Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
* December
* November
* Oktober
* September
* 21 sep 2007: Oranjeglazenhuissluismarathon, een gulle marathon
* 17 sep 2007: Een lesje in nederigheid.
* 14 sep 2007: Winschoten “THIS IS HELL” de run
* 14 sep 2007: Een nieuw PR op de sprint
* 13 sep 2007: Mijn 10e Mergelland Marathon
* 10 sep 2007: Limburgse vlaai, de doping voor lopers
* 10 sep 2007: Winschoten - mijn uitslag stond van te voren al vast.
* 10 sep 2007: Dat loopspook is nóg niet uitgedreven. Maar ik werk er hard aan. Op naar de volgende loop.
* 10 sep 2007: Et maintenant, que vais-je faire. Vers quel néant glissera ma vie ...?
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2007
 
Loopspook
Verslag van een mooi rondje Voorne

Wat is hardlopen?
Een leek zal antwoorden: het ene been voor het andere zetten, dan het andere voor het ene en zo doorgaan tot je bent waar je wezen wilt. Met kleine sprongetjes en in ieder geval sneller dan winkeltempo. Zo beschreven lijkt het een beetje onbenullig. Alleen nuttig als je op de vlucht bent of de tram moet halen. Dat is dan ook de mening van menige leek.
De prille beginner zit ook nog in die buurt. Het nutsinzicht verschuift naar goed voor de lijn, het hart of de conditie. Verder is het nog steeds “ene voor de andere” en “als het regent hoef ik niet”. De geest slaapt nog.
Maar dan komt het eerste succesje. Zomaar 10 minuten aan één stuk doorgelopen. Gestart bij een locaal loopje en tot je eigen verbazing nog gefinisht ook. Dat voelt lekker. Dat geeft moed. En wekt de geest.
Nog een kermisloopje, misschien wel sneller dan de vorige. Kijk mij nou, dat kan ik! Een langer loopje. Kan ik ook! De Dam tot Damloop lijkt binnen bereik. Gelukt! De overmoed gloort. Wat nou overmoed: die halve ging gewoon prima! Dan is de geest uit de fles.
Die geest heeft honger. Die lust wel pap van succesjes. Meer afstand of minder minuten. Alles is goed. Het hoeft niet veel te zijn, een paar seconden misschien, als het maar vooruitgang is. Dat gaat heel lang goed. Van niks naar je top is een weg van jaren. Overwegend omhoog. Geen centje pijn dus.
Hoewel. Hoe dichter bij de top hoe meer de geest meeloopt. Gaat zich bemoeien met de training. Houdt z’n kop niet tijdens de race. Tot een wedstrijd uiteindelijk één lange dialoog is tussen lijf en geest. “Zullen we even wandelen” roept het lijf. “Nee niet doen, straks heb je spijt” roept de geest nog harder. Eerlijk is eerlijk, zonder geest haalt geen mens zijn top. Hardlopen is veel meer dan benenwerk. Doorgaan, pijntjes verbijten, misschien wel diepgaan. Allemaal te danken aan een getrainde, sterke geest. Altijd, bij iedereen. Of het nou 100 meter WK is of 5 kilometer ladiesrun. Petje af voor de geest van elke loper.
So far so good. Tot de balans er uit is. Dan gaat de geest spoken. Dan loop je de wedstrijd met drie partijen: het lijf dat steeds harder protesteert, de geest die daarvan vaak verliest en het spook dat maar niet tevreden kan zijn met mindere prestaties.

Waarom die hele verhandeling? Wel, om Voorne. Op Voorne kun je een hele leuke 50 kilometerwedstrijd lopen. Had ik al eens gedaan in 2003. Met succes. Goede reden voor herhaling dus. Alles was er weer: die leuke mensen, de persoonlijke sfeer, de fietschaos in de eerste 10 kilometer waar tussendoor het soms lastig manoeuvreren is (pats, staat de fietser stil voor een wissel op een wensplek), de gezelligheid van diezelfde estafettelopers. En natuurlijk het prachtige parkoers waar eigenlijk geen lelijk stukje in zit. Waterpartijen, parken, polders, oude spoorlijntjes, duinen, strand en vervreemdende vergezichten op chemie-industrie. Start en finish in sfeervol Brielle dat deze keer extra bruisend was (oldtimers all over, niet alleen lopende zoals ik, maar ook op vier wielen). Nou gegarandeerd genieten dus, zou je zeggen. Aan de organisatie zal het niet liggen. Maar ik heb nog steeds dat loopspook. En een heel creatief lijf dat steeds voor nieuwe trucs zorgt. Zere benen, hongerklop aan dat soort afgezaagde flauwekul doet mijn lijf niet meer. Had ik net de benauwdheid bestreden, doet het lijf een aanval op mijn maag. Vanaf 20, kilometerslang krampen. Daar had de geest niet van terug dus er is heel wat gewandeld. Waar het spook zich erg boos om gemaakt heeft.
En met zo’n kop vol oorlog boven die bal in je buik moet je dan proberen te genieten. Bijvoorbeeld van het uitzicht vlak voor Hellevoetsluis: wat waren de koppen op de golven mooi. Tja, koppen. Van die harde wind. Tégen op dat moment. Dan was er nog het strand. Een dagelijks veranderende verrassing en zeer bepalend in elke wedstrijd met een serieus kustdeel. Deze keer was het een heel diner: vooraf kon je kiezen voor zeesoep of een mul bedje van zand, beide afgemaakt met een stevige wind, het hoofdgerecht was zand in drie bereidingen (ribbels, banken en stuifduintjes) luchtig gegarneerd met stormsaus en daarna was er pap(zand) toe. Wel met wind in de rug.
Wat mijn geest het lijf vaak succesvol voorhoudt: het einde komt altijd. Daar wachtte me een enthousiast onthaal. Door de organisatie én door mijn voorgangster die een dik kwartier voor mij haar eerste prijs al had opgehaald. Dan is gelijk alle leed vergeten en begint het genieten. Van dat leuke ultrawereldje waar iedereen elkaar z’n successen gunt en met elkaar meeleeft. Van de organisatie die enthousiast over de aangeboden Garmin track van Albert kwam kletsen. Van loopmaatje Frans die helemaal geen geloof meer had in zijn lijf én geest toen hij in Texel sneuvelde. Die nu beide glansrijk overwonnen heeft met een mooi resultaat in Voorne.
En van mijn “prestatie”? Nou nee. Dat loopspook is nóg niet uitgedreven. Maar ik werk er hard aan. Op naar de volgende loop.

Irene van Wijk 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]