Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* 29 apr 2012: Grenzen verleggen in Zuid-Limburg
* 25 apr 2012: Han Frenken in de Inselmarathon Steinhudemeer
* 25 apr 2012: Limburgs Zwaarste – 80km – Joppe Boon
* 24 apr 2012: Limburgs All inclusive
* 23 apr 2012: Vlaai en nog eens vlaai
* 23 apr 2012: Limburg Zwaarste 21 april
* 23 apr 2012: Limburgs Zwaarste 2012
* 22 apr 2012: Mission impossible (Two Oceans 2012)
* 19 apr 2012: 27th Sultan Marathon des Sables
* 16 apr 2012: Borstnummer 13
* 14 apr 2012: Two Oceans: een erg zware wedstrijd, maar wat is ie mooi!
* 12 apr 2012: Een natgeregende editie van de “Jaarbeurs Utrecht Marathon” .
* 10 apr 2012: JKM 2012; “Goede reis!”
* 10 apr 2012: Marathon Utrecht
* 9 apr 2012: De zoen van Mevrouw Knippenberg
* 9 apr 2012: Jan Knippenberg Memorial 2012: revanche!
* 9 apr 2012: Halve JKM 2012
* 9 apr 2012: Strandloopje
* 4 apr 2012: CRETES DE SPA – 53,3KM ULTRA TRAIL
* 4 apr 2012: Crêtes de Spa: "I finished what I started"
* 4 apr 2012: Crêtes de Spa
* 1 apr 2012: Twee jaar na het debuut op de ultramarathon…
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2012
 
Eerst maar even iedereen gerust stellen, het drielandenpunt ligt nog op dezelfde plaats en ook de grenzen met Duitsland en België, die daar naartoe leiden zijn in de laatste editie van Limburgs Zwaarste niet verplaatst. Wat ik wel al van tevoren wist was dat ik mijn eigen grenzen moest verleggen om de finish van de 100 km te halen. Het lopen van 100 km had ik al drie keer gedaan, waaronder 's nachts en op de baan dus dat zou het probleem waarschijnlijk niet zijn. Echter de meer dan 3000 hoogtemeters, die je in het parcours omhoog en omlaag moet, kunnen je krachten behoorlijk doen afnemen. Dit had ik vorig jaar op de 60 km, waar een kleine 1800 hoogtemeters inzitten al gemerkt. Toch stond ik vol zelfvertrouwen aan de start. De woorden opgeven, uitstappen en stoppen zijn voor onbepaalde tijd uit mijn ultraloopwoordenboek geschrapt.

Om 04.00 uur zaterdagochtend 21 april zat ik in de auto op weg naar Imstenrade (Heerlen). Eigenlijk zou Jan Nabuurs mij op komen halen, maar hij had zich helaas met een blessure af moeten melden. Onderweg begon het te regenen en niet zo zachtjes ook, dit was niet geheel in overeenstemming met de voorspellingen, maar wat nu valt, valt straks niet was mijn gedachte. Voor de start tref ik inmiddels zo veel bekenden, dat ik ook de hele dag pratend zou kunnen doorbrengen. Een enkeling, die ik nog niet eerder in levende lijve had ontmoet, zoals de P'tit Yeti, Wouter Hamelinck. Hij had buiten geslapen, even voor de duidelijkheid zonder tent (ja in de regen) en wist te melden dat het niet koud was (en hij kon het weten).

Om zes uur stonden zo'n 80 liefhebbers te trappelen om het bos in de duiken voor 80 of 100 km. Het was droog geworden en na een korte toelichting door organisator Willem Mütze kon het startschot, als ik goed opgelet heb door de burgemeester van Heerlen, gegeven worden. Het was al bijna licht en het eerste wat ik tijdens het lopen gedaan heb was het hoofdlampje, dat ik toch maar mee had genomen, uit doen en in mijn rugzakje doen. Vervolgens was het even aanvoelen wat een lekker tempo was en dat bleek in het spoor van niet bepaald de minste lopers te zijn, Geert Stynen en de al genoemde Wouter Hamelinck. Wat later melden zich ook nog twee Duitse lopers vooraan, Peter Kaminsky, die ook de 100 km liep en een andere loper, die de 80 km deed.

In eerste instantie lag het tempo rond de 11 km/u, maar vooral Wouter stapte lekker door en aangekomen bij de eerste verzorgingspost na 13 km stond er een gemiddeld tempo van 5.14 min/km wat overeenkomt met bijna 11,5 km/u op mijn Garmin. Eigenlijk iets te snel voor mij, maar ik had niet het idee krachten te verspillen en was er van overtuigd dat de heuvels het tempo spoedig zouden doen zakken (in ieder geval bij mij). Dit gebeurde ook en zonder dat het verkeerd aanvoelde ging het wat rustiger verder. Tussen de tweede (23,5 km) en derde (31,6 km) verzorgingspost liepen Peter en Wouter langzaam bij mij weg en na 43 km kwam ook Geert, die al eerder het tempo wat had laten zakken weer voorbij.

Ergens in deze fase van de race, in ieder geval nog in de eerste helft, kregen we ook ons eerste "buitje" te verwerken. Ik was juist op een open stuk toen de wind flink aanwakkerde en het vanuit de donkere wolken boven mijn behoorlijk begon te gieten. Voor mij in ieder geval voldoende aanleiding om mijn trainingsjack aan te doen en mijn pet op te doen. Deze bui was echter van korte duur en hierna kregen we als beloning ook een echte opklaring en werd het even lekker warm. Op de trailpaadjes was het hierdoor wel zo nat geworden, dat het niet meer lukte om de voeten, die toch al enigszins vochtig waren, droog te houden. De gevolgen zouden later blijken.

Na een kilometer of zestig ontstonden voor mij de eerste problemen. Het voelde alsof mijn sok dubbel zat onder de grote teen van mijn linkervoet, maar ik wist wel beter. Dus zitten langs de kant van het pad, schoen uit, sok uit, een flinke lik vaseline op de, al kapotte, flinke blaar. En dat hielp, want toen ik verder liep voelde ik dat op de tweede teen van mijn rechtervoet ook iets niet in orde was. Grappig dat je alleen dat voelt wat het meeste "pijn" doet. Een paar honderd meter verder dus hetzelfde ritueel voor de andere voet. Onvermijdelijk tijdverlies, maar het valt in de categorie "het hoort erbij".

Na een kilometer of 65, en wat kun je ze mooi zien aankomen in het Limburgse heuvelland, kwam er echt een gigantische bui aan. Ongeveer heel oostelijk Zuid-Limburg breed en behoorlijk zwart. Dit keer had ik het geluk dat ik net het bos in ging, maar jack en pet waren meer dan welkom. Eerst een tijdje flinke hagel en daarna nog een half uurtje regen. De verzorgingspost (nr. 7) op 67 km was enigszins geïmproviseerd, want de eerste lopers liepen ruim voor op schema. Later vertelde iemand mij dat Wouter verzorgingspost 7 en 8 helemaal niet heeft gehad, omdat hij te vroeg was. (Noot Henri Thunnissen: De geïmproviseerde posten op 6, 7 en 8 die ik mede verzorgde stonden er voor alle lopers van de 100 km op tijd. Alleen de lopers die om 6.00 uur gestart zijn en het rondje Epen niet hebben gelopen, hebben posten gemist. We hadden op post 7 geen bekertjes, dus de lopers moesten uit maatbekers drinken.) Ik kon gelukkig bij post 7 gewoon een stukje vlaai nemen, want dat was wel nodig ook. Niet veel later kregen we een trailpaadje wat in een soort reusachtige geul liep met omgevallen bomen en ander plezier. Wat mijn voeten minder prettig vonden was, dat er nauwelijks een droog plekje te vinden was. Ik wist bovendien dat mijn voetzolen er al behoorlijk rimpelig uitzagen, zoals ze er misschien na hele lange tijd in een zwembad uit zouden kunnen zien. Niet echt kennis waar je op zo'n moment je voordeel mee kunt doen (wat wel weet wat wel deert).

Ik bevond mij op de tweede lus van 20 km, richting Valkenburg en mijn bovenbenen waren het langzamerhand niet meer eens met mijn bezigheden. Vooral met afdalen deden ze echt pijn. Spierpijn al tijdens de wedstrijd! In Valkenburg liep het parcours eerst langs het riviertje de Geul en door een parkje, maar vervolgens ging het een drukkere straat in. Auto's, fietsers, wandelaars, veel lantaarnpalen en verkeersborden........waar is die pijl nou? Kortom ik raakte het spoor bijster en ging bij een t-splitsing op de gok links. Toen er na een paar honderd meter bij een kruising weer geen pijl te bekennen was heb ik Willem maar gebeld. Een stukje terug en dan bij hotel Atlanta aan de zijkant een smal paadje, de trappen omhoog. Toen ik daar aankwam zag ik ook waarom het fout was gegaan. Er stond een groep mensen buiten te roken en die hadden mij het zicht op de pijl ontnomen.

Na de verzorgingspost in Valkenburg volgde een in mijn beleving zeer zwaar stuk. Heuvelop gleed je bij iedere pas een halve pas terug en heuvelaf was zoiets van au, au, au. Vooral de trappen, zowel voor als na Valkenburg, waren een zware opgave. Maar ja dat is de categorie "het hoort erbij", toch? Toen ik na een aantal keren heuvelop en heuvelaf eindelijk weer een vrij vlak weggetje zag opdoemen bleek ook hier weinig makkelijk aan te zijn, want er bleef een dikke laag klei onder mijn schoenen kleven. Aan alles komt echter een eind en bij het naderen van de "Heerlijckheit" Wijlre, zoals ik dacht dat het ooit heette (nou ja in ieder geval in een Brand bier reclame) zag ik een heerlijk sappig weitje langs de Geul waar ik over mocht lopen. Nou sappig was het inderdaad, kletsnat en met een tractorbanden profiel erin gedrukt. Of begon ik nu soms alles te voelen? In ieder geval mocht ik aan het eind van de wei met een bruggetje over de Geul, maar wat was dat nou weer? Ik stond ineens aan de verkeerde kant van het prikkeldraad, 20 meter terug had ik door een poortje moeten gaan. Voor extra meters maken was ik echter niet meer in de stemming en na enige twijfel -er onderdoor of er overheen- besloot ik het prikkeldraad een stukje omlaag te duwen. "Waaah!" Met een korte brul verstoorde ik de rust in Wijlre, er stond stroom op de prikkeldraad. Lekker hoor, dubbele beveiliging, net wat ik nodig had na een kilometer of 86! Dan maar op handen en knieën er onderdoor. Het hoort er allemaal bij.

Wijlre had duidelijk door dat het hier een Gulpenerdrinker betrof, want bij het uitlopen van het dorp bleek de alertheid van de stroomstoot van korte duur. Ik miste weer een pijl en had weer een paar honderd meter extra te pakken. Toch kwam ik niet veel later bij verzorgingspost nummer 9 aan met ruim 90 km op mijn Garmin. Vreemd genoeg ontstond er tussen mij en de vrijwilliger, die een knipje in de startnummerkaart moest geven een soort discussie over de hoeveelste post dit was. Ik kwam natuurlijk niet zo heel toerekeningsvatbaar meer over en deze verzorgingspost werd door alle afstanden twee keer aangedaan zag ik achteraf. Enige hectiek was er dus wel. Gelukkig was het echt nr. 9 voor mij en zou zo'n 5 kilometer later de laatste verzorgingspost zijn. Als je niet fout loopt natuurlijk!

De vermoeidheid begon blijkbaar zijn tol te eisen, want langs de weg naar Eys miste ik weer een pijl. Zo stond ik dus even later in Eys en dat was niet de bedoeling. Had ik mij na 92 km dus weer verlopen en ik begon nu toch wel iets van wanhoop te voelen. Willem maar weer gebeld en hij heeft bij wijze van spreke aan een half woord genoeg om te weten waar je bent. Een kort gesprek is genoeg om te weten waar je verkeerd bent gelopen en hoe je weer op de route komt. Een telefoongesprekje van minder dan twee minuten met Willem bracht mij van toch wel enigszins wanhopig naar met het volste vertrouwen weer op pad. Dat was voor mij, realiseerde ik mij later, het mooiste van deze 100 km Limburgs Zwaarste.

Uiteindelijk finish ik na 11 uur en 10 minuten en blijkt dat ik de derde ben, die binnenkomt op de 100 km. Alleen de Belgen Wouter Hamelinck en Geert Stynen zijn al binnen, van Peter Kaminsky geen spoor. De gedachte komt in mij op dat hij de tweede lus richting Valkenburg nog een tweede keer op is, maar dat zal toch niet? Later blijkt dit wel zo te zijn en heeft Peter 122 km gelopen in plaats van 100! Ik geloof dat hij daar niet eens echt mee gezeten heeft en ik begin al zowat te wanhopen met maar twee kilometertjes extra. Volgens mij heb ik nog steeds het een en ander te leren in het ultralopen.

Hans Jurriaans
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]