Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
27 dec 2019
BTS 170K Indonesië
27 nov 2019
Kleiner KoBoLT 23/24 november 2019
18 nov 2019
6 hours joensuunightrun
14 nov 2019
Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 19 jul 2008: Dubbelslag in de Franse Alpen (op herhaling)
* 14 jul 2008: Mijn 76e marathon volbracht in het 49e land
* 13 jul 2008: Het grote werk zit erop.
* 9 jul 2008: Blokkie om
* 1 jul 2008: Eerste Enige Echte én Eenmalige Vughtse Marathon
* 1 jul 2008: 24 heures de Puttelange » « Pour Quentin » Les 28 et 29 juin 2008
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2008
 
Het grote werk zit erop.

Het grote werk zit erop, zo voelt het althans als Ultraloper, na de 50 km van Assen.
Als je voor de Ultracup gaat rest er, buiten Amersfoort, enkel nog wat marathonnetjes. Wat voor de overgrote lopende menigte het summum is word voor de echte ultraloper afgedaan als kinderspel. Want wat is nu 42 km als je al wedstrijden over 24 uur, 100 km en dies meer beslecht hebt. Assen is voor mij dan een beetje een keerpunt in dit ultra en marathonjaar. Reeds in de vakantie hier komen trainen wisten we dat het een bosrijke omloop ging worden. Vlak en dachten we toen (het regende wat) lichtlopend. Nu waren we, broer Gerald en ik, op zaterdag reeds afgereisd om rond twee uur al aan de atletiekbaan te staan klaar voor een tweedaagse vol plezier. Na de stad nog even bezocht te hebben werden de tenten opgezet. De laatste keer dat we in de tenten geslapen hadden was in Steenbergen en toen was het berekoud en kwam de koude via de grond de tent binnengeslopen. Dat euvel werd nu opgelost door een veldbedje mee te zeulen. De tent stond op en toen merkten we pas dat het veldbedje net iets te groot was om helemaal in de tent te passen.. Ik had dan nog een voortentje maar Gerald moest met zijn hoofd buiten slapen. De lol kon nu al niet op. Niet veel later kwam ook Eric de Kort zich bij ons voegen. Ook hij had zijn tentje nog nooit opgezet en we hielpen hem even. Net waren we klaar of we werden door de organisatie uitgenodigd om een koffie te komen drinken welke we natuurlijk niet afsloegen. Samen gezellig aan tafel op het terras. En dan kwam de volgende lichting atleten aangewaggeld. Een hele bende West-Vlamingen waarvan de meeste voor de estafette kozen maar Dora Vandewaetere zou voor de 50 km gaan. Dit gezelschap werd vergezeld door Renaat Moyson . Terug bij de tenten kwam ook Paul van Hiel zich bij ons vervoegen. Hij liep zijn derde wedstrijd in drie weken (100 km, 24 uur en nu de 50 km). Rond zes uur gingen we met hem en vriendin de stad weer onveilig maken om bij een plaatselijke pizzeria een stevige maaltijd te gaan genieten. Een stevige tip als je pizza bestelt, leer nooit de naam van buiten maar gebruik gewoon het nummertje dat er voor staat. Zeker als je de keuze hebt uit 75 stuks belegde ronde schijven. Nadien vond Pauls vriendin het zo nodig om onze ogen nog eens uit te steken door een ijsje te gaan eten, goed wetende dat atleten die aan de vooravond van een (al dan niet) zware prestatie staan geen ijs mogen eten. Onze wraak komt nog wel hoor!! Gek was dan nog dat we bij terugkeer nog eens op ijs werden getrakteerd door de organisatie. Tot tien uur ’s avonds bleven we op het terras geplakt om uitgebreid te bomen over stadsarbeiders en plastic opblaaspoppen. En dan het bed in. Van stress hadden we duidelijk geen last.

Na een rustige nacht, ontbijtje en koffie van Eric maakten we ons klaar om van start te kunnen gaan. Naarmate het startuur naderde werd het drukker Toch werd alles in goede banen geleid en konden de 100 deelnemers van start gaan. We stonden voor de mooie opdracht om 50 km lang te genieten van een prachtige omloop van 5 km uitgedokterd door ervaren ultralopers Nellie van der Made en Henk Doorten. En deze mochten we dan 10 keer aflopen. Altijd bos op een klein stukje klinkerweg en atletiekbaan na. Meteen na de start gingen de grootste kanshebbers op overwinning achter de estafettelopers aan die als een raket van start gingen. Lucien Taelman, de grootste kanshebber ging niet zoals gebruikelijk rustig van start maar ging meteen mee en nu al waren we zeker dat we nog enkel voor de ereplaatsen liepen. Ik kreeg het gezelschap van Renaat moyson die me ruim 35 km zou begeleiden. Beiden opteerden we voor een tempo van 4,15 minuten per kilometer om ongeveer op een eindtijd van 3,30 uur uit te komen. De eerste ronde gebruikten we als verkenningsronde en meteen voelde ik al dat het lastig ging worden. Het was warm, vochtig en de ondergrond bestond uit zandpaden die niet altijd even hard lagen. En vooral veel draaien en keren waardoor de toch wel lange omloop nooit ging vervelen. Een pluspunt waren de kilometerbordjes en de drankpost halverwege het parcours alsmede die op de atletiekbaan. Beiden werden gretig gebruikt. Maar vooral de 20 kleinere bordjes die op elke bocht stonden opgesteld hielpen me in het verder verloop van de wedstrijd om heelhuids door het bos te komen. Het telde gemakkelijker af dan die kilometerborden. Als je moe wordt zijn alle trucjes goedgekeurd om de wedstrijd te kunnen beëindigen. Nu volgde ik het spoor van Renaat. Naar mijn gevoel ging het te hard maar we kwamen wel telkens uit op het voorgestelde schema, 21 minuten per ronde. Dus eigenlijk perfect. De eerste drie ronden gingen soepel maar dan kwam reeds de vermoeidheid opzetten. Blijkbaar had ik de 100 km van Torhout nog niet goed verteerd en moest ik nu 2 weken later toch de tol betalen. Ik moest telkens een stevige versnelling inzetten om het spoor van Renaat te kunnen volgen. Telkens hij voelde dat ik achterbleef zakte zijn tempo maar zodra ik weer in zijn spoor zat ging het tempo weer de hoogte in. Meer een jo-jo effect dus. Dat kan je drie, vier ronden uithouden maar geen volle 50 km natuurlijk. Wel lagen we door dit tempo op plaats vier en vijf waardoor hij een podiumplaats liet schieten (de latere nummer 3, Andre Pelgrom, was ons reeds voorbij gesneld). Zonder mij had hij veel hoger kunnen scoren. Maar hij verkoos het om mij te helpen. 35 km lang liep ik naar zijn kuiten te kijken en wees gerust, ik ken nu elk spiertje en adertje in die enorme vleesmassa. Na 7 ronden vond ik dat ik hem genoeg opgehouden had en mocht hij van mij doorgaan op eigen tempo. Ik had het nu immers te lastig en zijn tempo kon ik onmogelijk blijven volgen zonder me echt in de vernieling te lopen. Ik had rond de 20ste kilometer reeds pijn in de knie gevoeld maar schonk er toen geen aandacht aan. Nu bleef het ook maar bij een zeurderige pijn, net niet lastig genoeg om er problemen van te maken maar bij thuiskomst bleek er een ontsteking te zijn ontstaan. Nu na 35 km stond ik er alleen voor en had het gevoel dat het tempo drastisch omlaag gegaan was. Maar nog steeds geen achtervolgers te zien en bij het bestuderen van het uurwerk rond de 40 km bleek ik een 10 km tijd van 43 minuten (in plaats van 42) te lopen. Dus het gevoel klopte niet echt met de realiteit. Dat werd me ook meegedeeld door de enthousiaste vrijwilligers langs de baan. “Je loopt nog soepel en het ziet er nog steeds goed uit”. Allemaal goed bedoeld maar het gaat op dat moment aan je voorbij. Het marathonpunt bereikte ik na 3,04 uur toch niet echt langzaam ook maar als alles vierkant draait kan je die knop in je hoofd moeilijk nog omdraaien. Ik begon nu meer en meer af te tellen; nog tot bochtbordje zoveel en dan ben ik bij de 1e km, dan dat en dat moeilijk stuk nog en ben ik bij km 2. Dan op weg naar de drankpost en dan is de derde km ook niet ver meer…. Dan nog tot bordje 19 en dan het moeilijke weide stukje en dan draaien we weer de piste op en dan mag ik gelukkig aan de laatste ronde beginnen. Ook de speaker liet zich niet ongeroerd en moedigde menig deelnemer aan. En dan ging voor mij de bel voor de laatste ronde. Ik strompelde het bos weer in als ik in de verte het enthousiasme van de speaker hoorde wanneer Lucien Taelman de eindmeet bereikte. Gelukkig had hij medelijden met me en heeft hij me niet gedubbeld. Hij zou 21 minuten voor me finishen. Zoals gewoonlijk is hij ijzersterk. Plaats twee ging naar een debutant, Martin Venhuizen. Een triatleet van origine. Naar eigen zeggen had hij slecht getraind maar ik had hem zaterdag al toevertrouwd dat je met een stevige basisconditie en een beetje karakter wel erg ver kon komen en dat bewees hij vandaag toch weer. Derde werd ook een Nederlander (Andre Pelgrom dus) net voor Renaat Moyson mijn compagnon voor 35 km. Ik maakte van deze laatste ronde zoals gebruikelijk de gelegenheid om de vrijwillige “werkers” hartelijk te bedanken voor hun inzet en kon ik zo zonder noemenswaardige problemen weer de baan oplopen en de vijfde plaats opeisen. Ik had er 3,42.03 uur over gedaan, (Een 10 km tijd tussen 40 en 50 km van 45 min) een tijd waar nog wat marathonlopers gelukkig zouden mee zijn dus wie ben ik dan om het niet goed genoeg te vinden. Gerald had minder geluk, na drie dagen griep kreeg hij rond de 25e km een spierverrekking en moest hij de strijd staken. Eric de kort moest ook jammer genoeg de strijd staken rond het marathonpunt en net ik naar de uitreiking van de prijzen geroepen werd kwam Paul van Hiel net onder de 5 uur binnen. Het was weer een prachtige loopdag geworden, een mooi maar beetje zwaar parcours maar het moet niet altijd te gemakkelijk zijn ook natuurlijk. Anders worden we te verwend. Nogmaals dank aan alle vrijwilligers, deelnemers, toeschouwers en drumbands, voor de prachtige en ontzettend gezellige twee dagen. We zien al uit naar de volgende editie. En Henk en Nellie, jullie zien we wellicht spoediger terug.
Nog even dit, Moeder was weer erg blij met de prachtige bloemen.

Kloek Patrick
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]