Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
* December
* November
* Oktober
* September
* 25 sep 2011: Jungfrau marathon ofwel de race van de verdwijnende vlaggetjes
* 25 sep 2011: 50 kilometer van Winschoten (met als opdracht ‘genieten’)
* 24 sep 2011: Een warm onthaal in Winschoten
* 20 sep 2011: Op huwelijksreis naar Georgië
* 20 sep 2011: Winschoten 2011: een bittere teleurstelling
* 20 sep 2011: Kedeng-Kedeng in Roelofarendsveen
* 18 sep 2011: Genieten in Roelofarendsveen
* 12 sep 2011: Toad Challenge 2011
* 12 sep 2011: Marathon van Meerssen met babyjogger
* 9 sep 2011: Royal Sky Ultra Marathon
* 4 sep 2011: Als zelfs dromen geen optie meer is
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2011
 
Na de Utrecht marathon (april) en de Stockholm marathon (mei) was het tijd voor de derde marathon dit jaar, de Jungfrau Marathon in Interlaken. Vanuit het regenachtige Nederland rijden we in 9 uurtjes naar het zonnige Interlaken. Vlak voor het centrum worden we door verkeersregelaars naar speciale parkeerplaatsen geleid die voor deelnemers aan de marathon zijn gereserveerd. Allereerst mijn startnummer afhalen. Het is goed georganiseerd. Binnen twee minuten is het geregeld en staan we buiten. Op het grote grasveld voor Grand hotel Victoria komen wat paragliders neer en in de verte zien we een enorme witte berg boven de huizen opdoemen. De eerste kennismaking met de Jungfrau (3454m).

Vervolgens naar Lauterbrunnen waar de auto wordt geparkeerd en dan met de trein naar de eindbestemming Wengen. Wengen is autovrij en ligt een paar honderd meter hoger. Het treintje op de tandradbaan kruipt langzaam omhoog door het Wengenwald, een bos dat we de volgende dag op een onprettige manier zullen ervaren.

Voor het station van Wengen staat de kruier van hotel Kulm Alpenruh met zijn elektrische wagentje al klaar en voor we het weten zitten we op het balkon van onze kamer te genieten van het fenomenale uitzicht op de Jungfrau. Het wachten is op mijn Zweedse runningmate Mikael Björnsson en zijn vrouw Suzanne. Ze vliegen vanaf Stockholm via Kopenhagen naar Basel om vervolgens met de trein naar Interlaken te nemen. Na een hoop op en neer gebel pikken we ze uiteindelijk om half een ‘s nachts op in Lauterbrunnen. Een korte slaap en om 9.00 uur staan we met ruim 4500 lopers klaar voor datgene waarvoor we zijn gekomen; de Jungfrau marathon.

De start is zoals gezegd voor Grand hotel Victoria. Ik voel me goed, ben er klaar voor. Ik heb het idee dat het allemaal wel gaat lukken. Sinds de Stockholm marathon zijn er drie maanden verstreken. Maanden met kleine blessures en onzekerheid. Hamstring, knie, rug, als je de zestig bent gepasseerd gaat het niet meer vanzelf. Maar vandaag voel ik mij goed. Ik prop mijn Succeedpillen naar binnen, eet nog een Powerbar, zet mijn Ipod aan en controleer mijn fotocamera. Alles top. Op het laatste moment hoor ik iemand het woord “sunglasses” uitspreken. Verrek, dat zou ik bijna vergeten. Ik grijp mijn zonnebril uit de tas en lever de bagage in bij de vrachtwagen.

Mikael ben ik intussen kwijt. Die zie ik ook niet meer voor de finish. Ik geloof dat we het beiden op die manier willen. Samen lopen kan eenvoudig niet. Verschillende tempo’s, muziek, inzinkingen. We houden het op een individuele tocht.

Dan klinkt het Zwitserse volkslied en vervolgens begint het aftellen. Vanuit mijn ooghoek zie ik een vlaggetje boven de menigte uitsteken. Het is een tijdloper. Er zijn er wel een stuk of tien, allemaal met een andere tijd op de vlag. Deze heeft er 4 uur op staan. Ik besluit hem in de gaten te houden. In een vlaag van optimisme denk ik binnen 4 uur binnen te komen. Het startschot klinkt en langzaam zetten de lopers zich in beweging. Ik weet niet hoeveel nationaliteiten er mee lopen maar het zijn er heel wat. In ieder geval veel Nederlanders. We lopen eerst twee rondjes door het stadcentrum van Interlaken en gaan dan richting Lauterbrunnen. Het publiek staat 3 rijen dik, het moeten er tienduizenden zijn. Hop, hop, hop

De temperatuur is goed, tussen de 15 en 18 graden. Spoedig zal het kwik omhoog schieten en boven de 25 graden uitkomen. Veel drinken dus. De eerste klimmetjes zijn easy, we stijgen een paar honderd meter, volgen een smal pad langs de rivier en komen vervolgens langs de spoorlijn uit. De treinen halen ons in en vanuit de ramen schreeuwen de reizigers naar ons. In Zweilütschinen (15 km) komen twee conducteurs in wilde paniek naar ons toe. Als een kudde schapen worden we in een V-vorm geleid en het hele peloton komt voor de spoorbomen tot stilstand. De treinen hebben voorrang en voor ons betekent dat een pauze van een paar minuten. Voor mij geen probleem maar voor een aantal andere lopers wel. Boos schreeuwen ze naar het spoorwegpersoneel dat het geen stijl is maar die geven geen sjoege. Als de bomen opengaan sprint iedereen verder. We bereiken Lauterbrunnen en zijn inmiddels opgeklommen tot 795 meter. De klok staat op 2.01.48 uur. Dan komen we aan bij het Wengenwald. De weg schiet omhoog. Ik begrijp er niets van, de echte stijging zou toch later beginnen? Da’s het nadeel als je vooraf het parcours niet goed bestudeerd. Al snel vallen de eerste slachtoffers. Als we boven komen zit de EHBO post al vol. Ik kijk langs mijn shirt naar beneden en zie bloedplekken. Tepels kapot, een teken dat je veel vocht (zout) verliest. Je shirt gaat dan werken als schuurpapier. Pleisters vergeten, een beginnersfout. Ik ren de EHBO tent in en vraag twee pleistertjes, geen probleem. De onderbreking is opnieuw een welkome pauze. Ik heb intussen de tijdloper met het vlaggetje 5 uur voorbij zien gaan. Langzaam ontstaat het besef dat ik geen gemakkelijke tocht tegemoet ga.

Eindelijk komt Wengen in zicht (1257 meter). Ik heb veel tijd verloren. Wengen is op 30 km van de start en mijn tijd is opgelopen tot 3.33.24 uur. Het vlaggetje 5,5 uur is intussen ook voorbij maar ik maak me nog steeds geen zorgen. Ik zit ruim onder de tijdslimiet (welke tijd is dat eigenlijk?). Uitlopen is nu het motto. Uitlopen en wel zo prettig mogelijk. Ik begin het aardig te voelen in de benen. Mijn kuiten voelen als ballonnen. En door de warmte hebben mijn vingers de vorm van knakworsten aangenomen. Als ik langs een fysiopost kom zie ik een vrije stoel. Ach, waarom ook niet. Ik val neer en wordt gemasseerd door een jonge vrouw. Ze begint de massage van de kuiten maar kijkt mij dan boos aan. “Je kuiten zijn soepel en los” zegt ze in Schwyzerdütsch, “geen massage nodig, daar haal je makkelijk de finish mee, wegwezen”. Het klopt. Vreemd genoeg zijn mijn kuiten super soepel, geen kramp, geen stijve spieren. Wederom doorkruisen we een bos. Op zich gaat het lopen nog wel goed. Bij het 35km punt stop ik even. Ik drink twee bidons leeg, neem nog een gel en een Banana Punch. Nog maar 7 km en dan is het klaar. Maar de weg gaat opnieuw omhoog en wordt zo steil dat ik elke honderd meter even moet stoppen. Het zes uur vlaggetje komt langs. Links van mij gaat een loper over zijn nek. Er komt alleen water uit. Rechts ligt een loper in het gras. Hij kan niet meer. Praten heeft ook geen zin. Ik ga even zitten en wordt ingehaald door een colonne Zombies. Bijna niemand kijkt omhoog. Iedereen staart verstard naar de grond. Een Engelsman ziet mij zitten en ofschoon ik glimlach (vooral niet laten zien dat je moe bent) spreekt hij mij bemoedigend toe “cum on Rob just a few miles”. Ik passeer een helikopter die net een deelnemer inlaad. Er zijn veel uitvallers. “What the hell am I doing here?” Ik passeer het laatste controlepunt “Wixi” op 2000 meter in 5.12.56. Binnen de 6 uur behoort tot de mogelijkheden.

Nog 1,5 km. Dat lijkt een klein eindje maar als je uitgeput bent is dat een hele toer. Ik passeer de Alpenhoornblazers en schiet wat foto’s. Dan kom ik langs de bekende doedelzakblazer die speciaal voor mij een leuk deuntje speelt. Ik bedank hem en start de laatste beklimming. Een controlerend arts vraagt of alles goed gaat. Met mij alles OK. Ik kan nog een grap lanceren: “is this Amsterdam?” De hele controlepost gilt het uit van het lachen. Het zit wel goed.

Dan volgt de laatste beklimming. Ik ben werkelijk aan het eind van mijn krachten. Komt er achter die berg weer een nieuwe of is het eindelijk klaar? Tijdvlaggetjes komen niet meer langs dus ik neem aan dat ik over de 6 uur zit. Als ik boven kom neem ik nog een paar druivensuikers. Daar in de diepte ligt de finish, Kleine Scheidegg. Alleen nog 600 meter omlaag en ik heb het gehaald. Ofschoon ik total loss ben wil ik hardlopend over de finish komen. Vermoeidheid? Nooit van gehoord. Ik start mijn laatste sprint en haal zo nog acht, negen man in. Ze kijken bedonderd maar trekken dan ook nog maar een sprintje. Dan doemt het finishdoek op. Er schiet een brok in mijn keel en ik kijk naar boven, dat beetje hulp kwam goed van pas. Langs de kant staan tientallen mensen te schreeuwen. Hop Rob !! Handig zo’n startnummer met je naam erop. Het is net alsof iedereen je kent. Ik ga steeds harder lopen. De vermoeidheid is weg. Toch komt de laatste piep van de tijdsregistratie als een bevrijding. De klok wijst dik over de zes uur aan. Het zit erop. Ik krijg de medaille om en loop langzaam naar het grote terras voor het beroemde hotel Bellevue. Mijn vrouw komt me tegemoet en zet me op een stoel. Twee minuten later staat er een biertje voor mijn neus en klink ik met runningmate Mikael op de goede afloop. Wat een race ! Veel zwaarder dan ik had gedacht. Ik heb iedere verzorgingspost benut. Heb alles genomen, cola, sportdrank, bouillon, chocolade, banaan, gel etc. Toch sterf ik van de dorst. Ik neem een paar slokken bier maar laat de rest staan. Het gevaar dat de alcohol een negatief effect heeft en dat ik omval is duidelijk aanwezig. Ik haal mijn kleding, ga douchen (jazeker, bovenop de berg is er een doucheruimte ingericht voor zo’n 60 man, klasse !!) en gezamenlijk nemen we de trein(en) naar beneden.

Het doel is bereikt, ik heb genoten. De prachtige omgeving, het heerlijke weer, het afzien (jazeker, een soort sport-sm) en dat goddelijke “finishgevoel”. Ik blijf erbij dat het alle moeite dubbel en dwars waard was.

Wil je meer zien van de diverse (ultra) marathons (foto’s en trailers), ga dan naar: http://www.plijnaar.com


Rob Plijnaar
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]