Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
24 jun 2019
24 uur Stadtoldendorf
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 19 jul 2008: Dubbelslag in de Franse Alpen (op herhaling)
* 14 jul 2008: Mijn 76e marathon volbracht in het 49e land
* 13 jul 2008: Het grote werk zit erop.
* 9 jul 2008: Blokkie om
* 1 jul 2008: Eerste Enige Echte én Eenmalige Vughtse Marathon
* 1 jul 2008: 24 heures de Puttelange » « Pour Quentin » Les 28 et 29 juin 2008
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2008
 
Zoals inmiddels gebruikelijk de laatste jaren, had ik ook voor deze zomer mijn oog weer laten vallen op enkele bergtrails in de Alpen. Aangezien 2 wedstrijden binnen een week vorig jaar geen probleem was gebleken (http://www.ultraned.org/n_item/f3864_2007_08.php) besloot ik mezelf wederom te verwennen met een ‘dubbel’. De plannen werden al in de wintermaanden gesmeed en de inschrijvingen volgden rond februari.

Dat is heel vroeg, maar van enige spontaniteit kan op dit vlak geen sprake meer zijn. Het lopen van bergtrails wordt steeds populairder in Frankrijk, waardoor er weliswaar veel fraaie lopen zijn, maar deze meestal ook in rap tempo volgeboekt zijn (met Franse lopers, buitenlanders maken meestel slechts enkele % uit van het veld). Krankzinnig hoogte(?)punt was dit jaar de UTMB waarbij de grens van 2000 deelnemers binnen 9 (negen) minuten was bereikt!!!

Het begin van mijn loopjaar was nogal wisselend. Na de zeer teleurstellende afgelasting van de JKM, had ik als alternatief zelf Nederland doorlopen (http://www.ultraned.org/v_item/f4226_2008_05.php). Hoewel dit een geweldige belevenis was, begon ik hier aan met een kwakkelende gezondheid wat me aardig opbrak. Een tiental dagen daarna liep ik na lang twijfelen ook de Caracoles Celestes (100km trail) bij Namen. Ik had me al lang tevoren ingeschreven, en deze wedstrijden zijn altijd feestjes, dus ik besloot maar te zien waar het schip zou stranden. De eindstreep werd bereikt, maar door opstapelende vermoeidheid en de hitte op die dag moest ik erg diep gaan. De maanden hierna waren dan ook hard nodig voor enig herstel en bij aankomst in Frankrijk zag ik eerlijk gezegd een beetje op tegen wat er zou komen.

De eerste vakantieweek gaf kennelijk toch alweer veel rust, want toen ik bij het afhalen van mijn startnummer in Pralognan vernam dat de loop was ingekort vond ik dat nogal jammer. De organisatie van de Tour des Glaciers de la Vanoise (www.couriretdecouvrir.com/) had vanwege het dreigende onweer het parcours aangepast in lengte en hoogtemeters (66 naar 48 km, 3300m+/- naar 2500m+/-) en in moeilijkheidsgraad (minder trail, meer gravelwegen). Dat liet onverlet dat we op 6 juli om 6u00 werden weggeschoten voor een wedstrijd onder zware omstandigheden. De beginkilometers gingen zoals altijd hard. Iedereen wil bij zulke trails snel van voren lopen, want als het peloton de eerste smalle bergpaadjes opgaat is de mogelijkheid om nog posities te winnen minimaal. Ik kon het hoge aanvangstempo aardig volhouden en raakte goed in mijn ritme. Voorlopig scheen ook de zon nog flink op onze hoofden, en kijkend naar de strakblauwe lucht vroeg ik me af of Meteo France zich had vergist. Maar het weer in de Alpen kan heel snel omslaan, en de lange tight, regenjas, pet, handschoenen en thermoshirt zaten daarom zoals altijd bij het eten en drinken in de rugzak. Het parcours was technisch makkelijk, waardoor ik ook in de afdalingen goed meekon en ik had het erg naar mijn zin. Door het snelle parcours misten mijn vaste supporters Anne (dochter) en Monique (vrouw) me zelfs bij de 1e doorkomst in Pralognan na 28 km. Tijdens die doorkomst sloeg in ca. 5 minuten het weer radicaal om. De lucht werd heel donker, het begon ongelooflijk hard te regenen en bliksem en donder gingen tekeer vlak boven onze hoofden. Het tweede deel van de loop was veel lastiger (en leuker) maar vooralsnog zat het tempo er nog aardig in. In de stromende regen werd een steile klim genomen en daarna nog eens een vlotte afdaling. Daarna volgde een hele fraaie en pittige klim naar de Col de la Vanoise. Bij de briefing vooraf had ik alle informatie die in vlot Frans werd gegeven, niet helemaal goed geïnterpreteerd, want ik schatte de afstand naar de col te optimistisch in en kwam danig ‘leeg’ bij de ‘refuge’ aan. Vijf minuten (en 6 bekers thee met elk 3 suikerklontjes) waren echter genoeg om me weer vol in de laatste afdaling te kunnen werpen. Inmiddels was de zon ook weer tevoorschijn gekomen en ik bereikte flink vermoeid maar in opperbeste stemming de finish waar Anne nog 100 meter met me mee holde. Verbaasd stelde ik vast dat ik binnen 6½ uur was gearriveerd (95e plek van 500). De Fransman Ludovic Pommeret liep overigens nog bijna 2 uur sneller, Dawa Sherpa volgde op de 2e plek. In de uitslag weer bijna enkel Fransen, een paar Italianen en Duitsers, en dus 1 houterige laaglander. Ruim 80 lopers stapten uit.

De dagen na deze loop was het wederom schitterend weer, en ik vermaakte me met trainingen, wandelen, en wat klimwerk met Anne en Monique. De resterende tijd werd doorgebracht in de campingstoel of het zwembad. Door een bizar toeval stond Ton Peters met zijn gezin ook op deze camping in Briancon en we benutten dit uiteraard direct middels een gezamenlijke trainingsloop. Ton loopt het hele jaar al wat te tobben met zijn gezondheid (ondanks dat liep hij een prima Caracoles Celestes) en wil pas opnieuw wedstrijden lopen als hij zich weer helemaal goed voelt. Maar het kriebelde nu natuurlijk enorm bij hem. En als hij me er weer eens ouderwets vanaf heeft gelopen in een afdaling zegt hij dat dat komt door zijn betere schoenprofiel, maar we weten natuurlijk allebei wel beter.

De tweede loop op 13 juli was de Sky Race (http://www.trailserrechevalier.com/) die een tienjarig jubileum vierde met een extra lange en zware (69km, 3500m +/-) editie. Hier stonden 800 lopers aan de start, waaronder een 40-tal niet-Fransen. Opvallend was het grote contingent Belgen (15). Aan de start (1500m) was het druilerig weer. Het borstnummer bleek niet echt waterbestendig en vertoonde al de eerste scheur. Ook hier een zeer vlotte start, maar na een tijdje vond ik dat het te hard gaat en ik liet een 50-tal lopers passeren.. Omdat een flink deel van de lopers wandelstokken gebruikte (ik ook) kon het op de smalle paden wat dringen zijn, maar omdat ik redelijk voorin liep had ik weinig last van de drukte. We stegen geleidelijk en langdurig naar de Galibier (2680m), waar we enkele dagen terug nog met prachtig weer overheen reden. Nu regende het en de mist beperkte het zicht soms tot een meter of 10. De paden waren heel modderig maar goed te belopen. Een vrij eenvoudige daling naar La Charmette (1760m) volgde. Ook op en af de Col de Rochilles (2500m) gaf weinig problemen al was het hier veel technischer. Ik ging dan ook een keer hard onderuit en verstuikte beide enkels een keer flink. De lucht klaarde inmiddels op en de omgeving was echt schitterend. Bergen met gletsjers en puinhellingen zover het oog reikte, het was hier erg ruig. De weersomstandigheden wisselden nogal, en regelmatig ging de regenjas aan of uit. Af en toe werd het flink koud. Bij Chalette de Laval verzorgde ik mezelf uitgebreid want het zwaarste deel van de dag volgde. Het bleek desondanks toch nog tegen te vallen. Een zeer steile en moeilijke klim ging naar Col des Beraudes (2900m). Glibberige sneeuwvelden lagen steil overdwars (uitglijden betekent hier tientallen meters naar beneden glijden en hard op de rotsen klappen), los gruis, modder en grove puinwaaiers. Tijdens de beklimming moest ik enkele malen hijgend op mijn stokken hangen. Ik dacht aan Wouter Hamelinck, die mij deze loop aanbeval en het op dat moment ongetwijfeld nog zwaarder had. Hij liep in Colorado de 100-mijl van HardRock, met beklimmingen tot 4000 meter, waar ik ook had willen meedoen maar helaas werd uitgeloot (inmiddels weet ik dat Wouter ook gefinisht is in deze extreem zware trail, chapeau! - http://www.hardrock100.com/index.asp ). Toen ik op de top arriveerde was ik totaal uitgewoond, misselijk en duizelig. In de lastige afdaling was zowaar een touw gespannen. Daarna ging het over puinwaaiers wat op en neer naar de Col de Chardonnet (2640m). Het was hier zo ontzettend prachtig, maar helaas was het “pad” veel te gevaarlijk en ik te moe om hier echt van te genieten. De laatste klim naar de Col de Roche Noir (2700m) was vooral zwaar door de inmiddels forse vermoeidheid. De laatste afdaling was lang maar eenvoudig en ik kon hier weer goed tempo maken. De zon scheen weer stevig en het werd zowaar nog even warm. Vlak voor de eindstreep ging ik nogmaals hard op mijn gezicht, maar het mocht de pret niet meer drukken. Anne liep weer een stukje mee en ik vroeg me af wie er nu trotser was op wie. Uiterst tevreden overschreed ik de lijn als 168e in 9u51, weer een prima uitslag ondanks het gat van dik 3 uur naar de winnaar. Ruim 600 lopers haalden de finish, waaronder naast mij minimaal 1 loper die er ook vorige week bij was, want de winnaar van toen werd hier nog eens 6e! Nadat ik weer een beetje was bijgekomen, zag ik dat ik een mooi shirtje en een protserige medaille in handen had gekregen. Wat restte was de douche. Achter wat zeiltjes hingen 3 tuinslangen die het water kennelijk ontvingen uit de plaatselijke beek. Het was steenkoud. Even twijfelde ik nog, keek naar mijn lijf – met modder en bloed besmeurd – en onder het slaken van een oerkreet wierp ik mij in de laatste uitdaging van die dag.

Thijs Roest
info@thijsroest.nl 
 
[ top pagina ]