Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 nov 2019
Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
2 nov 2019
Ultra Raid der Catharen
24 sep 2019
The Great Escape 100 mijl
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
Verslagen in 2019
* November
* 14 nov 2019: Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
* 2 nov 2019: Ultra Raid der Catharen
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2012
 
Vorig jaar was de ruim 100km lange Strandloop bij Nacht, georganiseerd door Rinus en Ferry, één van de hardloop hoogtepunten van het jaar 2011 voor Renske en mij. Feest in huize Vermeulen toen bekend werd dat deze dit jaar wederom georganiseerd zou worden. De naam was veranderd in de volzin Dutch coast ultra-run by night 2012. Een naam die de ambities van Rinus en Ferry met betrekking tot deze loop duidelijk aangeeft. Jammer dat de nieuwe loop de 100km grens niet meer zou halen. Maar een dergelijke tocht in de winter staat nog altijd garant voor voldoende avontuur. Vorig jaar probeerde Rinus de deelnemers vooraf vooral te waarschuwen voor de koude en natte voeten. We zouden namelijk zeker in muien terecht komen en daarna bevriezingsverschijnselen oplopen. Dit jaar was er de focus op storm, het zou ons een strandje van een paar meter of mogelijk zelfs helemaal geen strand opleveren en dan moesten we nog maar eens in IJmuiden aan zien te komen. Bleven vorig jaar de kou en de natte voeten achterwege, dit jaar bleef de door Rinus meerdere malen op zijn weblog in beeld gebrachte storm en hoog water achterwege.

Wij keken in ieder geval weer met veel plezier uit naar deze tocht. De ingestelde limiet van 12 uur zou voor ons geen enkele belemmering met zich mee gaan brengen. Wij namen ons voor om te gaan finishen in IJmuiden en hoelang we daar over zouden gaan doen was voor ons totaal niet relevant. Een duidelijk doel dus, dat onderweg wel degelijk in gevaar zou komen.

Vrijdag was het dan eindelijk zo ver. Met de trein van Putten naar Den Helder en onderweg stappen er diverse lopers in. Bij aankomst in Den Helder waren de meeste deelnemers al in het restaurant waar we moesten verzamelen. Even snel een heleboel bekende lopers groeten. Om 22:00 uur is het dan zo ver en worden we losgelaten in de nacht. In een grote groep gaat het door Den Helder en bereiken we de dijk langs het Marsdiep. Even voorbij de vuurtoren van Huisduinen gaan we het strand op. Waar vorig jaar de hoofdlampen bij de deelnemers uit konden omdat we een prachtig door een halve maan verlicht strand hadden, houden de meeste lopers nu hun lampen aan. Het is aardedonker maar het strand is net als vorig jaar mooi hard en vlak. Er staat nauwelijks wind. Dit wordt een makkie. Er wordt dan ook in een behoorlijk tempo gelopen en de grote groep valt uit elkaar. De lampjes beginnen zich zowel voor als achter ons van ons te verwijderen. We lopen een groot gedeelte van de eerste 30km met zn vieren. Grappig is dat de namen exact gelijk zijn aan die van de laatste 30km vorig jaar. Wima, Renske, Selim en ondergetekende. Was het vorig jaar Wilma Dierx, dit jaar voorziet Wilma Vissers ons van aangenaam gezelschap. Ik geniet weer volop van het lopen over een donker strand. Een prachtige sterrenhemel, af en toe een bliksemflits boven zee, het ruisen van de golven, de wolken adem van onze loopvrienden en het totaal ontbreken van gevoel voor afstand maken dit weer tot een bijzondere beleving. Op de Hondsbossche zeewering krijgt Wilma het echter moeilijk, zij blijft achter bij Henk die we inmiddels hebben ingehaald. Beide geven aan het bij Castricum voor gezien te houden. Na de Hondsbossche zeewering ben ik plotseling Renske kwijt. Achterom kijkend zie ik haar voorovergebogen staan. Een slecht teken, wat is er aan de hand? Ze is plotseling getroffen door misselijkheid. (Achteraf zou blijken dat meerdere deelnemers problemen met hun maag hadden.) De snelheid is er op slag helemaal uit bij haar. Dribbelen afgewisseld met wandelen brengen ons toch langzaam maar zeker dichterbij Castricum.

Ook bij Selim gaat de kaars langzaam uit. Hij heeft een jaar van blessureleed achter de rug en het gebrek aan kilometers begint hem dan ook parten te spelen. Ook hij kiest er voor om in Castricum de handdoek in de ring te gooien. De verzorgingspost in Castricum lijkt wel een veldhospitaal. Overal zitten en hangen lopers rond die er niet al te fris meer uitzien. Ook Renske heeft de kleur aangenomen die het midden houdt tussen asgrauw en lijkbleek. Ze hangt een tijdje voorover over een traphekje en neemt dan plaats op de grond. Ik geef aan dat de keuze, verder gaan of stoppen bij haar ligt. Maar het lijkt me verstandig om gezien de eerder genoemde kleur die ze heeft aangenomen, hier maar te stoppen. Ze kiest voor stoppen. Ik wil wel dat ze even wat eet en tegen heug en meug begint ze aan een broodje. Een lift met Koos is ondertussen snel geregeld. Even plotseling als de misselijkheid bij Renske is ontstaan geeft ze aan toch verder te willen. Renske zegt dat ze het broodje niet heeft gegeten om vervolgens in de auto te gaan zitten en we hadden tenslotte gezegd deze loop hoe dan ook te volbrengen. De benen en het hoofd zijn nog goed en die maag die moet dan maar tot rust komen met stukjes wandelen. Dus hup daar gaan we weer de nacht in en een nu compleet donker strand op. Degene voor ons zijn al lang uit het zicht en er is niemand die ons nog volgt. De misselijkheid begint wat weg te trekken en Renske is in staat om een rustig dribbeltje te onderhouden. Langzaam maar zeker nadert Wijk aan Zee. Vorig jaar had ik hier te kampen met een behoorlijk inzinking nu gaat het nog steeds erg lekker. Prettig want er volgt nu een minder aantrekkelijk stuk van de route langs de voormalige Hoogovens en de sluizen van IJmuiden. Vooral het heen en weer lopen over dit traject spreekt me niet erg aan. Als we bij de grote sluis zijn blijkt deze net afgesloten te zijn en moeten we weer terug lopen naar het begin om daar over te kunnen steken. Een bord lijkt ons naar links te wijzen en we besluiten hierin te lopen, de richting is tenslotte daar waar wij heen willen en moeten. Als we dit pad een stuk gevolgd hebben loopt het dood tegen een afgesloten hek. Dan Rinus maar even bellen hoe het zit. Het blijkt dat we nog verder terug moeten lopen om de sluis te kunnen passeren. Rinus geeft tevens aan dat we niet meer naar de controle post op de sluis hoeven te lopen, we hebben al genoeg heen en weer gelopen. Dat valt dan gelukkig weer een beetje mee. Tegen achten lopen we de Kennemerduinen in. Hier begint wederom een prachtig deel van de route. Het slingert als een gek maar het landschap is met het dunne laagje vorst en de opkomende zon werkelijk betoverend. Dit is weer iets totaal anders dan het lange, brede, rechte, vlakke stuk langs het strand. Hier zijn het korte, slingerende, bochtige stukjes die op en af gaan. Elk moment verandert het beeld. En het ene beeld is nog fraaier dan het andere. Volop genieten dus, ook al heb je al zon 80km achter de kiezen. Renske is weer helemaal up and running als we het strand bij Parnassia bereiken. Nog 4km te gaan en dan zit dit avontuur er ook weer op. Als laatste van de 90km lopers komen we aan bij de Pierewaai. Nooit eerder zijn we als laatste bij een loopevenement geëindigd, maar het voelt aan alsof we een ereplaats hebben behaald.

Rinus en Ferry en alle vrijwilligers hartelijk dank dat jullie dit voor ons op poten hebben gezet en we hopen dat jullie huize Vermeulen eind dit jaar weer in feeststemming zullen brengen.


Ernst Jan Vermeulen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]