Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* 26 apr 2004: Slechts 1 van de 5 Belgen haalt einde Sakura-Michi Nature Run
* 25 apr 2004: 100 km op 2 dagen in Soerendonk
* 13 apr 2004: Leidsche-Rijn-City Marathon kent prachtig parcours
* 6 apr 2004: Als pacer in de marathon van Rotterdam
* 5 apr 2004: In de top 10 van de Vier Uur Plus Ultra
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2004
 
Hier een korte berichtgeving vanuit Japan naar aanleiding van de Sakura-Michi Nature Run, de 250km loop tussen Nagoya en Kanazawa.

Van de 5 Belgen heeft slechts 1 de finish bereikt, Leo Vantichelen en dit na 32u59min.
Alain Ponchelet moest wegens een zware bronchitis de wedstrijd reeds staken na 10km.
William Verdonck moest wegens een knieblessure de wedstrijd beeindigen na 67km.
Joseph Butteneers moest opgeven na onderkoeling op kilometer 100, en Philip Verdonck moest eveneens de wedstrijd stopzetten na spierproblemen op 143 km.

De weeromstandigheden maakten de wedstrijd zeer zwaar, overdag veel zon en warmte en 's nachts temperaturen rond het vriespunt met sneeuwbuien.

Naast de 4 Belgen moesten eveneens de Fin Seppo Leinonen(reeds 15 maal finisher van de Spartathlon in Griekenland) opgeven wegens rugklachten evenals de Duitse Martine Haussman(reeds 5 maal gefinished in de Sakura-Michi run).

Slechts 1 Belg dus die de aankomst bereikte van het zware heuvelachtige parkoers.
"Het was een zware wedstrijd en ik heb heel erg afgezien maar toch was het niet de zwaarste ooit die ik liep, dat was in 2000 " vertelde Leo na de aankomst.
Leo zal verder dit jaar nog deelnemen aan de Spartathlon in Griekenland en proberen de titel van "Mister Spartathlon" te bemachtigen. Hij moet daarvoor wel voor de 10de keer het beeld van Leonidas in Sparta bereiken.

groeten uit Japan,

Philip Verdonck.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Zaterdag
In één weekend 100 kilometer lopen, dat leek me wel wat. Gelukkig hebben we daar Anton Smeets voor; die organiseert gewoon op zaterdag en zondag een vijftig kilometer race in het inmiddels vertrouwde Soerendonk. Hoewel, vertrouwd. Hij meldde eerder in de week voor het evenement al dat we een geheel nieuw parcours konden verwachten. Dat hebben we dus geweten!

Op de trainingsavond bij Energie, de donderdag ervóór kan ik Robbert overhalen om na Rotterdam weer eens een duurloop in de vorm van vijftig kilometer mee te doen. Hij liep een mooi p.r. daar (3:18) en wil daar het liefst over een tijdje er nog eens 10 minuten vanaf halen. Het mes snijdt aan 2 kanten want voor mij is het gezelliger in de auto, Marina zou alleen zondag meegaan.

Voor half 10 arriveren we al en treffen nog geen enkele andere loper. Eerst aan de koffie dus en al snel komen Ben Mol, Dick van Es, Theo Kuijpers, Gijs Honing, Jos Hopman enz.enz. binnen. Genoeg gesprekstof natuurlijk, favoriete onderwerpen zijn lopen en de bijbehorende pijntjes. We schrijven ons snel in bij Ton die er vandaag alleen voorstaat qua organisatie maar later nog een helpende hand zal krijgen van de man/vriend van Cornelia Bullig.

Rond de klok van 11 uur staan we een beetje te rillen bij het startpunt, het is nog bepaald fris te noemen en mogen we weg van Ton. Ik voel me goed dus ga lekker pittig van start en loop samen op met Wim Douw. Dat is erg gezellig, te gezellig zal later blijken want mijn tempo is eigenlijk een stukkie hoger dan wat ik me had voorgenomen maar ja, de rondjes van ruim 7 km lopen wel lekker snel weg als je zo aan het babbelen raakt. Het is voor het eerst dat Wim een wedstrijd verder dan de marathon loopt en hij liep in het verleden geen misselijke tijden op de marathon. Na een periode van familieperikelen (kinderen en zo) en dus minder lopen wil hij het nu weer wat meer gaan oppakken en langzaamaan zich ook op het ultralopen gaan storten.

De route is prachtig maar zwaar. De paden zijn op veel plekken behoorlijk ongelijk, omgeploegd en vol kuilen en gaten. Die eerste 2 ronden heb ik dat echter nauwelijks door want ik loop soepel en zie wel dat 1:07 op 2 ronden best snel is maar ach, we zien het wel. Waar het echter misgaat is dat ik door dat wat hogere tempo te weinig drink en dat zal ik later flink moeten bezuren.
Na 4 ronden halen we Gijs in die op dat moment achteraan loopt te dieselen en daarna komen we wat plukjes lopers tegen die we passeren. Ik merk aan Wim dat hij steeds wat aanzet als er weer “slachtoffers” in beeld komen en in het begin van de 5e ronde zeg ik tegen hem dat hij ervoor moet gaan zoals dat zo mooi heet. Ik hoop door terug te schakelen naar een lager tempo dat ik mijn maag weer een beetje op orde kan krijgen zodat ik weer wat energiedrank kan nemen maar dat is een illusie. Na 5 ronden wil ik wel maar kan ik gewoon niet veel drinken en dus wordt de 6e ronde een hele zware. Ik probeer me zoveel mogelijk te sparen met het oog op zondag en scheld mezelf een beetje uit dat ik me tot zo’n beginnersfout heb laten verleiden. Dat beetje sparen bestaat vooral uit stukken wandelen en stukjes joggen en helaas is het vandaag geen dip die weer overgaat, ik ben gewoon door mijn brandstof heen. Ook de zon is inmiddels tevoorschijn gekomen dus de temperatuur stijgt in korte tijd behoorlijk maar daar ik heb ik vandaag niet veel last van.
De 7e ronde is ook geen pretje maar mentaal is nu eenmaal heel belangrijk bij ultralopen en je loopt toch in de wetenschap dat deze ronde (vandaag) de laatste is dus dat maakt het toch wat lichter.
Ik finish uiteindelijk na 4 uur 34 minuten en wat seconden, toch nog een 6e plek maar dat zegt me niet zoveel. Wel vind ik het leuk dat Robbert achter me als 7e eindigt, hij liep vandaag in ieder geval beter (=gelijkmatiger) dan ik en kon tevreden terugkijken.

Na afloop hebben veel lopers het idee dat de afstand niet klopt, d.w.z. verder dan 50 km was maar volgens mij komt dat gewoon doordat dit een veel zwaarder parcours dan b.v. Zolder is.
Dat de route zwaar was blijkt ook uit het feit dat ik 3 flinke blaren heb opgelopen. Nou ja, Compeed erop, ’s avonds veel eten en vooral drinken en vroeg naar bed. Dan maar eens kijken hoe het lichaam zich voelt op de zondagochtend!

Zondag
Inmiddels is het zondagochtend 5 minuten voor 11, we staan weer bij de “startboom” en ik bekijk de benen eens van Emiel Dierckx die hier gisteren zo rap liep op het lastige parcours. Hmmm, dat ziet er wel erg ontwikkeld en indrukwekkend uit, verder ook geen grammetje vet op het lijf zo te zien. Ik denk dat ik hem ook vandaag maar lekker laat gaan samen met Jan Nabuurs, nog zo’n snelle man. Eén nachtje slaap doet wonderen en ik voel me goed genoeg om de beoogde 100 kilometer vol te maken dit weekend. Het enige wat me een beetje zorgen baart zijn de blaren maar ik heb mijn voeten maar eens streng toegesproken en ze moeten me nog maar een dagje dragen, maandag heb ik ze een rustdag toegezegd.
Het is lekker weer, misschien wel te lekker maar om 11:00 uur is het nog heerlijk koel en het is dan ook echt nog geen straf als we weer door Ton worden weggetoeterd en het bos/vennetjes/weiland landschap weer in mogen.

Vandaag heb ik me voorgenomen om niet de fout van gisteren te maken dus ga ik lekker rustig weg. Toch loop ik al vrij snel op de 4e positie en dat zal de hele wedstrijd zo blijven. Ik ben daar echter niet mee bezig, beetje op de tijd letten, 2 beetjes genieten en heel veel beetjes drinken, dat is mijn plan. Ik moet zeggen dat het me meevalt. De eerste 3 ronden loop ik mezelf steeds wat af te remmen; ik zou nog wel harder kunnen maar heb gisteren mijn lesje wel geleerd.
Het mooie weer trekt wat meer recreatieve fietsers en wandelaars dan gisteren maar om nou te zeggen dat het druk is onderweg is wel erg overdreven. De route bevalt mij wat dat betreft wel want als ik achteraf de balans opmaak kom ik tot zo’n 20 wandelaars, 25 fietsers, 0 auto’s, 0 brommers, 1 paard en wagen en één trekker die ik ben tegengekomen. Kijk, dat zou me nou hier in de randstad niet lukken op een ronde van 7 kilometer x 14. Ook Marina loopt de route een keer en maakt er gelijk een fotoreportage bij. Zij moet beamen dat het hier erg mooi is, ook al omdat het volop lente is en de natuur uit haar winterslaap ontwaakt en zich van haar mooiste kant laat zien. Qua vogels is er genoeg te horen onderweg en bij gebrek aan Theo de Jong meld ik maar dat er in ieder geval koekoeks, tjiftjafs en veldleeuweriken zich hebben gemeld.

Intussen haspel ik de ronden lekker af en ben steeds na zo’n 39 minuten weer bij Ton’s Berlingo met tijdwaarneming en, veel belangrijker, de drankpost waar ik 2 bidons sportdrank en heel wat bekertjes water en cola naar binnen giet (niet in één keer overigens). Na 5 ronden ga ik langzamerhand wat lotgenoten inhalen: Regina, die er gisteren niet bij was maar vandaag geniet van deze mooie ronde, Ben Mol, die het zwaar heeft, Theo Kuijpers, gaat ook niet zo vanzelf meer, Gijs die het ook al zwaar heeft maar al mopperend toch zijn kilometers blijft maken en zo verder. Ikzelf krijg eigenlijk pas in ronde 6 wat terugval, de bovenbenen voelen toch nog wel stijf van gisteren. Bij de laatste ronde neem ik nog een verse beker cola, het liefst zou ik lekker gaan zitten maar ja, ik zou en ik moest dus niet zeuren. Die laatste ronde is zwaar, heel zwaar. Ik moet mezelf dwingen om niet te gaan wandelen, dat lukt maar dan is dan ook alles mee gezegd. Ik haal Vincent en Jacques nog wel in en probeer me maar vast te houden aan het feit dat ik hierna echt niet meer hoef. Eindelijk ben ik er dan, maar 4 minuutjes langzamer dan gisteren dus dat stemt tot tevredenheid. Ik had mezelf beloofd om lekker languit te gaan liggen, iets waar ik het laatste kwartier echt naar uitkeek omdat me dat zo prettig leek na 100 kilometer in 2 dagen tijd. De praktijk is anders, ik lig niet lekker, ben te diep gegaan en moet echt even een half uurtje recupereren. Met beenspieren die aanvoelen als stokken strompel ik met Marina naar de Boschhoeve en heb niet zoveel praatjes tegen de lopers die er al zitten. Ik pak snel een douche en leef weer een beetje op, ga ineens het idee van een koel, helder tapbiertje weer heel aangenaam vinden. Die eerste rakker smaakt me wel aardig, de tweede is al een hele verbetering maar die derde is echt ‘ne goeie! Kortom, er komt weer leven in het ventje en ik ben blij dat ik ook deze uitdaging weer tot een goed einde heb gebracht.

Mijn conclusie is dat het een lekker loopweekendje is geworden met soms diepe dalletjes maar gezien de warmte (vooral op zondag) en de zwaarte van het parcours mag ik zeker niet ontevreden zijn over mijn eindtijden. De les van het niet te snel starten heb ik er in ieder geval ook weer een ingewreven gekregen dus leerzaam was het zeker.

Nog een foto impressie is te vinden op: http://www.ultralopen.cjb.net

Jan van de Erve
24/25-4-04
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Het marathon en ultralopen is een wonderlijke sport. Zaterdag stond er voor de meest geïnspireerde onder ons de Jan Knippenberg Memorial op het programma. Jan van de Erve heeft de thuisblijvers een prachtig beeldverslag (die beelden kun je er zelf bij bedenken) laten meegenieten van deze bijzondere wedstrijd. Van de 49 gefinishte waren er 2 dagen later weer 9 present (Sjoerd, Henry, Jan v d Erve, Gijs, Theo d Jong, Theo Cloosterman, Theo Kuijpers, Regina en Jan Willem) in de Leidsche-Rijn marathon. Wat zijn hun drijfveren? Na afloop van deze marathon is het me duidelijk geworden. Ze wilden de JKM, die om de 2 jaar gehouden wordt, beslist niet missen. Een eerbetoon aan de grote voorvechter, die tevens een voorbeeld is voor alle lopers, maar vooral hen die deze sport nog in een pril stadium beoefenen. Met andere woorden, herinnering, respect en het onderlinge wij-gevoel willen beleven. Ik was er niet bij. Het spijt me steeds meer, zeker na wat ik erover las en vandaag over hoorde. Omdat ik nogal blessuregevoelig ben, durfde ik niet aan het strandenparcours te beginnen, mede gezien er binnenkort de Ronde van Aruba zit aan te komen. Opvallend vond ik dat de 9 deelnemers aan de JKM hetzij als ‘paas’haas of individueel de Leidsche Rijn marathon zowat allen met de ‘2 vingers in de neus’ gelopen hebben. Dat bewijst des te meer dat onze hobby een wonderlijke hobby is.

Sorry, dat ik meteen met de deur in huis val, door een punt aan te snijden waar vele lopers zich aan geërgerd hebben. Na de wedstrijd haal ik met heel veel anderen onze tassen op die we in bewaring hebben gegeven in de speciale garderobe tent. Een onmetelijke rij staat voor me. Net de marathon volbracht, je wilt eten, douchen, maar dit gaat nu even niet. Even niet, ik heb van kwart voor drie tot vier uur (=5 kwartier) moeten wachten voor ik mijn spulletjes heb. Goed dat het niet regent. Ik zal u enige opmerkingen uit de wachtgroep niet onthouden: ‘Dit is schande van de organisatie, je moet dit niet op zo’n knullige manier oplossen’,’ze hadden nooit de halve marathon om 12 uur moeten laten starten, de hele en de halve komen dan samen en dat geeft die drukte’, ‘een prachtig parcours, we hadden overal ook in Utrecht voorrang, dankzij de verkeersregelaars. Dit nu breekt je positieve beleving af’, ‘New York en vele grotere marathons lossen dit professioneler op’.

Op weg naar de start hoor ik van de speaker dat er meer dan 1000 deelnemers zijn op de marathonafstand. De zon schijnt volop, dus blote armen en benen weer. Niet voor mij, want ik ben bang dat als het bewolkt gaat worden, de gebruikelijke kippenvel mij koude rillingen gaat veroorzaken. Daarom geven de 3 shirts en lange tight mij geen bepaald lente outfit. Het zij zo. Bij de start sta ik niet vooraan en moet daarom bijna een minuut van mijn rusttijd prijsgeven. Helemaal niet erg, ik voel me goed en haal het wel in. Ondanks de 1000 starters, verspreidt de groep zich snel. We gaan naar Utrecht. Bij het 5 km punt klok ik 25 minuten, de 10 gaan in 50. Dat gaat te snel. We lopen door een mooi gedeelte van Utrecht. Niet alleen de mensen in de binnenstad, maar ook langs de Vecht worden we aangemoedigd. Door de bossen en langs het strand lopen heeft iets bevrijdends, maar als je door een historische stad loopt en er geen verkeer aanwezig is, roept dit bij mij ook een bevrijdend gevoel op, namelijk dat de loper op dit ogenblik centraal staat, buiten alle hectiek van iedere dag om. Je zuigt als het ware de schoonheid van de binnenstad en de Dom in je longen. Een Belgische dame loopt naast me. Er staat Vabco Mol op haar shirt. Ze zijn met een dubbeldekker vanuit België naar hier gekomen. Ik zag er dan ook zeer velen in de uitslagen vermeld staan. Ze volgt niet altijd de blauwe strepen en snijdt nogal eens af. ‘Vroeger smokkelden jullie veel boter, jij bent het nog niet verleerd, je smokkelt nog steeds’, zeg ik lachend. Ze begrijpt het meteen: ‘waarom ook niet, een marathon is al lang genoeg, je trekt er hard aan, dat wordt 2.30’, is haar antwoord. Ik laat haar gaan en volg niet.

Bij de halve doorkomst kom ik uit op 1.46. Bij het 25 punt wordt het plotseling druk. Hoe kan dat? Wat wordt er langzaam gelopen! Nu pas begrijp ik het. Ik zie ook kilometeraanduidingen van de halve marathon. We komen in de kasteeltuinen van Haarzuilens. Nu is het echt slalommen om door te kunnen lopen. De paden worden druk en over de gehele breedte belopen. Ik moet zigzaggen en over het mooie gras verder. Helaas heb ik hierdoor weinig gezien van de kasteelomgeving. Dan over een smalle weg verder, die geheel gevuld is met halve marathon lopers. Ik vraag dikwijls en beleefd of ze me even door willen laten. We zijn tenslotte allemaal deelnemers die voor hetzelfde doel gaan, namelijk lekker lopen in een mooie omgeving, hoewel de een er wat meer energie instopt dan de ander. Het is lekker warm. Niet dat daarom velen abrupt in katzwijm vallen zoals vorig jaar, maar met ontblote armen en benen had ik het vandaag ook gered. Voor mezelf geldt: lekker zweten, dan komt het presteren vanzelf. Bij de 30 km (2.33) krijgen we gelukkig weer sportdrank en banaan. Dat staat er twee keer op het verzorgers menu, de rest is heel veel water. Ik wist dit en daarom heb ik gisteren en vanmorgen veel gegeten. In het laatste stuk passeer ik de Belgische dame weer. ‘Heb jij nog over, je gaat zo snel, ik heb het gehad. Altijd loop ik me in het begin te barsten en krijg dan problemen’, zegt ze. ‘Ach, de hel komen we allemaal wel eens tegen, maar nu schijnt de zon en er zit nog genoeg zuurstof in de lucht’, troost ik haar.

De 40 km gaan in 3.26 en ruim 11 minuten later kom ik in 3.38.04 over de finish. Met deze tijd, zonder noemenswaardige enkelproblemen en al het prachtige wat ik onderweg gezien heb, ben ik zeer content. Bovendien levert deze tijd mij een derde plaats op in het clubkampioenschap van de Veteranen Nederland, althans in mijn categorie.

Beste organisatoren, het is ronduit een gezellige dag geweest. Enkele aandachtspunten heb ik genoemd. Ondanks dat, ben ik vandaag geen gekwelde loper. Integendeel, ik hoop dat iedereen er zo over denkt.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Rotterdam marathon 2004

Ieder jaar verbaas ik me weer over de enorme aandacht in de media die de marathon van Rotterdam krijgt. Uitgebreide verslagen in de kranten (AD en Rotterdams Dagblad), live het wedstrijdverslag op tv en voor inwoners van Rotterdam en omstreken ‘s avonds het marathonuurtje op TV Rijnmond. Ook op het internet is de aandacht overweldigend: ik vond een site met meer dan 4000 foto’s dus dat was wel even zoeken maandag op mijn werk. Op 1 dag in het jaar is de Maasstad van de hardlopers. Eindelijk gerechtigheid! Overvleugel dat voetbal maar eens een keer, nu is het eens tijd voor echte sporters.
Natuurlijk is al die aandacht uit verhouding, er zijn atletiekevenementen in Nederland die veel meer publiciteit verdienen, denk alleen maar aan het WK 24 uursloop vorig jaar in Uden. Toch vind ik het allemaal prachtig en probeer geen letter of beeld te missen.

Ook dit jaar zal ik het rondje door Zuid en Noord weer gaan maken en op de zaterdag vóór de marathon begint, zoals alle voorgaande jaren, de marathonsfeer al aardig te komen in de stad. Omdat ik als pacer gevraagd ben door Runner’s World voor de 4:30 groep hoef ik mijn startnummer niet af te halen op de marathonexpo maar het is altijd leuk om daar even een kijkje te nemen, bekenden te ontmoeten en op koopjesjacht te gaan.
In tegenstelling tot veel clubgenoten bij Energie ben ik dit jaar totaal niet gespannen voor de Grote Dag op 04-04-04. Velen leggen zichzelf toch een bepaalde druk op door een streeftijd te willen lopen. Ik zie het meer als een Long (very) Slow Distance training voor doelen later dit jaar, mijn streeftijd liep ik 3 weken eerder al in Diever dus die druk is eraf.

Zondagochtend om 7 uur ziet het weer er niet bepaald vriendelijk uit. De regen stroomt met bakken uit de hemel en het waait keihard. Volgens de weerprofeten zou het echter in de loop van de ochtend opknappen en alleen een straffe wind overblijven. Dat klopt, om 11:00 uur komt er zelfs een beetje zon door en het grootste gedeelte van de marathon blijft die ook schijnen.

In het Holland Casino treffen alle pacers en deelnemers die zich hebben ingeschreven bij de pacerteams elkaar en Gerry, mijn medehaas en ik maken kennis met de lopers en loopsters die bijna zonder uitzondering behoorlijk zenuwachtig zijn voor de grote dag. Een aardig aantal debuteert vandaag op de marathon dus dat maakt het allemaal extra spannend. We proberen ze wat moed in te spreken en lopen rond kwart voor 11 richting Coolsingel waar we best wel achteraan staan maar dat maakt met onze eindtijd niet zoveel uit. Lee Towers brult ons toe dat we nooit alleen zullen lopen en dat heeft hij goed gezien vandaag want als we een minuut of 10 later de Erasmusbrug voor ons zien opdoemen ontvouwt zich dat schitterende schouwspel van een deinende massa van duizenden lopers die ons voorgaan. In deze euforie merkt nog niemand dat die brug best wel pittig omhoog gaat, iedereen zit nog vol adrenaline vlak na de start en dat is dus wel zo prettig want 20 kilometer later zullen de meesten de Erasmusbrug wel degelijk voelen. We kunnen al heel snel het goede tempo lopen wat neerkomt op zo’n 6 minuut 20 per kilometer. Ondanks het (voor mij) lage tempo is het best wel opletten om geconcentreerd te blijven lopen. Gelukkig heeft Gerry een goed tijdsschema bij zich en we checken iedere kilometer of we nog goed zitten. Dit is mijn 12e keer in Rotterdam en deze marathon beleef ik toch wel heel anders want ik kan nu eens een keertje goed om me heen kijken en genieten van de hele entourage. Op punten waar veel publiek staat probeer ik de mensen een beetje op te zwepen om al die kanjers achter ons een applaus te geven en dat lukt meestal vrij aardig. Voor ik het doorheb zitten we alweer op de helft en mogen we de Erasmusbrug weer op en af. Nog steeds schat ik de groep op een stuk of 50, het gaat dus erg goed. Wel is het opvallend dat er de eerste 10 kilometer nog heel wat afgepraat wordt onderling maar naarmate we verder komen ze allemaal wat stiller worden. Op eentje na dan, dat is Dick(y) van Es, onze veelloper uit Den Haag die het geweldig vindt dat hij Gerry en mij zo’n eind kan bijhouden op een marathon.
Na een kilometer of 20 valt het ook steeds meer op dat we als groep andere lopers langzaam maar zeker gaan inhalen. Doordat we een behoorlijk peleton hebben wordt de een na de ander opgeslokt, ik zeg tegen Gerry dat we net een soort levende versie van PacMan zijn.

Ons tempo staat nog steeds als een huis, we lopen zeer strak op schema naar de vierenhalf uur toe.
Het zwaarste stuk in Rotterdam vind ik zelf de Hoofdweg, als je naar het 35 kilometer punt moet. Daar eenmaal aangekomen begint het aftellen en loop je bijna in een rechte lijn richting Coolsingel. We vertellen de lopers in onze groep dat het project marathon er bijna op zit, nu kan het niet meer stuk. Nog een paar kilometer doorbijten en dan wacht het mooie moment van kippenvel op de Coolsingel. Het valt ons op dat we tot het einde toe een behoorlijk grote groep overhouden, wel zo leuk want zo heb je tenminste het idee dat je het ergens voor doet en de mensen net dat beetje extra steun kan geven om de marathon uit te lopen. We houden 30 seconden over op een 4 ½ uur tijd en vlak over de finish is iedereen toch wel blij dat het erop zit. Grote vermoeidheid vermengd met grote vreugde, een mooie combinatie is dat altijd.

Tijdens de marathon besprak ik met Gerry wat nou mooier is, een natuurmarathon zoals Diever of zo’n massaal evenement als Rotterdam. We kwamen tot de conclusie dat het allebei zijn charmes heeft en als je het een beetje afwisselt kun je aan beide een hoop plezier beleven.
Ik vond het in ieder geval een fantastische dag en heb Rotterdam eens op een heel andere manier beleefd.

Jan v/d Erve
05-04-04
http://www.ultralopen.cjb.net
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]