Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 mei 2018
Trail Innsbruck
13 apr 2018
Der Rheinsteig
2 apr 2018
Pfalztrail 3 daagse
25 mrt 2018
Lentemarathon Amstelveen 25-03-18
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* 31 aug 2008: Leuk lopen hoeft niet ver weg te zijn.
* 28 aug 2008: 'Ook feest moet verdiend worden'
* 14 aug 2008: Trail du Val d’Heure: er bestaan nog echte juweeltjes om te lopen
* 10 aug 2008: Swiss Alpine 2008…………..Soeperrrrr!!!!
* 10 aug 2008: Over heuvels en bergen, Swiss Alpine 2008
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2008
 
Hierbij een verslag van mijn deelname aan de Swiss Alpine ultrabergmarathon in Davos. Op 26 juli moest het voor de 2de keer gebeuren. Deelnemen aan ’s werelds zwaarste bergmarathon, althans zo staat deze bijna 80 kilometer lange trail door de organisatie omschreven. In 2004 was mijn eerste kennismaking met deze ultralange tocht die de deelnemers tot hoogtes van 2700 meter leidt en ervoer ik voor het eerst de effecten van langdurig hardlopen op hoogtes boven 2000 meter. Kortademig, wat duizelig en een onregelmatige hartslag. Maar ook fantastische vergezichten en onvoorstelbare afgronden.
Na een gedegen voorbereiding ben ik een week van te voren naar Zwitserland afgereisd om wat te wennen aan de hoogte. Niet meer getraind, maar koos deze keer voor lange wandelingen op hoogtes tot 2600 meter als voorbereiding in de week voor de wedstrijd. Heerlijk om die frisse zuivere lucht in te ademen en kennis te maken met de hoogtes, hoewel de zuurstof daar schaarser wordt. De weersverwachtingen leken niet echt gunstig. Er was voor de wedstrijddag warm weer voorspeld met kans op onweer. Afwachten maar.

Donderdags naar het wedstrijdsecretariaat om mijn startbewijs op te halen. Startnummer 654 moest het dit jaar gaan doen. Buiten tref ik Ed van Beek, een collega ultraloper die ik meermalen heb ontmoet tijdens het NK 100 km. Samen met Roelie en Ed koffie gedronken op een terrasje en ervaringen uitgewisseld. Ook Ed was voor de 2de maal in Davos voor deelname. `s Middags nog wat gewandeld op 2000 meter. Het weer was prima. Zo’n 18 graden met een fris windje. Als het zo blijft…………………….

Vrijdag wordt het warm, maar de wind zorgt voor een heerlijke verkoeling en we besluiten om er een rustige dag van te maken en kiezen voor een luie middag aan het water. Na afloop, we konden het toch niet laten, moesten we toch nog weer even naar boven voor een passage over de Albulapas van zo’n 2400 meter. Daar was het zonnig, maar tamelijk fris. Maar als het zo blijft, dan teken ik ervoor was mijn gedachte. Terug naar ons vertouwde appartement.
`s Avonds alles klaar gelegd en besloot i.v.m. de verbeterde weersverwachting om zoveel mogelijk ballast als regenjack, extra thermohemd, lange tight etc thuis te laten en de uitrusting te beperken tot een gordel met wat gezonde repen, vloeibaar voedsel, zonnebrandcreme, fototoestel, telefoon en heb in de haast nog wat vellen toiletpapier achter een ritsje gestopt. Tja……je bent toch een dag onderweg moet je maar rekenen. Met Ed die, dat bleek later nog geen 100 meter vanaf ons appartement logeerde, had ik afgesproken hem de wedstrijddag om 6.45 uur op te halen. Davos was immers nog een kleine 20 km rijden en om 8.00 zou het startsein klinken. We wilden ruim op rijd op de atletiekbaan aanwezig zijn om zo mogelijk nog wat Nederlanders te ontmoeten. Slechts enkele Nederlanders durfden zich te mengen tussen het internationale deelnemersveld der klimgeiten. Uit alle hoeken van de wereld waren er deelnemers naar Davos gekomen. Maar Italianen en Zwitsers overheersten. Zij lopen in hun favoriete berglandschap en kunnen uitermate goed met deze elementen van de natuur overweg. Nog wat bijgepraat met de rest van de Nederlandse afvaardiging, Pierre, Ruud, Gerry en Ed. De cruciale lichaamsplekjes wat ingevet en wat fotootjes geschoten en op naar de start. Onder de welklinkende klanken van Conquest of Paradise van de groep Vangelis tikten de laatste seconden weg en begon voor de 2de maal een geweldig hardloopavontuur.

De ronde door Davos is fantastisch en we worden enthousiast aangemoedigd door honderden toeschouwers die, sommigen nog warm gekleed ons de eerste kilometers vooruit schreeuwden. Hop…hop…hop, heja…heja, super…super, hetgeen je uitspreekt als soeperrr…soeperr, lijken de supporters massaal ingestudeerd te hebben en hartverwarmend is het zeker. Man….wat leeft deze sport onder de Zwitsers. We worden begeleid door 2 helikopters die ons de hele dag in de gaten gaan houden. Organisaties in Nederland doen dat in de regel met een voorfietser en een bezemfiets, maar neem van mij aan dat dit in deze wedstrijd geen haalbare kaart is. Onbegonnen werk. Dus kosten nog moeite gespaard…….helikopters!

De “vlakke” ronde door Davos is verhard en is er een met vals plat. Maar daar zeuren we niet om, we weten immers wat er nog gaat komen. Na 4 km draaien we in tegenstelling tot 4 jaar geleden direct het bos in en gaan via een bospad onmiddellijk omhoog. Hier had ik niet op gerekend. Ik herinnerde me het parcours als een sfeervolle aanlooproute van zo’n 8 kilometer asfalt door enkele bergdorpjes. Maar goed……..via de nieuwe route passeren we Spina, een heel klein bergdorpje waar alles werkelijk uit de kast was gehaald wat maar lawaai kon maken. Pannen, deksels, koebellen enz. Een prachtige doorkomst die de eerste pijntjes gelukkig wat verdrongen. Daarna door naar Monstein. Al net zo’n mooie doorkomst en toen door naar het pittoreske stationnetje in Wiesen op het 25 kilometerpunt. Hier passeren we samen met de trein een gigantische spoorbrug, bekend van het programma Rail Away. De trein zat vol supporters die voor een gereduceerde prijs tot 38 km het traject konden volgen. En uit de raampjes klonk het weer “Hop…hop en Heja ..heja en jawel soeperrr…soeperrr! Door het bos, waarbij sommige delen met de handen op de knieen om de bovenbenen iets te ontlasten ging het daarna naar Filisur. Komt er dan helemaal geen asfalt meer, vroeg ik mij af. Jawel……bij aankomst in Filisur wordt ik getrakteerd op nog 2 km asfalt naar beneden….heerlijk!!! Even de benen wat ontlasten. Supporters markeren het parcours richting Bergun. Nog 2 km asfalt en dan gaat het pas echt beginnen. Dat wist ik nog van 4 jaar geleden. Bergun is het 38 kilometerpunt en dit passeer ik in 4 uur en 15 minuten. Vanaf hier gaat het onwaarschijnlijk steil omhoog. Soms denk ik dat het vlak is en probeer een dribbeltje op te pakken, maar wordt onmiddellijk afgestraft. Het lijkt vlak, maar hardlopen gaat hier niet meer en is hier niet meer aan de orde. Voor mij althans niet. Zo mogelijk stevig door blijven wandelen en probeer het ritme vast te houden. Zo probeer ik hardlopers van mijn trainingsgroepen wel eens moed in te praten wanneer ze het even moeilijk hebben. Nu is de beurt aan mij. Het bergpad gaat over in rotspartijen waar de organisatie bordjes en vlaggetjes van de plaatselijke sponsor heeft geplaatst om de route te markeren. Dit is maar goed ook, want van een pad is hier helemaal geen sprake meer laat staan hardlopen. Ik ben op een hoogte beland waar niets meer groeit. Het lijkt een maanlandschap. Voetje voor voetje, zonodig ondersteund met de handen op de knieën gaat het omhoog. Kijk goed waar je de voeten neerzet is het advies van medelotgenoten die in een treintje achter mij aan lopen. Ook zij hebben het moeilijk denk ik bij mezelf en gun ze als beloning voor hun advies een bevestigend knikje met een zuinig lachje. Doorgewinterde wandelaars uitgerust met warme kleding, handschoenen, stokken komen van boven en beloven mij dat het nog slechts een half uur is naar de Keshūtte, het hoogste punt van het parcours. “Daar hou ik je aan” riep iemand achter in het “treintje”. En ja….de op 2700 meter kwam de Keshūtte in beeld. Een blik op mijn stopwatch deed mij beseffen dat ik bijna 7 uur nodig had gehad om boven te komen. Maar wat een panorama en wat een beleving. Boven bij de Keshūtte is er een gedwongen loop langs een medisch team waar een uiterst serieuze arts mijn hoofd stevig tussen zijn handen neemt en mij diep in de ogen kijkt en vraagt: Everything allright. Ja natuurlijk zeg ik…..want ik wil door. Ik zie een glimlach op zijn gezicht en ik mag door! Dit is niet vanzelfsprekend.
3 Plaatsen achter mij wordt iemand even achter gehouden en nader onderzocht. De bezemhelicopters die als ware aasgieren boven ons hangen blijven ons ook langs het 6 kilometer lange trailpad volgen en lijken erop gebrand om op ons te duiken wanneer het even niet goed lijkt te gaan. Dus Henk….koppie erbij houden als je wilt finishen dacht ik. Enkele ongeluksvogels hebben onderweg de strijd moeten staken en werden door een medisch team strak op een brancard ingepakt en met de helikopters naar het dal getransporteerd.

De trailweg kan ik beschrijven als een pad van keien van een halve meter waarbij een blik naar rechts een afgrond opdoekt waarvan de diepte niet is in te schatten. Om een foto te maken houd ik de benen even stil en zoek steun aan een rotsblok. Tja …..hier ben ik toch ook voor gekomen. Toch gestaag het ritme weer opgepakt richting Scarlettapas. Onder het “hardlopen” niet naar beneden kijken prentte ik mijzelf meermalen in. Alvorens ik de Scarlettapas passeer moet ik eerst 3 keer door de sneeuw. De organisatie had ogenschijnlijk vooraf al aardig wat werk verzet. Er was immers een pad geplaveid door de sneeuw, maar griezelig blijft het wel. Wat zit hier allemaal onder dacht ik even en hoe dik is deze sneeuwlaag, zak ik hier niet door? Na de passage over de Scarlettapas is het 6 km lang dalen over rotsblokken. Wanneer je veel risico durft te nemen kun je hier delen van het parcours hardlopen en tijdwinst boeken, maar wel met gevaar voor eigen leven. Mij niet gezien! Hier heb ik ondanks dat ik getraind heb op het dalen toch weer tijd verloren. Ik durf nu eenmaal niet zoveel risico te lopen als de Zwitserse en Italiaanse “berggeiten”. Ze sprongen mij voorbij alsof ze elastiek in de benen hadden. Eenmaal beneden bij Dūrboden is de ondergrond voor het eerst niet meer van rotsen, maar van gras. Het is alsof je op een tapijtje loopt. De laatste 15 km naar Davos glooit het wat als het Limburgse landschap en kan ik bij vlagen een lekker tempo oppakken. Eenmaal in Davos hoor ik de stem van de enthousiaste speaker in het stadion en besef dat ik het weer bijna heb geflikt. Het parcours leidt ons nog eenmaal naar boven. Ik mopper wat in mezelf en ondanks dat ik me afvraag wie het heeft bedacht om ons de laatste 4 km nog naar boven te sturen overheerst al de euforie en kan ik breeduit lachend dit laatste “klimmetje” nog wel op. Nog even een stevige wandeling en pak dan weer een lekker tempo op om na 10 uur en 50 minuten ogenschijnlijk fris als een ware gladiator over het canvas van Davos de “arena” binnen te rennen.. Wat een heerlijk gevoel is dit. De enthousiaste speaker haalt je met naam en toenaam binnen. 5 Meter voor de finish nog een alles bevrijdende kus van Roelie, waarna ik met een fantastisch gevoel de finishlijn overstap. Ik ben binnen! Daarna wachten felicitaties in verschillende talen van mensen bij de finish die je helemaal niet kent, maar net zo uitzinnig zijn als ikzelf.
Vervolgens langs een tafel alwaar ik een prachtig herinneringsshirt, maat L en een medaille krijg aangeboden. Hier is het allemaal om te doen. Het shirt blijkt achteraf te klein. Heb het geruild voor een XL. Dit stemt tot nadenken. Ik heb toch altijd maat L????

Doe je het daar nu voor zie ik je denken? Nee, niet alleen voor het shirt en de medaille. Ja die krijgen beslist een ereplaatsje, maar de ervaring, panorama’s, contacten, herinneringen, de overwinning op jezelf, ik kan nog meer superlatieven benoemen, maar zal ze je besparen. Alleen de echte lange duurlopers/loopsters weten waar ik over praat, dat is waar wij ultralopers het voor doen. En of ik hier nogmaals start???? Ach ik laat dit eerst op me inwerken. Het is zonde als ik hier niet extra lang van ga genieten. Het was een prachtige gelegenheid om op mijn 80ste marathon bijna 80 kilometer te rennen door dit fantastische landschap.

Wanneer iemand enthousiast wordt van mijn verhaal……..prachtig. Maar het is geen wedstrijd om op een zaterdagavond aan de stamtafel te beslissen om je hiervoor in te schrijven. Absoluut niet! Een zeer goede fysieke, maar zeker zo belangrijke geestelijke conditie is een absolute vereiste om te kunnen finishen.

Thuis, nu de opgezette voeten en de spierpijn weer snel afnemen kan ik zeggen:

Davos…..het was weer fantastisch…….Soeperrr ! ! !

Henk Meppelink
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]