Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
13 okt 2018
Salomon Ultra Pirineu
7 okt 2018
Self Transcendence 24 uur London
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 24 jul 2003: Die Null, een trial over 50 km
* 22 jul 2003: COR WESTHUIS SCHIET EN LOOPT IN DIEVER
* 14 jul 2003: Henk Sipers en de Trial des Chateaux
* 8 jul 2003: Verslag Guldensporenmarathon 2003
* 7 jul 2003: North Sea Beach Marathon-Een marathon met karakter.
* 3 jul 2003: Lapland Ultra
* 1 jul 2003: DE 6 UUR VAN HAARLEMMERMEER SNELLER ALS GEDACHT
* 1 jul 2003: De ene week is de andere niet
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2003
 
20-07-2003 St. Georgmarienhutte. Die Null, een trial over 50 km in het Teuteborgerwald in Duitsland die 2 maal per jaar wordt gehouden, in juli en december. Het hoogteverschil is meer dan 860 mtr. Aan de start waren vele deelnemers van de 100-marathon-club Duitsland zoals o.a. Siegrid Eigner. De meeste Duitse ultralopers kennen we o.a. ook wel door onze regelmatige deelnames aan Duitse wedstrijden. Na 20 km kreeg ik (Henk Sipers) last van mijn knieen en achillespezen. Volgens mij was dit te wijten aan mijn nieuwe schoenen en daar ik vorige week al een drie-daagse trial gelopen had.

Bergaf was het ergst en bij die Null heb je flinke stijgigngen en steile afdalingen. Daarna was het afzien en het werd steeds warmer. Theo Kock, Jo Pfeifer en ik we liepen samen en zouden samen blijven. Met Jo ging het goed en hij liep meestal een stuk vooruit maar we haalden hem altijd weer in. Theo bleef bij me, had ik vorige keer bij hem gedaan toen hij het zwaar had. We hadden ongeveer elke 10 km een verzorgingspost en dat was wel voldoende. De warmte was geen probleem daar ik er toch al goed aan begon te wennen en we veel door de bossen liepen. Uiteindelijk finishde ik in 5 u 21 min. Dit was mijn 4-de deelname hier en de volgende keer ( december 2003) wordt ik i.v.m. mijn 5-de deelname, Berg-und Talfuhrer. Je krijgt dan van de organisatie een geel hesje met je naam en opschrift BERG UND TALFUHRER en wordt je geacht de route te kennen. Deze staat overal aangegeven met een Null maar je moet steeds goed blijven opletten. Na afloop kun je gratis eten, brood met beleg en drinken wat je wil (ja, ook bier). Voor aanvang kun je ook ontbijten, gratis. De prijsuitreiking werd later gehouden daar er toch vele mensen in de problemen waren gekomen door de warmte. De deelname kost 12 Euro per keer, maar dus na 5 X deelnemen krijg je een geel hesje en na 10 X wordt je Magister en krijg je een rood hesje (singlet) met opschrift. Willem Mutze kreeg een speciale oorkonde i.v.m. zijn 20-ste deelname. Hij finishde later daar hij rustig aan zou doen en komende zaterdag doet hij een 100 mijl in Engeland (snelwandelen).Ik doe komende week ook rustig aan om uitgerust aan de start te verschijnen van de marathon-3-daagse in Diever volgende week.

Henk Sipers

http://members.home.nl/ultrasport/index.htm


 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Diever. Vijf voor vijf. De microfonist begint: ‘Beste deelnemers, de man die de 5100 km lange Trans Europe Footrace van Lissabon naar Moskou als achtste beste volbracht zal het startschot geven. Niet alleen daarvoor is hij hier gekomen, maar hij loopt zelf mee. Het is zijn eerste wedstrijd na het geweldige loopavontuur’. Enthousiast applaus van de deelnemers, supporters en toeschouwers. Cor krijgt meteen nog wat persoonlijke gelukwensen. Ook tijdens het lopen naar de startplaats werd de ongeëvenaarde unieke Nederlandse prestatie van Cor door diverse lopers aangehaald. Een goed initiatief van de organisatie, want collega lopers vinden het maar wát interessant om Cor tijdens het lopen van de marathon, zelf over zijn ervaringen te horen vertellen.

Een avondmarathon, weer heel anders dan we gewend zijn. Persoonlijk heb ik er geen goede herinneringen aan. Nog nooit kwam ik er onder de 4 uur binnen. Altijd ’s morgens trainen en wedstrijden lopen, hebben waarschijnlijk een biologische regelmaat in mijn lichaam teweeggebracht. Daarom zei ik onderweg al tegen Theo en Jos dat ik zou mikken op een tijd rond de 4.15. Daar werd smalend om gelachen, maar ik meende het serieus. Voor Jos was het een bizondere marathon. Om 13.15 u sloot hij na 40 jaar,
definitief de deur van zijn kapperszaak. Al om 13.20 u, vijf minuten later, stapte hij in sportkleding de auto in, om samen met ons in Diever de marathon te lopen. Dat is wat je noemt letterlijk en een beetje figuurlijk de knop omdraaien. Prachtig toch, en ook veelzeggend voor de manier van intensieve sportbeoefening op je 64e jaar.

Aan de start waren voldoende sinaasappelen, sportdrank, water en bouillon te krijgen. Ik dacht dat het parcours langs deze overvolle verzorgingspost zou lopen, maar naar wat later bleek, was dit niet het geval. Wilde je bouillon nemen, niet te versmaden bij warm weer, dan moest je van het parcours af. Lopers zijn geen wandelaars, ze willen een prestatie voor zichzelf neerzetten, dus afwijken van het parcours is er niet bij.

Cor knalt gelukkig meteen raak, dus kan het zweten beginnen. Er zijn veel deelnemers. Buiten de marathon worden er nog een 12, 22 en 32 km wedstrijden georganiseerd. Bij de marathonafstand zijn ongeveer 60 deelnemers, heb ik me laten vertellen. We beginnen met een aanloopronde van 2 kilometer. Bij weinig wind en 30 graden is vooral het eerste stuk, dat vier keer omlopen moet worden, bloedheet. Nergens geen schaduw, het is een open stuk. Sommigen zijn gewend snel te vertrekken, maar zullen vandaag zichzelf tegenkomen. Ik begin rustig, laat de meerderheid passeren en kijk wel wat het word. We komen in het bos. ‘Lekker schaduw’, hoor ik om me heen zeggen. We lopen nog even verhard en komen dan op een bospad wat tevens fietspad is. Ik herinner me nog dat de website van de vereniging vermeld, dat het parcours voor 10% uit asfalt en klinkers, en 90% schelppaden bestaat. Dat loopt lekker, denk ik. Het 5 km punt in 28 minuten. Goed zo, complimenteer ik mezelf, rustig blijven. Het bospad wordt smaller en is wat oneffen. Bij het passeren moet je de berm in, voor mij is dat uitkijken omdat ik nogal snel omzwik. Dan komen we op een pad waarvan ik denk dat ik er meer gelopen heb. Ja, dat is zo, nu zie ik het goed, links een ven, op het einde slingert het pad zich glooiend naar een camping. Ik passeer juist Sjoerd, de organisator van Dieverbrug. ‘Dit was enkele maanden geleden gedeeltelijk jullie parcours’ zeg ik, om er meteen aan toe te voegen dat ik de herkenning wel waardeer, het is lekker rustig lopen in een bosrijke omgeving.

De volgende drinkpost ligt toch wel ver weg, ruim 5 km verder. Dan is het nog maar 2½ km naar de doorkomst. De 10 km in 55 minuten. Het gaat ongemerkt toch wat sneller. Bij 15 km kom ik door in 1.22. Het gaat steeds beter, ik voel me goed en heb geen last van de warmte. Het halve marathonpunt passeer ik in 1.55. Nu begin ik aan een tijd onder de 4 uur te denken. Hoe kan dat, vraag ik me af! Waarom gaat het nu met die hitte in een avondmarathon goed, terwijl ik die andere keren moest harken en ploeteren om nog 10 km per uur te halen. Niet te overmoedig, we zijn er nog niet, toom ik mezelf in. In de derde ronde loop ik samen met Theo de Jong. ‘Het kan nu alleen maar beter gaan, het koelt af’, zeg ik tegen hem. Hij denkt dat de warmte nog lang blijft hangen. Wat een rust op die bospaden, je loopt achter elkaar, lekker in gedachten verzonken. Praten op afstand kost teveel energie. Wel zeg ik tegen Theo dat ik al meer dan tevreden ben over mijn prestatie, dat ik onder de 4 uur zal finishen en daarom niet meer zal versnellen. In 2.16 de 25 km. Ik vraag bij een verzorgingspost naar een stukje banaan of koek. ‘Hebben we niet’, zeggen ze. Ik neem extra veel sportdrank. Nu zal ik wel een ouwe zeur lijken, als ik wéér begin te klagen over marathons waar je alleen maar je dorst kunt lessen. Helaas, het zal stilletjes gewoonten gaan worden. In plaats van dat de organisaties zich aanpassen aan de behoeften van de deelnemers, zullen wij ons moeten aanpassen en voorzorgsmaatregelen nemen. Ik zal voortaan zelf wat te eten meenemen of klaarzetten voor onderweg. Gelukkig hebben de meeste lopers er geen problemen mee. De 30 km in 3.10. Theo gaat versnellen, ik handhaaf mijn tempo. Bij de doorkomst hoor ik de microfonist niet mijn naam noemen maar ‘mijnheer ultraned’. Voor alle duidelijkheid, ik schrijf wel verslagen voor UltraNed, maar doe voor de rest 0,0 activiteiten voor onze prachtige website. De 40 in 3.38. In de laatste kilometer trekt er iemand achter mij nog een sprint aan. Verwondert vraag ik waar hij de kracht nog vandaan haalt. Hij tikt op zijn billen en zegt: ‘ga mee, volgen’. Nee hoor, het is mooi geweest. Ik finish in 3.51.48, een minuut sneller dan 2 weken geleden. Heel snel maak ik gebruik van de bouillon, ik heb het nodig.

Mijn reisgenoot Theo Cloosterman, krijgt bij het ingaan van de vierde ronde een vervelende blessure. Zijn linkerkuit speelt plotseling op, rekken helpt niet. Hij merkt meteen dat het fout zit. Strompelend is hij naar het kleedlokaal gesukkeld. Jos finisht in 4.24. Jammer dat de uitslagen van de anderen nog nergens vermeld staan.

Diever, een prachtige locatie om marathons te lopen, zelfs met heet weer. Ik vraag na afloop aan een EHBO-er of er nog calamiteiten zijn geweest n.a.v. het weer. Een mevrouw is door de warmte even in de problemen geweest, maar kon weer verder. Dat was alles. We komen op 1-2 en 3 augustus weer graag terug, maar dan in Dieverbrug, om in het schitterende natuurgebied van de omgeving een driedaagse te lopen.


Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Drie Nederlanders in Trial des Chateaux.

Een 3-daagse trial rondom Hoei ( B ), waarop dag 1 45 km werd gelopen met 2 waterposten, dag 2 56 km met 3 waterposten (één toegevoegd i.v.m. de hitte) en dag 3 een tijdloop s 'morgens van 16 km en s 'middags 6 km, zonder waterposten. De start de eerste dag was s 'middags om 13.00 uur in Lincent en het was bloedheet ( 30 graden). We waren ongeveer met 20 solo-deelnemrs, een estafette -team van 4 personen en 2 van 2 personen. We waren met 3 Nederlanders, Willem Mutze uit Heerlen, Jos Vrancken uit Noorbeek en ikzelf (Henk Sipers uit Maastricht). 10 km in 52 minuten, 20 km 1 u 46 min en toen begon de hitte al zij tol te eisen. Het parcours werd zwaarder, veel veld tussen het koren, windstil, zon, door het hoge gras en onkruid over paden waar je dus de karresporen niet kon zien, zeer belastend voor je enkels. Het werd steeds warmer en ik was door en door nat van de zweet. Je moest erg goed opletten want de route ging over een Grand Route (rood-witte blokjes). Er was redelijk hoogteverschil maar het zwaarst waren de kleine dalingen en stijgingen om de soms 20-30 meter. 32 km Camelbag weer gevuld en vertrokken na 3 u 16 min wedstrijd. 40 km 4 u 11 min. De laatste kilometers gingen zeer steil naar boven door het bos waar je ook ontzettend goed op de bewegwijzering moest letten. Finish 4 u 35 min en kapot, maar na een kwartiertje was ik al weer redelijk herstelt. Na een douche wachten op Willem en Jos. Iedereen die binnen kwam was finaal kapot. Willem en Jos hadden zich verlopen en Willem zag er slecht uit. Hij had alleen een bidon bij zich, te weinig drinken dus bij dit extreme weer plus hij had niets gegeten. Na afloop spaghetti eten en gauw naar de sporthal om te slapen

Dag 2. Na gezamelijk met de andere deelnemers te hebben ontbeten (voor 1 Euro) gingen we een beetje wandelen om de benen los te maken. Ze voelden redelijk aan en vandaag zou het warm worden maar niet zo drukkend en benauwd. Er waren enkele mensen die niet meer zouden starten i.v.m. de geleden schade door de hitte van gisteren. We werden door de organisatie naar de start gebracht met busjes en onze spullen om te douchen konden in de busjes blijven. De start was om 12.00 uur en het zou een heel stuk moeilijker worden met lange beklimmingen, soms op handen en voeten en dan weer lange afdalingen. Omdat het lopen zo intensief was en je zo goed op de markeringen moest letten heb ik geen tussentijden. Na 34 km verliep ik me toch en liep ongeveer 2 km te veel. Na 42 km begon ik moe te worden. Op het laatst liep ik op plaats 4 en had ik 2 van de 3 deelnemers die me hadden ingehaald door mijn fout lopen, weer ingehaald. Na nog enkele beklimmingen en afdalingen finishde ik in 5 u 59 min en niet kapot want de na inzinking was ik toch redelijk snel hersteld.

Dag 3, s 'Morgens start om 09.00 uur voor een "tijdrit" van 16 km. De laatste in het klassement start als eerste en dan elke 2 minuten de volgende. Het begon met een fikse afdaling en na 2 km liep ik al fout. Toen ik terug op het parcours kwam zag ik de man voor mij in het klassement en volgde hem. Jammer maar hij liep ook fout. Nr. 2 in het klassement kwam eraan dus die tijd was ik al mooi kwijt. We liepen samen verder maar mijn benen wilden niet en ik moest steeds een gaatje laten vallen maar bergop maakte ik weer iets goed. Het was erg rotsachtig, hetgeen moeiljk is om op te lopen. Vlak voor de finish boven op de muur van Hoi liep ik nog een keer fout. Daarna moesten we de muur zelf afdalen en mijn tijd 1 u 39 min. Daarna was het douchen, spaghetti eten en rusten voor de middag etappe. Willem en Jos hadden zich ook verlopen en Jos zelfs een flink stuk. De laatste etappe van 6 km was om 15.00 uur en ik voelde me beter dan vanmorgen. De laatste startte weer als eerste en dan elke 2 minuten weer een loper. We moesten 1 km over een spoorweg lopen (stenen) en dan steil naar boven over 1 1/2 km, stuk vlak, 1 km bergaf en 1 km vlak en laatste stuk weer steil omhoog naar de Citadel van Hoei. Ik startte en het ging perfect, ik stond in het klassement op plaats 4 en die zou ik kunnen handhaven als alles goed ging. Jammer, boven op de berg stond een pijl recht in de bocht aan de zijkant van de stoeprand, niet gezien en zodoende 3 km teveel gelopen. Toen ik terug liep wist ik dat de 4-de plek voorbij was. Ik finishde de 6km ( plus 3 km verlopen) in 39 min. Dit is trial lopen en iedereen verloopt zich maar het was toch jammer. Na afloop was de prijsuitreiking en ik kreeg ik een mooi tinnen bord van de organisatien van de Trial omdat ik eerste buitenlander was op plek 6 in het klassement, tijd 13 uur 27 min. De tijden van Willem en Jos heb ik niet daar we op tijd naar huis moesten en niet de totale uitslag konden afwachten.

Volgend jaar wordt hij weer gehouden, ander parcours en andere omgeving net als de trials van de Coureurs Celestes


Henk Sipers


http://ibelgique.ifrance.com/lescoureurscelestes/

 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 

GULDENSPOREN MARATHON KORTRIJK – BRUGGE

Zondag 6 juli zou de derde wedstrijd zijn in goed twee weken. Na de 12 uur in den Haag, de 6 uur van Haarlemmermeer, was het nu de beurt aan de marathon. Je kunt wel overmoedig en gekscherend zeggen dat het maar een marathonafstand is, maar het is toch altijd nog 42 kilometer. Op deze afstand ga je allicht sneller, omdat je in verhouding met ultra’s jezelf niet zolang hoeft in te spannen. Ik beschouw een marathon dan ook als interval en wil er dan ook zeker binnen de 4 uur finishen. Maar is het wel verstandig, vroeg ik me af, om na twee wedstrijden, waarin ik toch redelijk diep ben gegaan, er een week later nog een marathon aan vast te koppelen? Daar kwam nog bij dat afgelopen week, het herstel maar moeizaam vlotte. De moeheid bleef in tegenstelling tot andere keren langer in mijn lichaam aanwezig. Vrijdag kwam gelukkig de omslag, mijn lijf gaf weer de nodige prikkels van herstel, wat aanstekelijk werkt om er weer echt zin in te krijgen. Het zelfvertrouwen was er weer.
Er waren er meer die deze drie wedstrijden op het programma hadden staan. Theo en Regina verkeerden in dezelfde omstandigheid. We waren dan ook heel nieuwsgierig naar de resultaten, hoe zouden onze lichamen reageren! Ook Tom en Rob van den Hoek, jongens die afgelopen weken vele wedstrijdkilometers meer gemaakt hebben dan wij, waren er ook.

Een mooie naam, de Guldensporen marathon. Waar heb ik die naam eerder gehoord? Ik kom er niet uit en zoek het op in de dikke van Dale. In 1303 hebben de Vlamingen het Franse leger verslaan in de slag bij Kortrijk. Deze strijd noemt men de Guldensporenslag. Als het parcours even mooi is als de naam die ze draagt, beloofd het een mooie dag te worden. Ik schrijf Theo, Regina, Jos en mezelf online in. Ik vond het al vreemd dat alleen Theo de bevestiging hiervan kreeg. Later, bij het secretariaat bleek waarom. ‘De meeste inschrijvingen via internet zijn een ramp geworden’, vertelt een mevrouw van de organisatie. ‘De fout ligt helemaal bij ons en uiteraard betaal je niet meer dan bij de voorinschrijving’. De inschrijving van Theo was wel geregistreerd.
Eenrichting marathons komen niet veel voor, ze leveren nogal een gesjouw op met bagage. De Zuiderzee heeft een soortgelijk parcours. Om half zeven al vertrekken er bussen naar Kortrijk. We horen bij het nieuws op de radio dat de N50 voor alle verkeer is afgesloten en ook diverse gedeelten van het centrum van Brugge. Dit alles vanwege de marathon. Prachtig toch, zo’n goede samenwerking van twee gemeenten om een belangrijk sportevenement te laten slagen.

Rond half negen wordt het al druk aan de start. Het weer werkt mee, niet al te hoge temperaturen en zonnig. Achter mij staat al een tijdje Rob van den Hoek, hij heeft me over het hoofd gezien. Niet moeilijk als je decimeters kleiner bent. ‘Een voordeel voor mij Rob’, zeg ik, ‘gaat het onverhoopt niet meer, dan pak je me onder de arm en lever me netjes af bij de finish’. Bij de start zwaait iemand van de organisatie met een groot bord waar ‘nog 1 minuut’ opstaat. Ja, en dan is het zover, we zijn weg. Een start op een brede weg is prettig voor de vele deelnemers (rond de 650). Ik zit al snel in een groepje met 8 Belgen. Ze hebben ontzettende lol en vertellen elkaar de ene na de andere anekdote. Ondanks dat ikzelf grensbewoner ben versta ik er bitter weinig van. Wat ik wel goed hoor is dat ze zich al een week onthouden van frieten en seks. Is dit grootspraak of ironie? Het is natuurlijk wel lachen tussen het stelletje grappenmakers. Lopen kunnen ze ook, het gaat in een lekker gelijkmatig tempo. De eerste 5 km gaan in 27 minuten. Het parcours voert niet enkel over de provinciale weg, regelmatig lopen we een aangrenzend dorp binnen. We zijn in Ingelmunster. Er is applaus. Het lijkt wel of iedereen hier elkaar kent. Er worden namen over en weer geroepen. ‘Zijn jullie bekend van radio en tv?’ vraag ik enigszins sarrend aan de vrouw in het groepje. ‘We wonen in deze streek, tot bijna in Brugge kennen we iedereen’, antwoord ze nu duidelijk verstaanbaar. In 54 minuten passeren we het 10 km punt. Elke kilometer staat heel duidelijk aangegeven. De streeklopers hebben bijna allemaal een begeleider op de fiets bij zich, die ons nogal eens hinderlijk voor de voeten fietsen. Met wat ritsen, goede wil en een grapje eerbiedigen we elkaars inspanningen.

Micha Havreluk komt bij ons lopen. Hij is de organisator van de Louis Memorial marathon in Genk, loopt zelf vele marathons en doet nu al voor de zevende keer mee. Hij vertelt vorig jaar niet zo’n prettige herinnering te hebben aan de fietsers. Ongeveer 15 km voor de finish werd hij door een van hen aangereden. Met een dikke enkel heeft hij toch strompelend de wedstrijd tot een goed einde weten te brengen. Zo nu en dan staan speelt er een orkestje, maar er is ook een eenzame muzikant die de moeite neemt de deelnemers op te peppen. Toeschouwers zijn er wel, maar ze laten alleen van zich horen als er bekenden passeren. Geen uitbundig enthousiast publiek, wel zijn alle terrassen goed gevuld, zodat er over belangstelling niet te klagen is. ‘Voor sfeervolle marathons moet je bij jullie in Nederland zijn’, zegt Micha, ‘daar leven de mensen pas echt mee, wij zijn te bescheiden’. De 15 km in 1.22. Het Belgisch groepje blijft luidruchtig, het is wel plezierig er naar te luisteren, het geeft de omgeving een prettige uitstraling. ‘Onvoorstelbaar’, zeg ik tegen Micha, ‘wat hebben je landgenoten een onuitblusbare energie’, om er meteen aan toe te voegen dat bij de 25 km de vermoeidheid wel zal toeslaan. Ik zie de plaatsnamen Izegem en Zwevezele staan. Een opschrift bij een winkel neem ik lachend in mij op: ‘wij zijn op zotte maandag open’. Het halve marathonpunt in 1.57. Vanaf nu verwacht ik een stukje banaan te krijgen bij de verzorgingsposten. Helaas, het is er niet. Ons groepje valt uiteen. ‘Nu gaat het serieuze werk beginnen’, zeg ik. Ik voel me sterk en ga versnellen. Tussen de 20 en 30 km lopen Micha en ik vijfjes in 26 minuten, de 30 km in 2.44. Dus toch nog onder de 4 uur finishen! We lopen een jongen voorbij die een behoorlijk beladen fietskarretje voorttrekt met als tekst: ’42 km lopen met 42 kg gewicht voor de bestrijding van kanker’. ‘Zwaar werk’, zeggen we tegen hem, ‘prachtig wat je doet, je haalt het’.

Ruddervoorde, Waardamme, mooie dorpjes, de mensen zitten ons voor hun huizen stilzwijgend gade te slaan. We halen er velen in. Een enkeling is zo moe dat hij achter op de fiets van zijn begeleider springt, om wat bij te komen. Jezelf bedonderen, heet dat. Er zijn verfrissingen genoeg, sponzen, AA-drank en water. Weer vraag ik of ze wat banaan of iets anders eetbaars hebben. Tevergeefs, ik ben bang in de problemen te komen en drink extra veel sportdrank. Micha biedt uitkomst. Hij heeft druivensuiker bij zich. Dat helpt. Oostkamp, dan volgt Brugge. Bij 35 km zegt Micha dat we het tempo gerust wat kunnen laten zakken. Hij schat dat we binnen de 3.55 binnenkomen. De laatste 3 kilometer lopen we langs het water. Mensen op een cruise-schip beginnen te klappen. Een enkeling roept al: ‘proficiat’. De 40 km in 3.40. We komen in de stad, er liggen kasseien, dat doet even pijn. We lopen door een park, dan weer kasseien tot we op het mooie historische Burgplein van Brugge komen. Het is een feest om daar over te lopen, een heel andere ervaring dan onderweg. De tribunes zitten vol enthousiaste mensen, achter de hekken staat ook een mensenmassa. Er speelt een band. Hier is wel sfeer, prachtig om in zo’n ambiance samen naar de finish te lopen. Het verbaast me dat ik deze marathon in 3.52.09 weet te volbrengen. Bovendien hebben we in een negatieve split gelopen, wat voor mij betekent dat het met de conditie wel goed zit, als de tweede helft sneller gaat.
Dat neemt niet weg dat ik de komende weken toch maar de niet veel gebruikte trainingsvorm van rust, rust, rust in de praktijk zal brengen.
Theo verbetert zijn PR met 3 minuten en finisht in 4.06. Regina’s tijd is 4.34, Jos komt in 4.12 over de streep. Op internet zie ik dat Tom in de prachtige snelle tijd van 3.01 finishte, terwijl Rob met 3.22 een sublieme prestatie levert. Gaat de theorie nog op dat je bij het lopen van lange afstanden aan snelheid inboet?

Het was een perfect georganiseerde marathon waar veel aandacht werd besteed om het de lopers naar hun zin te maken. Maar, beste organisatie, niet iedere loper heeft een begeleider bij zich. Zorg op zijn minst dat er vanaf het halve marathon punt wat stukjes banaan verkrijgbaar zijn. Ondanks dat, vond ik dit evenement een unieke belevenis.


Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]