Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
Verslagen in 2019
* September
* 2 sep 2019: De Grand Raid: een serieuze uitdaging
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2007
 
Om alles in perspectief te zien gaan mijn gedachten terug naar april 2006. Thijs vraagt me of ik zin heb mee te gaan naar de Eemmeerloop en tot mijn eigen verbazing zeg ik ja. Ik heb dan al enige tijd het gevoel dat wedstrijden lopen voor mij over en uit is, maar waarom dan deze ingeving? Van schrik ga ik serieus trainen en een paar weken later loop ik een heel redelijke 50 kilometer. Het wakkert de lust tot lopen aan en het leidt tot een mooie serie: 6 marathons, de zestig van Texel. De resultaten mogen er zijn, ik verbaas me met name over de marathons. De zestig van Texel is jaren de enige loop geweest waar ik nog aan meedeed, maar deze keer kom ik beslagen ten ijs: 4u 33 minuten voor een 50 jarige is gewoon goed. De uitslag doet me besluiten in het najaar mee te doen aan de run van Winschoten.
In eerste instantie wil ik behoudend lopen, en starten op een tijd rond de 9 uur. Maar als de voorbereiding lekker gaat en ik de monnikentocht met gemak loop, besluit ik toch na te rekenen wat mogelijk moet zijn. 50 minuten per ronde van 10 kilometer lijkt haalbaar, 12 per uur. 27 minuten langzamer als op Texel over 60 kilometer. Een hartslag tegen de 140. En dan maar hopen dat de laatste 40 goed gaan
Ik ben bang voor mijn strijdplan, het leidt tot een tijd rond mijn pr. Toen was ik 35, nu 51. Ik denk aan Ubels woorden: En nu over op plan B, uitlopen. En ik besluit dat het zo moet zijn. Proberen en dan maar zien. En niet uitstappen, al wordt het kruipen.
2 dagen voor de wedstrijd wordt ik gebeld door de organisatie of ik geïnterviewd wil worden door een filmploeg van de IAAF, voor een promotiefilm. Het is een leuke gebeurtenis, die me echter nog gespannener maakt.
Op de dag van de wedstrijd ben ik als een veer. Ik vertel eigenlijk zelden iemand wat ik echt van plan ben, dat houdt ik voor me. Ze zien het vanzelf wel. Ik vertel wel iets over opties, maar het uiteindelijke plan van aanpak is voor mezelf.

Na de start vind ik heel snel mijn ritme, 12 per uur en ik kom in 49. 50 door. Ik voel me geweldig, mijn hartslag klopt precies, 139. Ronde na ronde gaat op deze manier en ik voel mijn zelfvertrouwen groeien. Ik passeer de marathon in geschat 3u27 en niets wijst op verval. Ik praat met Tom en Henk. Ook zij zien er goed uit. Het weer is ook prima.
In de zesde ronde valt het groepje Italiaanse dames, bij wie ik in de buurt loop uit elkaar. Ik blijf nog bij de koploopster van het stel en denk: Voor de anderen ging het te snel. Dan loopt opeens de koploopster dramatisch snel bij me weg. Ik denk nog dat ze flink versnelt, maar dan komen de andere Italiaanse dames mij ook voorbij, en ik realiseer me opeens wat er aan de hand is. Zojuist heeft de Noorse dondergod zelf de hamer naar mij geworpen.
Als ik bij Huib kom, die de verzorging voor zijn rekening neemt, wissel ik van schoenen, wat even tijd kost en ga verder. Nog maar 40 kilometer, ik kom door in een ronde van 57 minuten, deels door de schoenen, dat lijkt nog niet slecht. Maar ik weet beter, de kilometertijd ligt opeens boven de 6 minuten. Er is nog maar een devies: ontspannen en doorlopen. Lex komt me voorbij, en Gerrit. Ik kan dat moeilijk hebben, maar kan er niets aan doen.
Wie wel eens echt kapot gegaan is weet ook dat je veel kunt accepteren als je die ene optie maar uitschakelt: uitstappen. Als ik even wandel bij de verzorgingsposten is het alsof de grond golft. Mijn achillespees begint pijn te doen. De snelheid daalt steeds meer. Ik vecht ook niet meer voor snelheid, ik denk alleen maar aan doorlopen.
Thijs loopt een stukje mee. Van 82 tot 89 kilometer. Dan neemt Huib het over hij probeert me nog te motiveren. Langzaam tel ik de kilometers af. Deze ronde komt het halve deelnemersveld me voorbij. Zo kan het gaan. Adri, Sjoerd en vele anderen. Ik heb spijt van mijn hoogmoed jongens, heb medelijden. Als ik door de finish kom staat daar de filmploeg klaar om me weer te interviewen. Alle spijt vervliegt. Ik heb het gehaald. Ik ben vandaag ook een winnaar, geen verlies voor finishers. En uiteindelijk valt de tijd, 9.46 me nog mee. Jacquelien kust me voor de filmploeg.

Achteraf kan ik van alles bedenken waarom het zo ging. Veel mensen proberen me duidelijk te maken dat ik te snel ben weggegaan. Dat weet ik ook, maar wat voor schatting had ik dan moeten maken?starten op 11 per uur was beter geweest, maar de vraag is natuurlijk of ik dat van tevoren had kunnen weten. Marathon tijden zeggen niet veel over een 100, een zestig misschien een klein beetje. Wat had ik mogen verwachten na mijn 4.33 op texel?
In ieder geval was wijs geweest om iets rustiger weg te gaan, en later eventueel iets te versnellen of te consolideren.

Gek genoeg kan ik de dagen erna al snel weer hardlopen, geen blaren, achillesproblemen of zere enkels. Aan het herstel af te meten is het niet zwaarder geweest als een snelle marathon. Ik ben nog lang niet uitgepuzzeld over deze honderd!

Jaap Vis.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]