Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 mei 2018
Trail Innsbruck
13 apr 2018
Der Rheinsteig
2 apr 2018
Pfalztrail 3 daagse
25 mrt 2018
Lentemarathon Amstelveen 25-03-18
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 29 feb 2004: Langlaufen op loopschoenen in Bad Salzuflen
* 26 feb 2004: Neen schudders worden misschien ja knikkers
* 25 feb 2004: Patrick Kloek verbetert in Zolder PR met 9 minuten
* 18 feb 2004: Maag leeg na de finish
* 17 feb 2004: Een marathon in Zolder
* 17 feb 2004: Zolder : wedstrijd en algemene vergadering Ultracup
* 16 feb 2004: Verliefd op Zolder
* 16 feb 2004: Via Zolder en Stein naar het Juragebergte
* 16 feb 2004: Start Vanuit Pole Position
* 15 feb 2004: Rondjes lopen op Zolder
* 10 feb 2004: Kuijpers loopt zich fit in Apeldoorn
* 9 feb 2004: Midwinter Apeldoorn, één van de mooiste marathons
* 8 feb 2004: Midwinter in Apeldoorn
* 1 feb 2004: Elbtunnelmarathon.
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2004
 
Brussel - Genk

Al enkele weken voordien had Edwin Lenaerts ons laten weten dat hij van Brussel naar zijn thuishaven Genk wilde lopen. Dat vond ik wel prima en wilde natuurlijk meelopen ook. “Je kan van Scherpenheuvel meegaan” vertelde hij, maar dan moest ik ook zo’n 60 km overbruggen en dus vond ik het beter om ook maar mee vanuit Brussel te vertrekken. Dat vond hij dan weer prima en zo gebeurde het dat ik op een koude zaterdagochtend aan de Ambassade van Mali stond te wachten. De dag voordien had het enorm gesneeuwd dus durfde ik het niet aan om de dag voordien te vertrekken. Dan maar met de taxi tot ginds. We reden meteen al de ambassades af die de rue de Molières rijk is, en dat zijn er wel een hoop. Uiteindelijk vonden we hem toch en kon het wachten beginnen. Even over zes kwam Edwin met Georges van den Haute eraan. Snel foto’s genomen en de rugzak kon in de auto blijven. Dat scheelt wel wat.

Meteen trokken we van wal en liepen al spoedig het Terkamerenbos in. Als je dacht dat we die 109 km over de weg zouden overbruggen was je eraan voor de moeite. Edwin koos voor de Grote routepaden, zand- en boswegen die fel besneeuwd maar prachtig om te lopen waren. Tot je op een sneeuwplek door het ijs zakte en al meteen met natte voeten te kampen had. Om zeven uur kwamen we de eerste ochtendloper tegen en even voordien ons eerste hert dat de weg overstak. Het was wat beginnen sneeuwen en meteen werd het fototoestel bovengehaald. Prachtig moment. Om elk dorp op te noemen die we passeerden zou teveel werk kosten en ik weet zelfs de helft al niet meer, wel dat we rond Bertem gezelschap kregen van Leo Pardaens die ons tot in Scherpenheuvel zou begeleiden met de fiets. Best gezellig zo’n gids die de streek zeer goed kent. Al spoedig trokken we richting Linden waar Georges afhaakte en Edwin en ik overbleven. Nu had ik zo iets van “oef, gelukkig dat ik mee mocht van Brussel anders had hij heel dat eind alleen moeten lopen”. Niet dat Edwin dat niet kan want Leo was er nog, maar met twee lopen geeft toch wat steun. Leuven werd gepasseerd en we kregen, niet veel verder, in Heverlee, een prachtzicht op een besneeuwde abdij. Meteen het domein door, een prachtparcours, echt genieten.

Na Heverlee ging het spoedig naar Scherpenheuvel. Voor ons betekende dat zoiets als het halfwegpunt en vanaf nu zouden we alleen nog aftellen. Hier stonden natuurlijk de overige ultralopers te wachten. Het waren er een stuk of 10, teveel om namen te noemen, en 20 km verder zouden nogmaals vier deelnemers zich bij ons aansluiten. We maakten in Scherpenheuvel van onze aanwezigheid gebruik om meteen kaarsjes te branden. Nu stonden er auto’s op regelmatige basis met een enorme voedsel- en drankvoorraad, genoeg om heel Mali te kunnen voorzien van spijs en drank. Met heel die groep trokken we door Diest en niet veel later kwam de grens met Limburg in zicht. Rond 70 km had ik het even lastig maar kon er nog enigszins doorkomen. Tien kilometer verder ging het niet meer zo vlot en nam ik even plaats in de auto, wat ik rond de 100,5 km nog eenmaal zou doen. Het lopen deed pijn, vooral de enkels en de voeten deden pijn door de constante kou van de natte sokken. Hierdoor ging ik ook ietwat anders lopen waardoor de heupen vast kwamen te zitten en de bovenbenen kloegen op hun beurt ook weer. Bovendien had ik nog een joekel van een bloedblaar op de middelste teen staan. ‘Wie zegt er dat sporten gezond is ?

Toch wou ik van geen opgeven weten. Maar gelukkig kwam er steun genoeg van de anderen, vooral dan door Jaques Vandewal, die me er echt doorheen sleepten. Maar ook de anderen namen hun deel van de koek over. Had ik het wat moeilijker dan strompelden ze mee op mijn tempo. Prachtkerels gewoon. Net voor het station Bokrijk kwamen we een eenzame loper tegen en ik kon het niet nalaten om even te vragen of hij, net als wij, ook van Brussel kwam. Zijn reactie was “ toch niet lopend ?” We beaamden dat maar of hij het echt geloofd zal hebben betwijfel ik nog. Nu begon de maag weer op te spelen en weer ging ik de rust in om de laatste etappe weer mee te lopen. Even voor we Genk binnenkwamen moest ik weer overgeven. De anderen waren er inmiddels ook weer. Even aan de kant en dan weer op weg. Ons doel kwam in zicht, maar niet over de weg, neen, Edwin had natuurlijk weer een paadje met een bergje uitgekozen. Heelhuids erover gestrompeld, met hier en daar wat broodnodige hulp en eindelijk zagen we in de verte wat volk staan. He,He! We zijn er. Felicitaties over en weer natuurlijk en na een heerlijk maal mochten ze me weer naar het station brengen. Op tijd in de trein zodat ik op een mooi uur thuis zou komen. Hoewel ik ergens onderweg in slaap gevallen moet zijn want ik heb enkele stations gemist zodat de tijd leek op te schieten (Gelukkig was het een directe naar Antwerpen). Weer een mooi trainingsdagje achter de rug zullen we maar zeggen he!!!

Met dank aan allen voor de hulp onderweg, de prima sfeer en het mooie parcours. Ergens zal ik er toch wel van genoten hebben, zelfs van de laatste kilometers.
Hopelijk voor Edwin ligt er in Mali ook weer een boel sneeuw, nu hij het toch al gewend is...

Kloek Patrick
 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Verslag Sponsorloop

Het moet zowat een kleine twee maanden geleden zijn dat ik tijdens één van mijn duurloopjes de bevlieging kreeg om zelf een sponsorloop te organiseren. Sympathisanten kregen zo de gelegenheid om ook hun steentje bij te dragen aan de steun die ik tijdens mijn loop doorheen het Dogongebied in Mali, mede dankzij de hulp van meerdere sponsors, ginds kan bieden. Meer dan 800 euro werd bij elkaar gesprokkeld met dit initiatief waarmee ik ongelofelijk blij ben. Samen met de andere sponsors vergaarde ik nu al meer dan 2000 euro wat in het arme Mali een groot kapitaal is. Het gemiddeld jaarinkomen bedraagt er nog geen 1000 euro.

De sponsorloop dan... Ik stippelde met de mountainbike een route uit die symbolisch vertrok aan de ambassade van Mali in Brussel en dan verder liep via Scherpenheuvel tot aan mijn woonplaats in Genk. Precies 109 km over rustige wegen, fietspaden en wandelpaden doorheen talrijke natuurgebieden. Aanvankelijk dacht ik aan een solotocht, maar al vlug kreeg ik spontaan respons van kandidaat-meelopers. De weergoden kwamen in laatste instantie de tocht nog wat bemoeilijken, maar dat was niet van die aard om te twijfelen aan deze uitdaging. Dus vertrok ik zaterdagmorgen om 03.30 u. richting Eindhout waar ik mijn broer Luc oppikte. Hij verjaart vandaag, maar is toch bereid om vandaag voor mij in de bres te springen. In Linden pikken we Georges van den Hautem op, die de eerste 40 km vanaf Brussel meeloopt. Als een ervaren gids brengt hij ons stipt om 06.00 u. bij de Malinese ambassade waar al iemand staat te ijsberen. Letterlijk en figuurlijk want de temperatuur moet ergens tussen –5 en –10° C liggen. Het is Patrick Kloek, die er al een zoektocht met de taxi vanuit Antwerpen heeft opzitten.

We maken ons startensklaar, nog een foto voor de archieven en om 06.05 u. vertrekken we viervoudig gechronometreerd. Na een 500 m zitten we al in het Terkamerenbos waar we ons risicoloos midden op de 3 of 4 vaksbaan voortbewegen. Via Watermaal-Bosvoorde lopen we het Zoniënwoud in. Het wordt stilaan dag en dwarrelsneeuw brengt ons in een sprookjeslandschap. De fotomomenten volgen elkaar in snel tempo op. Rechts schiet een jong reetje omhoog. Wat verder rent een haas voor zijn leven over een 10 cm dik sneeuwtapijt. Na 18 km in Duisburg, we lopen precies 1h50, bevoorraadt Luc ons voor de eerste maal. We lopen nu kilometers doorheen velden over gladde betonwegjes. Hier en daar wordt een halve schuiver gemaakt. Even voor Leuven op het Ormendaalpad komt Leo Pardaens ons met de fiets tegemoet geskied. Hij zal ons tot Scherpenheuvel vergezellen en aanmoedigen. Het is Leo zijn biotoop hier en hij weet perfect op welke paadjes hij ons kan volgen en waar hij een alternatief moet zoeken. Die moeilijke paadjes lopen regelmatig omhaag en omlaag door 10 tot 15 cm losse sneeuw. Het onderstel is hier allang kletsnat. In Linden, de klok loopt ondertussen 4h06, verlaat Georges ons na een dikke 40 km. Patrick en ik gieten ons nog eens vol en samen met Leo vervolgen we onze weg tot Scherpenheuvel. We doorploeteren ondertussen nog een modderpoel die er aanvankelijk onschuldig maagdelijk wit uitzag. Wat verder zakten we echter tot onze enkels weg doorheen het sneeuwtapijt in een slurpende brei. Toch wordt Scherpenheuvel (km 61) nog vrij vlot gehaald in 6h15. Al van ver worden we onthaald op een aanmoedigingsconcert van vooral de walen Iron, Maiden en Petit Lou die vanaf hier volgen. Verder ook nog Joseph Buteneers met broer Jean-Marie die ons vanaf hier ook bevoorraadt, Jacques Vandewal, Ghislain Dops en Gino Lauwen. Ook mijn vrouw Carine met kinderen Ward en Wietse komen ons hier wat oppeppen. Joseph heeft ook nog een oppeppertje in de vorm van een borreltje. We branden een kaarsje en schieten wat foto’s. De borrel schijnt te werken want de eerstvolgende 10 kilometers verlopen moeiteloos.

Vanaf dan begint de vermoeidheid bij momenten te knagen, maar ook Patrick begint meer en meer af te zien. Wat verder krijgen we nog gezelschap van Marc Van Oosterwijck die nog enkele ADD’ers opgetrommeld heeft om nog een 30-tal km mee te lopen. Precies op tijd want Jean-Marie heeft een bevoorradingspost gemist. Die bevoorrading wordt nu door Marc en de zijnen overgenomen. Wat verder moet Patrick eventjes wandelen. Joseph, die na een zware verkoudheid nog last heeft van de luchtwegen, blijft bij hem. Wat verder komen ze terug aansluiten. De volgende bevoorrading ligt 7,5 km verder en het tweetal besluit bij Jean-Marie in te stappen. De overblijvers pletsen nu richting en langs het kanaal. Het plezant gevoel vermindert daar de natte sneeuw al wat schade aan de voeten heeft aangericht. Aan de brug van Stokrooie is de welgekomen bevoorrading. Ik blijf er maar heel even en wandel vlug verder. Tot mijn verbazing schuift Patrick terug mee. Ook de rest volgt spoedig. We lopen doorheen het natuurgebied “de platwijers” via de kinderboerderij in Kiewit naar Bokrijk. Het wordt bij momenten stil in de groep. Aan het station van Bokrijk kunnen we weer bijtanken. Patrick echter heeft wat teveel en moet overgeven. Daarna kruipt hij weer in de auto. Ik heb hier precies 100 km gelopen in 11h05. We lopen nu verder doorheen de Bokrijkse bossen waar Lennert en Robbe met bomma en bompa staan te supporteren. We doorkruisen “de Maten” waarna Patrick laat zien dat ie nog niet dood is en kost wat kost de laatste 4 kilometers wil meelopen. Als toetje lopen we nog over “de Melberg”.
Na precies 12h08m21s loop ik samen met Patrick door het aankomstlint dat door familie en supporters was opgezet.

Zeer tevreden dat ik deze uitdaging heb kunnen volbrengen dankzij de steun van Carine, medelopers, bevoorraders, en iedereen die zijn steentje op welke manier dan ook heeft bijgedragen.

Alle info over de wedstrijd in Mali en nog veel meer is terug te vinden op http://www.lopersgeluk.tk

Edwin Lenaerts 

 
[ top pagina ]
 

 
VERSLAGEN van Februari 2004
 
We maakten ons van tevoren wel wat zorgen over de toestand van de wegen in Duitsland. Er was sneeuw voorspeld, en vakantiedrukte. We maakten ons volstrekt geen zorgen over het parcours. Het kon wat modderig worden, nou ja, geen probleem, gewoon een extra plastic zak mee voor de vieze kleren. Als we maar op tijd voor de start kwamen dan kon ons niets gebeuren.

We vertrokken dan ook redelijk op tijd. Krijn reed al om negen uur voor en na een kop koffie zetten Frans, Krijn en ik om kwart over negen koers naar Bad Salzuflen. Volgens de routeplanner vanaf Borne maar één uur en drie kwartier rijden, dus de start om 12.20 uur gingen we halen. De A1 en later de E30 lag er prachtig sneeuwvrij bij en ook het vakantieverkeer bleef uit. We reden dan ook ruim op tijd Bad Salzuflen binnen; er was zelfs nog genoeg tijd om wat inkopen te doen.

De start in Bad Salzuflen is echt ‘gemütlich’. Er is een grote sporthal waar je je op je gemak kunt inschrijven en omkleden; in de kantine is koffie en vooral veel Kuchen. We begroeten diverse bekenden, waaronder Ben Mol, Jan Willem Dijkgraaf, Gijs Honing, Bert de Jong en Sabine Schneider. We staan ontspannen aan de start, de heenweg is meegevallen, dan zal de rest ook wel gaan.

Wat kan een mens zich vergissen! De eerste vijfhonderd meter gaat het nog wel, maar als het eerste bospad komt, is het meteen al schrikken. Het pad blijkt door de sneeuw spekglad geworden. De eerste die met een rotsmak onderuit gaat, is Ben Mol. Hij heeft zich voorbereid op veel modder en heeft een paar oude schoenen aangetrokken zonder veel profiel. En dat wreekt zich meteen. Even later ga ik zelf onderuit, de stand is 1-1. Ben zal de eerste kilometers nog vaker vallen en vraagt zich serieus af of hij er wel verstandig aan doet om door te lopen. Eén verkeerde val en het hele seizoen is naar de knoppen. Maar dapper ploetert en glijdt hij verder, net zoals de rest van de lopers. ‘Ist ja Wahnsinn’, hoor ik een loper zeggen nadat hij bijna van het pad is gegleden. En dat is het ook.

Het parcours in Bad Salzuflen bestaat uit een aanloopstuk van één kilometer en daarna een ronde van acht kilometer. Je kunt naar keuze één, twee, drie, vier of vijf rondes lopen, wat een eindafstand betekent van 10, 18, 24, 36 of 42 kilometer. Veel lopers houden het na één ronde voor gezien. Verstandig, zonder meer. Na twee kilometer komt een steil stuk omhoog, gevolgd door een even zo steile afdaling. Vlak daarna komt er een spekglad bospad, daarna een nog gladder en smaller onverhard pad parallel aan een secundaire weg met als ‘hoogtepunt’ een spekgladde afdaling naar een nog gladder bruggetje. Dan volgt een glad en glooiend bospad, waarna we een paar honderd meter mogen bijkomen op een asfaltweg. Helaas moeten we daar al snel weer af om op een wat breder maar (het wordt saai) alweer superglad pad te komen met een drankpost. Het lukt mij geen enkele keer om de bekertjes met zoete thee zonder knoeien op te drinken. Ik ben niet de enige met dat probleem. Even ben je niet geconcentreerd op het lopen en je glijdt alle kanten op.

Meteen na de verzorgingspost volgt er een steile klim, die, het wordt voorspelbaar, ook weer uit puur ijs bestaat. We glibberen zo drie kilometer verder tot de volgende verzorgingspost, waarna je naar keuze rechtsaf (naar de finish) of linksaf (nog een ronde) kunt gaan.

Na één ronde waarin ik vier keer ben gevallen, besluit ik toch maar gewoon door te gaan. Ik klok op het 10km punt 1 uur 13. Dat schiet niet op…als het zo doorgaat wordt het meer dan vijf uur. Ik maak me daar maar niet te druk om, ik wil ook helemaal niet nadenken, ik wil gewoon doorlopen. De tweede ronde gaat een stuk minder moeilijk. Ik begin te begrijpen dat je vooral niet moet proberen je voet normaal af te wikkelen, je moet vol op je voet landen om nog wat grip te hebben. Bij een klim is het slim om de voorvoetlanding te oefenen, je hebt dan iets minder kans om onderuit te gaan. Maar al snel word ik overmoedig, zet ik iets te veel aan en bam!, daar lig ik voor de vijfde keer. Behulpzame handen helpen mij overeind en er wordt gevraagd: ‘Geht’s?’ Ja hoor, het gaat wel weer en ik glijd weer verder. Boem! Vlak voor mij valt een loper keihard op zijn rug. Meteen staan er verschillende bezorgde lopers omheen die hem overeind helpen. Ik houd ook even in. Gelukkig staat de loper weer op. Hij kijkt wel wat beduusd, gaat dan toch maar weer gewoon verder
.
Een paar honderd meter verder glijdt mijn voet opeens weg en ik maak een vreemde buiteling, eerst naar achter, dan naar voren. Weer word ik overeind geholpen door een behulpzame loper. ‘Es ist ein richtiges Abenteuer’, zegt hij en ik kan het alleen maar beamen. In het vierde rondje zie ik Henk Harenberg op een heuvel staan. Hij verbaast zich over de zwaarte van het parcours en is het met mij eens dat het eigenlijk onverantwoord is. Ik vertel hem dat ik al zes keer ben gevallen en welja, meteen daarna maak ik weer een tuimeling. Grinnikend steekt Henk zeven vingers in de lucht, om meteen daarna bezorgd te informeren of alles nog heel is. Jawel, niets gebroken geloof ik en ik glijd weer verder richting drankpost.

Na vier rondes begin ik er zowaar plezier in te krijgen. Het is de kunst om je niet te verzetten tegen de gladde paden maar je loopstijl erop aan te passen. Ik ontdek dat je je voeten vooral niet te ver moet optillen, dat je eigenlijk gewoon mee moet glijden met het pad en je je al helemaal niet moet laten verleiden tot enige voorwaartse snelheid, want je gaat geheid onderuit. In feite is het gewoon langlaufen op loopschoenen.

En zo glijd ik rustig door naar de finish. De laatste ronde val ik niet meer, ik heb eindelijk door hoe het moet. Mijn eindtijd blijkt 4 uur 48 minuten en nog wat maar dat is niet relevant. Ik heb deze marathon zonder kleerscheuren of botbreuken doorstaan en daar gaat het om.

Bij de finish blijkt dat Krijn voortijdig heeft moeten opgeven vanwege een rotsmak. Dat is erg jammer, want hij had goede benen en lag voorin het lopersveld. Weg kans op goede klassering en hij wil het liefst even niet aan het lachen worden gemaakt. Niet alleen vanwege de ontgoocheling, maar zijn ribbenkast doet pijn. Frans vond twee rondes ook voldoende en Sabine zit haar teleurstelling te verbijten, na twee rondes en diverse uitglijders vond zij het niet leuk meer. Ben, Jan Willem, Gijs, Bert en Henk hebben zich niet laten kennen en zijn ook dapper vijf rondes doorgegleden. Na afloop zitten ze er in de kleedkamer hoofdschuddend bij. Gekkenwerk, deze marathon. Onverantwoord, de organisatie had hem af moeten gelasten. Maar uitstappen, nee, dat is ook weer niet de bedoeling. Dan maar wat blauwe plekken hier en daar, deze marathon kan worden bijgeschreven. En levert voor de toekomst ongetwijfeld de nodige sterke verhalen op.

Gerry Dumont

PS :De volledige uitslag kan gevonden worden op http://www.lc92.de/html/marathon6.html en een fotoverslag op http://www.xs4all.nl/~fgoddijn/running/badsalzuflen2004/Thumbnails.html 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Voila Theo, je hebt de aanzet gegeven. Hier heb je hem dan!

Zolder. Nadat ik als eerste de eindstreep bereikte in 3h05' en luttele seconden zag ik enkele ontgoochelde blikken neen schudden.
Ik begreep het niet, ik won in een nieuw P.R. en kwam relatief goed aan.(velen zullen mijn inzinking en zwalpende aankomst van vorig jaar niet vlug vergeten)

Na 1km voelde ik het al. Het was mijn dag niet. Lucien gaat de eerste 300m mee en roept dan : "Ik zie je wel op het einde van de wedstrijd"
De lichtvoetigheid waarmee ik de laatste wedstrijden relatief vlot won was er niet.
Oorzaak: geen idee. Enkele dagen minder goed geslapen. De vorige wedstrijden niet goed verteerd ? Te snel gestart ? Smog? Alleen moeten lopen ? Wie weet ?
Alleszins ik ga ervoor. Waarom ? Omdat ik nu eenmaal graag mijn best wil doen. Ik voel het een beetje aan als verplichting naar de organisatie, naar mijn coach, naar mezelf.
Ook deze vragen worden me later op de dag voorgeschoteld: waarom winnen met 7' i.p.v. 2'.
Waarom liep je geen Belgisch record ? Waarom liep je geen parcoursrecord ?
Waarom, waarom, waarom! Verdomme ik weet het niet, ik wil gewoon lopen en mijn best doen.
Het zit me een beetje dwars dat winnen in een persoonlijk record niet meer voldoende is.
De opmerking die ik later aan Jean-Paul Praet maak heb ik in het verleden al meer gemaakt, misschien ben ik geen ultraloper. Dit betekent absoluut niet dat ik het niet mag proberen.

Soit. Na die éne mindere kilometer volgen er nog 25 mindere. Toch loop ik voor een tijd van 2h58'. Ik word moe. Jan beslist dat ik wat trager moet lopen. Het parcoursrecord is ook goed. Tot aan kilometer 40 zit dat erin. Nu krijg ik het moeilijk. Mensen blijven me aanmoedigen, het is lastig om op een vrolijke wijze terug te reageren. Een kreun of een pijnlijke grimas kunnen ze nog krijgen. De beelden van vorig jaar spoken door mijn hoofd, ik geraak in paniek. Ik ben bang. Ik denk aan de woorden van Lucien die hij me in het begin van de wedstrijd heeft toegeroepen. Jan pakt de fiets van de jongen af die gans de tijd bij me rijdt. Er wordt afgesproken om alleen voor de overwinning te gaan. Ondertussen wordt de fiets van Jan terug afgenomen.
De laatste 2km kom ik bij Math Roberts. Ik smeek of ik bij hem mag blijven. God wat is dat heerlijk even naast iemand te kunnen lopen in éénzelfde tempo.
De aankomst. Ik ben heel blij. Ontgoochelde blikken, neen schuddende hoofden. Interviews voor de radio, de krant, de T.V. Aankleden.
Dan nog de dopingcontrole. Wat een klucht. De mannen van de T.V. vragen of ze "het" mogen filmen. Ik vraag "wat?" De dopingcontrole. Ik heb er geen probleem mee. De dokters wel. Ze mogen alleen de handtekening die ik moet zetten filmen. Blijkbaar moesten de eerste 8 komen. Op den duur stonden ze daar met 15. Uiteindelijk zijn er atleten geweest die niet moesten, terwijl er anderen de dans ontsprongen.

Vandaag lees ik dat het misschien de laatste Zolder is geweest.
Het is niet waar hé!
Jaren geleden won ik de laatste marathon van Berchem, de laatste universitaire stratenloop. Enkele jaren later de hernieuwde en meteen ook alweer laatste universitaire stratenloop. De laatste 1/2 marathon op oudejaarsnacht in Westerlo. Op een bepaald moment schreef een journalist naar aanleiding van een wedstrijd waar ik zou starten:
" Mensen laat Marc niet winnen of het is misschien de laatste keer geweest dat je nog kan inrichten"

Heren organisatoren van Zolder. Laat de wedstrijd asjeblief niet verloren gaan. Ik wil zo graag de neen schudders volgend jaar ja laten knikken!

Marc Papanikitas
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]