Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
28 nov 2018
Trail del Cinghiale
27 nov 2018
NbmK (Amsterdam Marathon 2018)
19 nov 2018
Dagboek Spartathlon 2018
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
* December
* November
* Oktober
* September
* 30 sep 2003: Jan Vandendriessche loopt 100km op piste in Verona
* 26 sep 2003: Wat moet al dat lopen nou helemaal kosten?
* 22 sep 2003: Beekse Marathon, warm en gezellig.
* 16 sep 2003: Marathonfeest in de Veen
* 15 sep 2003: Verslag La Grande Course 2 x 50 km
* 14 sep 2003: Lucien Taelman wint verrassend Flanders Fields marathon
* 4 sep 2003: Edwin Lenaerts in de Tour du Mont Blanc
* 4 sep 2003: De Vijftig van Gouda, voor herhaling vatbaar
* 2 sep 2003: Strijd met de natuur
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2003
 
LUPATOTISSIMA - 100km VERONA - 27 september 2003

In Verona werd afgelopen zaterdag ter ere van de vijfentwintigste verjaardag van het 100km baanrecord van Don Ritchie een "star of the stars"-wedstrijd gelopen. Diverse lopers uit binnen en buitenland werden uitgenodigd om deze viering kleur te geven met een hoogstaande baanwedstrijd.
Op basis van mijn 6u48' vorig jaar viel me ook de eer te beurt uitgenodigd te worden. Het eerste moment schrikte het wel wat af, 250 rondjes op een tartanbaan, word je daar niet dronken van ?? Maar anderzijds was het een unieke gelegenheid om ook eens enkele baanprestaties te laten homologeren en dat dan nog in een uitgelezen internationaal gezelschap. De voornaamste favorieten waren Fattore, Sartori en Ardemgni (Ita), Tyazhkorob, Zhalybin en Netreba (Rus), Vozar (Hun) en bij de vrouwen Cassiraghi, Zoboli, Costetti (Ita), Berces (Hun), Sakurai (Jap), Malafeeva (Rus), ook Ria Buiten stond bij dit selecte deelnemersveld aan de start.
De vrouwen namen één uurtje voor de mannen de start. Sakurai en Casiraghi gaven het tempo aan, gevolgd door de verrassende Turkse Bakiye Duran (zie Stein vorig jaar !). Berces die hier vorig jaar tijdens de 24uren zomaar eventjes drie wereldrecords had gelopen volgde een heel eind verderop. Consternatie alom toen na een 20-tal minuten door de luidsprekers galmde dat onze Ria een officiële waarschuwing kreeg toen bleek dat ze een spons een ganse ronde bij zich had gehouden, volgens het plaatselijke reglement was dat blijkbaar verboden. Een spoedvergadering met Campbell, Stenger en de organisator en dienstdoend jurylid zorgden er echter voor dat dit absurde reglement binnen de kortste keren geschrapt werd. Een ander reglement verbood zelfs om tijdens het eerste half uur bevoorrading aan te nemen.
Bij de mannen gingen van bij de start Fattore (1° WK'02/Torhout), Zhalybin (Rus) en Sartori er als gekken van door. 10km in nauwelijks 36'30", de marathon in zomaar eventjes 2u34' !!!
Ardemagni (ITA, 2de EK '03/moskou), Tyazhkorob (Rus, 2de WK '02/Torhout) en Netreba (1ste EK 01) volgden enkele ronden verder, daarachter nog Vozar (HUN, 2de EK '01) en nog een halve ronde verder ikke dus.....
Na 40km was de pijp bij Sartori uit en schoof ik een plaatsje op, Fattore moest kort na de 50km opgeven (3u06') en Zhalybin kroop letterlijk en figuurlijk over de tartan toen ik na 53km voor de eerste maal een ronde terugnam op hem. Na nog geen 60km lag hij uitgeteld in het gras en werd naar het ziekenhuis afgevoerd, totaal leeg !! Ikzelf was nog voor de 50km Vozar al voorbij en had zelfs al 2 van de vier ronden teruggenomen op Netreba die goede met slechte momenten afwisselde. Ardemagni liep ondertussen afgescheiden aan de leiding. Na 60km had ik nog één ronde achterstand op Netreba die derde liep, maar dan begon mijn rug op te spelen. Het leggen van ons nieuw terras vorige week (bankerai-hout....immens zwaar !!) had me rugpijnen bezorgd, ook op donderdag en vrijdag had ik er tijdens onze wandeltochten door Verona last van gehad. Vanaf mijn billen, onderrug, borstwervels tot mijn nek en schouders..... alles begon tegen te trekken. Ik moest gas terug nemen, willen of niet....Na 65km nam Netreba terug een ronde. Die derde plaats, en het daaraan verbonden gratis verblijf in Taiwan dat ik eventueel Inez Jacquemart cadeau wou doen, mocht ik al op mijn buik schrijven. Aan km 70 ging ook Vozar me terug voorbij, en ik die had voorspeld dat hij de wedstrijd niet zou uitlopen... Met een vijfde plaats kon ik me ook wel verzoenen, temeer daar ik voelde dat mijn rug meer en meer opspeelde, raar, want van de benen geen last ! Ondertussen had ik al een T-shirt aangetrokken en zelfs een extra jasje om die rug wat extra warmte te geven en te beschutten tegen de frisse avond. Eventjes kon ik me terug op gang trekken toen Ardemagni me na 83km voor de zoveelste keer voorbij ging maar veel verder dan 2km hield ik het niet vol. Bij de vrouwen was de Japanse Norimi Sakurai al aan een geweldige wedstrijd bezig ! Op schema om het wereldrecord te verpulveren, de 2u42' tijd die ze dit jaar in Boston liep moest volgens mijn berekeningen volstaan voor een 7u17' chrono maar ze zou zelfs bewijzen nog tot meer in staat te zijn ! Casiraghi en de andere Italiaanse toppers waren ook al van het strijdtoneel verdwenen. Duran begon haar snelle start te betalen terwijl Berces zeer regelmatig bleef lopen. De strijd voor de tweede plaats ging echter tussen de Russiche Malafeeva en de Italiaanse Paola Sanna. David Deubelbeis uit Canada hielp me, na zijn opgave, verder tijdens de wedstrijd en informeerde me dat mijn naaste achtervolger al op meer dan 15' liep, ik kon dus eigenlijk rustig verder lopen zonder extra-roofbouw te plegen. Ria Buiten, de andere 'laag-lander' die aan de start stond had het ondertussen heel wat moeilijker. Na een 25-tal km moest ze met maagproblemen eventjes aan de kant terzelfdertijd als de 52 jarige Japanse Sumiko Tanaka, nog altijd goed voor een 8u29' chrono ! Na een korte rustperiode vertrokken ze terug zusterlijk naast elkaar, schouder aan schouder, terug de 'arena' in. Enige tijd later terug consternatie toen Sumiko naast de bevoorradingspost uitgeteld op het gras lag. Pijn in de maagstreek en onpasselijk geworden, kom daarbij dat ze moeilijk Engels kon praten. Ria bleef er zich over ontfermen, samen met de mensen van de medische staf. Liggend in het gras, met een Japans-Engels woordenboek in de hand probeerde Sumi uit te leggen wat er scheelde. Een tijd later werd ze trouwens naar het ziekenhuis afgevoerd. Later bleek dat men zelfs eventjes vreesde voor een hartaanval ! Dat de veer toen bij Ria gebroken was was wel duidelijk, af en toe stapte ze nog in de baan om dan enkele ronden verder terug wat te bekomen zowel van de inspanningen als de emoties.
Bij de mannen won Ardemagni en werd Netreba na een sterke remonte uiteindelijk nog tweede. Tyazhkorob werd derde en ook Vozar bleef nog onder de 7uren grens. Ikzelf moest me ondanks een vijfde plaats tevreden stellen met een 'personal worst'. Het was immers van maart 1995 geleden dat ik nog zo traag had gelopen : 7u15'54".
De kers op de taart van dit gebeuren was uiteraard het fabuleuze wereldrecord van Norimi Sakurai die deze 100km afhaspelde in 7u14' (de seconden ben ik vergeten.), Malafeeva werd tweede gevold door Sanna, Berces en Duran.

Terloops :
Later die nacht werden de organisatoren nog zwaar op de proef gesteld bij het verdere verloop van de 24-uren aflossingswedstrijd. De ondertussen alom gekende historische nationale stroomonderbreking, middenin de nacht (3u25') zorgde voor extra suspens, geen licht, geen chipcontrole meer, computers die uitvallen.. Het pleit voor de sterke organisatie dat ze dit binnen de kortste keren (enkele minuten slechts) via eigen stroomgeneratoren konden oplossen.

Op http://www.podisti.it/foto2003/lupatotissima03/servizio_fotografico.html zijn er nog massaal veel foto's te vinden van de wedstrijd in Verona.

Groetjes,

Jan Vandendriessche

Nota van Jean-Paul Praet : Het is natuurlijk knap van de Japanse Sakurai om 7u14' te lopen op de piste. Toch ligt deze tijd nog ver verwijderd van de bestprestatie op de weg van haar landgenote Tomoe Abe die 6u33'11" liep in 2000 in het Japanse Lac Saroma. Bij de mannen liggen beide besttijden wel in elkaars buurt (piste 6:10:20 Don Ritchie in 1978 in Londen tegenover de 6:03:51 van mezelf in Torhout '86).
 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Tijdens het lezen van het verslag over de Beekse marathon van Vincent bedacht ik me dat ik ook wat over de kosten had willen opnemen. In de bijlage kunnen jullie lezen wat ik in gedachten had. Wellicht is dit speelse schrijven ook geschikt voor Ultraned. Er zit natuurlijk wel een serieuze kant aan. Ik denk echt dat met name veel marathons erg duur zijn.Het voorstel van een prijsverlaging door bijvoorbeeld af te zien van Tshirt en medaille is dan ook serieus bedoeld.

Tijdens de Mergelland Marathon dacht ik na over het lopen an sich en over allerlei zaken die daar mee verband houden. Zoals bijvoorbeeld mijn schoenen die na alweer aan vervanging toe zijn. Per jaar verslijt ik toch zeker twee paar. Voor de rest is mijn hobby niet zo duur, tenminste dat vertel ik altijd op verjaardagfeestjes en dan geloof ik dat zelf ook een beetje. Gemakshalve ga ik dan voorbij aan de hoge kosten voor een beetje mooie lange of korte tight (lang of kort maakt nauwelijks verschil, aan de prijs per m² ligt het dus niet), voor loopsokken, voetencrème, pleiters, stopwatch of leuk shirt. We willen niet alleen lopen, maar er ook mooi uitzien. Ook de inschrijfkosten voor al die marathons en ultra’s noem ik meestal niet. Doe je dat wel, dan valt er meteen iemand stil om je vijf minuten triomfantelijk in de rede te vallen:” dat is dan 16 en halve eurocent per kilometer”.
De kosten, daar moet ik wat over opnemen in mijn verslag, zo bedacht ik me, terwijl ik voor de tweede keer over markt in Meerssen denderde. Maar ik moest al zoveel onthouden wat er in het verslag moest komen dat het er bij inschoot. U als loper herkent dat misschien wel: “dat wat je tijdens het lopen bedenkt en dan o zo belangrijk lijkt, is na de wedstrijd verschrompeld tot een niemendalletje”. Zoals bijvoorbeeld al mijn rekensommetjes, ze hebben alleen nut tijdens het lopen en dan alleen voor mezelf en dan alleen maar als ik ermee bezig ben. Dus kwam in mijn verslag van de Mergelland Marathon geen woord over de hoge inschrijfkosten.
Tijdens de Beekse Marathon wilde ik uitrekenen wat elke afgelegde kilometer me dit keer zou kosten (ja, inderdaad, 16,5 eurocent) toen het er opeens weer was: wat kost dit lopen nu allemaal?. Dat moet ik nu toch echt in mijn verslag opnemen. Echter, zoals u heeft kunnen lezen, schrijf ik liever over het mooie weer en voorbij fladderende koninginnepages dan over aardse zaken als inschrijfgelden.
Maar waar opent Vincent Schoenmakers zijn verslag over de Beekse Marathon mee? Juist ja, met de kosten, met bodemprijzen.
Dat beschouwend lijkt dit schrijven mosterd na de maaltijd te zijn. Echter, dat is slechts schijn, want ik wil met u even de inschrijfkosten van een aantal wedstrijden van dit jaar doornemen. Kunt u volgend jaar een bewuste keuze keuze maken.
De Driedaagse van Diever was de BESTE KOOP. Het was de goedkoopste met de beste verzorging. Voor slechts € 15 mochten we drie dagen rennen en genieten met als klapstuk enkele weken later een prachtige oorkonde met foto en einduitslag. Hilvarenbeek was eveneens een koopje, €7 plus een T-shirt en een medaille, weliswaar zonder lint, maar toch een medaille (die in een donker laatje bij al die andere medailles ligt). Tijdens de Vijftig van Gouda was ik snel klaar met mijn hersengymnastiek, 10 eurocent per kilometer. Vijftig spotgoedkope kilometers die me stuk voor stuk veel meer waard waren.
Ik weet niet meer wat ik in januari voor het lopen van de Louis Persoons Memorial betaalde, maar als Micha Havreluk er in 2004 zijn 100ste marathon loopt betaalt hij € 10. Een redelijke prijs voor een mooie marathon. Het dubbele betaalde ik, en Micha ook, voor de Mergelland Marathon. € 20 voor 42,2 heuvelige kilometers met na afloop een T-shirt. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar zoveel poetsdoeken heb ik niet nodig. Ook voor de Maasmarathon betaal je € 20, maar daar krijg je na afloop een tas vol met ‘produits régionaux’, van pleister (echte Belgische) tot bier. Voor het zusje ervan in Eindhoven ben je bij voorinschrijving € 20 kwijt, maar bij de na-inschrijving betaal je maar liefst € 34. Voor dat geld kan je ook lekker uit eten gaan.
Wil je met z’n tweeën uit eten, dan moet je beslist niet naar Rotterdam gaan. Een mooi drie gangenmenu van € 45,50 is je beloning, bij voorinschrijvingsprijs echter wel zonder toetje. Als ik uitga van gemiddeld € 15 per loop heb ik dit jaar al minimaal € 240 verlopen. En ik ga nog zeker vier marathons en twee ultra’s doen. En ik maar zeggen dat de kosten wel mee vallen.
Misschien moeten we de organisatoren van marathons opleggen korting te geven aan een leden van de 100 Marathonclub of aan lopers die in de voorafgaande twee maanden minimaal 4 marathons hebben gelopen. Nederlanders kennende worden die kortingen snel weer terug verdiend. Ook een prijsverlaging door en af te zien van weer een T-shirt en medaille is een optie.
Of we gaan staken onder leiding van Gijs Honing en Henry Okkersen. Maar dan wel alleen op werkdagen!


Theo de Jong

 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Er lijkt wel of er dit jaar geen einde aan de zomer komt. In de toeristische sector hoor je daar geen klagen over. IJsfabrikanten draaien overuren, bier en frisdrank kan niet genoeg aangesleept worden en op de stranden ligt men bruine bil aan bruine bil. En ook dit weekend, nota bene het derde weekend in september en het weekend van de Beekse marathon, was het weer prachtig zomerweer met temperaturen van rond de 27 graden C in de schaduw. Als je er van houdt, zoals ik, is het prachtig loopweer, kan je niet tegen de warmte, dan is het een ramp.
Vorige week waren er tijdens de Mergellandmarathon maar weinig ‘veellopers’ aanwezig, maar in Hilvarenbeek leek het wel een reünie. Theo Cloosterman, Regina, Henry, Vincent, Hans, Jos, Dick, Rob Steijger, Rob van den Hoek en Jack Hendrixks gaven acte de présence. Hinrick Klugkist was de zaterdag al uit het hoge noorden vertrokken en had in een tentje overnacht. En natuurlijk was Ben Mol er ook. Vorige week werd hij nog derde bij de mannen 50+ bij het Nederlands kampioenschap 100 km.Over drie weken maakt hij deel uit van het Nederlands team voor de 24 uur van Uden. De Beekse bergenmarathon is voor hem een training. Voor de start werden Vincent en ik aangesproken door de voorzitter van de organiserende vereniging Achil ‘87 met de vraag wat wij volgend jaar bij het 25 jarig jubileum van de Beekse Marathon zouden willen, vier gelijke rondes zoals dit jaar, of een parcours waarbij er door het dorp wordt gelopen. Als je zoiets groots viert als het 25-jarig jubileum moet je dat naar mijn mening, doen met veel publiek, met muziek en attracties, met gezelligheid en feest. Dan moet je de route dus door het dorp leggen. Dan krijg je de mensen warm voor het hardlopen en de marathon. Daarna was er een vraagje over de 100-marathon club, want Jack van de Sande van Achil ’87 liep zijn 100ste marathon! Jack, van harte gefeliciteerd.

De Beekse Marathon bestaat uit vier rondjes van 10 km. Je kan er ook 10 en 30 km lopen en de halve marathon. Dit laatste deed mijn vrouw Marijke. De start van alle disciplines was om 11.30, dus was het bij de startlijn een drukte van belang. En opeens waren we weg. Ik had geen schot of wat dan ook gehoord, maar de meute liep en ik liep mee. Vandaag zou Eric Sweens met me mee lopen naar een tijd van rond de 3:40. Na de start gaan we eerst door een woonwijk en dan het buitengebied in. Al snel duiken we een prachtig bos in waar het nu nog heerlijk koel is. Gelukkig ligt meer dan de helft van de route in het bos. Na het bos volgt een stuk met deels schaduw, deels zon. Hierna loopt de route tussen akkers en weilanden door, richting Hilvarenbeek. Daar hadden de bewoners ook wel door dat het voor de lopers warm was. Op drie plaatsen waren tuinsproeiers opgesteld om de verhitte lopers af te koelen. Er werd gretig gebruik van gemaakt.
De eerste ronde gaat in een lekker tempo van rond de 5:10 per km. Dat gaat goed, zo komen we wel op de 3:40 uit. Ook de tweede ronde gaat in hetzelfde tempo. Het halve marathonpunt op de atletiekbaan bereiken we in 1:49:48. Daar op de baan worden we luidkeels aangemoedigd door het talrijke publiek bij start en finish. Ook aan de vele fietsers is het goed te zien dat het prachtig weer is. Over het algemeen gaat het goed samen, die fietsers en de lopers op een smal pad. We worden ook door de fietsers aangemoedigd. Maar één keer werd mij door een groep fietsers duidelijk te verstaan gegeven dat ik op het fietspad niets te maken heb en op de onverharde weg moet lopen. Op mijn reactie “of jullie doen dat” kreeg ik een regen van verwensingen naar mijn hoofd geslingerd. Verdraagzaamheid is zelfs op zondagmiddag in het prachtige nazomerzonnetje voor sommigen nog een onbekend begrip.
In de derde ronde moet Eric afhaken. In de schaduw gaat het wel, maar in de zon loopt zijn hartslag te hoog op. Hij heeft het de laatste tijd nogal druk gehad en heeft daardoor een trainingsachterstand. Daar heb ik gelukkig geen last van, ik train nauwelijks en volg geen schema. Bijgevolg kan ik dus ook geen achterstand hebben. Om te benadrukken dat het echt warm is vliegt er bij het begin van de vierde ronde een prachtig gekleurde vlinder, een koninginnepage, over de weg. Het is een vlinder die je in jaren met normale zomers slechts sporadisch in Zuid-Limburg tegenkomt. Dit jaar echter zijn ze, onder invloed van de hoge temperaturen naar het noorden opgerukt en zijn ze in het hele land te zien. Net zo als de kolibrievlinder, een trekvlinder uit het Middellandse-Zeegebied.
Ondanks de warmte probeer ik het tempo in de laatste ronde zo vlak mogelijk te houden. De paar kilometeraanduidingen geven daarbij wat houvast, maar eigenlijk gaat het gewoon op gevoel. Die laatste ronde lijkt langer dan de anderen te zijn, er komt maar geen eind aan. Dat lijkt vooral ook zo doordat er alleen nog maar een handje vol marathonlopers op het parcours bezig is en de afstand tussen de lopers groot is. Ik haal nog een paar lopers in, maar één is hardnekkig en loopt ongeveer hetzelfde tempo als ik. In de laatste kilometer versnel ik en haal hem net voor we op de baan komen in en zet hem snel op een meter of 20. Dan, net voor de streep, laat ik me bijna verrassen. Het is dat het publiek begint te joelen en te schreeuwen, anders had ik niet achteromgekeken. Met een verschrikkelijke eindsprint probeert hij me toch nog voorbij te komen. Ook ik zet aan en doe mijn uiterste best hem achter me te houden. Naast elkaar vliegen we naar de streep en komen er samen overheen in 3:38:50. Ik denk dat niemand weet wie van ons het eerste over de streep komt. In ieder gaval was het voor het publiek een aantrekkelijke finish.
Achter de finish zaten de al binnengekomen lopers bij te komen. Velen hadden het toch wel erg warm gehad en waren een tandje lager gaan lopen. Dat gold in ieder geval niet voor Rob van den Hoek die hier in Hilvarenbeek en geweldige prestatie neerzet door een PR te lopen van 3:14:25! ‘De warmte bevalt me wel’, vertelde Rob, ‘tijdens de marathondriedaagse in Diever was het nog warmer en daar werd ik tweede overall’. Dat weet ik nog goed, zelf werd ik daar werd in 30 graden C zevende.
Na de finish zocht ik gauw de tafel met water op. Twee kleine meisjes reikten mij een beker water aan. Toen die leeg was nam ik nog een beker mee naar de anderen. Toen ik het water bijna ophad zag ik dat het niet fris was, met zand op de bodem, een dode mier aan de rand. Teruglopend naar de tafel zag ik dat de meisjes de bekers vulden met water uit de sponzenton, de ton waar iedereen zijn spons in uitknijpt, waar de in het zand gevallen sponzen in worden gegooid! Het zag er goor uit en ik had dat gedronken, bah! Vriendelijk heb ik ze verzocht daar maar mee op te houden, daarin als snel gesteund door iemand van de organisatie. Een half uurtje later begon ik me beroerd te voelen en even later heb ik alles wat ik na de finish gedronken heb er weer uitgekotst. Ik denk dat het vieze water er de oorzaak van is. Pas een uur of twee erna voelde ik me weer beter.
Langzamerhand druppelen de lopers binnen, moe en verhit, maar toch allemaal tevreden dat ze het weer gered hebben. Het was dan ook niet niks om met dit weer een marathon te volbrengen. Zelf ben ik ook zeer tevreden, zowel over mijn tijd als over weer een negatieve split, weliswaar van slechts 46 sec. maar toch een negatieve split.
De organisatie krijgt een pluim, het was allemaal goed geregeld, met name de entourage op de baan met een enthousiaste speaker die af en toe binnenkomende lopers interviewt. Toch was er op het eind nog een minpuntje. Doordat er op het eind van het parcours al hekken waren weggehaald (onduidelijk is of dat door bewoners of door de organisatie is gebeurd), hebben een aantal laat binnenkomende lopers zich verlopen, de een wat meer dan de andere. Maar het mag toch eigenlijk niet gebeuren dat als je aan het eind van een marathon nog honderden meters verkeerd loopt. Juist in kleinschalige marathons zou er toch vooral ook aandacht voor de minder getalenteerde of oudere lopers moeten zijn.
Maar al met al weer een leuke marathon die volgend jaar zijn 25 jarig jubileum viert.


Theo de Jong
viridis@planet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Bij de viering van het 15 jarig bestaan van een sportvereniging hoort een feest. Zo ook werd door de loopvereniging Plantaris uit Roelofarendsveen beoogd bij de organisatie van een heuse marathon afgelopen zaterdag. In combinatie met de opening van de kermisweek van de plaatselijke oranjevereniging en met een zonovergoten wedstrijddag werd het dan ook werkelijk een groot feest. Niet alleen voor de deelnemers, maar zeker ook voor het publiek en de organisatie. Alle verwachtingen werden overtroffen. Wethouder Wil Reijnders, zelf actief lid bij Plantaris, kreeg de eer om het startschot te geven aan de Rembrandt van Rijnsingel. Hierna begonnen 60 marathonlopers en 41 estafette teams, elk 4 man/vrouw sterk, aan hun tocht van 42 kilometer en 195 meter langs de Baan-Sotaweg, een traject van 2755 meter. Bij het opdraaien van “de Baan” was het duidelijk dat het een feest moest worden. Alle bewoners van deze fraaie bomenlaan van 800 meter lang, hadden meegewerkt aan het versieren met vlaggen, slingers en ballonnen. Alle tuinsets waren uit de schuur gehaald en met koffie en drankjes gevuld ging men er voor zitten om dit onbekende, maar groots aangekondigde evenement, te aanschouwen. Met de deelnemerslijsten in hand zag men de meeste atleten 16 maal voorbij snellen. Het werd een wedstrijd vol strijd. De beoogde kanshebbers hadden al snel een kopgroepje van vijf man gevormd: kilometervreter Frans Woerden, de razendsnelle Ben Kerkvliet en John Jansen, en de jonge runner-up’s Rene de Jong en Dennis van Berkel. Deze laatste Plantarisman was door enkele van zijn clubgenoten al getipt als de grote kanshebber, na zijn eerste marathon onder de drie uur in Rotterdam dit jaar. Enorm goed voorbereid en geen gram te veel aan het getrainde lijf bond hij de strijd aan met de ervaren Ben en Frans. De altijd snelle Jansen moest de tol betalen van een week verkoudheid en Rene de Jong kon ook het enorm snelle tempo niet meer volhouden. Na 8 ronden moest ook Frans de pijp aan maarten geven door een opspelende blessure, zodat Ben en Dennis gezamenlijk verder streden. De sluwe Kerkvliet probeerde de strijd te beslissen door aan te haken met een snelle estafetteloper, maar moest dit bekopen met maagklachten. Van Berkel liet zich niet vangen, liep zijn eigen race en zag na 11 ronden de weg vrijkomen doordat ook Ben het strijdperk moest verlaten. Aangespoord door honderden clubleden, bekenden en familie trok Dennis schijnbaar moeiteloos het tempo door om in een geweldig persoonlijk record van 2 uur en 50 minuten de finish te passeren. Karakterboy John Jansen werd op 6 minuten tweede, gevolgd door club- en naamgenoot John Rodewijk. Deze laatste zag zijn zoveelste poging voor de 3 uur grens falen, maar wel werd beloond met een fraaie derde plaats.

De strijd bij de dames was minder spannend. Veterane Marja Hogenboom uit Roelofarendsveen, lid van Leiden Atletiek, was op papier al ruim de snelste en voldeed geheel aan de verwachtingen. In een knappe tijd van 3 uur 39 behaalde zij onbedreigd de overwinning binnen. Tweede werd Janet Lange uit Almere. Om de strijd voor de derde plaats werd niet gestreden. Deze werd gebroederlijk verdeeld door drie Plantaris-dames. Marathondebutanten Petra Klein en Dorien Schrijvers gingen onder begeleiding van de ervaren Romy Meijer gedrieën over de finish in een tijd van 4 uur 7. Bij de estafetteteams werd keihard gestreden, maar ook werd net zo hard genoten van de enorme sfeer. Enkele fraai uitgedoste teams werden weliswaar geremd door de warmte, maar toch waren alle team binnen 4 uur binnen. Het eerste team van de Spartaan uit Lisse wist dit als snelste te presteren in 2 uur 40, gevolgd op 4 minuten door Corpora uit Leimuiden. De derde plaats was voor de Leidse Wormen. De fraaiste overwinning behaalde het fraaist verklede team van Erna Akerboom, Nel van der Tang, Connie van der Weijden en Jolanda Koek. Onder de naam ’t Kliekje werden zij net iets mooier bevonden dan het team de Jeu en het Niet Lullen Maar Lopen gezelschap van Gerard van Amsterdam. De prijsuitreiking werd door de organisatoren Jos Koek en Jan Bouwmeester verricht, die aan Dennis “de Peter Akerboom trofee” mochten overhandigen en aan Marja “de Karin van der Berg trofee”. Deze zeer bijzondere prijzen werden vervaardigd door plaatselijk kunstenares Annette Jasperse. Maar er waren nog meer onderscheidingen te behalen. Hoogtepunt van de middag werd de binnentocht van Toon van Vlimmeren, die zijn 50e marathon wist te volbrengen. Toon is een allesregelaar binnen de club en heeft al vele malen marathondebutanten van zijn club naar een goede eindtijd gehaasd. Nu werd hij zelf als het ware voortgeduwd gedurende zijn laatste ronde, door 60 clubleden inclusief echtgenote en dochter, allen gehuld in een fel oranje gekleurde “Toon 50 marathons” T-shirt, speciaal voor deze ronde vervaardigd. Met het kippenvel over het hele lijf liep Toon de ronde van zijn leven om onder de aanmoedigen van honderden en een enorm kabaal de finishlijn te passeren. Toen hij weer wat tot rust was gekomen wachtte hem nog een onverwachte huldiging door burgemeester Arie Meerburg.

Minder spectaculair, maar ook bijzonder, waren de binnenkomsten van Peter Akerboom, die nummer 75 op zijn naam schreef en Coby Vlasveld, die met haar 66 jaren de mammoetafstand ongeschonden wist te volbrengen. Bijna anoniem, volbracht eregast en wereldrecord marathonloper Horst Preisler, zijn 1210e marathonafstand. De 68 jarige atleet deed dit in 3 uur 52 en wist met zijn 28e plaats nog bij de eerste helft van de deelnemers te eindigen. De sympathieke Duitser, was bijzonder onder de indruk van de geweldige sfeer en entourage van deze marathon, die hij omschreef als een van de mooiste die hij ooit gelopen had. Een beter compliment en dan nog uit zijn mond, kon de perfecte organisatie niet krijgen. Horst vertrok met nog enkele van de ultralopers die deelnamen, na enkele uren het feest meegevierd te hebben, richting België voor hun volgende marathon, de dag erna. De feestdag bracht niet alleen zonneschijn voor de aanwezigen. Ook de arme en gehandicapte kinderen mochten indirect meegenieten. Marathonloper Aart den Hartog en het estafetteteam van Peter en Suze Groen in ’t Woud stelden alles in het werk voor de inzameling van geld voor het Mappa Mondo kindertehuis en de World Runners. Hiernaast stelde de jarige veender Jan Kortekaas, al 40 jaren supersnel en vele jaren lid van Leiden Atletiek, alles in het werk voor het GGK uit Rijpwetering. Met een topteam van 15 man werden naast supersnelle ronden ook enkele ronden met de collecte emmer afgelegd. Onder zijn teamleden ook Nederlands hoop in bange atletiekdagen Kamiel Maase. Deze gigant toonde iedereen de ranke hielen en legde de ronde sneller af dan ooit door iemand gedaan en waarschijnlijk ooit gedaan zal worden. Het parkoersrecord werd gesteld op minder dan 8 minuten. Jan en zijn clubje haalden maar liefst 1000 euro’s op. Maar ook de World Runners en Aart en Hartog mochten zich verblijden met een fikse opbrengst. Hun fondsen werden hiernaast nog versterkt door de opbrengst van een gokloterij, georganiseerd binnen de vereniging en onder de marathondeelnemers. Marathonner Joep Vesseur wist bijna feilloos zijn eindtijd te voorspellen, terwijl Peter Akerboom en Jos Koek de meeste eindplaatsen van de 30 Plantarislopers wisten te raden. De drie winnaars, toevallig ook deel uit makend van de organisatie van het evenement, stelden hun prijzen ter beschikking van de goede doelen. Direct nadat de laatste loper, nog net binnen de limiet van 5 uren, wist binnen te komen, barste een geweldig feest los, dat door zonsondergang en enkel nog lege biervaatjes werd afgesloten. Misschien niet geheel passend in de wereld van de atletiek, maar zeker passend bij de veense club en zeker bij een onderdeel van de veense kermisweek.

Wat rest was voor alle betrokkenen de vraag of dit nu echt de “one and only Biensotawee marathon” was? Voorlopig moeten de deelnemers het even met een mooie medaille en een finish certificaat doen en de hoop op “the two and only Biensotawee marathon”.

Wie weet over vijf jaar?


Joep Vesseur
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]