Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* 29 apr 2012: Grenzen verleggen in Zuid-Limburg
* 25 apr 2012: Han Frenken in de Inselmarathon Steinhudemeer
* 25 apr 2012: Limburgs Zwaarste – 80km – Joppe Boon
* 24 apr 2012: Limburgs All inclusive
* 23 apr 2012: Vlaai en nog eens vlaai
* 23 apr 2012: Limburg Zwaarste 21 april
* 23 apr 2012: Limburgs Zwaarste 2012
* 22 apr 2012: Mission impossible (Two Oceans 2012)
* 19 apr 2012: 27th Sultan Marathon des Sables
* 16 apr 2012: Borstnummer 13
* 14 apr 2012: Two Oceans: een erg zware wedstrijd, maar wat is ie mooi!
* 12 apr 2012: Een natgeregende editie van de “Jaarbeurs Utrecht Marathon” .
* 10 apr 2012: JKM 2012; “Goede reis!”
* 10 apr 2012: Marathon Utrecht
* 9 apr 2012: De zoen van Mevrouw Knippenberg
* 9 apr 2012: Jan Knippenberg Memorial 2012: revanche!
* 9 apr 2012: Halve JKM 2012
* 9 apr 2012: Strandloopje
* 4 apr 2012: CRETES DE SPA – 53,3KM ULTRA TRAIL
* 4 apr 2012: Crêtes de Spa: "I finished what I started"
* 4 apr 2012: Crêtes de Spa
* 1 apr 2012: Twee jaar na het debuut op de ultramarathon…
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2012
 
Op 3 april vertrokken we (mijn vrouw Manon en ik) voor 2 weken vakantie naar Kaapstad. De verleiding van zowel de mooiste stad ter wereld als de mooiste loop ter wereld (de Two Oceans van 56 km) was opnieuw te groot gebleken. Bovendien lag er nog een uitdaging op mij te wachten, namelijk de barrière van 5 uur doorbreken, zodat ik de door mij fel begeerde Sainsbury-medaille (vernoemd naar de stichter van de reeds 43 jaar bestaande loop) eindelijk omgehangen zou krijgen. In 2008 had ik de loop samen met Manon gelopen en in 2010 was het door enerzijds te weinig training (ruim 500 km in de laatste 3 maanden) en anderzijds de voor mij mindere omstandigheden (koel weer en buien) niet gelukt. Manon was toen net als nu geblesseerd en zou dus niet kunnen deelnemen. Nu echter, was ik er helemaal klaar voor.
Ik had nu vanaf 1 januari bijna 1.000 km gelopen en bovendien (in Dubai) mijn snelste marathon sinds 3 jaar. Tevens had ik bij de Big Spotters Hill op het voormalig Floriadeterrein zeer veel heuveltrainingen gedaan.

Op de dag na aankomst in Kaapstad liep ik in de Company’s Garden meteen nog even een 20 km die mij nog extra zelfvertrouwen opleverde. Twee dagen voor de wedstrijd was het 29 graden, dus ik dacht “dit wordt mijn feest”, immers hoe warmer hoe beter ik het naar mijn zin heb ! Dat de weersvoorspelling voor de dag van de wedstrijd zelf al een tijdje niet best was probeerde ik hierbij te negeren, want ach, weersvoorspellingen……
De volgende dag was het echter al een stuk minder warm en de weersvoorspelling nog een stuk slechter. Op 7 april was het dan zover, ruim anderhalf uur voor de start waren we reeds aanwezig temidden van vele deelnemers, die grotendeels zeer schaars gekleed waren. Hadden zij de weersvoorspelling dan niet gezien ? Zelf had ik mij voorbereid op een barre tocht en had een thermohemd, functioneel T-shirt en loopjack aangetrokken.

Na het mij bekende kippenvelmoment voor de start, te weten het Zuid-Afrikaanse volkslied dat door vele lopers werd meegezongen, was het om 6:25 uur zover. Het was fris en nog droog, maar er stond een harde wind (een dikke 5 las ik de volgende dag in de krant). Na een voorspoedig begin (lekker zo’n rugwind) kreeg ik toch een goed gevoel, deed ik de rits van mijn jack een stuk open en begon ik een naam voor mijn artikel te bedenken indien ik in mijn streven zou slagen.”Drie maal is scheepsrecht” of simpelweg “Yes !” leken mij wel iets. Bovendien zag ik na 55 minuten de zon op de heuveltoppen schijnen.

Een minuut later kwam daar echter een zeer scherpe regenboog bij, hetgeen zoals bekend onlosmakelijk is verbonden met harde regen en inderdaad na nog één minuut begon het vreselijk te gieten. Na korte tijd stroomden “rivieren” over het parcours en op sommige plekken werden de lopers door de organisatie over de trottoirs geleid vanwege het feit dat het water op de weg te diep werd om veilig te kunnen lopen. Het was vreselijk, voor mij ook vooral mentaal. Nu zou de door mij gewenste eindtijd wel heel lastig worden. Na een kleine twee uur lopen kreeg ik af en toe kramp in mijn linkervoorvoet (een gevoel alsof je tenen in het asfalt willen klauwen). Dit zelfde had ik twee weken eerder bij de marathon van Lier ook een keer of 15 gehad, waardoor ik na 1.40 op de halve pas in 3.42 de eindstreep passeerde. Meteen wist ik de naam voor mijn stukje: “Mission impossible”.

Deze keer was het “klauwen” nog veel erger, naar schatting meer dan 40 keer moest ik vol in de remmen telkens al het zich voor deed. Soms kon ik een aantal kilometers (vooral naar beneden) goed doorlopen, waarbij ik dan meteen weer vele lopers inhaalde. Soms echter gebeurde het in een kilometer wel 2 of 3 keer. Met dank aan mijn kledingkeuze kreeg ik het gelukkig niet koud. Na 3.59 op het marathonpunt (de schoonheid van de Chapman’s Peak had mij deze keer niet kunnen boeien) kwam ik ten opzichte van mijn tussentijden van 2 jaar geleden terug van 14 minuten tot 4 minuten achterstand. De tweede en zwaarste klim (7 km tot 14%) zorgde er echter voor dat mijn tijd van 2010 niet haalbaar bleek.

Het “mooiste” moest toen nog komen. Het finishterrein (een dag later in de krant genoemd “Oceans of mud”) bleek van het mij bekende strakke rugbyveld te zijn veranderd in een poel van blubber, waarin je (op dat moment, want later werd het nog veel erger) tot over de rand van je schoenen wegzakte. De finishpoort bleek bovendien omver te zijn geblazen, zodat iedereen stond te kijken van “ben ik er nu ??”. Mijn eindtijd was 5.33 tegen 5.27 in 2010. Na afloop snel in een voetgangerstunnel iets droogs aangetrokken. Manon had al die tijd in een regencape staan wachten en voorzag mij intussen van mijn hersteldrank.

De dagen na de wedstrijd was ik zo kwaad en opgefokt, dat ik dagelijks heb gelopen (soms 2 x per dag). Reeds 3 dagen na afloop liep ik (met 30 graden !!) 28 km met om te beginnen 50 minuten klimmen naar de top van de Signal-Hill (van 0 tot 350m). Kaapstad is hierdoor naast een heel fijne vakantie ook een trainingskamp geworden (totaal 200 km), waarvan ik bij de wedstrijden in de komende weken de vruchten hoop te plukken.

Albert Meijer
(a.meijer1 <at> quicknet.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]