Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* November
* Oktober
* September
* 21 sep 2006: De Trans Gaule – 1150 km rennen door Frankrijk in 18 dagen
* 18 sep 2006: Veel deelnemers dit jaar in Beekse marathon
* 18 sep 2006: Ultra Marathon de la Grande Traversée des Alpes, oftewel 2 weken zwerven in de Franse Alpen, 27 augustus 2006 - 9 september 2006
* 18 sep 2006: Winschotenverslag van een echtgenote
* 17 sep 2006: Kroegentocht in Roelofarendsveen
* 17 sep 2006: VAN STORMENIË NAAR TROPENIË
* 12 sep 2006: Op meer dan één zicht was deze IFF-marathon een speciale.
* 12 sep 2006: Nieuwe Yannis Kouros is Belg
* 11 sep 2006: Wat doe ik hier ?
* 11 sep 2006: Een jaar verder maar nog geen jaar ouder?
* 10 sep 2006: Meerssen : mijn vijfde marathon van 2006
* 4 sep 2006: DE DIJKENLOOP – EEN SUPER MARATHON
* 4 sep 2006: Als Martien A zegt, moet Ton wel B zeggen.
* 4 sep 2006: Overmoed loont zich niet
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2006
 

Op 20 augustus jl. verscheen op UltraNed een stukje tekst van mijn hand, dat ik voor het RUN-journaal had geschreven. In het nawoord liet Martien Baars weten dat ik op 25 augustus één van de circa twintig Nederlanders in van een veld van vijfentwintighonderd lopers zou zijn, die dan aan de North Face Ultra Trail Tour du Mont-Blanc, kortweg UTMB, zou beginnen. Het gaat hier om een wedstrijd om het Mont-Blancmasief heen, maar wel over de flanken, met een lengte van zo’n 160 km en een stijging van 8500 m. Ook mijn in zeer beperkte kring geventileerde doelstelling werd gepubliceerd: niet alleen wederom finishen als beste Nederlander maar ook mijn eindtijd van 34:19 van vorig jaar verbeteren. Wat Martien niet wist, was dat ik voor mezelf 32 uur als doel had gesteld: een gemiddelde van 5 km/h. Hoezo hardlopen?

Na deze onthullingen voel ik me dan ook verplicht te laten weten, hoe ik het er vanaf heb gebracht. Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb geen enkele doelstelling gehaald. Nog erger: ik heb het einde van de wedstrijd niet eens gehaald.

Aan de voorbereiding lag het niet: drie weken in het Val d’Aosta en Gran Paradiso met hardlopend en wandelend regelmatig tot (ver) boven de 3000 meter en daarna voldoende rust vóór de wedstrijd. Ik ging dan ook met zeer veel zin en zelfvertrouwen op vrijdagavond om 19:00 uur vanuit Chamonix van start. Het enige dat mij niet geheel zinde, was de weersvoorspelling voor de tweede nacht. Maar die nacht was nog 24 uur ver weg en ach, het regende vorig jaar ook de gehele tweede nacht.
De eerste 10 kilometers was het erg druk, maar na een uur, op weg naar de eerste col ontstond er voldoende ruimte voor iedere loper. Hier zag ik ook voor het eerst Thijs Roest weer terug. Min of meer gezamenlijk bereikten we na ca. 2 uur de col de Voza (13 km), slechts 600 meter hoger dan Chamonix. Koplamp aan, naar beneden en vervolgens door naar Les Contamines (25 km). Daar begint het echte werk pas. Omhoog naar de col de la Croix du Bonhomme (37 km) op zo’n 2500 m hoogte, over echte bergpaadjes. Een koude maar prachtige nacht, met een sterrenhemel die in Nederland, vanwege de overmaat aan verlichting, niet meer te zien valt. Halverwege deze klim zag ik Thijs wederom en voorlopig voor het laatst. Na de col een forse en steile afdaling naar Les Chapieux. Ik had het gevoel makkelijker te lopen dan vorig jaar, maar in Les Chapieux (44 km) aangekomen meende ik – ten onrechte, maar ik kan geen tijden onthouden – toch langzamer te zijn. Logisch dus dat het makkelijker voelt! Niet over nadenken, gewoon verder maar weer naar de Col de la Seigne (54 km), de grens met Italië en dan weer omlaag. Bij het begin van de volgende klim, naar de Arête Mont Favre, en nog steeds in het donker, herinnerde ik mij dat ik hier vorig jaar bij daglicht had gelopen. Misschien ging het toch wel beter, of was mijn herinnering fout? Wat verder, licht afdalend naar de Col Chécrouit, realiseerde ik me dat ik zeer zeker veel eerder dan vorig jaar de grote ravitaillering in Courmayeur op 72 kilometer zou bereiken. En inderdaad bereikte ik deze na ca. 11:30 uur, ruim 1:20 uur sneller dan vorig jaar. Ik voelde me zo fris, dat ik met veel genoegen een bord pasta naar binnen heb gewerkt. Ook belde ik Tineke, die op de camping in Argentiere verbleef, dat ik wel eens veel eerder dan om de geplande 15:00 uur in La Fouly, de eerste plaats in Zwitserland, zou kunnen zijn. Zij zou me, tegen de looprichting in rijdend, daar voor het eerst ontmoeten. Mijn loop ging op bekende “eentonige” wijze verder: vanuit Courmayeur omhoog naar refuge Bertone (77 km), omlaag naar Arnuva (89 km), omhoog naar de Grand Col Ferret, tevens de grensovergang tussen Italië en Zwitserland en omlaag naar La Fouly (102 km). Ik kwam daar om 14:10 uur aan, luidruchtig verwelkomd door Tineke en mijn twee dochters. Mijn tijd was 2:20 uur sneller dan die van vorig jaar en bovendien voelde ik me nu kiplekker, tegenover het gevoel van een (half)dood vogeltje vorig jaar. Weliswaar trad er vorig jaar vanaf dit punt een opmerkelijke verbetering in, maar niet dusdanig dat ik nu niet tenminste diezelfde gang erin zou kunnen houden. Dus die eindtijd van 32 uur kon me niet meer ontgaan!
Na een opkomend blaartje afgeplakt te hebben, ging ik weer verder, richting Champex-Lac, de tweede grote ravitaillering (117 km). Rekening houdend met het feit dat de post t.o.v. vorig jaar naar voren verplaatst was, zat ik nu zelfs ca. 2.40 uur vóór op mijn tijd van vorig jaar. Zoals steeds dronk ik enkele bekertjes cola en at ik wat brood met veel kaas. Elke post had weer andere kaas, zodat er voor de liefhebber een extra reden is zijn om de UTMB te lopen. Verder weer, langs het meer, vergezeld door Tineke, Mieke en Elma, omdat ze de auto 1,5 km verderop neergezet hadden. Het voelde opeens wel veel kouder, maar alles liep nog steeds gesmeerd, zodat ik bij het afscheid riep: “ik ga voor de 31 uur”.
Juist bij dit afscheid begon het te regenen. Afwisselend hard en zacht, zodat ik in de klim naar Bovine alle mogelijke kledingcombinaties heb uitgeprobeerd. Maar uiteindelijk gold, hoe dichter bij Bovine, des te harder de regen en des te lager de temperatuur. Bovenop de richel gekomen kwam bij die regen nog een stormachtige wind. Doorweekt en bibberend kwam ik bij Bovine, waar de gelegenheid om te schuilen uiterst gering was. Een klein tentje, model partytent maar met een stalen frame, deed zijn vergeefse best het weer buiten te houden. Het viel me op, dat iedereen die er was of nog aankwam er even beroerd aan toe was. We stonden met ca. acht man opgepakt binnen, toen de storm zijn uiterste best deed om de gehele tent weg te blazen. Dat lukte net niet, maar wel kwam er, van bovenuit het frame, een stalen pijp naar beneden, op het hoofd van één van de lopers. Een gapende hoofdwond was het gevolg. Gelukkig was de bemensing van de post er beter aan toe dan de lopers en zodoende kon de gewonde van een fraai verband voorzien worden. Na een kwartier, waarin de omstandigheden niet verbeterd waren, maar mijn temperatuur waarschijnlijk wel lager geworden was, besloot ik verder te gaan. Eerst nog iets verder omhoog, daarna een lange afdaling naar Triënt. In deze afdaling bemerkte ik dat het helemaal niet meer ging. Niet alleen de souplesse was verdwenen, maar ook de controle over mijn benen, m.n. mijn quadriceps. Na voor mijn gevoel eindeloos veel tijd en juist weer in het donker, bereikte ik om 21:00 uur uiteindelijk Triënt (132 km). Waar ik vorig jaar 1:20 uur nodig had voor de afdaling, in overigens ook slechte omstandigheden, had ik er nu 1:40 uur over gedaan.
Ik vertelde de familie dat ik ermee moest stoppen; dat ik zo koud was, dat ik niet meer redelijk kon lopen en al helemaal niet meer kon afdalen; dat mijn knieën zeer deden omdat ze alle klappen in de afdaling moesten opvangen doordat ik mijn quadriceps niet meer kon aanspannen. Maar mijn argumenten werden niet geaccepteerd. Uiteindelijk liet ik me ompraten om een uur uit te trekken om te proberen weer geheel doorgewarmd te raken. We gingen naar de medische post, waar ik alle kleding verwisselde voor droge en met een warme kruik in dekens gerold op een ligbed ging liggen. Na ruim een uur, met af en toe wat slaap, leek ik opgeknapt. Ik rilde niet meer en besloot het weer te proberen. Dat het intussen droog geworden was droeg ook bij aan dit besluit. Na ca. 1.30 uur verliet ik Triënt weer voor de laatste echte klim, naar Les Tseppes. Toch was ik slechts 35 plaatsen achterop geraakt: van 209 naar 244. Met veel kleren aan was ik in staat om mijn warmte vast te houden en de klim ging naar tevredenheid; even snel als vorig jaar. Toch kreeg ik al tijdens de klim spijt van mijn besluit, want ik voelde dat de controle over mijn benen nog net zo slecht was als vóór Triënt. Voor het klimmen echter speelt de motoriek geen rol. Ook begon het weer te regenen, en steeds harder ook. De afdaling van Les Tseppes naar Vallorcine (142 km) werd een regelrechte kwelling. Strompelend, met ongelooflijk zere knieën en pijnlijke aanhechtingen overal elders in mijn benen, kwam ik 2:05 uur na het verlaten van Les Tseppes binnen; dit tegenover 1:40 uur vorig jaar. Van mijn voorsprong van 2:40 uur in Champex waren nog 20 minuten over. Mijn wedstrijd was voorbij; ik was lichamelijk en mentaal geknakt, verslagen door de omstandigheden.
Binnen het uur lag ik op de camping in Argentière in mij slaapzak.

De volgende ochtend viel het mij pas op, hoe gezwollen mijn benen waren. Vanaf mijn tenen, die grotendeels in mijn voeten verdwenen schenen te zijn, via onzichtbare enkels en dito knieën, tot aan mijn liezen, leken mij benen wel vormeloze olifantspoten. Een gevolg van het ongecontroleerde lopen, of de oorzaak van? Pas thuis, in de loop van woensdag, lieten mijn benen al het vocht los en in één dag was alles weer normaal. Wie het weet mag het zeggen; graag zelfs (ajjpeters@hotmail.com).

Ik heb 117 kilometer lang, tot Champex, heerlijk gelopen en met volle teugen genoten van de loop. Achteraf gezien, denk ik dat ik niet een kwartier had moeten blijven hangen in Bovine. De omstandigheden werden niet beter, maar ik, ondanks verblijf in een tent, wel kouder. Of het dan beter afgelopen zou zijn blijft natuurlijk nog steeds de vraag.
Voor mezelf ben ik ervan overtuigd, dat een tijd van 32 uur, mits verschoond van al te barre omstandigheden, goed haalbaar is. Alleen zal de houdbaarheidsdatum van deze uitspraak wel overschreden zijn tegen de tijd dat ik weer deel zou kunnen nemen. Schuivende schoolvakanties maken mijn deelname pas over vijf jaar mogelijk en dan ben ik inmiddels 60!

En die doelstelling van eerste Nederlander? Die had ik nooit waargemaakt. Alle lof voor Machiel Ittman, die als 118e is gefinisht in een tijd van 29:47:03. Geen hardloper pur sang, maar wel iemand met een respectabele triathlon-achtergrond. Dit lijkt mijn bewering te staven dat het in dit soort wedstrijden niet gaat om hardlopen, maar om zo hard mogelijk lopen.
Hoe dan ook, een tijd waarop de komende jaren veel Nederlanders hun tanden zullen stukbijten.

Alle uitslagen, tussentijden en details van het parcours zijn te vinden op: www.ultratrailmb.com

Ton Peters.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]