Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
28 nov 2018
Trail del Cinghiale
27 nov 2018
NbmK (Amsterdam Marathon 2018)
19 nov 2018
Dagboek Spartathlon 2018
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
* December
* November
* Oktober
* September
* 21 sep 2007: Oranjeglazenhuissluismarathon, een gulle marathon
* 17 sep 2007: Een lesje in nederigheid.
* 14 sep 2007: Winschoten “THIS IS HELL” de run
* 14 sep 2007: Een nieuw PR op de sprint
* 13 sep 2007: Mijn 10e Mergelland Marathon
* 10 sep 2007: Limburgse vlaai, de doping voor lopers
* 10 sep 2007: Winschoten - mijn uitslag stond van te voren al vast.
* 10 sep 2007: Dat loopspook is nóg niet uitgedreven. Maar ik werk er hard aan. Op naar de volgende loop.
* 10 sep 2007: Et maintenant, que vais-je faire. Vers quel néant glissera ma vie ...?
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2007
 

Daar in Roelofarendsveen weten ze wat organiseren is. En nu hebben ze ook door hoe je het weer moet regelen, want voor het vijfde jaar op een weer rij prima omstandigheden.
Dit jaar was er dus weer een ‘One and only’. En wat voor één. Na de start langs het water van de Brasemmermeer, dan een sluisje over, om een paaltje en weer terug, onder start en finishdoek door en hup de kas in. 27 graden C en een luchtvochtigheid van bijna 100%. Dan weer om een paaltje en terug naar het sluisje. En dat 17 keer. Dus 34 maal keren om een paaltje, 17 keer de kas in (totaal bijna 4 km!) en 34 keer het sluisje over. Met de 59? Sololopers en de 54! estafetteteams was het gezellig druk op het 2,4 km lange parcours.
In 2005 was de Oranjebovenbootmarathon mijn laatste marathon. En in 2007 wilde ik daar, na alle ellende, weer mijn ‘eerste’ marathon lopen. Terugkomend van onze verregende vakantie in Noorwegen ging het lopen in eerste instantie echt goed. Voor mijn doen mooie tijden op de 10 km en lange duurlopen tot 30 km. Maar daarna ging het bergafwaarts. Duurlopen kon ik niet meer volbrengen en ook het tempo viel terug. Vandaar dat ik me voor Oranjeglazenhuissluismarathon geen illusies maakte. Ik had me ingeschreven, dus zou ik lopen en zou wel zien hoever ik zou komen.
Voor de start veel bekenden. Ben, Lies, Micha en Hans zouden me in ieder geval moreel bijstaan. Marijke zou dat ook doen en de eerste ronde met me meelopen.
Na de start liep ik al snel achteraan. Voor mij toch wel een gekke gewaarwording. Voordeel is wel dat je alles goed kunt overzien. Al voor ik het sluisje over was kwam de eerste estafetteloper me al tegemoet. Die hadden het tempo er goed in. Ook mijn tempo was niet verkeerd, zelfs iets te snel. Na het klimmetje over het sluisje naar het paaltje, er om heen en weer terug. De eerste keer valt alles mee, dat draaien om zo’n paaltje ook, maar na een keer of 15 begint het toch op te breken. Dan de kas in, alsof je zo de jungle induikt. Mijn bril besloeg onmiddellijk en het leek wel of iemand me bij mijn strot had. Ook hier weer een voordeeltje, als je de kas uitkwam voelde het buiten heerlijk koel aan.
Rondje na rondje legde ik af. Mijn achterstand op de rest groeide gestaag, maar toch was ik tevreden met mijn tempo. Maar na zes ronden voelde ik mijn krachten afnemen. Nog twee rondjes en toen hield ik het voor gezien. Acht rondjes, bijna 20 km in een voor mijn doen lekker tempo, ik was allang tevreden.
Daarna kon ik de rest gaan aanmoedigen. Lex liep alsof hij 40 jaar was ipv 60, Ben liep een lekker tempo en Jack en Jannet liepen steeds kletsend voorbij. Micha had een groepje gevormd met Ineke en Dick en Marijke liep nog steeds lekker door. Maar na een tijdje kon ik toch wel aan de koppies zien dat deze Oranjeglazenhuissluismarathon geen ‘makkie’ was. Allengs werd er minder gepraat en kwamen er minder antwoorden op mijn aanmoedigingen.
De eerste oranje helmen verschenen op het parcours, ten teken dat men de laatste ronde inging. Eerst natuurlijk een aantal estafettelopers, maar dan al snel ook de snelle sololopers, met Dennis van Berkel voorop, gevolgd door Rob Kerkvliet en Frans Woerden.
Steeds meer helmen verschenen op het asfalt, tot ergernis ven hen die nog een aantal rondjes moesten lopen. Ook Marijke kreeg het nu zwaar, heel zwaar. Twee rondjes voor het einde wilde ze stoppen. Maar gelukkig kreeg ik haar weer aan het lopen, daarin gesteund door Theo Cloosterman, die beloofde de laatste rondjes met haar mee te lopen. Dat werkte (bedankt Theo). En na bijna vijf uur mocht/moest Marijke ook de oranje helm op.
Het siert de organisatie dat ze zich ook voor de laatste lopers inzetten. Zo kreeg Marijke als laatste loper een fietser mee om het parcours publiek vrij te maken. En ook bij de finish was er nog voldoende aandacht voor haar. Prima!
Ook prima was de fles wijn met speciaal voor mij gemaakt etiket die ik kreeg van Ben, Hans en natuurlijk Micha. De tranen sprongen me in de ogen. Mannen, bedankt.
En dan, daarna, dat was echt te gek. Omdat het de vijfde editie van deze One and Only gelopen werd was er gratis drinken en overheerlijke hapjes, stoelen om uit te rusten en lekker na te praten. We zijn om 11.00 uur gestart maar pas om 19.00 uur vertrokken, dus dat zegt wel wat over de sfeer.
En wat mijzelf betreft het blijven ‘blote knieën en bloedige vuisten’. Aan één kant tevreden dat ik weer loop, maar aan de andere kant nog steeds dat gevoel dat mij onrecht is aangedaan. Misschien wil ik wel te snel en te veel, maar dat is de aard van het beestje. Natuurlijk heb ik bij tijd en wijle grote twijfels of ik ooit weer een marathonafstand in één keer kan uitlopen. Maar daar blijf ik voor knokken. We zien straks in Amersfoort wel weer verder.

Theo de Jong (ex-ultraloper)
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]