Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
* December
* November
* Oktober
* 30 okt 2011: De Krimpenerwaard……..
* 21 okt 2011: Marathon Istanboel
* 19 okt 2011: NK Marathon "Hinnenvel-moment"
* 17 okt 2011: Rondje Luik
* 12 okt 2011: The long & winding road (RunLiverpool)
* 11 okt 2011: De 1e editie van de Marathon Oostende
* 10 okt 2011: Running against Cancer eindigde bij en in het Wheel of Energy
* 10 okt 2011: Wat een wereld! Hoe een buitenstaander de Spartathlon beleefde
* 9 okt 2011: Onderweg naar Leonidas – de laatste etappe
* 9 okt 2011: Zo ver weg en toch zo dichtbij
* 9 okt 2011: SPARTATHLON 2011
* 7 okt 2011: De Kustmarathon als training voor het NK Amsterdam
* 7 okt 2011: Spartathlon 2011: nachtmerrie komt uit!
* 5 okt 2011: De kunst van het hazen bij de heuvelachtige Brussels Marathon
* 5 okt 2011: Verslag Marathon Zeeland
* 4 okt 2011: De Zeeuwse kust marathon(s), wat een mooie dag!
* 3 okt 2011: Zeeuwse Kustmarathon: “En, was het niet te warm??”
* 2 okt 2011: Verslag Zeelandmarathon
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2011
 
Eindelijk is het woensdag 28 september, de dag dat ik afreis naar Griekenland, voor deelname aan de Spartathlon, is aangebroken ! De bestelde taxi komt op tijd voor de deur aangereden en ik loop de trap af, vervolgens rijdt de taxi weer weg waarop ik in volle sprint er achteraan ga en tik op het raam van de chauffeur, die vervolgens zegt ‘GPS stuurde me weg’ jaja zo lust ik er nog wel een paar, het gaspedaal moet je volgens mij altijd nog zelf in trappen. In ieder geval zat de warming-up er al vast op om half 5 in de morgen.

Eenmaal aangekomen op Schiphol verloopt het allemaal soepel en tref ik bij de gate Gerrit Maasland die ook weer een poging gaat wagen. Zonder vertraging vertrekt het vliegtuig en binnen no time zitten we op 10 km hoogte. Na enige tijd komt de bediening langs en laat ik een fles champagne aanrukken en toost op een succesvolle wedstrijd, een champagne ontbijtje zou je het kunnen noemen. Na verloop van tijd wordt de landing ingezet en arriveren we op het vliegveld van Athene. Gerrit en zijn gezellige verzorgingsploeg gaan op zoek naar hun huurauto en ikzelf naar de bus van de Spartathlon organisatie. Er was een staking gaande die dag bij het openbaar vervoer, de organisatie was hier echter goed op ingesprongen en had vervangend vervoer geregeld. Even later hoorde ik van de Belgen dat de taxichauffeurs voor een ritje naar het hotel 150 € durfden te vragen, de schoften, tuurlijk laten we vooral miljarden in het land blijven pompen, denk ik dan, blijkbaar weten ze zichzelf goed genoeg te redden ;-)

Enfin, ik ben onderweg naar het hotel en bevind me in gezelschap van een Amerikaan en een Japanner en al snel raken we in gesprek over....
De Amerikaan nodigde me direct uit voor een etentje die avond en hij zou dan ook een uur later naar het London hotel toe komen, erg amicaal allemaal, typisch Amerikaans en ik wist al dat die afspraak er niet van zou komen, een hoop blabla maar afspraken na komen ho maar, ik maalde er echter niet om, ik had genoeg dingen aan mijn hoofd natuurlijk.

Vervolgens check ik in bij het Glyfada Hotel dat zich pal naast het London Hotel bevindt. Het voordeel hier van is dat je snel bij het London Hotel bent wanneer dit nodig is en de gezelligheid kan opzoeken als je daar behoefte aan hebt, voor je rust kun je je weer terugtrekken naar je eigen hotel. Maar goed, ik ga direct door om de registratie in het London Hotel te voltooien, dit verloopt ietwat chaotisch maar kan er wel begrip voor opbrengen, per slot van rekening is er tijd zat.
De middag gebruik ik om wat boodschappen te doen en om een terrasje te pakken met Jan van de Erve, die ik tot nog toe alleen maar kende via Facebook. Het was gezellig en we hadden genoeg gespreksstof over 1 bepaald onderwerp, gek hè !?
Na de avondmaaltijd ben ik teruggekeerd naar de hotelkamer om alvast het wedstrijd tenue klaar te leggen en de race belt te voorzien van startnummer en het voorbereiden van de “drop bags”, de tassen met spullen die je nodig denkt te hebben op bepaalde posten. In Nederland had ik al goed nagedacht over hoe wat en waar, dat scheelt een hoop stress op het laatste moment. Bovendien heb ik het beperkt tot 6 tassen, te veel tassen geeft weer veel denkwerk onderweg. Uit verslagen van andere lopers is ook vaak gebleken dat veel materiaal ongebruikt weer naar Sparta is gegaan.

De donderdag voor de wedstrijd wordt er niet al te veel gedaan, de “drop bags” worden in de dozen gedaan bij de gewenste checkpoint nummers. Zelf heb ik Spar tassen gebruikt met een opvallend logo erop zodat deze snel herkend kunnen worden op de CP’s. Voorts ben ik wat gaan wandelen langs de boulevard en daar wat gaan eten. Prompt tref ik hier de verzorgingsploeg of een deel hiervan van Marc Vandenplas op het terras en dat was erg
gezellig. Uiteindelijk toch maar weer hotelwaarts gegaan voor een “ power nap” gevolgd door een stevige avondmaaltijd en vrijwel daarna direct weer vroeg naar bed, per slot van rekening gaat de wekker om 5 uur ’s morgens.
En zo geschiedde: de wekker ging af, heb er overigens 2 gezet voor de zekerheid, snel koffer inpakken en naar de bus gebracht. Nog even snel een ontbijtje en voor we het wisten zaten we met z’n allen in de bus onderweg naar de start.

Na een korte busrit arriveerden we bij de Acropolis en dat maakte een enorme indruk op me. Er stonden ongeveer 300 karkassen bij de startlijn en het aftellen zou niet lang meer op zich laten wachten. En dan.... wordt er afgeteld en weg zijn de atleten. Het gaat heuvel af door het drukke Athene en ondertussen wordt er flink gefilmd vanuit auto’s. Zo nu en dan maak ik een praatje met de Belgische deelnemers en de Nederlanders die ik onderweg tegen kom. Ik loop met een comfortabel rugtasje, van waaruit ik makkelijk de gelletjes kan pakken. Binnenin zitten verder wat medicijnen een zaklantaarn en een potje vaseline, niet veel aan gewicht dus maar wel enorm handig om bij me te hebben voor het geval dat.
Ongeveer ieder half uur neem ik een gelletje in vlak voor een verzorgingspost en spoel dit met veel water weg. De eerste 20 à 30 km zijn niet echt interessant, druk verkeer, stoffige wegen maar dit hoort bij deze wedstrijd. Na zo’n 30 km gaat het via wat lichte klimmetjes richting de zee en wordt het er zeker mooier op. Hier tref ik Prisca Vis en Pat Leysen en maak een praatje, waarna ik vervolgens weer in mijn eigen tempo doorga, het ging iets te hard en ik had moeite het tempo te drukken. Toch lukte het langzaamaan, het marathon punt werd in precies 4 uur gepasseerd, 12 minuten te snel en ik werd hier flink aangemoedigd door de Belgische supporters. Even verderop was een schooltje waar alle schoolkinderen met uitgestrekte arm klaar stonden, kortom de sfeer is enorm goed en het was volop genieten.

Inmiddels waren de 10 gelletjes op en het 50 km punt naderde waar weer een nieuwe voorraad klaar stond. Tot mijn verbazing stond er al iemand van de organisatie klaar met mijn tas, ze hebben hun zaakjes daar goed voor elkaar kan ik vertellen. In iets minder dan 5 uur arriveerde ik hier en kwam dus steeds meer in de buurt van het beoogde schema.
De temperatuur was inmiddels opgelopen tot circa 27 graden en het voelde goed aan, ook over het eten en drinken dat wordt aangeboden op de posten ben ik te spreken want het is zeer divers.
Zo rond het 60 km punt krijg ik wat maagkramp en ben genoodzaakt het hardlopen tijdelijk te staken en moet de berm in, details zal ik jullie besparen en neem voor de zekerheid 2 immodium smelttabletten in en vervolg de koers. Ineens zet er een rukwind op en mijn woestijnpet waait van mijn pan en dwarrelt precies over een hekwerk een tuin in. Vloekend loop ik naar het hek en druk op de bel, het ziet er verlaten uit en zie ook een waarschuwing dat er hier een hond waakt. Deze pet heb ik echt nodig en neem het risico door over het hek te gaan klimmen, snel ren ik naar de pet, pak hem op en klim er weer overheen ... Dat zijn nou de uitdagingen binnen de al behoorlijke uitdaging, maar wel leuk als het goed gaat.

Hier ergens zijn Jan van de Erve en Nitsih Zuidema mij al gepasseerd. Ik ga vrolijk door, hardlopen wordt regelmatig afgewisseld door wandelen en ik loop zo nu en dan weer in de buurt van Nitish. Zo rond 75 km komt er een hond achter me aangelopen en ik word hier nerveus van, je weet natuurlijk nooit wat zo’n beest van plan is maar er zit bij mij weinig vlees aan en er valt voor de hond dus niets te halen, toch blijft ie minstens wel een kilometer meelopen en ik begin het zat te worden. Voor Nitish moet het een leuk gezicht geweest zijn want die liep hier een paar honderd meter achter me. Op een gegeven moment wordt het arme beest nog bijna aangereden het ging nog net goed gelukkig. Het is best zielig, die beesten zijn gewoon uitgehongerd. In ieder geval was ik hem kwijt maar ik was flink uit mijn concentratie en zag iets wat leek op een stuk net dat op de weg lag over het hoofd en bleef er in hangen. Voor ik het wist lag ik op de grond en had flinke schaafwonden aan de rechterknie en elleboog, ook beide handen waren stuk want daar probeer je meestal mee op te vangen, daarnaast was ik keihard op mijn rechter ribbenkast gepleurd en bleef heel even op de snelweg liggen van de schrik. Even dacht ik dat het einde verhaal was, maar ik liet het er niet bij zitten en vervolgde de race. De timing van de val had ik ideaal gepland want Korinthe was nabij en beschikt over een medische post.

Het plan om in Korinthe op 81 km een kwartier rust te pakken laat ik varen en ruil deze in voor een medische behandeling aan mijn handen.Doorkomsttijd is hier 8 uur en 38 minuten en dat was nog steeds volgens planning. Tegen de pijn neem ik hier een ibu-profen in en vervolg de race. Vanaf hier loop ik een tijdje met Nitish die lekker bezig was en die besloot weer in eigen tempo door te gaan, ik was nog wat aan het bijkomen van de valpartij.
Checkpoint 28 op 100 km naderde en hier lag weer een nieuwe voorraad gelletjes klaar. Wel lag ik wat achter op het schema maar dat heb ik gewoon moeten bijstellen, er zat niets anders op. Op deze post had ik trouwens ook een jasje, lange broek en een lamp voor op mijn hoofd klaar gelegd, een half uur later zou de duisternis intreden.

Het volgende doel was om Nemea, checkpoint 35 op 124 km, op tijd te bereiken. De bovenbeen-spieren waren ietwat stijf en met ruim een uur voorsprong op sluitingstijd besluit ik hier een massage te laten doen. Ook had ik nog wat telefonisch contact met het thuisfront en liet mij vertellen dat Jan-Albert helaas heeft moeten uitstappen, heel erg spijtig natuurlijk voor hem, na zo’n optimale voorbereiding.
Er werd weer op pad gegaan voor het klimwerk wat al een tijd aan de gang was en nog wel even zou duren ook. De ribben gaven steeds meer problemen, hardlopen was er al lang niet meer bij en het klimmen begon ook lastiger te worden. Diep ademhalen deed ernorm zeer en ik nam opnieuw een ibu-profen in. Na 140 km besloot ik de jas en de lange broek aan te gaan trekken, het werd koeler en het ging steeds meer bergop. Lyrkia was het volgende checkpoint (nummer 43 op 148 km) waar ik een nieuwe voorraad gelletjes had laten klaar leggen. Even wat drinken en direct weer door voor de pittige klim naar checkpoint 47, mountain base op zo’n kleine 160 km. Dit hield in dat er ongeveer 600 meter gestegen moest worden in 12 km.

Het is jammer dat er hier in het donker gelopen wordt want hier is het echt mooi dat was me wel duidelijk. Mijn griekse vriend Giogos zie ik hier zitten, geen goed teken en hij gaf zelf ook al aan dat het niet lekker ging. Vorig jaar liep hij zijn eerste Spartathlon en finishte deze keurig in 34 uur en 13 minuten, maar dat geeft geen enkele garantie, de Spartathlon blijft onvoorspelbaar en dat maakt het waarschijnlijk zo spannend en komen veel deelnemers ieder jaar weer terug. Ondertussen was het tempo er bij mij helemaal uit en ik probeerde toch nog op mezelf in te praten dat het vanaf mountain base nog “maar” een rondje Hilversum was, een Kennedymars van 50 mijl die ieder jaar door mijn wandelvereniging SV de L.A.T. georganiseerd wordt.

Met 40 minuten voorsprong op sluitingstijd op checkpoint 47 is het helemaal op, de combinatie van vermoeiheid en de valpartij heeft zijn tol geeist. De organisatie probeerde me nog over te halen, wat leek te lukken, ik deed nog een verwoede poging om de Sangaspas te bestijgen maar na een paar honderd meter hield ik het voor gezien, het ging gewoon niet meer. Het bekende formulier werd getekend en de startnummers werden ingeleverd Voor mij was het einde Spartathlon na 160 km koers.
Niet veel later zat ik dan samen met Edwin Lenaerts en andere atleten in de bus richting Sparta en we praten nog wat na om vervolgens op de hotelkamer neer te storten.

Een paar uur later begeef ik me richting finish en zie de top 10 van de lopers binnenkomen, prachtige beelden om deze atleten bij Leonidas te zien arriveren. Ik bezoek de medische post want de pijn aan mijn ribben zit me niet lekker, de arts nam het zekere voor het onzekere en stuurde me door naar het ziekenhuis. Twee keer werd er een cardiogram gemaakt en ik had toch echt duidelijk gemaakt dat het hier wat anders betrof, maar goed het cardiogram was in orde en ik ging door voor een röngenfoto waaruit bleek dat het gelukkig niet gebroken was maar gekneusd. Daarna wilde ze nog meer weten maar hier had ik totaal geen zin in. Het duurde me te lang en ik liep geirriteerd weg en vergat dat het 5 kilometer lopen was. Ook de weg terug wist ik niet maar gelukkig kwam er een wat oudere man op een scooter aan, aan wie ik de weg kon vragen naar Sparta. Onmiddellijk bood hij me een lift aan en ik stapte achterop met de gedachte ‘als dat maar goed gaat’, ze rijden hier natuurlijk als gekken, maar het ging goed en ik werd keurig afgezet in Sparta.

In de middag maakte ik gebruik van de lunch en deze smaakte goed, vergeleken met het eten in het London hotel was dit stukken beter. Hierna ben ik een terras gaan opzoeken en kon zo de deelnemers zien binnnkomen, ik zie Jan van de Erve lopen en schreeuw hem toe, hij stevent op een fraaie eindtijd af. Verder heb ik niemand zien finishen en ben gaan slapen voor zover dit ging. Later in de middag werd duidelijk dat het een hele mooie dag geworden is met 4 Nederlandse en 6 Belgische finishers, nogmaals allemaal van harte gefeliciteerd !

De dag na de wedstrijd op zondag bij het ontbijt zie je wat zoveel kilometers met een mens doet, iedereen zo stijf als een plank schuift door het restaurant voor het onbijt, grappig om te zien. Zo rond het middaguur vertrokken we met z’n allen met de bus waar we ergens in de buurt van Sparta een lunch kregen aangeboden. Ik vond het een forse maaltijd voor een lunch maar het smaakte behoorlijk, nagenoeg alle Belgen en Nederlanders zaten bij elkaar aan tafel en het was reuze gezellig. Op dat moment kwam voor mij het besluit om volgend jaar terug te gaan, terwijl ik de dag ervoor nog zei nooit meer te lopen. De resterende busrit naar Athene zou voor een aantal lopers nog een lange rit worden. Hoe dichter we bij Athene kwamen des te langzamer ging de bus rijden en het begon te stinken ook naar een brandlucht, de chauffeur bleef gewoon door raggen. Heuvels over komen ging steeds moeizamer en Ernst Daniël en ik begonnen steeds meer te lachen, we wisten dat dit fout zou gaan. Dit bleek ook want op de volgende heuvel kwamen we volledig tot stilstand op een splitsing. Dit met een vette chaos op de weg als gevolg, toen de politie arriveerde geloofde zij de chauffeur niet en deze moest laten zien dat het echt niet ging. Ik had ook een voorgevoel over de sleepwagen en vertelde Ernst dat de kabel weleens zou kunnen gaan breken. De sleepwagen kwam en de kabel werd bevestigd, nog even geduld en en de pret kon beginnen, na 5 meter rollen brak de kabel en was het lachen gieren brullen ;-) Toch kregen ze het uiteindelijk voor elkaar en ging het langzaam weer verder onder politie-escorte, vervolgens kwam er een andere bus en moesten we halsoverkop de bagage overladen. We kwamen zodoende fors later op plaats van bestemming.

De maandag doe ik niet veel, nog even bij het London Hotel geweest om wat met de lopers bij te praten maar gebruik de dag vooral om bij te komen. Een beetje rondhangen in het hotel en de bagage weer in orde maken voor de terugreis op dinsdag. Er waren weer stakingen bij het openbaar vervoer en er gingen geruchten dat ook het personeel op de luchthaven vanaf dinsdagavond of woensdag de handdoek in de ring zou gooien. Uiteindelijk bleek het de volgende dag mee te vallen, de bussen reden gewoon en ik was ruim op tijd op de luchthaven. Hier tref ik Jan-Albert die het ook wel een beetje zat was na al die weken in Griekenland. We kregen 2 stoelen naast elkaar toegewezen en hadden leuke gesprekken over vooral weer de Spartathlon en het lopen. Hierdoor vloog de tijd en voor we het wisten waren we geland op Schiphol, hiermee was de vakantie ten einde gekomen.

Ondanks het niet halen van de finish kijk ik toch terug op een fijne tijd. Het is een mooie les geweest voor volgend jaar. Heel veel zal ik niet veranderen, wel de duur van de voorbeiding die dit jaar erg kort was in verband met een blessure, hierdoor heb ik maar 4 maanden kunnen voorbereiden. Heuveltraining zal ik ook wat meer gaan doen en het gebruik maken van een trainer kan verbetering opleveren. En tenslotte wat minder vaak op het asfalt gaan liggen als het even kan ;-)

Met sportieve groet,

Martijn Biesmans
(hmbiesmans <at> online.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]