Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
3 feb 2020
Dutch Coast Ultra by Night 31/01/2020, Afscheid.
3 feb 2020
DCURbN JUBILEUM EDITIE
27 dec 2019
BTS 170K Indonesië
27 nov 2019
Kleiner KoBoLT 23/24 november 2019
Verslagen in 2020
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 22 jan 2008: Trèfle à Quatre Feuilles:
* 21 jan 2008: Le Trèfle à 4 feuilles zondag 20 januari 2008
* 18 jan 2008: Theo schrijft weer eens een briefje, aan Micha gericht
* 17 jan 2008: Gij kieken………………………….!
* 15 jan 2008: Marc Papanikitas wint voor de zesde keer op rij de LPM-marathon van Genk
* 14 jan 2008: De eerste cupwedstrijd met prijsuitreiking 2007 in Genk
* 4 jan 2008: SM(U): een gedenkwaardige afsluiting van het loopjaar
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2008
 
Iedereen kan op mijn web-site volgen hoe het me de laatste maanden na Palermo vergaat.

Het zijn maanden van sukkelen, vermoeidheid, geen goesting hebben (om te trainen) en toch tegen beter weten in bezig blijven. De klassieke reactie: “t is den tijd van’t jaar, iedereen heeft het wat moeilijk, er zijn veel zieken, de dagen zijn kort en het wordt tijd dat de “winter” voorbij is” zijn zo van die on-liners die dan worden bovengehaald. Nog zo één: “ het zou eens goe en lang moeten vriezen dan zijn al die bacteriën dood”

Sinds een maand of twee heb ik een vreemde vlek op mijn rug, jeukend en irritant, maar zoals veel vlekken op mijn lijf iets wat je gewoon wordt en catalogeert onder een eczeem. Wij ultraboys zien niet te nauw naar één of ander mankement op ons lijf, pijn en jeuk horen er nu eenmaal bij.

De LPM marathon komt er aan en het vijfde jaar op rij ben ik er niet helemaal klaar voor, mijn ervaring kennende weet ik dan dat het daar meestal behoorlijk tot super gaat zodat ik weer gelanceerd word voor een seizoen vol ultra’s en overwinningen. Toch wat ongeruster dan anders laat ik snel nog even een bloedcontrole bij de sportarts doen. De procedure verloopt als altijd, het gewoonlijk praatje over koetjes en kalfjes (trainingen en koersen dus) en het verhaal van de steeds wederkerende en langdurige vermoeidheid, de afwisselende resultaten in trainingen. Over de jeuk praat ik alweer niet, onbenulligheden komen niet aan de orde. Het prikje, het optrekken en het roodkleuren van het buisje. Papiertje invullen en klaar is kees. Afrekenen, jas aan en “o, Peter wil je nu eens even kijken naar mijn rug, want daar is een eczeem denk ik” – fijn dat je zelf al diagnoses kan stellen zonder diploma en eigenlijk te zien wat je op rug hebt en dit zelfs door alleen maar te krabben. Dus, jas terug uit, trui naar boven en “yep mateke, ik denk da ge met ne zona zit” Dan een ganse verklaring en een “ja natuurlijk da ge zo moe bent”. Nog een vakske aangekruist op het papier en de raad om even het lopen te laten voor wat het is tot de officiële uitslag er aankomt. EN ZEKER GEEN MARATHON VAN’T WEEKEND. En inderdaad staat er donderdag op de mail te lezen dat er een ijzertekort is en verhoogde waarden wat de zonatest betreft. Het is een heropflakkering van een zona en lopen mag wel maar geen zware inspanningen als het even kan. Een beetje loper als ik interpreteer dat dan van: we lopen de marathon van Genk wel even maar in plaats van 2h30’ maken we daar 2 h35’ van dat is dan geen al te zware inspanning. Mijn vrouw steekt nog eens een vlotte serenade af en zoals steeds luister ik…………………………………niet.
Zondag 13 januari sta ik dus voor de 6e keer aan de start in Genk. Ik voel me redelijk op mijn gemak, want het is maar een heropflakkering van een zona, dus geen paniek. We redden ons wel zoals gewoonlijk.
Om 10.00 worden we na de traditionele speech, bloemenoverhandiging aan weduwe Persoons en de respectvolle minuut stilte, God wat is dat toch steeds een eerlijk emotioneel moment, worden we op gang geschoten. Na 500m is het al naar de kloten, de benen gaan voor geen meter en ik heb precies al 30km in de”sloffen” . Ademen lukt amper en de maag voelt aan alsof ik net de bakstenen sporthal heb opgegeten. Toch hang ik direct los. Gino Casiers (Mijn Poulain) volgt samen met Ivan Hostes. Ik zwalp de koers tot halfweg verder in 1h16’30”. Ik blijk dan al een respectabele voorsprong te hebben. Ondanks een prutszonnetje is het koud en staat er een windje. Ik warm helemaal niet op. Halfweg besluit ik het tempo van 3’37”/km te laten zakken naar 3’45”/km. Ik reken snel uit dat de 2e, die Gino blijkt te zijn al hard zijn best moet doen om het gat van 3’ dicht te lopen, tenzij ik een fameuze patat krijg. Drinken lukt amper, mijn maag blijkt niet in orde. 12km voor het einde wordt het heel zwaar. Ik begin af en toe een km van 4’ te lopen en het gaat me niet af. Mijn lijf doet zeer alsof er een plaatselijke griep is uitgebroken. Lopend met de “poeppers” omdat de dokter had gezegd dat het levensgevaarlijk is om met een zona te lopen. Ik krijg spijt en denk er aan om uit te stappen. Nog 1 ronde van 6km. Tja, die kunnen we dan beter ook nog uitdoen, ik win toch zo graag. Ik heb genoeg voorsprong en als het echt niet gaat dan wandel ik de laatste km wel. En het gaat echt niet, ik loop km’s van 4’10”, zelfs 4’15” en strompel als een versleten strijkijzer. Gij kieken, denk ik dan. Waarom heb je weer niet willen luisteren, stomme amateur. Razend op mezelf. Ik wil de laatste km’s echt heel rustig lopen, maar zelfs dat valt zwaar, ik adem als een Turkse kettingroker die net een bordeel uit kruipt (niet dat ik daar iets van ken of het ooit gezien heb, maar ik heb een levendige verbeelding) en op het moment dat ik wil besluiten om te gaan wandelen zie ik Gino langzij aan de overkant van de nadar en ik schat dat er ons nog één minuut scheidt. Kan ik godverdomme nog de laatste kilometer doorlopen om mijn eerste plaats niet te verprutsen. Ik win in 2h38’20” en gooi vol woede mijn gekregen medaille meters weg. Gino wordt tweede op amper 1’. Hij loopt een nieuw PR met 2h39’54”.
Ghislain Dops een Limburgse veteraan die ik sinds enkele weken begeleid loopt 3h22’ (vorig jaar nog 3h29’) en Erik Caluwaerts (uit Lier) en jong talent van mij wint de halve marathon.
6 keer op rij winnen voelt goed aan, Micha de organisator is een schat, “moijne mate” zoals Filip Kowlier zou zingen. Genk is terecht de mooiste marathon van’t land, Genk is mijn thuis!

Mark Papanikitas
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]