Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
* December
* November
* Oktober
* September
* 21 sep 2007: Oranjeglazenhuissluismarathon, een gulle marathon
* 17 sep 2007: Een lesje in nederigheid.
* 14 sep 2007: Winschoten “THIS IS HELL” de run
* 14 sep 2007: Een nieuw PR op de sprint
* 13 sep 2007: Mijn 10e Mergelland Marathon
* 10 sep 2007: Limburgse vlaai, de doping voor lopers
* 10 sep 2007: Winschoten - mijn uitslag stond van te voren al vast.
* 10 sep 2007: Dat loopspook is nóg niet uitgedreven. Maar ik werk er hard aan. Op naar de volgende loop.
* 10 sep 2007: Et maintenant, que vais-je faire. Vers quel néant glissera ma vie ...?
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2007
 
Mijn eerste 100 km en dat in het Oranje. Winschoten is dit jaar EK, Worldcup en WK voor masters naast het NK dat het elk jaar is. Met een helaas incompleet mannenteam en een driekoppig vrouwenteam, de bondscoach Ed van Beek en de doorgewinterde verzorgers Jan en Dirk zullen we de Nederlandse eer proberen te verdedigen in al het landengeweld.
Na een fotosessie op vrijdagavond waar nagenoeg alle 38 aanwezige Mexicanen en een gedeelte van de Japanse delegatie perse met mij op de foto wilde, zit de sfeer er al goed in. Ik, als debutante, krijg de Nederlandse vlag in handen gedrukt en het feest kan beginnen.

Na een korte teamsessie op zaterdagochtend, waar de TIP VAN DE DAG: Start voorzichtig, wordt gelanceerd, is het eindelijk zo ver.
De eerste kilometers zijn met name zoeken naar het goede tempo. Ondanks het oefenen op langzamer lopen als het beoogde tempo, “je moet tenslotte ook rekening houden met het stresshormoon:”, gaat het gelijk flink rap. Na verwoede pogingen om het juiste tempo te vinden, leg ik me bij 20 km neer bij het feit dat 57 minuten per 10 km vandaag niet haalbaar is.
Ik krijg van Ed TIP 2 VAN DE DAG: Geniet ervan. Kijk aan daar kan ik wat mee, die neem ik mee naar de finish en loop op de ontspanning verder. Dat pakt niet verkeerd uit, het gaat steeds sneller.

Bij gebrek aan mijn vaste fietser Joos (mag niet), neemt Jodi al lopende de honneurs waar en houdt mij reeds in de eerste ronde de lamsbout met rozemarijnportsaus voor, wel wat vroeg het is nog geen 11 uur, toch begin ik al te watertanden. Ongeveer 10 uur later, zit ik in het Macedonisch restaurant inderdaad aan de erg lekkere lamskoteletjes. Leuk gebaar van het restaurant is dat ik nog een lekker flesje wijn mee naar huis gekregen heb, ter vergroting van de feestvreugde. Die lamskoteletjes zijn heel wat anders dan wat ik mezelf laat voorzetten tijdens de wedstrijd. Het was wel even schrikken voor de verzorgers toen ik met twee volle kratten kwam aanzetten. Voor elke 5 km een bevoorradingstas, met water, sportdrank of cola, banaan of koek en een gel. De routine van Ed en Jan in aangeven en ook mijn eigen handigheid in het naar binnen werken van de zooi gaat met de ronde omhoog. Dit alles ondersteunt met het “Geniet ervan” van Ed en de opzwepende peptalk van Jan (ja het is toch wel doorgedrongen), blijft het lekker lopen.
Met muziek loop ik niet, maar ik kan me er voor een wedstrijd wel enorm mee oppeppen: “This is hell” en “You tripped at every step” (beide van Elvis Costello). Hoe tegenstrijdig deze teksten ook zijn, het werkt wel!

Het herlezen van de Flanagan’s run (beschrijving van een voetrace in Amerika van Los Angeles naar New York, door Tom McNab) heeft ook geholpen om in de stemming te komen. Hierin wordt 3000 mijl in 60 dagen gelopen.
Hoogtepunt in de voorbereiding, qua kilometers, maar ook qua input in ultrawijsheid, is een weekendje in Ortho geweest in het chalet van Ton Smeets. Een huisje vol met doorgewinterde ultralopers, een goede kok en twee prachtig uitgezette marathon parcoursen, hebben de ideale basis gevormd voor een bom zelfvertrouwen.

De al dan niet lopende Fanclub Majet heeft 100 km lang haar longen uit het lijf geschreeuwd en daarmee zoveel energie verbruikt, dat helaas op één plaatsje na het podium in de categorie “estafette teams overig” werd gehaald. Het is fantastisch om zoveel eigen fans te hebben, naast alle die andere enthousiastelingen, met ratels en toeters. Daarnaast heb ik zowaar kunnen genieten van de top 10 van Nederlandse smartlappen. Je kan er overigens prima op lopen. Ondanks de concentratie tijdens het lopen heb ik toch de volgende KRAKER VAN DE DAG gehoord: “Daar is er één getroffen door een lokale stortbui”. Ik hou van nogal primitieve koelsystemen, het liefst gewoon zo nu en dan een emmer water over mijn hoofd heen, maar ik heb me moeten behelpen met de restanten van de waterflesjes.

DE FINISH: Wanneer kwam de beslissing om met een sprong over de finish te gaan? Op het moment dat ik me realiseerde dat een radslag waarschijnlijk niet zou lukken, en een koprol waarschijnlijk een falen van het tijdsregistratiesysteem zou veroorzaken. Dit kwam zo rond het 80-85 km punt, waar de kilometers wel wat voelbaar werden. Helaas, schrok het fototoestel van Joos zo van deze actie, dat dit moment niet is vastgelegd. (Wie o wie heeft wel gelukte foto’s van de finish, net als van de prijsuitreiking trouwens). Wie kan Joos leren foto’s maken, van een bewegende Majet?
En dan was daar nog een roos van een geheime bewonderaar. Joos was een klein beetje jaloers, maar Ed heeft hem nu wijsgemaakt dat ie van de dorpsgek komt. De roos staat er nu nog net zo stralend bij als ik toen het volkslied voor mij (en Veron) gespeeld werd.

Helaas, is er toch een kleine kater. Ik loop natuurlijk ook voor mezelf, maar toch hoop ik op mijn manier bij te dragen aan het volwaardiger worden van de ultraloop. Maar zolang trainers van wedstrijdgroepen zeggen, zelfs binnen mijn eigen vereniging met ultralooptraditie AV Triathlon, dat het niet nodig is om ranglijsten hiervan bij te houden, omdat de prestaties op de ultra niet de moeite waard zijn in vergelijking met de wereldtop, kan mijn prestatie op de de marathonlijst ook maar beter geschrapt worden. Mijn 100 km is namelijk relatief gezien beter dan mijn beste marathon ten opzichte van de wereldtop.
Ik vind het jammer dat we niet als Nederlandse team gefinisht zijn. Hopelijk gaat dat op korte termijn wel lukken, zo mogelijk ben ik er graag weer bij.

Eén van mijn dromen is werkelijkheid geworden! Ik moet nu wel meedoen aan de 120 km op Texel in 2009. Het zal een gevecht worden met mijn voormalig 6 uurs haas Mik Borsten. De billen versus de borsten, of toch andersom? (Als je dit wilt snappen, zal je terug de analen in moeten. Verslag 6-uursloop Amersfoort 2006 http://www.ultraned.org/../v_item/f3500_2006_10.php). Hij kijkt er al met angst en beven naar uit.
Ik daag Joos en Jodi nu reeds uit tot het verzinnen van een origineler gerecht. Voor degene die wint, zal ik eigenhandig het gerecht bereiden.

Wordt Texel de ULTIEME HELL?


Majet Spoelder
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]