Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* 28 sep 2008: Een lopend praatje van zes uren in het Amsterdamse Bos
* 25 sep 2008: ULTRA TRAIL MILES MARATHON
* 23 sep 2008: Grand Raid Pyrénées 2008
* 23 sep 2008: Spartathlon 2006: één levensgroot probleem… die vervloekte Sangaspas!
* 20 sep 2008: Gezegend op pad
* 17 sep 2008: Oranje Midway Beach Marathon : een heus strandfeest!
* 17 sep 2008: Tevreden met anticlimax
* 16 sep 2008: Mergelland marathon
* 16 sep 2008: Trail Côte d’Opale (en pas de Calais) 54 km
* 15 sep 2008: Kwartier minder slecht als Voorne
* 11 sep 2008: 9e Maas en Waalse Dijkenloop: ‘Soms gaat het een beetje harder’
* 7 sep 2008: Trainen in de tuin.
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2008
 
Je verwacht het niet direct, daar in de Brusselse rand. Maar wanneer je bijna 5 ½ uur loopplezier ervaart om en bij Belgiës hoofdstad en wanneer gedurende al die tijd enkel bomen en struiken je omringen, weet je dat je in 't Zoniënwoud vertoeft.

Eminent ultraloper Marc Vanderlinden is de bedenker van de Ultra Trail Miles marathon, een organisatie die 3 wedstrijden omvat : een ½ marathon, een volledige en een 68 km-ultraloop.

Ons miezerig enggeestig landje in een diepe crisis? Niks van gemerkt hier – in het hol van de leeuw – zegge en schrijve in ons 'hoofdstedelijk gewest'. Alle gekibbel van de politici over Halle-Brussel-Vilvoorde, over de staatshervorming, over faciliteiten, over taalproblemen tussen de gemeenschappen en nog van dat fraais ,,, is hier ver zoek. De Franstalige organisatoren en de (weinige) Vlaamse deelnemers verstonden elkaar wonderwel. Geen gekrakeel, geen enkel dispuut over taal wat dan ook. Integendeel, in gebroken Nederlands en Frans, en soms met handen en voeten, wist iedereen zich verstaanbaar te maken, en die wil was duidelijk en hartverwarmend aan beide zijden aanwezig. Dus heren politici, schaam jullie: mea culpa, mea maxima culpa!

Voor Johan (Engelen) en mezelf was het vóór de start al beslist. We zouden samenblijben, kwestie van niet maandagmorgen de aankomstlijn te 'overschrijden.' Want als je in het immense Zoniënwoud de weg kwijtraakt, is dezelfde dag thuiskomen niet altijd een zekerheid.
Maat Leike (Dautzenberg) dacht er ook zo over en niettegenstaande hij ruim een uur sneller over de marathonafstand is dan wij, sukkelaars, besloot de minzame Dilsenaar ons op deze avontuurlijke tocht te vergezellen.
Met z'n drieën dus (en samen goed voor meer dan 500 marathons) doken wij om iets over negenen onvervaard het groen in.

Voorhistorische taferelen van een onwaarschijnlijke schoonheid drongen door ons netvlies. De talloze vijvers waarvan eentje met een dromende reiger op een omgevallen boom net boven de waterspiegel is zulk idyllisch beeld. De ontelbare kleurschakeringen van de bladeren waarin je de zich opdringende herfst herkent, maken het lopen tot een euforische bedoening.
En toch maken de vele hellingen en dalen van deze ultra trail miles marathon een niet te onderschatten onderneming.
Meer zelfs: het is er nooit een moment vlak, maar het wisslende landschap van varens, beekjes, zwammen en kreupelhout, eens onder statige beuken en eiken, dan weer onder schaduwrijke sparren zorgt ervoor dat je nauwelijks aandacht hebt voor je eigen pijnlijke spieren en botten.
Alleen het roeken van een bosduif of het schichtige opvliegen van een of andere gevleugelde bosbewoner doorbreekt 'the sound of silence' in dit stukje ongerept en te weinig bekend België ,,, en misschien is dit net goed!

Tot de realiteit dan.
Kilometer 30, ongeveer.
Een onverlaat heeft een pijltje (dat in een plastic A4-hoesje is gestoken en tegen een boom is geplakt) 'gedraaid'. In plaats van 'naar boven' wat rechtdoor beduidt, wijst het nu 'naar links' aan. Natuurlijk volgen wij gedwee de aangegeven richting.

Een 50-tal meter verder dwarst een geasfalteerde bosweg ons pad. Vreemd, geen wegaanduiding meer?! Rechts? Links? Rechtdoor, oversteken? Niks meer, niente, nothing, nada! Daar staan we dan met z'n drieën ,,,, maar we blijken niet alleen, daar verbouwereerd en radeloos te 'haperen'. Drie anderen komen ons hopeloos en ontmoedigd tegengelopen ,,, uit twee verschillende richtingen dan nog. Zij blijken al een half uur elke richting 'uitgeprobeerd' te hebben ,,, om ten einde raad naar de laatste 'aangetroffen' pijl terug te keren. O.K. Nu zijn we al met z'n zessen!
Omdat blijven staan geen optie is, stelt de 'langste' (en resoluutste) onder mijn kompanen (lees: Johan) voor om de weg rechtdoor te 'bewandelen'. Zo gezegd, zo gelopen.
Na een 20-tal minuten merken we dat we terug op de weg zijn gekomen die we een tijdje geleden hebben overgestoken. We joggen even in gedachten verzonken radeloos verder tot een van ons plots een 'gepijlde' boom links beneden ons waarneemt. Wij met z'n allen doorheen het kreupelhout en varens naar dat lager gelegen bospad toe. Redding nabij ,,, maar of die pijl bij de tweede ronde hoort of bij de derde, daar hadden we het raden naar! (Twee rondes voor de 42 K, en drie andere voor de 68 K).
Staat daar plots een 'gemountainbikeerde' kerel van de organisatie met een heuse stafkaart in de hand uitleg te verschaffen aan nog enkele hopeloos verdwaalde schapen! Maar als de brave, anderstalige landgenoot ons probeert diets te maken dat we terug moeten waarvan we net gekomen zijn, dan kan de goede ziel op niet veel begrip meer rekenen. Dit voorstel wordt met veel (ruchtbaar) scepticisme en ongeloof onthaald.
En dus neemt den Johan opnieuw het voortouw en wij duiken met z'n allen een paadje in dat ons logischerwijs een vervolg aan ons bosrijk avontuur zal breien.
En wonderbaarlijk, de pijlen volgen mekaar nu geloofwaardig op en we bereiken de 34 km-drankpost. Vanaf nu en hier kan het niet meer mis gaan en na 5 uur en 24 minuten joggen we het ADEPS-centre binnen, waar na 100 m over de atletiekbaan de eindstreep ligt.
De 42 K zal wel – door de onvoorziene omzwervingen - een ultra geworden zijn. Maar who cares?
C'est le plaisir de courir, n'est-ce pas? zouden onze Brusselse Franstalige landgenoten zeggen. En gelijk hebben ze! In zulk mooi kader staat genieten voorop, het feit van hier te kunnen / mogen lopen is een voorrecht. Niet meer en niet minder.
Met dank aan de organisatie! Wij weten dat die 'pijlhistorie' niet hun verantwoordelijkheid is. Zulke feiten kan je nu eenmaal verwachten en zijn oncontroleerbaar. Die onverlaten die het nodig achten om de medemens te koeieneren zullen helaas altijd bestaan.
Maar zij hebben hun doel gemist, zij hebben zelfs het tegendeel bereikt : wij hebben door hun toedoen langer kunnen genieten van dit prachtige decor, dat het Zoniënwoud is.
Alvast tot volgend jaar.
Bij leven en welzijn en met dank aan Johan en Leike voor hun gewaardeerd gezelschap.
En als dochterlief met husband je de laatste kilometer nog tegemoet komen gelopen, dan is het een perfecte dag.

Het ultraboskonijn

het.konijn provider mobistar.be




 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]