foulee Verte.
* 25 jun 2005: Gewogen en …….
* 25 jun 2005: Verslag van de 12 uur solo van Den Haag
* 20 jun 2005: Tussen DROOM en DAAD zit een hele wereld ...
* 20 jun 2005: Waarom ... ???
* 20 jun 2005: Afzien in Den Haag
* 20 jun 2005: De 24 uur wordt helaas een jaar verschoven ...
* 20 jun 2005: De hel van Den Haag
* 18 jun 2005: Philip Verdonck blikt teleurgesteld terug op zijn 2 de Nacht
* 15 jun 2005: Theo De Jong in de Leiden marathon
* 13 jun 2005: De Alpine-marathon van Liechtenstein.
* 10 jun 2005: Nacht van Vlaanderen 1993 en 1994
* 6 jun 2005: Nature Marathon La Roche-en-Ardenne
* 6 jun 2005: Adrie van Dijk bericht ...
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2005
 
Gemengde gevoelens

Een mooie wedstrijd

Zaterdag 18 juni organiseerde Haag Atletiek de jaarlijks 6- en 12 uurswedstrijd vanaf haar atletiekbaan aan de Laan van Poot in Den Haag. Ongeveer 45 individuele lopers en 25 estafetteteams hadden zich ingeschreven en keken bijna allemaal de dagen voordien naar de weersverwachting. De eerste echte zomerse dagen diende zich aan. Er werden hoge temperaturen verwacht, goed voor de sfeer, verontrustend voor de lopers.
Het parcours van 1851 meter is volledig met lint afgezet, en loopt over asfaltwegen en een geasfalteerd licht glooiend, oneffen fietspad. De vele boomwortels zorgen ervoor dat het fietspad om de paar jaar aan een nieuwe asfaltlaag toe is.

De wedstrijd maakt gebruik van Championchips, een scorebord met het aantal gelopen ronden en er is een tafel met veel water, cola, frisdrank, fruit en koekjes. Er zit een handgeschreven briefje op de tafel geplakt: “laat het water goed stromen, want met warm weer kunnen zich snel bacteriën ontwikkelen”. De organisatie is op alles voorbereid. Daarnaast hebben ze vier leuke variété-artiesten die 12 uur lang met veel enthousiasme en muziek proberen de lopers aan te moedigen. Ze doen het op een leuke speelse manier en menig loper glimlacht bij het passeren. De organisatie verdient een grote pluim en met het mooie weer is het een gezellige drukte.
De wedstrijd was zwaar door de warmte, maar werd de laatste uren een aardig schouwspel door een spannende strijd bij de mannen tussen Jan van Erve, Hemry Heymann en Peter Zuidema, en bij de vrouwen tussen de duitse Barbara Becker en Regina van Geene.

Persoonlijk doel

De wedstrijd, op 1500 meter van mijn huis, heb ik in november gekozen als mijn eigen limietwedstrijd voor deelname aan de 24 uur in Worschach (Oostenrijk). Het gaat me om het tonen van vormbehoud en die heb ik gesteld op 130 kilometer, waarbij het laatste uur nog met een vrolijke lach gelopen kan worden.
Het jaar is redelijk verlopen. Twee keer een zes uur in de winter (Heerde en Steenbergen), resp. 77 en 79,5 km, een stabiele, vrij ontspannen, gewonnen 120 kilometer van Texel en tot 1 mei stabiele trainingsweken. Na 1 mei is het minder gegaan. Daar waar het me lukte om tot 1 april vier dagen per week te werken, nam ik in april weer de verkeerde keuzes. Te veel opdrachten zorgden voor veel werkdruk en het weer inleveren van mijn dit jaar gewonnen vrije dag. Ik verviel weer in het oude liedje van 5,5 dag werken.

Jongleur

Ik voel me dan net een jongleur die bordjes probeert draaiende te houden. Een paar bordjes gaan bij mij goed, maar bij teveel bordjes begin ik zelf mee te draaien. Ik heb zo’n karakter dat geen bordje stuk mag vallen. In plaats van rust te nemen en een paar minder belangrijke bordjes te laten vallen, word ik onrustig en heb zelfs de neiging nog meer bordjes in gang te zetten. De adrenaline stijgt zulke weken en ik houd me staande met vreetbuien en korte nachten. Gelukkig herken ik deze perioden tegenwoordig. Voorkomen lukt echter nog niet helemaal, bleek ook nu weer.
Met dit alles ging ook het trainen minder en ik probeerde wat rustdagen in te bouwen. Na wintermaanden van 400 kilometer en 500 kilometer in maart en april, hoopte ik in mei en juni maanden van 600 te kunnen maken. Daar waar lopen in de winter vanzelf ging, was het nu een legpuzzel geworden. De lol raakte er ook een beetje van af.

De 12 uur van Den Haag

Om zeven uur opgestaan. Wat een luxe, zo’n wedstrijd naast de deur. Ik had niet veel zin, maar ach dacht ik bij mezelf: 130 kilometer is toch best te doen. Ik had me al ingeschreven voor de Oostenrijkse 24 uur en er eigenlijk niet bij stil gestaan dat de limiet kon mislukken. Daar had ik ook geen tijd voor, want mijn gedachten waren veelal bij het draaiend houden van het bedrijf. Het lopen was een project geworden. Een project om er “even” bij te doen.
Dat is nu het mooie van Ultralopen: “God” straft meteen. Al na twee ronden, dus vier kilometer, dacht ik wat is dit: stijf, inflexibel denkend en veel zwetend. Al na 4 kilometer liep ik te knokken. Dan maar wat rustiger lopen. Dat ging echter nauwelijks. Mijn hartslag daalde niet of nauwelijks bij rustiger lopen. Oke, de warmte speelde parten, maar een beetje loper kan en moet daar flexibel mee om kunnen gaan. Na het derde uur werd het me duidelijk. Het “bordje lopen” draait nog wel, maar het draait niet meer met vuur. Weer won het werk de afgelopen maanden van lopen. Hoewel het allemaal te verklaren is, voel ik me wel een beetje die ezel, die al tien keer tegen dezelfde steen loopt. De keuzes om het werk voor het komend jaar verder in te perken zijn de afgelopen weken gelukkig al genomen. Eens kijken of ik ooit een slimme ezel word. Immers ezels zijn best aardig.
Na ruim 5 uur stap ik uit met een gemiddelde van 11,8 per uur, al erg stijve benen en gemengde gevoelens. Hopeloos gefaald. Een goede 24-uur wordt helaas weer een jaar verschoven. Gelukkig wel een paar weken vakantie: een paar weken niet zoveel draaiende bordjes. Op naar het volgende doel: zorgen dat er volgend jaar een paar bordjes heel mooi draaien.

Wim Bart Knol
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]