Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
27 dec 2019
BTS 170K Indonesië
27 nov 2019
Kleiner KoBoLT 23/24 november 2019
18 nov 2019
6 hours joensuunightrun
14 nov 2019
Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2005
 
Vrijdag 30 september en zaterdag 1 oktober zijn de dagen van de Spartathlon.
Een geweldige uitdaging waarbij ik bij mag zijn en waarbij het finishen het
enige doel is.

Samen met William en Philippe Verdonck delen we de kamer. Zij hebben een
schat aan ervaring en ik dus niets. Ze geven me nuttige tips en vertellen
over vorige edities. Ik ontvang ze alle van harte. Dank.

30 september loopt 04.45 uur de wekker af. Deze had niet hoeven af te lopen,
ik heb geen oog dicht gedaan. De spanning was afgelopen nacht te merken. Het
moment suprème komt steeds dichterbij. Na een ontbijt vertrekken we 06.00
uur naar de Akropolis en iets voor 07.00 uur komen we er aan. Herman blijft
praten terwijl ik steeds stiller wordt. Bij Hermy neemt de spanning ook toe
en eindelijk mogen we dan vertrekken.

Herman schiet als een raket weg. De eerste kilometer is dalend en voelt als
een lekkere warming-up. Hermy en Johan lopen samen op. Zelf loop ik er iets
achter in mijn eigen tempo. Na 5 minuten begint een lange klim om uit Athene
te geraken. De lengte schat ik in op een kilometer of tien. Athene ontwaakt
en mensen zijn op weg naar hun werk met openbaar vervoer, auto, scooter of
motor. Niet met de fiets. Wat maken ze een herrie, vooral met hun claxons.
Ik probeer me er voor af te sluiten. We lopen er bijna ongemerkt tussendoor.
De Atheners interesseert dit alles niet echt.

Allerlei hardlopende nationaliteiten kom ik er tegen maar vooral Koreanen en
Japanners. Waar ik me in Athene al zorgen om maak zijn mijn zware benen.
Waarom zware benen? Geen flauw idee. Na 15 km moet ik de bosjes in. Helaas
is het aan de rand van de snelweg. Sorry Griekse chauffeurs maar ik kon niet
ophouden.

Op checkpoint 2 (10,8 km) ligt mijn eerste energiereep, helemaal vergeten te
pakken. Waarschijnlijk toch te veel met de tijdslimieten bezig. In het begin
(tot circa 40 kilometer in 4 uur en 15 minuten) moet je redelijk
doorlopen.Op checkpoint 3 (15,2 km) lig ik 5 minuten voor op het schema.
Constant inhaleer je de ene na de andere uitlaatgas.

Na 2,5 uur worden we in een dorpje door leerlingen van een lagere school met
shake-hands warm onthaald. De juf staat alles lachend te aanschouwen.
Intussen naderen we de zee. Een geweldig uitzicht, alleen reuze jammer dat
het verkeer er langs raast. Na een aantal uren haal ik Michel Brouwer in en
verbaas me over zijn omvang kuiten. Het is erfelijk. Kort er op, hup weer de
struiken in. Het loopt voor geen meter, heeft het met het glooiend parcours
te maken? Joost mag het weten.

Na 36 kilometer ervaar ik voor de eerste keer de man met de hamer. De vrouw
van Hermy staat op het 40 km punt en spreek haar aan door te zeggen dat
finishen knap lastig wordt. Zo af en toe is geen probleem maar het is nog te
vroeg in de wedstrijd om dit al zo vaak te moeten. Een groenteboer biedt me
een tomaat aan die op zijn kar ligt. Gulzig eet ik deze op terwijl ik
normaliter tomaten niets vindt. De eerste zouttoevoegingen en energierepen
zitten ook in mijn maag. In een dorpje koop ik een blikje red bull bij een
kiosk ("special price my friend for you 3 euro 20 ...). Het geeft me
tijdelijk een vleugje extra energie.

Na 5 uur zit er een verraderlijk klimmetje in het parcours wat me noodzaakt
een kwartiertje te wandelen. De sluitingstijden bij de checkpoints probeer
ik, tijdelijk, te laten voor wat ze zijn. Ik weet niet exact waar ik in de
wedstrijd zit. Bij 75 km zie ik dit wel weer en besluit te stoppen bij
checkpoint 22 (81 km) in Korinthe.

Aldaar aangekomen besluit ik verder te gaan omdat een Hongaar me moed
insprak en vertelde dat de doorkomsttijden makkelijker te halen zijn. Na een
paar happen spaghetti (de rest voor een zwerfhond) ga ik met slechts 10
minuten voor op het tijdschema verder. De zon komt door en het wordt lekker
in de wijngaarden. Een Hongaar, inmiddels al jaren deelnemer is inmiddels
afgehaakt. Nu loopt een iets te dikke Koreaan met me op. Na een kleine 90
kilometer haal ik Philippe Verdonck in. Hij en William hebben zoveel pech
gehad. Willen ze dit openbaar delen dan laat ik het aan hen over. Philippe
laat ik helaas achter om de volgende post op tijd te halen. Yes, slechts 2
minuten over. Terdege besef ik dat dit absoluut niet de manier is Sparta te
halen, dan moet je toch echt verder op het schema voorliggen.

Het terrein wordt iets lichter en er is na 80 kilometer praktisch geen
verkeer meer. Wat een genot. Eigenlijk zijn de eerste uren niet echt prettig
maar het hoort er bij.

Op checkpoint 28 (100,5 km) zie ik Johan Visschedijk zitten met zijn
begeleidingsteam. Hij is uitgestapt. Ik ga verder met de Koreaan. Het onweer
en de regen tegemoet. Ik moet denken aan Ron zijn belevenissen met Veron in
de duinen. 2 kilometer verder koop ik een cola. Vervolgens nader ik een dorpje waar
ik vele handtekeningen uitdeel aan de kindjes. Voel me verre van een held
maar ach de kindjes zijn blij en daar gaat het om. In dit dorp heeft de
Koreaanse delegatie een eetkraampje.

Het lampje gaat op mijn hoofd. Mijn vertrouwen neemt kort toe maar ebt bij
het naderen van het 110 km punt weg. Intussen loop ik met 2 Koreanen. Helaas
gaan ze te hard en volg mijn eigen weg. Ik moet wandelen en geniet van het
geluid van de krekels in de duisternis. Heb het nu al koud, giga-honger en
mijn benen zijn nu al op. Stoppen dus. Op het 110 km punt is het dus echt
over maar een Japanse of Koreaanse (ik weet het niet) spreekt me moed in,
go! Ok dan omdat je zo aandringt. Vervolgens ga ik pardoes links in plaats
van rechts. Wat een sukkel.

Tussen checkpoint 31 en 32 stop ik definitief. Zo'n 112,5 kilometer en wordt
na 14 uur en 25 minuten opgepikt. Een ervaring rijker en illusie armer. Het
mocht niet zo zijn.

Hermy en Herman hebben mijn hart gestolen, ik ben trots op hen, ze te mogen
kennen. Beide heb ik zien finishen in Sparta. Herman was voor me een loper
die zeker zou finishen omdat hij enthousiast, positief, zijn karakter is.
Eigenlijk klopt alles bij hem om de Spartathlon te voltooien. Beseffend dat
hij ook nog nooit verder dan 120 km (Texel) had gelopen., petje af!

En Hermy is zo gemotiveerd, zo goed voorbereid dat hij het met superrecht
verdiende. Ze zijn beide kanjers. De emotie bij Hermy tijdens zijn finish,
geeft me emotionele rillingen over mijn hele lichaam. Prachtig wat een
genieten en wat een prestatie!!!

1 ding weet ik wel, ik word nooit geen bode en zeker niet in Griekenland.

Groet,

Henk Harenberg  

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]