Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
13 okt 2018
Salomon Ultra Pirineu
7 okt 2018
Self Transcendence 24 uur London
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 17 feb 2003: Speurtocht in Schinnen
* 16 feb 2003: Verslag FAF Schinnen 2003
* 11 feb 2003: Jos Cleemput over de 50 km van Zolder
* 10 feb 2003: BELGEN GLORIËREN OP EIGEN CIRCUIT IN ZOLDER
* Januari
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2003
 
Ik loop pas heel kort mee in het wereldje van de véél-lopers (ultra durf ik nog niet te zeggen) maar het wordt steeds gezelliger. Afgelopen zondag de FAF in Schinnen. Dat betekende dus vroeg op om vanuit de Randstad af te zakken naar het voor ons toch wel verre zuiden. Eerder had ik Ger een mailtje gestuurd met de vraag of het inschrijfpunt en de start een beetje bij elkaar in de buurt waren, een kort maar bondig antwoordje van Ger gaf aan dat daar 3 meter tussen zat, ik moest zelf maar uitmaken of ik dat in de buurt vond! Tja, en dan kom je aan bij een schitterende oude boerderij waar zo te zien al heel wat restauratie uurtjes in zijn gestoken en de komende jaren ook nog wel de nodige klus-uurtjes zal vergen. Maar keuken, woonkamer etc bewezen voortreffelijke diensten als inschrijfpost, kleedkamer, kantine etc. Want wat een ontvangst, koffie, thee, peperkoek, Haagsche Kakker (met dank aan Dick van Es), bonbons, stroopwafels, het kon niet op.

Maar er moest natuurlijk wel gelopen worden dus om 11:00 uur liet Ger zo’n mannetje of 20 vertrekken voor de 50 km. Nadja liep ook een paar rondjes mee als training en voorbereiding op haar kwalificatie poging in Rotterdam voor de Olympische spelen, we zagen haar pas weer terug na afloop in de keuken want wat een snelheid. Maar goed, 50 km verdelen over rondjes van 4 km levert een “rest”-probleem van 2 km op, dat loste Ger makkelijk op door ons eerst 1 km de ene kant op te laten lopen, daar met z’n fiets even een tijdelijk keerpunt te plaatsen zodat we weer 1 km terug mochten lopen om dan aan de rondjes van 4 km te beginnen. Zo’n eerste rondje is toch een beetje een verkenning, dat bleek al toen we na zo’n anderhalve km met het kopgroepje op een kruising ons stonden af te vragen welke richting we zouden aanhouden, 3 mogelijkheden en laten we nou direct de juiste keuze hebben gemaakt. Dat viel dus mee en op het 2 ½ km punt stond Ger weer met z’n fiets om ons van het grindpad de akkers in te sturen. Waarschijnlijk heeft vlak voor het invallen van de vorst een boer gedacht om ons wat extra oefening te geven door met z’n tractor diepe voren te rijden in het pad. Onbegaanbaar wil ik niet zeggen maar dat je spieren er lekker van los konden komen is absoluut een feit. Maar na dit lemen intermezzo kwam Schinnen al weer in beeld en zat het eerste rondje er op. Voordeel van rondjes van 4 km is natuurlijk dat je de verzorging vanuit 1 punt kunt regelen maar zo’n uitgebreide service als hier heb ik nog niet eerder meegemaakt. Als Ger je zag aankomen riep hij al wat je wilde hebben, thee, water, cola, het stond klaar en je kon zelfs je bestellingen opgeven voor de volgende doorkomst. Waar maak je dat hedentendage nog mee!

Maar we zijn er nog niet, want bij de start was verteld dat elk km punt aangegeven stond, inderdaad volkomen waar maar het leverde wel een speurtocht op. Km 1 bleek rond een verder nutteloze verkeerspaal te zijn geplakt en was al bij het tweede rondje ontdekt. Km 3 was aan de achterkant van een verkeersbord geplakt en daar viel m’n oog al tijdens het 4e rondje op. Bleef over het 2 km punt en die was echt goed verstopt. Bleek uiteindelijk evenwijdig aan de looprichting opgehangen te zijn aan een lang hekwerk, heel knap maar toch lekker door ons gevonden !.

De eerste 2 km gingen behoorlijk omhoog, daarna kreeg je te maken met een open stuk waar de wind zich toch wel heel koud en schraal deed gelden, vervolgens een paar honderd meter lemen strompelpad om daarna vrij stijl bergafwaarts naar de doorkomst te gaan. Zelf had ik vooral met dat bergafwaarts steeds meer moeite en voelde dat behoorlijk aan m’n benen. Gek want je zou verwachten dat het je even de tijd geeft om op adem te komen maar wellicht was het daar iets te stijl voor, het klimmen beviel me in ieder geval beter.

Het mooie landschap gaf elke ronde weer genoeg afwisseling, daarnaast geven dit soort rondjes je mooi de gelegenheid om te proberen zo vlak mogelijk te lopen en dat is me dan ook aardig gelukt. 13 km/u heb ik eigenlijk de hele loop kunnen handhaven en daar ben ik dik tevreden mee. Hoewel je natuurlijk zelf zo goed mogelijk probeert bij te houden hoeveel ronden je hebt gelopen had de organisatie daar ook in voorzien want elke deelnemer kreeg keurig bij het ingaan van de laatste ronde een bel te horen. En het bleek dat de dames van de jurering wel heel actief waren want toen we vertrokken kregen we al een uitslagenlijst mee waarop ook nog eens van iedere deelnemer al z’n doorkomsttijden keurig vermeld stonden. Een welverdiende pluim is hier op z’n plaats.

Na de finish praat je meestal even kort bij, kleed je je om en gaat weer richting huis. Hoe anders was ook dat weer hier. Nakletsen in de keuken van Ger en Nadja onder het genot van een heerlijke kop erwtensoep, roggebrood met knoflook-kruidenboter (sorry thuisfront) koek, Palm-biertjes, tja, in zo’n ambiance blijft al snel iedereen hangen. Ik geloof dat er een limiet was van 5 uur, gedisciplineerd als lopers zijn houdt iedereen zich daar dan ook keurig aan want alle lopers waren ruim op rijd binnen. De enige die we tijdens het gezellige borreluurtje in de keuken mistte was Ger maar die bleek achter z’n computer al druk in de weer om alle resultaten in te kloppen zodat we bij vertrek al ons lijstje met resultaten konden meenemen. Omkleden weer in de woonkamer tussen alle trofeeën en prijzen van Nadja, tjonge wat heeft die al een hoop moois bij elkaar gelopen, en toen weer richting Den Haag. Met Dick van Es en Eric Sweens in de auto heb je genoeg gespreksstof om de rit lekker vlot te laten verlopen. En als dan bij thuiskomst er al weer een emailtje ligt met de definitieve uitslagen dan geeft dat toch wel aan dat we hier met een organisatie van doen hadden die weten hoe ze het lopers naar hun zin moeten maken. Een onvergetelijke dag, niet alleen voor Hartmut Seele die de 50 km afraffelde in 3:30, Eric Sweens die z’n 50 km debuut met een schitterende eindtijd van 4:17 beleefde of Horst Preisler die alweer een marathon aan z’n record lijstje toevoegde, maar ook voor al die andere lopers die lachend over de finish kwamen. Dat een kindertehuis in Kenia er ook nog eens zo’n 500 euro beter van wordt maakt het helemaal tot een super geslaagd evenement en terwijl ik nu maar ga stoppen met schrijven realiseer ik me dan ik eigenlijk heel “stom” bezig ben, door jullie mee te laten proeven van het sfeertje zou het volgend jaar wel eens storm kunnen lopen in Schinnen, als iedereen dat echter doet zoals dit jaar dan kan het evenement niet groot genoeg worden. Wie weet tot volgend jaar !

Jan Paagman
j.paagman@hccnet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
16-2-2003 Schinnen - Zuid-Limburg.

Dankzij Ger en Nadja Wijenberg de Fat Ass Fifty: 50 km over rondjes van 4 km en behoorlijk intensief, de helft ongeveer bergop en dan bergaf, door ons (mijn ) mooie Limburg. De eerste aflevering waren we met 8 starters ongeveer op de 50 km en het worden er steeds meer. Nu dan de derde aflevering in Limburg.

We werden bij de inschrijving onthaald op peperkoek en kofffie/thee. De eerste ronde moest ik al twee keer stoppen i.v.m. een steentje in mijn schoen, maar ik voelde me goed. Nadja, de vrouw van Ger en DE NEDERLANDSE HARDLOOPVROUW op de marathon, liep enkele ronden met ons mee en het is mooi om te zien hoe lichtvoetig zo iemand over de weg loopt. Ik liep erg ontspannen en dat bleef ik doen tot ronde 10, toen kreeg ik lichte kramp maar kon blijven doorlopen.

Het tempo zakte iets maar ik finishte uiteindelijk als vierde in 4 u 16 min. De klassering zegt mij niets daar er natuurlijk geen toppers aanwezig waren. De Duitser Hartmut Seele, die vorige week ook de 50 km van Zolder had gelopen in 3 u 23 min, was de winnaar in 3 u 30 min. Ik was zeer tevreden. Ik had tegen de wedstrijd opgezien maar het viel reuze mee. In Zolder leek de 50 km langer, maar hier in Schinnen was er veel afwisseling, berop, bergaf, windstil, zeer koude wind tegen, stuk door het veld en weer bergaf. Een wedstrijd zoals deze, loop je meer ontspannen. Ben Mol was er ook, gisteren was hij al aanwezig daar hij dacht dat de wedstrijd op zaterdag zou plaatsvinden. Horst Preisler uit Hamburg ( recordhouder met de meest gelopen marathons/ultra 's ter wereld) was ook komen afzakken uit Hamburg (D), toch een lange reis.

Na afloop werden we door Nadja voorzien van roggebrood met kruidenboter, erwtensoep, cake en Palm (bier). Wat mij betreft, alle lof voor Ger en Nadja en hun vrienden uit Tilburg die hun altijd terzijde staan om dit evenement te doen slagen, eerst in Tilburg en nu al voor de derde keer in Schinnen in Limburg. De opbrengst is voor een kindertehuis in Kenia.


Henk Sipers

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
WEINIG VERRASSINGEN ONDANKS FASCINERENDE KOERS

We zijn het stilaan gewoon dat het cup-seizoen in Zolder op gang geschoten wordt. Voor vele atleten is het een vertrouwde omgeving geworden. Niet zonder verdiende voldoening begroeten de sympathieke organisatoren de ruim 130 deelnemers, waaronder zowaar weer een aantal beloftevolle debutanten.
Op Ultraned kregen we de regelmatig bijgewerkte deelnemerslijst en zowaar een pronostiek van de vorige winnaar en ultrakenner Jan Vandendriessche. Hoewel Jan zijn eigen vooruitzichten goed inschatte, toonden Vanderlinden, Beckers en andere Verdoncks eens te meer dat pronostikeren een gok blijft.

Marc Vanderlinden liet in de keiharde tweestrijd tegen ultradebutant maar desondanks uitstekende Papanikitas zien dat zelfs 50 kilometers langer is dan de marathon. Toen de Griekse Marc de Brusselse Marc ogenschijnlijk definitief gelost had aan km 30 gaf de ultraspecialist het niet op en keerde even voor de marathon de rollen om. De erg zwakke eindronden van Papanikitas tonen eens te meer aan hoezeer de psyche meespeelt.

Duels tussen Lucien Taelman en Ivan Hostens zijn we wat gewend. Nu liepen ze allebei vrij vreemd. Lucien vloog er nu van bij start in, Ivan, die er weleens durft tegenaan gaan, zoals we vorig jaar in Zolder zagen, startte nu voorzichtig op zijn Taelmans. Lag hij aan de marathon nog bijna drie minuten achter, aan de finish was het nauwelijks nog één minuut.

Bijzonder verrast waren vele kijkers door de Nederlander Math Roberts, een van de onbekenden, die evenwel bijna steeds alleen, maar zeer sterk en regelmatig liep. Naar het einde toe pakte hij zowaar Etienne Vanacker, die een minuut voor hem de marathon gepasseerd was.

Soortgelijk scenario vertoont ook Renaat Moyson, aan zijn derde "Zolder" toe en steeds beter.
Renaat liep een onvoorstelbaar wijze en regelmatige wedstrijd, die hem zowat naar zijn persoonlijk marathonbesttijd voert. Zijn rondjes rond de 15'30" met zelfs versnelling in de laatste tien kilometers, voeren hem voor bij zijn ultravriend Johan Cornelis en zelfs voorbij zijn idool Paul Beckers.

Wim Epskamp en Tom Hendriks maken er een intensieve trainingsloop voor wellicht meer nationaal gerichte wedstrijden - of gaat Moskou toch door in Nederland ? -.

Bij de vrouwen geen verrassing. Inez Jacquemart ontgoochelt Jan Vanden Driessche die op haar getipt had niet, ook al ondervindt ze dat het nationaal record, dat inderdaad niet veraf ligt, niet zo eenvoudig te pakken is als soms lijkt.
Dat een kwart van de deelnemers het einde niet haalt van zo'n "korte ultra" wijst eveneens in de richting dat de ultra heus niet zo eenvoudig is als soms gedacht wordt.

Jos Cleemput
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
‘Op de negende plaats de eerste Nederlander’, hoorde ik de microfonist zeggen bij de prijsuitreiking. Van de 120 deelnemers, waarvan de helft uit eigen land, slaagde er slechts één Nederlander in de top 10 te bereiken, terwijl ze toch met ruim 40 lopers flink vertegenwoordigd waren. Wat missen wij, wat de Belgen wél hebben. Supergezonde levenswijze, talent, doorzettingsvermogen, kan onze geest ons lichaam wel bijbenen? Topsport is toch alles uit de kast halen om de tegenstander in het stof te laten bijten!
Ja, wij kunnen het wel in de schaatssport. WK allround schaatsen 1-2-3-4. ‘Onze jongens’ hoeven zelfs nog niet tot het uiterste te gaan om te winnen. Waarom niet? Het schaatsen stelt in de sportwereld niks voor, er doen maar enkele landen mee, dat hebben ze in België wel door. Laat die Hollanders maar zo uitzinnig van vreugde worden, dat in de huiskamers de spanning van de muren druipt. Onze Zuiderburen snappen dat wel. Nee, ze gooien ook geen pijltjes. Ze omarmen de moeder aller sporten, de atletiek. Als je daar presteert tel je pas mee in deze wereld. Toch ben ik zaterdag 8 februari getuige geweest van ook veel Nederlandse overwinningen, geen overwinningen op het podium, maar wel op zichzelf.

Al tussen 9 en half 10 reden we de parkeerplaats op van het circuit. Deze keer niet alleen met mijn loop- en reismaat Jos, maar Henk en Marianne Knapen waren meegegaan om op de kortere afstanden uit te komen. Bij Marianne speelt nog een andere factor mee. Dit jaar wil ze debuteren op het ultralopen. Op de marathon is ze 5 keer Nederlands kampioen geweest, Europees kampioen en tweede bij de Wereldkampioenschappen. Dus Belgische dames, jullie krijgen geduchte concurrentie. En daar waren ze weer, Patrick, Tom, Han, Lex, Henk, Carrie, Henry, Jan-Willem, Theo, Regina, Simon, Ben, Willem, Herman en Rob van den Hoek. Ook de Aruba-gangers waren bijna allen aanwezig, ze wilden deze 50 kilometer als voorbereiding niet laten schieten.

Ruim 600 meter vanaf de doorkomsten werd gestart. Bij Ben Mol zat ik nog niet in zijn lopersarchief. Hij vroeg me samen met hem op de foto te gaan. Waarschijnlijk als reclame object, want zijn prachtige auto diende als achtergrond. Rob Steyger kwam me bij de start succes wensen van Gijs, die er helaas vanwege een blessure niet bij kon zijn. Heel jammer voor Gijs, maar desondanks leeft hij met zijn loopmaten mee. En dan 11 uur, we zijn los. Vorig jaar was ik er ook, dus maak je al een inschatting wanneer de eerste bult opduikt. Dat klimmen valt zeker in het begin wel mee, met het dalen heb ik meer problemen. De schokken op je knieschijven zijn heftiger, vooral als je, zoals ik, regelmatig pijn in je linkerknie voelt, tengevolge van ontbrekend kraakbeen. Er moeten 13 ronden worden gelopen.

Ondanks de winter was het goed loopweer. Weinig wind, af en toe wat motregen en een temperatuur van een graad of acht. Heel wat anders dan de regenbuien van vorig jaar. Het laatste stuk naar de doorkomst liep langzaam omhoog, genoeg om de snelheid er uit te halen. Het heeft wel iets om op een autocircuit te lopen. De weg is geasfalteerd en dubbel zo breed als normaal. Helemaal afgeschermd, geen fietsen, wandelaars of auto’s. Nee, alles voor ons, hardwerkende hobbyisten. Zo’n wedstrijd op het circuit moet voor de omgeving toch méér oog-, neus- en oorstrelend zijn, dan de stinkende herriemakers die zoef, zoef snel uit je gezichtsveld verdwijnen.

Tot de 25 kilometer zat ik in een lekker groepje, Ben, Rob van den Hoek en Cor Westhuis. Met Rob gepraat over Aruba en de trainingsvoorbereidingen die dit met zich meebrengt. Ben die na de 50 op zaterdag, er nog op zondag in Duitsland een marathon aan vastkoppelt. Cor die al in april de 5000 km van Lissabon naar Moskou gaat lopen in 9 weken, had er enorme zin in. Hij vertelde over het tv-gesprek met Mart Smeets, de gesponsorde schoenen van Asics die hij extra moet meenemen. Dat zijn vrouw en zoon mee gaan en er geadviseerd is voedingssupplementen te gebruiken in verband met eventuele tekorten van mineralen en vitaminen. Hij neemt zijn laptop mee, waarin hij verslag doet en ook ons via UltraNed van zijn belevenissen op de hoogte houdt.

Simon passeert en zegt dat hij 5 ronden te gaan heeft. Dan moet ik er nog 6, realiseerde ik me, terwijl mijn horloge op 2.35 stond. Vorig jaar liep ik 4.34, nu zou ik tevreden zijn als de klok onder de 5 uur bleef. Ik ging versnellen want ik voelde me goed. Daar helpt de bevoorradingspost aan mee. Wat is het toch fijn als je elke 4 kilometer kunt kiezen uit warme thee, sportdrank, cola, water. Er was zelfs koffie die ik per ongeluk aannam omdat ik dacht dat het cola was. Ook banaan, koek, sinaasappel en, ik eet het nooit, alleen in een wedstrijd in België, chocolade. Het blijft heerlijk aan je gebit plakken, je hebt er zo lang plezier van. Toch liep ik niet helemaal vlak, want Cor haalde me in. ‘Vlak lopen is niet gemakkelijk’, zei hij en vervolgde: ‘Ik geniet hier echt. Een prachtig parcours met een rijke historie op auto en motorgebied, nu helemaal voor ons’.

Een 600/700 meter voor de finish komt Patrick bij me lopen. ‘Ik loop samen met jou naar de finish. Het waren 2 ronden teveel, helemaal erdoor. Normale mensen zullen zeggen wat doe je jezelf aan, maar er lopen zoveel normale mensen rond, ik hoef er niet bij te horen, dit is veel mooier. Geen supertijd, wel een PR’. Hij pakte mijn arm. Hand in hand gingen we over de finish. Patrick had er 50 kilometer opzitten, ik moest er nog 11,7. ‘Succes’, riep hij me toe. Prachtig toch, zo’n Belgisch Nederlands onderonsje.

Een leuke afwisseling waren de verse lopers die na half twee en half drie aan hun afstanden begonnen. Ze vlogen voorbij. Hoewel, er liep een vrouw achter me flink te hijgen. Lopers worden wel eens cynisch hijgers genoemd, maar dit hevige en a-ritmische gehijg maakte me ongerust. Ik kon toch geen oorzaak zijn, want van achteren zie ik er niet anders uit dan andere deelnemers. ‘Gaat het’, vroeg ik, terwijl ik even inhield om bij haar te lopen. Geen antwoord. ‘Rook je’, probeerde ik verder. Weer geen antwoord, ze liep me voorbij. Je kunt in ieder geval beter roken en sporten, als alleen maar roken en niet sporten, dacht ik toen. Hoewel haar hijgen me niet erg gezond overkwam. In de voorlaatste ronde passeerde ik Theo. ‘Ik zit er helemaal door, wat heb ik het zwaar’, zei hij. Zijn gezicht sprak boekdelen. Waarschijnlijk omdat het zijn 25e marathon was finishte hij nog mooi binnen de limiet.

Ik heb het tweede gedeelte sneller gelopen en finishte nog heel fris in 4.53.57, wat me toch een eerste plaats in de M60 klasse opleverde. De tijd was niet het belangrijkste, wel dat ik maar 2 ronden last van mijn linkerknie had. Dat gaf de meeste voldoening. Nu opgewekt verder trainen naar 9 maart in Stein.


Vincent Schoenmakers

PS Ik wil je een mailtje dat ik zojuist uit Texel kreeg niet onthouden. “Proficiat Vincent, tussen al het Belgische geweld in behaal jij als enige Nederlander een categorieoverwinning”. Ik werd er verlegen van. Maar als de Nederlanders daar blij om zijn, ben ik het ook, en natuurlijk de Belgen die nu zeker voor de toekomst weinig te vrezen hebben.


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]