Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
28 nov 2018
Trail del Cinghiale
27 nov 2018
NbmK (Amsterdam Marathon 2018)
19 nov 2018
Dagboek Spartathlon 2018
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* 30 apr 2003: Een debutant uit Schagen over Texel
* 29 apr 2003: Spierkrampen overheersen 60 van Texel
* 26 apr 2003: Afzien tijdens de Zestig van Texel!
* 20 apr 2003: Jan Vandendriessche over het EK 100km in Moskou
* 9 apr 2003: Vier uren plus loop Dieverbrug
* 7 apr 2003: TIJDSLOOP DIEVERBRUG RONDOM SCHITTEREND LANDGOED
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2003
 
Op 2e paasdag (21-04-2003) vond op Texel de 60 KM van Texel plaats. Een persoonlijk verslag van Rob Rooijackers, die deze afstand voor de 1e keer heeft afgelegd.

Een prachtige dag, zonnig, weinig wind en ""lekker"" warm.
Om 10.35 valt het startschot, de benen worden in beweging gezet, wat gebeurt er, niemand stuift weg, het gaat allemaal zo langzaam.
Met Monique aan mijn zij gaan wij toch in een aardig tempo op weg en laten zowat iedereen achter ons.
Zouden wij dan zo hard gaan, tja, wind in de rug, het gaat zo lekker.
Na één km. komt Jan Korteland langszij, kijkt bedenkelijk en brult "11.5 km per uur".
Vooruit dan maar, dan wat langzamer, maar dat lukt niet, het gaat zo lekker met die wind in de rug.
Dan komen rechts en links 2 fietsers naast me, mijn vaste begeleiders, CORINA en JOS,
Ik kijk ze een beetje vals aan, wie zou het meeste afzien vandaag, ik als loper of zij als fietsers?
De fiets van Jos is afgeladen met voorraad van mij: Kleren, schoenen, 6 liter sportdrank, 1 liter water, 20 zakjes Squeeze, 4 amandelbroodjes, wc papier, snoep en nog veel meer.
Houdt die fiets dat wel, inclusief het gewicht van Jos???
Na 4 km scheiden onze wegen, ik ga richting de Sahara van Texel, de fietsers nemen de makkelijke weg naar het punt waar wij weer het strand verlaten. Had ik die keuze maar...
Krijg mijn buiktasje met een halve liter drank en squeeze.
De eerste verzorgingspost komt eraan, een kraampje vol lekkernijen, ik kies voor de cola,
Echte cola wel te verstaan, smaakt goed.
Monique nog steeds naast me, waar is de rest, achterom kijkend niet meer te zien, hebben we dan al zo'n grote voorsprong? Ja dus.

De eerste markering komt eraan, 5 km punt, aan de rand van de Sahara in 29.07.
Hoezo snel, dit is een sukkel tempo, had 27.30 willen lopen.
We duiken het zand in, waar je ook kijkt alleen maar zand en zandduinen, geen zee te zien.
Kiezen we de rechte lijnen of ontwijken we de zandduinen, toch maar dat laatste.
Monique begint achter te raken, ga alleen door.
Gelukkig, daar zie ik de zee, hoog water, maar langs het water, redelijk hard zand.
Kom ik een 120 km loper tegen, moet nog naar het keerpunt, wat ziet die man eruit, zou ik er ook zo uit zien op het eind?

Het 10 km punt komt eraan (27.35), Yes, dat is de snelheid die ik wil hebben.
Een stukje verder komt de strandopgang, daar staan mijn begeleiders alweer, tja, dat heb je als je afsnijdt.
Wandelend omhoog en dan weer rennend verder op het asfalt, heerlijk, weer in je normale paslengte.
Tonny vertrekt voor haar 28,4 km, zij kan mijn voetstappen volgen
We gaan nu door de bossen van Texel, lekker in de schaduw, naar mijn gevoel vals plat omlaag, snelheid gaat nog meer omhoog.
Corina naast me, Jos nog op het strand om de voorsprong op te meten.
We passeren het wisselpunt van de estafette, komt net de bus aan met Tassers die deelnemen aan de Estafette

Daarna passeren we het 15 km punt (27:08), het gaat goed.
Jos is er ook weer, Monique vlak achter me, dan Dick de Vries die flink aan het aanzetten is en mij tracht in te halen.
Hij krijgt het niet cadeau en ga nog wat harder.
Blijkbaar vondt de organisatie dat er weer genoeg asfalt geweest was, want we gingen weer richting strand.
Daarvoor nog een kraampje met de mededeling, goed drinken, want het strand was zwaar en kreeg de opmerking dat de TASSERS een leuk singletje hadden.
"Dat hebben wij als organisatie nog niet eens".
Uiteraard kreeg ik mijn buiktasje weer met inhoud en via een aantal flinke klimmen kwamen we weer op het strand.
Dick kwam in het vizier, nee Dick, je krijgt mij nog niet te pakken, ik kan en ga nog harder, wat zou hij denken?
Het werd warmer, hartslag liep op naar 150, werd kritiek.
Op het strand staat hier en daar een lange lint van toeschouwers langs de waterlijn.
Tja, het was Pasen en vele ouders waren er met kinderen, en wat doen kinderen, juist, zandkastelen bouwen en greppels graven.
Al zigzaggend en greppels ontwijkend ging het richting noorden.

Passage 20 km punt (25:31), wat een kracht in mijn benen, het gaat steeds sneller en dat op het strand.
Strandopgang komt inzicht, daarvoor een kraampje met weer allerlei lekkernijen en Corina.
Wat zou ik nemen, ik treuzel veel te lang, Dick stuift me voorbij en neemt direkt 300 meter voorsprong.
Jammer, niet meer treuzelen in het vervolg.
Bovenop het duin komt de verrassing van de dag, 3 steile klimmen en evenzo steil is de afdaling. De klim bij de clubcross in Petten is hier niets bij.
Ik zie fietsers wandelend omhoog gaan, ik ga rennend omhoog, hartslag naar maximum, benen lopen vol, temperatuur naar maximum, dan toch maar wandelend omhoog, afdalen was ook zwaar, volledig in de rem.
Wij gaan de Slufter in, een karrenspoor door een weiland, ondergrond hobbelig gras, maar wel lekker vlak, heerlijk na zo'n strand
He, een plasstop van Dick, ik kom bij hem, hoe gaat het en Dick liep weer van mij weg en was snel uit het zicht verdwenen.
Corina heeft de heuvels overleefd en was weer bij me, Jos niet, kon hij niet over de heuvels komen!

Op weg naar het 25 km punt (28:06), geen paniek deze tijd, kwam door het treuzelen en de heuvels.
We verlaten het karrenspoor om weer op het geasfalteerde fietspad naar de vuurtoren te komen.
Ook hier weer een klim met traptreden, hoe verzinnen ze het.
Jos was nog net op tijd bij ons gekomen om dit te fotograferen. Ik weet nog steeds niet waar hij al die tijd is gebleven.
We passeren het 28,4 km punt, de wisselplaats van de estaffette en eind punt van Tonny, die nog achter me zit.

Niet lang daarna het 30 km punt (27:44) en het rekenwerk kon beginnen.
Halverwege in 2 uur en 45 minuten, zou 5 uur 30 erin zitten.
Op mijn manier van lopen eigenlijk wel, ga meestal de 2e helft harder, maar ja, 2 blessures en de laatste 6 weken weinig training daardoor, kon ik dat toch eigenlijk niet verwachten.
Texel is niet vlak, alleen maar heuvels, het fietspad ging omhoog en omlaag, geen meter vlak
Kwam samen te lopen met KEES, een loper die aan het trainen was voor de 100 km van Italie. Hij had het zwaar

Het 35 km punt (28:28), nog niet bij de vuurtoren en de 5 uur 30 ging meteen uit gedachte.
Enige km's later was het einde fietspad en krijgen we de zeeweg langs de waddenzee, afgewisseld met de landzijde.
Want tja, het mocht eens saai worden, nee hoor, daar waar het kon moest je weer over de dijk of via trapjes de andere kant van de dijk belopen.
Gelukkig een dwarswindje uit zee wat voor wat afkoeling zorgde.
Het lichaam begon te protesteren, de benen werden zwaar, de hamer was er.
Niet bij Jos, die bleef maar vrolijk, ik denk, ik zal je hebben en stuurde hem weg met de opdracht om terug te fietsen en te kijken waar de rest was.
Corina begon allerlei verhaaltjes te vertellen, ik hoefde geen antwoord te geven, gelukkig maar, want ik was geloof ik heel ergens anders.
De telefoon gaat, dat was Jos met de tijden, lang leve de mobiele telefoon.
Ida 2 minuten, Monique 8 minuten, Fred 12 minuten, Ria was uitgestapt.
Oeps, Ida op zichtafstand achter me, ikke kijken, en ja hoor, daar liep wat geels
Niet lang daarna kwam Ida langszij, o wat liep ze mooi, wat een kracht en soepeligheid, Ik denk, zij loopt Dick nog wel in met deze snelheid.
Monique en Fred op redelijke achterstand, dat gaf weer energie, want tja, strijd moet er zijn.

Het 40 km punt werd gepasseerd (29:29).
Jos kwam er weer bij.
De vermoeidheid begon hard toe te slaan, de peptalks van Corina en Jos namen in hevigheid toe, was ook hard nodig.
Het eerste record werd gebroken, de tijdsduur in lopen, ooit in wedstrijd of training werd verpulverd.
De 42,195 km punt werd gepasseerd, weer een record verbroken.

We naderen het 45 km punt (29:38), nieuwe plannen worden gemaakt voor de verwachte eindtijd, had nog 2 uur en 15 minuten voor de resterende 15 km, een makkie, zou zelfs bijna wandelend kunnen.
KEES wou uitstappen, maar door de oppeptalk van Corina ging hij toch weer door en finishde samen met mij
We passeren het wisselpunt van de Estafette, een drukte van jewelste
We draaien van de zeeweg af, richting binnenland naar Oosterend.
Wind mee, oef, wat werd dat heet in het hoofd, hartslag omhoog, tempo omlaag.
Corina had iets nieuws uitgevonden. Tegen het publiek langs de kant brulde ze: "Dit is Rob, want een kanjer is hij".
Het spontane publiek riep mijn naam, ik zwaaien naar het publiek, want dankjewel zeggen zat er niet meer in. Dat deed Corina wel , ook in naam van haar man!! Hoezo, ben ik dan onderweg getrouwd, ik wist het niet meer, zal dan wel.
Door Oosterend heen, daar kun je niet wandelen met al die aanmoedigingen.
Mooi dorpje, alleen die klinkers liepen zo beroerd, de stoep was ook niets want dan moest je iedere keer stoep op en af.
Weer terug naar de zeeweg, wind tegen, nou ja windje tegen, maar ieder zuchtje wind tegen is zwaar, kost kracht die er niet meer is.

We naderen het 50 km punt (30:23), daar staat Wim met de mededeling dat het nog 10,5 km is.
Volgens mij 10,9 km, ach wat maakt die 400 mtr nog uit, nou, heel veel, dat is 1 rondje baan met het gevoel 5 km.
Er volgt weer een steile klim omhoog met een prachtig uitzicht voor je over een slingerende weg door het landschap met allerlei meertjes aan weerszijde.
Ja, Jos, dat heb ik opgemerkt.
Oeps, wat zie ik in een bocht, iets geels achter me.
Stoppen en kijken wie dat is,: Fred ?? Hij liep wel erg snel en Jos dacht dat het een estafetteloper was.
Mijn gezichtsveld was niet meer zo helder, dus geloofde Jos op zijn woord en ging weer met een gerust hart verder.
De warmte begon zijn tol te eisen en sprak af dat ik na iedere km zou wandelen en drinken.
Het tijdschema werd bijgesteld van 6 uur 30 naar 6 uur, dat werd het streven.
Oudeschild kwam er aan, erg vervelend, want tja, daar kan ik niet wandelen.
Waarom ligt een haven laag en de dijken hoog, dit werd weer klimmen en dalen in Oudeschild en dat allemaal rennend.
Een bocht naar links met daarnaast een parkeerplaats, afsnijden die route en duw Corina zowat de sloot in

We zijn Oudeschild uit, zie het 55 KM punt, eindelijk een excuus om te stoppen.
"Jos, ik wil een foto zittend bij het bord". Makkelijker gezegd dan gedaan, zitten wil niet meer, dan maar hurken, foto gemaakt, maar hoe sta je dan weer op. Corina trekt me omhoog en daar gaan we weer.
Oef, da's moeilijk, weer op gang komen, Je kunt beter blijven lopen, dan stilstaan.
2 minuten verloren, maar ach, het is nog maar 5 km.
Slechts 12 rondjes baan. (hoeveel km was 1 rondje baan ook alweer)
Een km verder draaien we rechtsaf, het binnenland in, de kustweg verlatend, windje in de rug, temperatuur stijgt tot grote hoogte in het hoofd.
Jos krijgt de opdracht om mij elke 500 mtr een natte spons aan te reiken, dat werkt perfect
Wat zie ik daar in de verte, iets geels in de berm. "Tonny" roep ik, welnee zeggen Jos en Corina, welja zeg ik en begin te zwaaien.
En jawel, het geel staat op en begint terug te zwaaien.
Zie je wel, dat je na 56 km lopen nog helder van geest bent
Enige tijd verder vindt de ontmoeting plaats, wederom een stop, nooit geweten dat stilstaan heel fijn kan zijn.
Achteraf bleek dat de Papparazzie fotograaf zijn best heeft gedaan om deze ontmoeting op de gevoelige plaat vast te leggen vanuit elke hoek.
Weer op gang komen. Lukt niet meer, wordt aan mijn armen ""aangetrokken"" door Tonny en zij aan zij gaan we met hoge snelheid richting finish, want ja, ook hier weer een aantal minuten verloren, en dat moet toch ingehaald worden.
Waar zijn mijn begeleiders, omkijken lukt niet meer, het lichaam wil alleen nog maar rechtuit.
Ze zitten discreet achter mij, alsof ik nog in staat zou zijn om hele liefdesverhalen tegen Tonny te vertellen
Nog 2 steile heuvels, ik voel het niet meer, omzeil Yvonne op de skeelers.
Waar is de finish, daar, na die bocht en dan naar links.
Nog wat snelheid erbij, Ojéé, wat gebeurt er.
Kramp in mijn linker knieholte, het zal toch niet, 200 meter voor de finish, paar meter wandelen, wordt weer aangeduwd door Tonny en ga de finish over.
De laatste 5 km in 29:04 en dat met zeker 5 minuten stoppen, toch wel een aardige eind snelheid.

Tijdens dit schrijven denk ik alweer aan de volgende uitdaging.
Nee, niet weer zo'n afstand.
Laat ik het maar houden bij de volgende Baanwedstrijd van 5 km op 06 mei.

Nog wat huishoudelijke zaken
Gedronken 5 liter sportdrank bij Jos en 15 keer een beker cola bij de verzorgingsposten
18 zakjes Squeeze
Heel veel water over mijn hoofd

Corina en Jos, nogmaals bedankt voor de goede ondersteuning.
Zonder jullie was het veel zwaarder geweest

Rob Rooijackers


Foto's zijn te zien op:

http://home.quicknet.nl/qn/prive/rl.rooijackers/tas/fotos/texel/60km/2003-04-21.html

Website TAS '82:

http://home.planet.nl/~rooij295/tas/tashome.html



 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
He, He we staan nog eens aan de start in Texel. Het heeft niet veel gescheeld want de reis hier naar toe verliep niet vlekkeloos. Ik kom zoals steeds met het openbaar vervoer. Eén autobus, twee treinen en een boot. Zo zag het scenario eruit om in de Potvis te komen waar ik zou overnachten. Met de bus ging het nog wel, maar op de eerste trein naar Amsterdam viel het tegen. Panne halverwege en een half uur wachttijd. Dan de trein van Amsterdam naar Den Helder. In Heerhugowaard besliste deze om er ook maar de brui er aan te geven en weer stond ik op het perron te wachtten op de volgende. Ditmaal een uurtje kwijt. Wat was ik blij dat de boot naar Texel wel bleef drijven. Ik zag het al gebeuren. Wel een goede opwarming overigens, een uurtje zwemmen... Zeven uur duurde de rit in het totaal.

Nu, een dag later is alle leed geleden en kunnen we weer van start gaan op wat de Zwaarste Ultraloop in Nederland genoemd wordt. Deze wedstrijd mag maar om de twee jaar doorgaan door die lastigheid. Moesten we die om het jaar lopen dan staan ze vast en zeker met dwangbuizen klaar om ons mee te voeren. Net voor het startsein kwamen een voor een de grote kanonnen van de 120 km voor ons langsgedraaid. Ons signaal klonk ook en wij konden ook kennis maken met de pracht van het eiland. Er schoten direct al enkele deelnemers uit het groepje weg en lieten meteen een gat vallen. Ik zou ze niet meer terug zien tot in Den Burg. Veron Lust onder andere, net terug uit Rusland. Hij wist uiteindelijk te winnen in 4,12 uur. Ik had me met Inez Jaquemart en Luc Maes voorgenomen om het tempo niet hoger te laten dan 12 km per uur. Maar enkele kilometers verder ging het me toch te langzaam en liep ik weg van hen. Even later haalde ik Ria Buiten in die op de 120 km net hiervoor gedraaid was. Wat liep ze nog soepel. een echt sterke vrouw! Helaas moest ze de strijd staken na 107 km. Jammer. Net voor het eerste stuk strand kwam ik bij een voorganger en bleef in zijn spoor hangen. Op het stukje naar de zee toe liep het knap lastig. Telkens weer zakte je in de opgestoven zandbulten weg en ook het strand liep erg moeilijk. Wat was het leuk toen we bij de eerste suporters kwamen. Meerdere malen hoorde ik roepen He, een Belg. Wat werd er gesupporterd hier. Prachtig gewoon. De kinderen zorgden dan wel voor een extra hindernisje heir en daar door langs de vloedlijn zandkastelen te bouwen. Gelukkig stonden de bouwsels nog in de beginfase en konden we er nog overheen.

Na het eerste stukje strand mochten we de duinen in en hier liepen net voor me (rond km 12) een groepje van drie man. Ik haalde ze bij en even bij hen. Ze liepen echter te hard en ik zakte spoedig weer af om mijn eigen tempo weer op te zoeken. Beslist de beste zet op dat moment. Vervolgens mochten we nogmaals het mulle strandzand op zoeken. Hier had ik echter niet op gerekend en dat stukje werd me knap lastig. Maar ook hieraan kwam een eind. Hier kwam ik als zevende door. Dat kwam ik te weten door Tom Hendriks die ik bijhaalde in het mooiste stuk Texel. Namelijk in de duinen richting vuurtoren. We praatten wat heen en weer en ik liet hem weer achter. Hij zou niet ver na me finishen maar dan wel met de dubbele afstand. Het ging op en neer en het was best mooi om te lopen, ook dankzij het goede weer. Er stond haast geen wind en het werd warm, bloedwarm. Gestaag liep ik alleen verder, geen mens voor of achter me. Opgeslokt door de duinen, voorgestuwd door de meeuwen die krijsend boven mijn hoofd vlogen. Na de vuurtoren hadden we het zwaarste stuk gelopen en werd het aanvankelijker verharde weg. Eerst de dijk op. Links van me lag de zee uitgestrekt. Ik werd plots opgeschrikt uit mijn gedachten door een troep ganzen die twee meter boven mijn hoofd besloten over te vliegen. Honderden tegelijkertijd en wat een gesnater. Prachtig gewoon. Makkelijker ging het nu echter niet. Rond 40 km kreeg ik het ontzettend moeilijk. De eerste kilometers kon ik nog even bijten en kwam door op het marathon punt in 3,09 uur. Maar dan begon het. De warmte, de zon die brandde, geen wind die voor verkoeling zorgde, Het werd een hel.

Mijn benen voelden zwanger aan, dik en om de paar passen krampen die als weeën door de spieren schoten. Voor het eerst sinds twee jaar moest ik wandelen. Echter ik niet alleen had het moeilijk. Voor me ging een deelnemer aan de kant met dezelfde problemen en op de drankposten hoorde ik dat ik nu vierde lag. Er waren er nog uitgegaan dus. Op deze posten motiveerden ze ons ook enorm. Je kunt het, het is nog een stukje, het ergste heb je al gehad, we kennen je van andere Ultralopen,... Ontzettend mooi. Ik kwam op het punt waar de estafetteploegen aan hun laatste deel van hun opdracht begonnen (Km 45) en wie stonden daar? Twee Belgische ploegen, De Kempense runningteams(2e en 3e plaats). Met jawel Paul Beckers. Wat een aanmoedigingen, ik kreeg er zowaar kippevel van (Vogelpest?) Dat steunde me weer wat. Weer wat lopen en wandelen afwisselen. Heel de tijd keek ik achterom om te zien of er iemand aan kwam gedrenteld. Op het 48 km punt gebeurde dan ook het onvermijdelijke. Jan Paagman kwam langs met een enorme snelheid en ik had de kracht niet om te reageren. Vierde of vijfde wat maakte het ook uit. Ik bleef echter wel attent want nu mocht niemand me meer passeren wilde ik mijn mooie plek behouden. Het tempo werd weer wat opgeschroefd in Oosterend waar ik de schaduwplekjes opzocht en ik kwam in de vissershaven van Oudeschild. Hier had ik twee jaar terug nog ontzetten van het landschap genoten. Nu ook wel maar tussen de pijnscheuten door. Eindelijk dan het laatste bordje. Nog vijf kilometer te gaan. Het werden er een lange vijf maar het leed was bijna over. En dan de laatste... Wat duurde dat lang allemaal. Ik kwam op de wielerbaan en kon nog net mijn plaats vasthouden. En belangrijker ik was onder de 5 uur (4,53 u), een verbetering van mijn parcoursrecord met meer dan 35 minuten). Na de meet stortte ik even in maar dat mocht dan wel. Een zoutpil en de liefdelijke verzorging van de organisatie brachten we er weer bovenop (Zonder de gehoopte mond op mondbeademing, hoe erg moet je er uit zien om die te krijgen?). Ultralopers zijn toch sterke mensen he? Niet veel later kwam Inez Jaquemart binnen die de winst bij de vrouwen binnenhaalde. En dan natuurlijk de anderen, een voor een hobbelden de overige deelnemers over de meet. De een al wat getekender dan de andere maar toch stuk voor stuk topatleten. Na de wedstrijd mocht ik nog een sprintje trekken om mijn onverwachte prijs in ontvangst te nemen, vijfde plaats en eerste bij de snotneuzen (seniors). Met een mooi lopertje mocht ik bij Kristien en Henri Okkersen in de auto kruipen die me speciaal in Amsterdam weer afzetten. Dat scheelt weer een panne met een trein. (Ik kreeg die echter wel weer richting Antwerpen zodat ik pas op 0,45 uur thuis kwam. Wat een mooie dag en wat een prachtige organisatie weer. Dank aan allen langs en op het parcours.

We kunnen er weer twee jaar tegen.

Patrick Kloek
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Al maanden werd er door mij naar deze loop toegeleefd en als laatste grote training liep ik op 29 maart de zes uur van DTS. Bijna 60 km in die zes uur en prachtig op schema gelopen. Zou dat op Texel ook kunnen op 2e Paasdag? De weerberichten zijn prachtig 15-16°C en een lekker wind uit zo. Vier dagen na de 6 uur van DTS krijg ik last van mn linkerhamstring tijdens een langzame training en ga wandelend terug naar huis. Ik heb er last van ook tijdens mn werk en dat ziet er slecht uit. Tien dagen niet lopen en dan de Hondsbosche loop in Petten rustig uit proberen te lopen maar of dat nou zo goed was? Halverwege speelt de hamstring weer op en in 52 minuten rond ik de 10km af en dat is niets voor mij. Weer n week niet lopen en toch maar met het gezin met de boot afvaren naar Texel op 21 april.

Na n prachtige boottocht meren we om half tien op Texel en zijn dan dicht bij het NIOZ waar ik mn startnummer 419 afhaal. De voorste loper(Wim-Bart Knol) van de 120 km is dan al omgekeerd en ligt ruim 20 minuten voor op de nummer twee. Wim Bart zal in 9 uur en drie kwartier finishen en daar neem ik mn pet diep voor af. Omkleden en goed insmeren met zonnecrème want je kunt verbranden vandaag. De pet en zonnebril gaan op want dat is wel nodig. Voor de start even bijpraten met medelopers en even Patrick Kloek succes wensen die me een mailtje stuurde na de 6 uur van DTS. Na het startschot om 10.35 uur kom ik langzaam op gang en het is even zoeken naar mn tempo. Met 230 lopers, waaronder 22 dames, komt de horde 60km lopers op gang. Zou de hamstring het houden straks op het strand? Na enkele kilometers gaan we n wel erg breed strand op. Zeker n kilometer breed en er liggen vele zandduinen waar we doorheen moeten worstelen. Afgelopen zaterdag heeft het hier stevig gewaaid vandaar al die zandhopen. Ik loop enige tijd naast n echte Texelaar (geen schaap hoor!) en de man heeft via zijn horloge een verbinding met de satelliet. Hij ziet dus precies zijn loopsnelheid en dat is wel makkelijk om te weten. We lopen rond de 10-11 km per uur en ik voel me er goed bij. Nu gaat het in het begin altijd goed dus oppassen geblazen en tempo inhouden. Op het stuk smalle strand lopen we heerlijk langs het water en voor de wind. Vele wandelaars en zonaanbidders moedigen ons aan en in zee zie ik zelfs mensen zwemmen in water van 11°C..brrrrr! Na 8km strand gaan we de duinen in en dan is het klimmen en dalen. Je merkt het niet want dat komt pas later. Na 15km is de wisselplaats voor de estafette en vele lopers van loopgroep Hoorn moedigen me aan en dat doet je altijd goed. Dan zie ik Lex zitten en ga even naar hem toe. Lex is gestopt na 75km en was al niet lekker. Twee lange stukken strand heeft hem de das om gedaan maar toch knap om zover te komen. Voor de 2e keer krijgen we kilometers strand, wel gezellig maar toch zwaar. Ik ontwaar in de verte zowaar Vincent Schoenmakers en loop enige tijd in zijn buurt. Voor overmoed passeer ik later bij een waterpost Vincent en zal dat later bezuren. Het drinken van AA-drink breekt me op en ik krijg last van mn maag en een opgeblazen gevoel. Ik ga langzamer lopen en zit toch nog op schema. Via graspaden gaat het richting De Cocksdorp naar de vuurtoren. Ook hier gaat het stevig omhoog en worden de passen kleiner. Het tempo zakt en de temperatuur stijgt. Op het kale stuk dijk naar Oosterend komt Vincent me weer achterop en naast n mooie dame laad hij zich vast weer op.

Ik kan niet volgen en bij het laatste wisselpunt van de estafette heb ik de aanmoedigingen van de leden van loopgroep Hoorn hard nodig. Wat wordt het warm en het is net of je wordt opgeblazen. Gelukkig ben ik niet de enige die het moeilijk heeft en velen zullen vandaag na de limiet van 6½ uur binnen komen. Alleen nog water drinken bij de verzorgingsposten want eten krijg ik er niet meer in. Ook voor Oudeschild is nog een stuk dijk en na de laatste drinkplaats is het nog 5km naar de finish. Zware laatste kilometers en in de laatste kilometer klimmen we nog twee maal n lang stuk weg omhoog. De mensen langs de kant moedigen ons aan en dat hebben we hard nodig. Voor de ingang van de wielerbaan komen mn twee zonen me tegemoet en samen ronden we mn eerste zestig van Texel af. Toch nog binnen de limiet want in 6 uur en 17 minuten kom ik over de streep. Met dit weer ben ik daar dik tevreden mee. N Prachtig T-shirt is mn deel en op deze ben ik extra trots. Even bijkomen, bijpraten en douchen en daarna worden we met bussen teruggebracht naar de boot. Was de gedachte even van: dit nooit meer, de volgende dag denk ik er al weer anders over. Organisatie: bedankt voor deze unieke loop en tot over 2 jaar bij de volgende editie van de 60 van Texel!

Met sportgroeten : Ad Steltenpool.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Gisteren liep ik het EK 40km ten noorden van Moskou, deze nacht nauwelijks 3u geslapen, om 1u30 (belgische tijd) op, taxi naar de luchthaven en in Gistel aangekomen omstreeks 13u. (ondertussen, jawel, al 20' losgelopen....)

'k Werd 15de in 7u04'07" en was daar ZEER TEVREDEN mee (mijn eerste 100km na mijn zware knieoperatie), Ivan Hostens was eerste Belg (12de in 6u56'02") en Lucien Taelman derde (33ste in 7u 29'16"). Als ploeg klasseerden we ons als vijfde op nauwelijks 16' van de bronzen medaille.

De Nederlanders presteerden uitstekend !
Wim Epskamp liep 7u11'
??? (zijn naam ontsnapt me) liep een nieuw PR met 7u 38 ??
Edwin Van de Loop liep ook een nieuw PR 7u46 ??
En ja Edward gaf op omstreeks de 70km (liep tot 25km met me mee)
De Nederladnse ploeg werd uiteindelijk 7de in het landenklassement

Nog iets over de omstandigheden :
* het eten was niet te vreten (ik had gelukkig mijn eigen voeding mee)
* kamers en hotel waren anders prima
* er lag nog sneeuw
* de organisatie was vaak chaotisch
* er was een zeer leuke pleogenvoorstelling, met name de show achteraf was leuk om mee te maken (zang, muziek, acrobatie...)
* omloop : 10 x 10km

4 bochten van 180° (in totaal = 40 !!)
12 bochten van minstens 90° (in totaal = 120)
50% behoorlijk wegdek, de rest was slecht tot zeer slecht, kapotte beton, kiezel, zand... (Parijs-Roubaix..)
Temperatuur : start : 2°C, aankomst omstreeks 15u : 16°C
Wind : na 2uur kwam de wind behoorlijk opzetten
Zon : pas na 4-5uur wedstrijd

* veel toeschouwers gedurende de ganse wedstrijd (thv de aankomst, 200m voor en voorbij de aankomst stond het vrij dik)

Voor de geïnteresseerden, mijn tussentijden :
De bedoeling was rustig te starten en de 50km te passeren in 3u25' (=4'06"/km)
 

5 0-21-20 (95ste positie)
10 0-42-05 20-44
15 1-02-52 20-47 (sanitaire stop van 30")
20 1-23-30 20-38 (gespannen gevoel in de knie)
25 1-43-52 20-22
30 2-03-59 20-07
35 2-24-24 20-25 (sanitaire stop van 25")
40 2-44-19 19-56
45 3-04-22 20-03
50 3-24-24 20-02 (precies 1u tussen 35 en 50km)
55 3-44-49 20-24 (ik schakel over op 4'06 à 4'10/km)
60 4-05-27 20-38 (is gemiddeld precies 4'06"27hondersten/kilometer gedurende 60km)
65 4-26-16 20-49
70 4-47-14 20-58
75 5-08-27 21-13
80 5-30-24 21-56 (tot aan 77km liep ik <4'15"/km, aan km78 was dat al > 4'30"... de klop vd hamer op 1 km tijd !)
85 5-53-21 22-57
90 6-17-08 23-47
95 6-41-01 23-53
100 7-04-07 23-06 en vijftiende. linker knie was ontzettend stram (afgezien !) nauwelijks spierpijn


Dit resultaat geef me wel vertrouwen voor de volgende Nacht van Vlaanderen.
Nu weet ik dat ik zeker terug onder die 6u50' kan (indien de knie stand houd)

voorzover ik me herinner is dit de volgorde van aankomst (tijden ???)
 

1. GANIEV 6H26
2. MURZIN 6H28
3. ARDEMAGNU
4. rudenko
5. KRUGLIKOV
6. AKHMETSIN 6U47
7. RADIOUCHENKO 6U 48
8. SARTORI (IT) 6U50
9. LAZYUTA
10.SOMMER 6U53
11.BLANCHARD 6U55
12 HOSTENS 6U56
13 UKRAINE
14 BOISSELIER (fra)7U03'56
15 VANDENDRIESSCHE 7U04'07
16 MIKSCH (GER) 7U04'45"
33 TAELMAN 7U29'16"

Jan Vandendriessche



We danken Jan dat hij, ondanks de vermoeidheid, toch denkt aan de bezoekers van Ultraned.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]