Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
27 dec 2019
BTS 170K Indonesië
27 nov 2019
Kleiner KoBoLT 23/24 november 2019
18 nov 2019
6 hours joensuunightrun
14 nov 2019
Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 31 jul 2011: De Hornigsgrinde marathon
* 24 jul 2011: 48 uurs baanloop Keulen
* 23 jul 2011: Fantastische bergloop in de Dolomieten: de 100km Asolo Run
* 20 jul 2011: Al Andalusia Ultratrail 2011
* 18 jul 2011: Waldnieler marathon
* 16 jul 2011: Mooie prestaties op het WK Ultratrail Connemara
* 12 jul 2011: De trail des Gaulois
* 11 jul 2011: Connemara Trail: kruipen of verzuipen
* 8 jul 2011: Wat drijft een mens zulke lange afstanden te lopen?
* 6 jul 2011: 1ère Féminine in de Méga Ardenne Trail
* 5 jul 2011: Mijn 100 (ultra)marathons
* 4 jul 2011: 5de marathon der Noorderkempen
* 3 jul 2011: Verslag van de 120 van Texel door Sharon Gayter
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2011
 
Eindelijk was het dan zover. Na het lopen van de Veluwezoomtrail, mocht ik het oranjekledingtenue alvast mee naar huis nemen. Hier in Ierland mocht ik het eindelijk gaan aantrekken. Pas toen we met het team compleet waren (Pieter Mans, Robert Nieuwland, Mark de Boer en ik) heb ik het oranje trainingspak aangetrokken. In het begin nog onwennig, alleen al wel met trots. Vanaf de vrijdag toen we met het team een kleine verkenning deden van de Diamond Hill begon het pas gevoel bij mij pas echt te leven. Vrijdagavond naar de openingsceremonie, daarna de laatste voorbereidingen klaargelegd en naar bed.

Zaterdagochtend vroeg op en naar de start (07.00uur lokale tijd) in een kleine Ford Ka met vijf personen. Er heerste een ontspannen sfeer binnen het Nederlandse team. Niet wetende wat we aan elkaar zouden hebben en waar we zouden staan in dit deelnemersveld. Na een vlakke 5km aanloop en een eerste beklimming van de Diamond Hill (442m). Komen we bij de eerste verzorgingspost op 12km door op 1:08:05 (plaatsen 80, 81 en 82). Zoals afgesproken zullen we tot ongeveer 20km bij elkaar blijven en dan kijken hoe het er voorstaat. Dit omdat de jonge honden nog weleens te hard willen starten en in dit terrein zou dat je kop kunnen kosten. Alleen in de tweede beklimming van de Diamond Hill, kan Robert zijn benen niet meer in bedwang houden. Langzaam en in een zeer soepele tred neemt hij afscheid van Pieter en mij. Hij keek nog om, wilde uit beleefdheid blijven alleen zou dit zonde zijn. Robert voelde dat hij harder kon. Na 20km kwamen we uit op een verharde weg en nu probeerden we een lekker ritme op te pakken. Na 3km asfalt gingen we van de weg af en moesten we naar beneden over echt “bog-terrein” (Bog = moerasachtig terrein waarin als je geluk hebt tot je enkels in wegzakt). Het was goed opletten geblazen, Pieter lette even niet goed op en hij zat tot zijn oksels in de drek. Hier hebben we even om kunnen lachen en gingen door over het moerassig terrein. Voor ons Nederlanders zijn dit geen geheel onbekende omstandigheden, zo haalden we nu ook wat meer mensen in. Wat Grieken, Argentijnen die dit niet gewend zijn en het al helemaal niet leuk vonden om door Nederlanders ingehaald te worden. We komen door bij de 2e verzorgingspost 28km op 2:43:28 (plaats 64 en 65). We vullen snel onze camel backs bij en gaan weer door. Nu over een bospad wat zeer goed beloopbaar is, we houden een strak tempo aan en bereiden ons mentaal voor op de eerste echte beklimming van de Ben Baum (728m hoog). De benen voelen nog goed, gelukkig want bovenop het hoogste punt zitten we nog maar op de helft. De aanloop naar het steile stuk van de beklimming is erg zwaar, ook hier over “bog-terrein” alleen dan nog met een hellingshoek erbij. Ik moet al vrij snel wandelen waar Pieter nog lekker kan blijven dribbelen. Ik wil het nog niet riskeren om mijn benen al op te blazen. Het is een klim van 5km met een gemiddelde stijgingspercentage van 8.7%. Er zit een kleine afdaling in waardoor ik weer terug bij Pieter kan komen, ik bedank hem voor het wachten. Alleen toen ik wat verder was en omkeek naar Pieter zag ik hem achter me dribbelen en niet in zijn bekende stijl. Hij gaf aan dat hij kramp had in de hamstrings. Gelukkig kregen we een klim en dan spreek je een andere spiergroep aan. Tijdens de klim sloten we aan bij andere lopers en konden zelfs het tempo bepalen. Van dribbelen was geen sprake meer, het was nu zo steil dat we met handen en voeten omhoog klauterden. Af en toe even stilstaan om te genieten van de “omgeving” (op ademkomen). Tijdens de klim heb ik niet willen nadenken over hoe ik hier op de terugweg nog naar beneden moest. Het was een gladde ondergrond (gras en stenen) en als je snelheid zou maken was je in ieder geval wel lekker snel beneden.

Precies 60 minuten na de drankpost stond ik bovenop het hoogste punt, het uitzicht was prachtig. Het was ook koud/winderig en ik was naar de klote, au deden de bovenbenen. Ze deden meer pijn dan gehoopt en even lekker strekken zat er niet in. Het ging gelijk over in een pittige afdaling. Aan Pieter gevraagd hoe het ging en die gaf aan dat het nog niet van harte was. Toen zijn we elk onze eigen wedstrijd gaan lopen, aangezien dalen een van mijn sterkste punten is. De afdaling was in het begin erg steil, nog steiler dan de heenweg, en alles op gras. Ach, dit mocht de pret niet drukken en ben naar beneden geknald. Het werd al snel bekend terrein, hier waren we ook op de verkenning geweest. Ik stond dus in no time op de verzorgingspost op 40 km als 52ste passant (in 4:21:23) en had dus weer 12 man ingehaald. Op de verzorgingspost gevraagd hoe het met Robert ging, dit, omdat ik hoopte dat hij zich niet opgeblazen had. Volgens onze verzorgers ging het goed met hem en later kreeg ik de bevestiging toen ik hem tegenkwam op weg naar het keerpunt. Hij liep erg goed en veel mensen zaten niet voor hem. Welke plek hij lag wist ik niet, ook voor mijzelf had ik geen idee. Ik hoopte nog wel dat ik er nog een paar in zou halen, want ik voelde me hier weer lekker. En de benen waren ook nog niet op, gelukkig niet, want er stond nog een zware klim te wachten (5km met een gemiddelde stijgingspercentage van 10.4%). Terug naar de verzorgingspost op 48km kwam ik Pieter onderweg weer tegen, hij zat dus nog in de wedstrijd. Hij had er weer goed de pas in en probeerde een lekker ontspannen tempo te pakken. Aangekomen op de post van 48km (46e 5:02:35) heb ik afscheid genomen van mijn gelletjes en heb ik mijn camel back gevuld met sportdrank. Dit zat alleen in mijn bidon en nu mijn lichaam weer dezelfde krampen begon te krijgen als op Texel besloot ik geen gelletjes meer nemen. Ik heb mijn bidon gevuld met Cola. Dit gaf verlichting aan mijn maag en met de benen was nog niets mis. Op weg terug naar de tweede klim kon ik nog steeds bergop blijven looppassen en alleen op wat steilere stukken moest ik wat wandelen. Eenmaal aangekomen bij het begin van de steile klim zat er niets anders meer op dan opnieuw te wandelen en proberen een strak tempo door te stampen, ook weer met handen en voeten. Bovenaan mezelf getrakteerd op een paar slokken Cola en dan beginnen aan de gevaarlijke afdaling. Maar eerst nog een keer genieten van de omgeving, alles was nu wel heel klein en het was bovenop mistig. Nog gekeken of ik Pieter zou zien, dit was niet het geval. In mijn gemaakte strijdplan voor aanvang wilde ik vanaf nu nog wat proberen te gaan versnellen. Er moest immers niet veel geklommen meer worden. Ach, eerst maar de steile afdaling overleven en dan verder zien.

In het eerste stuk van de afdaling weer een aantal lopers ingehaald en toen het minder steil werd heb ik ze niet meer gezien. Ik haalde nog wel een Griek in die met me meeging naar de verzorgingspost, onderweg nog wat gekletst. Hij was blij dat we met zijn tweeën waren, dit omdat hij stuk zat en bijna niet meer kon. Het tempo wat we liepen kon hij net volhouden, dit was erg goed voor mijn moraal. Het is altijd goed om te zien dat er iemand meer stuk zit dan jezelf. In het praatje wat we maakten gaf hij aan dat hij al Winschoten had gelopen en vorig jaar 8e was op een 100km trail in Chamonix. Onderwijl waren we nog steeds niet bij de verzorgingspost, na elke bocht hoopte ik dat het wel zo zou zijn. Dan wist ik namelijk hoever het nog zou zijn en ik wilde heel graag onder de 8 uur finishen. Wetende dat de laatste 10km niet vlak zouden zijn en al helemaal niet over een verharde ondergrond. Toen was het zover, de post op 60km (43e in 6:52:54), ik keek gelijk op mijn klok en zag dat het mogelijk was. Alleen mijn bidon met cola bijgevuld en snel weer door. Gelijk klimmen, nu nog over het asfalt. Al snel de weg af en het bog-terrein in, ik kon nog steeds lekker blijven looppassen. Hier heb ik nog verschillende lopers ingehaald, het leek wel of ze stilstonden. Het laatste stuk asfalt nog een paar kleine klimmetjes door bog en dan eindelijk het laatste heuveltje. Wat een ongelofelijk gevoel is het, wetende dat je het gaat halen. Stoppen heeft niet door mijn hoofd gespookt, geen seconde van de hele 70km wedstrijd. Dit werd dus echt genieten, de laatste meters waren super. De Nederlandse vlag krijgen, over de streep komen en dan de ontlading. Hier heb ik lang naar toe gewerkt en dan is finishen geweldig, alles eruit kunnen halen wat erin zat.

Mark de Boer was tevreden met mijn 38ste plaats bij de heren, en net zo blij als de rest. Robert heeft ook een mooie prestatie neergezet, wel verval in zijn laatste 10km waardoor hij een paar lui toch weer had moeten voorlaten. Alleen met een 20ste plek op een WK, dat is niet voor de poes, nu was nog wachten op Pieter. Hij was ondertussen ook de laatste verzorgingspost van 60km gepasseerd, gelukkig, ik hoopte maar dat hij niet zou moeten uitstappen. Hij liep natuurlijk al een tijd tegen de kramp aan, alleen dit was is in zijn laatste 10km niet te merken. Liep daar nog onder het uur en dat was niet door velen gelopen. Toen Pieter over de finish kwam, was de ontlading bij ons allemaal groot. Het gevoel van; we hebben het als team tot een goed einde gebracht was groot. Als klein VLAK en PLAT landje hebben we ons toch op de kaart gezet.

's Avonds een leuke ceremonie met te veel Franse volksliederen, alleen dat mocht de pret niet drukken. We hebben de avond afgesloten in de kroeg met een goed glas bier. Je kent het wel, Guinness. Daar nog door gefilosofeerd, uitkomende op de conclusie dat we er alles uit hebben gehaald. Dat we tevreden mogen zijn met onze individuele- en teamprestatie.


Michel Buijck mbuijck(at)live.nl

Verslag Bondscoach Mark de Boer:
http://www.ultraplatform.nl/ultralopen-als-wedstrijdsport/nationale-selectie/399-terugblik-teamprestatie-wk-ultratrail.html
(Met links naar de foto's en het verslag van Robert Nieuwland voor Mudsweattrails) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]