Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
* December
* November
* Oktober
* September
* 25 sep 2011: Jungfrau marathon ofwel de race van de verdwijnende vlaggetjes
* 25 sep 2011: 50 kilometer van Winschoten (met als opdracht ‘genieten’)
* 24 sep 2011: Een warm onthaal in Winschoten
* 20 sep 2011: Op huwelijksreis naar Georgië
* 20 sep 2011: Winschoten 2011: een bittere teleurstelling
* 20 sep 2011: Kedeng-Kedeng in Roelofarendsveen
* 18 sep 2011: Genieten in Roelofarendsveen
* 12 sep 2011: Toad Challenge 2011
* 12 sep 2011: Marathon van Meerssen met babyjogger
* 9 sep 2011: Royal Sky Ultra Marathon
* 4 sep 2011: Als zelfs dromen geen optie meer is
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2011
 
Na 17 jaar samenwonen, zijn Mea en ik op 19 augustus 2011 getrouwd. Onze huwelijksreis ging (niet geheel toevallig!) naar Georgië, waar op 10 september. de Kazbegi-bergmarathon werd georganiseerd. Voor Mea de halve en voor mij de hele marathon. De dag voor ons vertrek had ik eerst nog de 50 km. Monnikenloop op mijn naam geschreven (jawel, ik kwam als 1e binnen) en toen met een nachtvlucht van Turkish Airlines via Istanbul naar eindbestemming Tblisi. Het is de hoofdstad van Georgië. Het land is sinds 1991 onafhankelijk, het heeft een eigen, unieke taal met een alfabet van 33 letters en telt zo’n 4,6 miljoen inwoners, waaronder Sandra Roelofs, de vrouw van president Saakasjvili.

Op de luchthaven werden we opgewacht door chauffeur/gids Nico. Het was een zeer vriendelijke, gelovige en beleefde man, die helaas maar twee woorden Engels kende. In de loop van de 10 dagen kwamen we erachter dat hij wél vloeiend Russisch sprak, overgehouden aan de tijd dat hij verplicht in het Russische leger gediend heeft.
De eerste dag hadden we een indrukwekkende stadsexcursie. Tblisi is een moderne stad met veel kerken, kloosters en prachtige gebouwen. Maar je ziet er ook veel armoede. De volgende dag gingen we naar Gudauri, een skioord op 2300 meter waar we 2 dagen ‘trainingskamp’ hadden om alvast aan de hoogte te wennen. In Soest hadden we bij Lijf en Visie al gebruik kunnen maken van een hoogtekamer. Daar werden de omstandigheden op 3000 meter nagebootst en dat was al direct merkbaar bij binnenkomst in die kamer. In Guduari hebben we veel gewandeld en hard gelopen in de prachtige natuur en toen ging het richting Kazbegi. Het dorpje ligt op 5 kilometer van de Russische grens, naast de brandhaarden Zuid-Ossetië en Tsjetsjenië in de Kaukasus. Kazbegi ligt op 1500 meter. De gelijknamige berg is met 5047 meter de op een na hoogste van Georgië. Tijdens de hele en halve marathon zouden wij tot 2170 meter komen, dus zijn we, na ons geïnstalleerd te hebben in het ons pension, de route maar eens gaan verkennen. Wandelend naar het hoogste punt, waar de beroemde 14e eeuwse Tsaminda Samebakerk ligt.

Ziek!
Hoe goed je je ook voorbereidt op zo’n marathon, je hebt nooit alles in de hand. En dat bleek overduidelijk de middag voor de grote dag: ik kreeg hevige diarree en was constant misselijk, zonder wat te eten. De volgende ochtend tóch met veel moeite uit bed gekomen om een poging te wagen voor de zware trail marathon. Ziek, richting de start samen met Mea, om ons te melden en onze startnummers te halen. Onze Duitse loopvrienden van de countrylist waren al aanwezig, ook mijn loopvriend Peter Maier, waarmee ik vorig jaar samen de Minsk marathon heb gelopen. Hij bleek ook diarree te hebben. Gelukkig, gedeelde smart! We spraken af ook dit maal samen de marathon te lopen, zo goed en zo kwaad als dat zou gaan. En dat op slechts een hapje brood.

Na toegesproken te zijn door verschillende notabelen, gingen de hele en halve marathon om 10 over 10 van start. Tien minuten later dan gepland. Het was koud. Maximaal 5 graden, mist, veel wind. Alle dagen ervoor hadden we 25 tot 30 graden gehad en nu stonden veel lopers in een hele outfit mét handschoenen aan de start. Wij ook. Na het startschot gingen de ruim 100 atleten uit 15 landen op pad. In het begin liepen we samen met Mea. We zagen prachtige rivierbeddingen, totdat zij linksaf en wij rechtsaf moesten. Dag Mea, veel succes!

Vleugeltjes
Onze route ging constant omhoog, richting een oude ruïne boven op een heuvel. Daar was het keerpunt met een prachtig uitzicht. Daarna via de doorgaande weg en over grindpaden naar een dorpje waar de tijd leek stil te hebben gestaan. Onze route ging verder, tussen varkens, paarden en kippen door, richting Kazbegi waar het zwaarste deel van de route zou beginnen: de klim naar 2170 meter hoogte. Peter en ik liepen allebei met pijn in maag en darmen. Tot onze verbazing konden we toch goed doorlopen, zonder eten, met slechts af en toe een bekertje water. In Kazbegi kreeg ik weer vleugeltjes: Mea stond er te juichen en vertelde me dat ze 1e was geworden bij de halve marathon. Zó knap van mijn vrouw!

Voldaan en heel gelukkig
Vanaf kilometerpunt 33 ging het bergop, via een trailpad naar de 2170 meter. Het was inmiddels warm geworden en ik had m’n trainingspak uitgedaan. We bereikten het hoogste punt van de route op 38 kilometer. We genoten er van het prachtige uitzicht op de besneeuwde Kazbegiberg. Peter ging foto’s maken bij de kerk en ik nam een moment de tijd om te zitten en bij te komen. Daarna volgde de prachtige, maar gevaarlijke afdaling. Het was een makkie na alle pijn die we gevoeld hadden. Moe, maar voldaan en heel gelukkig, finishten we allebei in 5.20.13. We behoorden tot de 29 lopers (waarvan 1 vrouw) die de finish gehaald hadden. Het was een perfect georganiseerde marathon en inmiddels zijn we weer thuis met een prachtig dry-fit shirt, certificaat en een schitterende medaille.
De Kazbegi-bergmarathon was mijn 98e marathon, gelopen in 58 verschillende landen. Op 1 oktober ga ik de Zeeland-marathon lopen en dan bij de Soester bosmarathon (http://www.bosmarathon.eu) mijn 100e.


Jaap van den Berg
 
 
[ top pagina ]