Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 mei 2018
Trail Innsbruck
13 apr 2018
Der Rheinsteig
2 apr 2018
Pfalztrail 3 daagse
25 mrt 2018
Lentemarathon Amstelveen 25-03-18
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
* December
* Oktober
* September
* Juli
* 30 jul 2002: Verslag marathontiendaagse
* 11 jul 2002: 10e Ronde van Aruba (2002)
* 8 jul 2002: Verslag Trans Holland Triathlon
* 6 jul 2002: Niet gefinisht en toch tevreden (West Highland Way Race 2002)
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2002
 
TOPSPORT VAN DE BOVENSTE PLANK:


MARATHONTIENDAAGSE CRANENDONCK


Wow! ‘Sprinten Henry, ik lig in het klassement 10 seconden voor op jouw, je kunt je nog in de top 5 handhaven’ , roept de sportieve Han Frenken Henry Okkersen toe, als die de laatste meters van de 10daagse marathon loopt. Een loper geeft nooit op, dus sprint Henry naar de finishstreep. Zijn medelopers willen hem feliciteren met dit resultaat, maar Henry gaat vermoeid in het gras liggen. Hij wil het even alleen verwerken, de pijn en vermoeidheid die nu razendsnel omgezet zijn in een onbeschrijfelijke vreugde dat het gelukt is: 10 dagen lang, iedere dag een marathon lopen. Jack Hendrickx startte de 10e marathon met een dik scheenbeen, de dag daarvoor opgelopen in het bos. Hij was aan ontzettende twijfel onderhevig aan de startstreep. Zou het lukken de laatste uit te lopen. Geëmotioneerd finishte hij. ‘ Sorry mensen dat ik me laat gaan’ , en ineens verscheen weer de lach op zijn gezicht. ‘ Geeft niks Jack, geweldig, je hebt het gehaald’ , riep Christien Okkersen hem toe.
Soortgelijke taferelen hebben zich afgespeeld bij de andere 12 ultralopers. Niemand van hen zal zelfverzekerd de 10 dagen zijn ingegaan met een air van: dat flikken we wel even die 10 marathons. Onzekerheid, angst of het wel zal lukken en het grote gevaar van blessures op te lopen. Gedachten die menigeen in zijn kop gespeeld hebben. De veelvraten in het hardlopen moeten soms barrières overwinnen die zelfs in de individuele wielersport ongebruikelijk zijn. Ze moeten alles alleen doen in tegenstelling tot Lance Amstrong die alleen maar de Tour de France kon winnen omdat er een perfect georganiseerde ploeg achter hem stond.
Tijdens het lopen van mijn marathons liep ik regelmatig met medelopers te kletsen. Iedere keer weer sprak men zijn bewondering uit voor Ton Smeets. Wat een organisatie komt daar bij kijken. Route uitpeilen, drinkposten van diverse drankjes en banaan en koek voorzien, tussenstanden opmaken en op internet zetten. Dat alles doet hij alleen. Gelukkig dat Christien Okkersen hem de helpende hand bood. Zij verzorgde het secretariaat en stond aan start en finish. En niet gewoon, maar met een geweldig aanstekelijk enthousiasme. Gezien het plezier onder elkaar, het grenzenverleggend aftasten van je mogelijkheden en het euforische gevoel dat het je weer gelukt is, zou het jammer zijn als deze eenmalige 10daagse niet meer georganiseerd zal worden.
Ton, dit evenement was één grote reclamespot voor de ultraloop sport. Hartstikke bedankt.

Verslag

Een 10daagse is voor mij te veel van het goede. Ik ben pas enkele jaren met deze sport bezig. Omdat ik de 100 van Stein wil lopen vond ik 2 marathons in een weekend al een aardige voorbereiding. Omdat het zo goed ging en ik ook door anderen enthousiast gemaakt werd, zijn het toch nog 5 marathons geworden. Lex de Boer zei me: ‘ je staat ervan versteld waartoe een mensenlichaam in staat is’ . Dat ben ik in Cranendonck, het paradijs van de ultraloper, te weten gekomen.
Vrijdag 18 juli
Starten om 7 uur ’s avonds, 25 ronden + 100 meter. Ik zie er tegen op. Trainingen doe ik altijd ’s morgens. Avondwedstrijden probeer ik te mijden. Hoe zou het gaan als het donker wordt? Je start en na een halve ronde ligt het veld al behoorlijk uit elkaar. Het gaat lekker soepel. Ik word gepasseerd maar blijf mijn eigen tempo draaien. Wat gaat Lex hard, dacht ik toen hij me al voor de tweede keer passeerde. Ongemerkt kwam ik rond de 2 uur door op de halve afstand, Ton attendeerde me erop. Ik liep nog even samen met 2 Eindhovense jongens die rond de 30 km zijn uitgestapt. Ze gebruikte deze marathon als training. Hoe ik ze ook stimuleerde om door te gaan en niet te stoppen, ze lieten zich niet ompraten. Rond half tien begon het, zeker tussen de bossen donker te worden. Dus nog ruim 15 km zonder je horloge te kunnen raadplegen, zonder richtpunten van lopers voor je, maar wel uiterst voorzichtig zijn om niet te vallen. Alsof ik een bal wegschoot, schopte ik naar 2 kattenogen die vlak voor me opdoken. Wilde katten? Honger? Wat doen die beesten anders in het bos. Aan mij hebben ze in ieder geval geen vette kluif. Mijn coordinatievermogen werd minder, ik kreeg de laatste kilometers een duizelig gevoel en het was alsof ik op eieren liep, zo omslachtig en wijdbeens zette ik mijn voeten neer. Heel voorzichtig heb ik de laatste ronden afgelegd en was toch nog uiterst content met de tijd van 4.13.09, ondanks dat ik nog nooit boven de 4 uur gefinished ben.
Zondag 21 juli
Gelukkig starten we voortaan om half tien. Een op en neer parcours naar Valkenswaard tot nabij de Achelse Kluis. Tevoren had ik wat wisselende gevoelens over het resultaat. Vrijdagavond dat laatste stuk ging niet goed. Hoe zou het vandaag gaan? We liepen in een groepje van 6 man. Lekker relaxt kletsend kwamen we bij het keerpunt. De kletspraat onderweg is dikwijls toch nog van een behoorlijk niveau. ‘Verslaving in de sport, wat is dat?’ , vroeg iemand. ‘ Je bent pas verslaafd aan hardlopen, als je de volgende morgen weigert met je vrouw boodschappen te gaan doen, omdat je eerst moet lopen’ , zei een ander. Iedereen was het ermee eens, dus geen verslaafden in het groepje. Na de halve afstand ging ieder voor zijn eigen prestatie. Het was voor het grootste gedeelte een mooi, rustig bosparcours. We liepen langs meren en heidevelden. Het groepje was bij nog 20 km te gaan uitgedund tot 3 personen. Christian, Michele en ik. Praten was er niet meer bij, de 3 nationaliteiten lieten dit niet toe. Je moet dan zo diep nadenken om iets te zeggen wat ze begrijpen, dat ik mijn mond maar hield. Dat had wel tot gevolg dat ik me helemaal op de wedstrijd kon concentreren. Christian moest lossen bij de 30 km en ik moest Michele bij de laatste 5 km laten gaan, daar ik me anders zou forceren. Heel fit kwam ik over de finish in 4.12.09.
Woensdag 24 juli
Omdat de vorige marathon zo goed gegaan was zei ik thuis in een overmoedige bui tegen mijn vrouw: ‘ Ik loop ook vrijdag en zondag, dan heb ik er een halve 10daagse opzitten’ . Protesten hielpen niet want mijn argumenten waren dat ik nu, gezien mijn leeftijd, er vaart achter moet zetten om nog wat te presteren, volgens jaar zou het misschien over kunnen zijn.
We liepen dezelfde mooie ronde van afgelopen zondag. Bij Leende en Strijp kregen we een ontzettende harde en langdurende regenbui te verwerken. Ik liep in een groepje van drie. We liepen in stromende regen alsmaar verder. Al een kwartier lang kwamen we geen routepeilen tegen. We dachten dat Ton op rechtdoor wegen geen peilen geplaatst had. Uiteindelijk belandden we in de modder, fout gelopen. ‘ Mijn bril was aangeslagen door de regen’ , excuseerde zich Han. ‘ Bij mij hetzelfde’ , zei Hans. ‘ Dus ik ben de enige die schuld draagt aan onze gezamenlijke stommiteit’ , zei ik. ‘ Bedankt heren, in alle nederigheid erken ik jullie op het verkeerde pad gebracht te hebben’ , antwoordde ik cynisch, ‘ maak de brillen maar schoon en nu een tandje hoger op zoek naar het parcours’ . Het kostte ons een half uur om weer op het parcours te geraken, dus moest er zo’n 5 / 6 km bij de marathonafstand bijgeteld worden. Han zette inderdaad een hogere versnelling in. Hans moest als eerste al voor het keerpunt lossen. Ik kon nog aanhaken tot 18 km voor de finish. Toch verloor ik maar 9 minuten met zondag, terwijl ik zeker 5 km meer gelopen had. Tijd: 4.21.08.
Vrijdag 26 juli
Misschien heb ik woensdag te veel geforceerd. Mijn knie (kraakbeen problemen) speelde gisteren in rust op. Vandaag een hele mooie route dwars door de Leenderheide. We mochten het zelfs twee keer belopen. Het eerste stuk liep ik met Han, maar omdat hij woensdag vanwege het omlopen 2 plaatsen in het klassement was gezakt, wilde hij vandaag een goede tijd neerzetten. Maar alleen lopen op de prachtige heidevelden is geen straf. Je komt een schaapherder tegen met een grote kudde. De schapen zijn betere weggebruikers dan fietsers, ze laten je onbeperkt door. Fietsers voelen zich nogal eens verheven boven degenen op wie ze neerkijken, met als gevolg dat de loper de berm in moet. Heb enkele kilometers samengelopen met Hans-Joachim. Hij vond de omgeving zo mooi dat hij zijn vakantie met vrouw en kinderen in Cranendonck zal doorbrengen. Ik had een lekker tempo, toch werd ik door Gijs gepasseerd. Zijn tweede ronde is meestal sneller, vertelde hij me. De laatste 5 km voelde ik mijn zwakke knie behoorlijk opspelen. Je denkt dan al meteen aan zondag, als dat maar zal lukken. Voor mij geeft het volmaken van 5 marathons al een heel grote voldoening. Tijd: 4.09.34.
Zondag 28 juli
Hetzelfde parcours als zondag en woensdag. Luidruchtiger dan anders stond men aan de startstreep. Voor de een zal de blijdschap overheersen, voor de ander droefheid dat het voorbij is. Deze keer is het een afscheid aan de 10daagse. Nog een keer die spanning beleven.
Degenen die laat binnenkomen werd de mogelijkheid gegeven een uur eerder te starten. Vijf mensen maakten er gebruik van. Afgelopen nacht voelde ik mijn knie weer opspelen. In de eerste kilometers was er niks aan de hand. We liepen lekker rustig met een man of vier. Na een kilometer of 10 dunde het groepje uit. Ruud Jakobs en ik liepen vanaf het keerpunt samen. Als je een uurtje met iemand samenloopt kom je veel meer te weten dan samen een uurtje koffiedrinken. Wisten jullie dat Ruud da Duitse media, met name de Duitse internetsite van de ultrasport regelmatig verslagen stuurt? ( jawel hoor, in de Duitse taal) Laatst heeft hij nog een biografie van Jan Knippenberg geschreven, betrekking hebbende de ultrasport, die op de Duitse ultrasite geplaatst is. Ruud, fanatieke ultraloper heeft ook de halve van de JKM gelopen. Nu weet ik waarom er zoveel Duitse ultralopers aan Nederlandse wedstrijden deelnemen!!!!
Op 8 km voor de finish zei Ruud: ‘ ga maar door, het gaat te snel’ . Ik passeerde Henry nog, ook de jarige Rob, die even moesten wandelen want 30 graden zijn niet voor iedereen aangename temperaturen. Op het laatst kreeg ik het ook zwaar. Het was niet de warmte maar mijn knie. Nu was het echt menens, alsof er aan een stuk scherpe naalden ingestoken werden. Ik probeerde mijn knie te beïnvloeden door te zeggen dat het over een half uur over zou zijn. Helaas, het mocht niet baten. Wel was ik trots op mezelf dat ik heb doorgezet en de 5 heb volgemaakt.
Thuis gekoeld met ijs, en de knie is weer als vanouds.

Toch gaat mijn bewondering vooral uit naar de 14 van de hele tiendaagse. Geweldig wat een prestatie.
Bedankt organisatie, medelopers voor alle gezelligheid in deze onvergetelijke 10 dagen.

Vincent Schoenmakers
vincentschoenmakers@hetnet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Van Willem de Lange ontvingen wij bijgaand verslag over een voor ons onbekende loop op een overzees eiland. De datum van volgend jaar 2003 is nog niet bekend maar zal april/mei zijn.

Ronde van Aruba

Het is 8 mei 11:00 uur ‘s avonds. Kleine groepjes sporters melden zich aan de wedstrijdtafel op het watersportcentrum van de marinierskazerne op Aruba. Op de steeds drukker wordende parkeerplaats bij de botenloods worden jeeps en 4 wheel drive pick-up’s op hun positie gedirigeerd. Coaches verzamelen lunchpakketten, bananen en grote jugs met water of sportdrank. Even voor middernacht verzamelen alle aanwezigen zich rond een door schijnwerpers verlicht startdoek. Twee lopers, John Jansen en Paul Dekker staan op de startlijn. De commandant van de kazerne werpt een donderslag in de loop van het “start kanon” en de atleten verdwijnen in de warmte van de tropennacht. Een kwartier later start er om de 30 seconden een nieuwe loper. Vanaf de parkeerplaats loopt hij verder in het licht van de koplampen van de volgauto. Hierin bevinden zich ook zijn 3 teamgenoten, wachtend tot hun gedeelte van het parcours in zicht komt. Vier en een half uur later en bijna 75 Km verder komt het eerste team over de finish. Het is al weer warm en de zon is begonnen aan een nieuwe Arubaanse dag als de laatste loper aankomt op het watersportcentrum.

Een van de grote evenementen die door het sportbureau van de mariniers op Aruba jaarlijks wordt georganiseerd is de Ronde van Aruba. Dit loop evenement beleefde dit jaar haar 10e editie. Een uitdaging voor de langeafstandlopers uit het gehele Caribische gebied maar vooral ook een happening met een zeer speciale sfeer.

In 1971 werd het Rondje Aruba voor het eerst gelopen, twee mariniers hadden het plan om hardlopend via de kustlijn Aruba te gaan ronden. De mariniers Dick Passchier en Piet de Vries gingen de uitdaging van toen nog 70 Km aan. Een prestatie die ze af hebben gelegd in een tijd van ongeveer 9 uur.
Het parcours startte op de Mariniers Kazerne. De poort uit rechts af richting Seroe Colerado, via de buitenzijde van San Nicolas. Bij “het Anker”naar links, via “vader Piet” dat momenteel in gebruik is als schietterrein door de Kon.Marine naar Boca Prins. Vanaf “het Anker” was de weg inmiddels al onverhard maar bij Boca Prins werd het pad verlaten en ging men via de ruige noordkust verder in de richting van de bekende Natural Bridge. Als maar recht door over dit rotsachtige deel van het eiland om de vuurtoren op de noordwest punt te ronden. Langs Palmbeach en Eagle Beach leidde de route terug. Oranjestad, het vliegveld, het Spaans Lagoen en Savaneta kwam weer in het zicht.

In 1980 pas werd de ronde voor de tweede keer gelopen. De route bij Boca prins wordt verlegt en men loopt via Ari Kok langs de Stenen van Ayo om vervolgens de oude route bij de goud ruïne weer op te pakken. Het parcour kwam hierdoor op haar huidige lengte van 74,6 Km Dit maal loop men in estafette vorm met een team van 4 personen. Later werd de ronde ook in duo vorm gelopen. De laatste jaren is het een vast evenement geworden op de sportkalender van MSKSAV

De Ronde van Aruba is gegroeid tot een speciaal evenement dat ook buiten de kazerne steeds meer bekendheid gaat krijgen. Steeds meer Arubaanse teams verschijnen aan de start. Arubaanse atleten willen serieus een gooi doen naar de scherpe records die staan op de namen van individuele, duo en estafette lopers. (resp. 6:16 uur, 4:53 uur en 4:16 uur) Teams van Curaçao doen mee en de locale media hebben aangegeven meer aandacht aan het evenement te willen besteden. Ook in 2003 zal de Ronde van Aruba vanwege de temperatuur, route en tijdstip van lopen weer een uitdaging zijn.

Willem de Lange
Chefsport, Marinierkazerne Savaneta Aruba
sportmsksav@hotmail.com


















































Finish in de vroege uurtjes



















































Het parkoers bij dag 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
SCHEVENINGEN > AMERSFOORT 7 juli 2002


Op 6 juli ging de Trans Holland Triathlon van start, een combinatie van 20km kanoen (Amersfoort-Baarn v.v.), 260 fietsen (op de mountainbike van Amersfoort via Lelystad, Den Helder, strand op, IJmuiden naar Scheveningen) en lopend van Scheveningen via Gouda en Utrecht terug naar Amersfoort. Hoofdorganisator en geestelijk vader is Mik Borsten.

De loopdiscipline kon ook als Ultraloop worden gedaan en hier gingen vijf atleten van start, te weten Ria Buiten, Prisca Vis, Bert de Haar, Rob Tieleman en Rob Froonhoff. Starten om middernacht.

Rob Tieleman had zijn auto vast in Amersfoort gezet en hij en ik (Rob F) konden met Miks vader meerijden naar Scheveningen. Bovenaan de Pier wachtten wij op de rest en omdat Miks vader de tassen zou meenemen naar Amersfoort, besloten we vlak voor de start dat het praktischer was om bij de auto vandaan te starten. De auto stond in een woonwijk niet ver van de pier.

Om 00:02 gingen we van start, we besloten in het begin samen te blijven en dat was in mijn voordeel. omdat ik zonder bril liep en de anderen bij de fietswegwijzers mooi “voor mijn ogen konden spelen”. Door Scheveningen, langs Madurodam naar het Malieveld ging heel soepel. De kruispunten waren rustig en die enkeling die op straat was, dacht was iets in de trant van niet-wijs-zijn.

Na wat gezigzag door de straatjes in Voorburg, waar nog stel verlaten marktkraampjes stond en een groep lallende jeugd zich niet liet verstoren door het groepje lopers, gingen we het donker in. Nog niet genoemd, maar daarom niet onnuttig was Prisca’s man/vriend Michiel. Hij fietste op de dikke bandenfiets mee en kon ons zo van licht voorzien. Het fietspad naar en onderdoor het Prins Clausplein was nagenoeg niet verlicht en hij kon ons zo mooi bijschijnen. Daarnaast had hij nog een zaklamp waarmee hij naderend verkeer kon waarschuwen voor ons. Goud !

We lopen vervolgens aan de linkerkant van de A12 naar Zoetermeer toe. Rond 2uur komen we Zoetermeer door. Hier kunnen we lang de snelweg volgen, maar een wegonderbreking noopt ons even deze te verlaten en om een industriegebiedje te lopen. Ik besluit dat ik na Zoetermeer de groep ga laten gaan. Toevallig heeft Rob Tieleman na een sanitaire stop opeens een iets hoger tempo en moeten de dames ook even de berm in. Ik laat Bert nu ook langzaam bij me weglopen en als Ria en Prisca me wat later ook voorbij zijn, weet ik dat ik ze niet voor de finish terug ga zien. Ik kan er geen probleem mee hebben; ik loop voor mijn eigen prestatie en ben nou eenmaal wat minder snel.

Ik volg de snelweg nog enkele kruispunten en blijk dan het korrekte tunneltje voorbij te zijn. Hierdoor kom ik Gouda naast het Gouwe-aquaduct binnen inplaats van bij de sluis aan de kant van Moordrecht. Mijn bidon is inmiddels ook al een tijdje leeg en ik tref nergens een kraantje. Eigenlijk baal ik op dit moment erg. Ik had gehoopt Gouda om 4uur door te zijn en nu loop ik door de stad te wandelen. Als ik ‘s avonds thuis het stratenboek raadpleeg, blijk ik een enorme Z-figuur door de stad te hebben gelopen. Enfin, eindelijk zie ik de I Jsseldijk en ga dan naar de Gouderakse rotonde. Het is inmiddels half 5 in de morgen.

De hier aangekondige verzorging is er niet en ook nog steeds geen kraantje. Flink balen, dan maar wandelend richting Haastrecht. Mik, gestart op de triathlon, komt even later gelukkig met zijn vader voorbij in de auto. Mik heeft het met fietsen zeer slecht gehad op het strand en is niet aan het lopen begonnen. Ik kan mijn bidon nu vullen met water, krijg warme bouillon en powergel en kan weer op weg.

Het wordt ook langzaam, maar zeker licht.
Via Haastrecht, Oudewater (6:06uur) en Willescop naar Montfoort. Hier komt een vriend (Edwin) me tegemoet met droog shirt, bananen, volle bidon en cola. Ik eet en drink veel. Van Edwin hoor ik dat Ria, Rob en Prisca tussen Montfoort en De Meern nog vlak bij elkaar lopen. Mik en zijn vader had hij gezien bij de verzorgingspost in De Meern. Zelf wandel ik veel, loop niet te hard maar wel goed. Ik dribbel niets en verzuur ook eigenlijk niet. Maar gezien de afstand die ik nog moet, durf ik niet met mijn krachten te smijten.

Net na Montfoort wordt ik ingehaald door het laatste estafetteteam. Hoewel dit eigenlijk een andere wedstrijd is, is er toch even vlug een praatje en respect voor elkaar.

Van Montfoort naar De Meern gaat ook erg snel, ik kan veel drinken, als Edwin even later bij een benzinepomp de bidons weer vult en nog een colaatje haalt, loop ik in een stuk door naar de verzorging (8:20uur). Lekker een banaantje en een bakje koffie. Fijn dat die mensen speciaal op mij zijn blijven wachten.

In Utrecht zelf moet ik in een plantsoentje even uit de broek, maar verder ben ik mooi snel de stad door. Net na Utrecht tot aan De Bilt wandel ik weer en daarna loop ik steeds beter. Ik heb er echt schrik in. Bij het Panbos komt Geert van de organisatie op de motor naast me rijden en vraagt hoe het gaat. Ik zeg dat het goed gaat, maar niet al te snel en dat ik erg zin heb om te finishen, hij rijdt door.

Nu begint het te regenen en Edwin besluit nu terug/door te fietsen naar huis. Hij zou maar een uurtje meefietsen, dus hij heeft het ook lang uitgehouden. Geert komt even later terug rijden en zegt dat Bert maar een klein stukje voor me loopt; ca 1,5km. Aangezien ik het niet zie als een wedstrijdje tegen anderen, maar puur voor me eigen prestatie, zeg ik dat ik me niet op hem stuk ga lopen.

Vanaf het Panbos loop ik aan een stuk door tot ik Soesterberg voorbij ben. Inmiddels op het terrein van mijn eigen trainingsrondjes aangekomen, wandel ik in de valsplat klimmende stukjes, wetende dat de laatste 2,5km voornamelijk omlaag gaan. Ik plan zo om 11:30 op de Stichtse Rotonde te zijn en zo wetende dat ik binnen de 12uur ga finishen. Daar had ik vooraf voor getekend. De Stichte Rotonde is trouwens de plek waar je Amersfoort binnenkomt vanuit de richting Soesterberg/De Bilt.

Na deze rotonde is het erg makkelijk lopen naar beneden, ik moet zelfs een paar seconden wachten op een passende trein, maar dat kan mijn pret niet drukken.

In de laatste kilometer op weg naar een mooi moment, komt Geert nog naast me rijden en hij vindt het knap van me dat ik Bert nog ingehaald heb, maar dat heb ik niet.

Ik passeer de verlaten finish om 11:48uur.

Bert blijkt voor de spoorlijn rechts te zijn gegaan ipv links en heeft daar de vierde plek “verloren”. Gelukkig komt hij Ria hier tegen, allang gefinished loopt ze naar het station om de trein richting huis te nemen. Zij wijst hem de weg naar het sportpark. Hij kan er niet chagerijnig om zijn.

Rob T, Mik en Miks vrouw Karin zitten nog in de kantine en we praten wat na.

Rob Froonhoff


Uitslag van de 90 km:

1. Ria Buiten 10:15 uur
2. Rob Tieleman 10:20 uur
3. Prisca Vis 10:20 uur
4. Rob Froonhoff 11:48 uur
5. Bert te Haar 11:55 uur

Bron: http://www.triathlonweb.nl

.

Rob van den Hoek - UltraNed
 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
NIET GEFINISHT EN TOCH TEVREDEN

Vorig jaar had ik al besloten om dit jaar de West Highland Way race te gaan lopen. Ik heb inlichtingen ingewonnen bij Wim Epskamp, want die heeft daar het parcoursrecord en weet hoe de loop er uitziet. Maar wat ik tegenkwam, overtrof mijn stoutste verwachtingen..

Samen met Guus Smit en 70 andere lopers startten we eindelijk om 02.00 uur in Milngavie. De modder, het water en het weiland (lees moeras) waren er in overvloed en dat betekende dat voeten, sokken en schoenen dezelfde bruine kleur hadden gekregen. In het begin was het nog donker en het parcours heuvelachtig. Na Drymen begon het eigenlijk pas en kreeg ik de eerste berg voor mijn kiezen, gewoon 325 m (bijna) recht omhoog. Was het stijgen erg zwaar, het afdalen moest je heel geconcentreerd doen, anders was je iets te snel beneden, wat niet echt lekker aan zou voelen. Langs Loch Lomond bleek dat ik over rotsblokken moest klimmen, vervolgens weer via boomstronken eraf, 20m hardlopen en vervolgens weer die rot(s)blokken, omhoog, naar beneden, modder in. Mijn bovenbenen begon ik al aardig te voelen en dat na 43 km. Op bijna geen één plek was het vlak en de ondergrond was een mengeling van losse stenen, modder en water. Gelukkig had ik een uitstekende begeleidingsploeg bij me, bestaande uit 3 doorgewinterde hardloopdames Lenny, Lies en Monique. Wat kon mij nou gebeuren?
Bergopwaarts wandelen en naar beneden weer hardlopen, wat later overging in dribbelen. Bij Bridge of Orchy (96km) ging Lies (Heijnen) al met mij lopen. Lange broek, regenjack en warmtezak moesten wij meenemen van de organisatie. Het weer zou iets anders worden en dat werd het!
Richting Kingshouse begon het te regenen, te waaien en daalde de temperatuur tot ± 5gr. Omdat het tempo erg laag was geworden, kreeg zowel Lies als ik het erg koud. Dribbelend kwamen wij bij Kingshouse aan en inmiddels had ik het zo koud gekregen dat ik in de auto 45 minuten heb zitten klappertanden. Gekleed alsof we de noordpool over moesten, gingen we op weg voor de bergetappe, de Devil's Staircase. Inmiddels had ik het weer een beetje warm gekregen. Mijn bovenbenen wilden bijna niet meer vooruit en ik moest onderweg steeds stoppen om ze te ontspannen. Eindelijk waren we boven en daar was het zo mooi en zo stil, ongelooflijk. Maar die bovenbenen…. Afdalen naar beneden was een ware beproeving. Mijn bovenbenen konden het absoluut niet meer dragen en dat leverde naar beneden soms angstige momenten op. Alleen nog maar wandelend kwamen we dan om twaalf uur 's nachts in Kinlochleven (130km) aan en kon ik zeker op dit parcours mijn weg niet meer vervolgen. Nog helder in mijn hoofd heb ik de beslissing genomen om niet verder te gaan. Een duwtje was genoeg om mij omver te krijgen en ik zou zeker heel vaak zijn gevallen met alle gevolgen van dien. Ook naderhand heb ik geen moment spijt gehad van mijn beslissing. We hebben 3 dagen later toch de laatste etappe nog rustig gelopen om te zien wat we hadden gemist. Ook toen bleek dat de beslissing goed was geweest.

Deze loop is een enorme ervaring geweest, zeer zwaar, maar ontzettend mooi en zonder mijn meiden Lenny, Lies en Monique had ik het niet kunnen redden. Ik ga zeker terug om deze prachtige loop wel in één keer uit te lopen.

Ron Bakker
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]