Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 24 jul 2004: Bobbahn-marathon in Altenberg op 22 juli
* 21 jul 2004: Drie Limburgers in die Null
* 11 jul 2004: Een laaglander in de Alpen
* 5 jul 2004: De Ronde van Amsterdam, een loop waar tijd niet belangrijk is
* 1 jul 2004: Alsnog Pieter-ROG-pad
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2004
 
Bobbahn-Marathon 22-07-2004 Altenberg (GER)

Daar ik lid ben van de 100 Marathon Club Deutschland kreeg ik een uitnodiging om de 1. Bobbahn-marathon van de wereld te lopen in Altenberg.
Aangezien dat ik toch al vele aparte marathons gelopen heb met o.a. Zoutmijn, Mergelgrot en Elbetunnel etc. leek me dit een leuke uitdaging.
De datum was verrassend op een Donderdag 22 Juli om 12:00 ter ere van de verjaardag van organisator Thomas Schiebel die op deze dag 50 jaar werd.
Even op de kaart gekeken lag Altenberg aan de drukke verkeersader B-170 Dresden-Praag en was het toch eventjes 707 km vanuit Stein. Daar ik weinig tijd had besloot ik de klus op een dag te klaren.

Mijn vriend Frans v/d Honing met vrouw Sophie had ik overgehaald om mee te reizen naar het voormalige Oost-Duitsland. We vertrokken om 02:30. De eerste 400 km heb ik zelf gereden daarna reed Frans de resterende route. De eerste 200 km waren droog maar toen achtervolgde ons het noodweer waardoor we niet hard konden doorrijden met als gevolg veel aquaplaning en in de buurt van Altenberg op 823m hoogte gelegen, veel overstromingen van plaatselijke beekjes met als gevolg veel vertraging door modderstromen die zich een weg baande over plaatselijke wegen.

Gelukkig kwamen we toch nog een half uur voor aanvang aan bij de Renschlitten – und Bobbahn te Altenberg.
De auto geparkeerd boven aan de Bobbahn waar reeds al meerdere lopers uit Tsjechië en Duitsland aanwezig waren, startnummer afgehaald dit was een tenue/singlet die de bobbaan boys ook aan hebben wanneer ze met een snelheid van 130 km p/uur de 1413 meter lange baan omlaag dalen.
We kregen een Chip mee aan de pols die men gebruikt bij orienteringslopen, deze moet men bij elke doorkomst in een chiphouder duwen(=wachten totdat hij piept). De start werd een half uur verlaat daar het noodweer momenteel boven de bobbaan bleef hangen met het nodige gedonder en geflits.

Het startschot werd gelost en en de 17 deelnemers gingen van start, wel moest men eerst allemaal de chip in de chiphouder duwen zodat iedereen werd geregistreerd.
We moesten 6 rondes lopen van 7 km 032 meter met 3 checkpoints, met een totale hoogte verschil van ca. 1400 meter, de eerste km ging goed bergaf langs de bobbaan vandaar werd men door het bos geleid over onverharde paden door de mooie natuur aan de Tsjechische/Duitse grens.
De volgende 2 km gingen wederom goed bergop, de km punten waren voorzien van markeringsborden, bij het eerste checkpoint bij km 3 kon je verzorging krijgen.
Vandaar uit gingen wederom 2 km extreem bergaf te vergelijken met de Dead-Sea marathon .
Bij km punt 5 begon de stijging richting Bobbaan, bij het begin van de 1413 meter lange bobbaan waar ook het WK 99 werd gehouden moest men wederom de chip in de houder duwen voor de registratie
.
Het regende nog af en toe waardoor de bobbaan om sommige stukken toch nog plaatselijk glad werd, men moest via 10 rechtse bochten en 7 linkse bochten de weg vervolgen op de zeer steile stukken, ik dacht toen weer aan 3 weken terug bij de Graubunden marathon met een soortgelijk stijgingpercentage.

De zon begon te schijnen op de de witte bobbaan waardoor men hetzelfde effect krijgt dan waarneer men in sneeuw loopt, een zonnebril was geen overbodige luxe i.v.m. terugkaatsing van het zonlicht.
Nadat we de bobbaan wederom overbrugd hadden met een hoogteverschil van 122 meter, kregen de meeste lopers last van buikloop door de temperatuursverschillen en de extreme stijgings-percentages.
Naarmate de wedstrijd vorderde werd de Bobbaan zeer zwaar.

Ik finish toch nog in 4.12.45 als zevende met helaas een grote terugval in de 2e helft, de winnaar Rene Strosny die uit het nabijgelegen Bautzen kwam had er niet zo een probleem mee hij deed er maar 3:19:49 over.
Na het bereiken van de finish kreeg iedereen een medaille met bobslee logo en een zak met Altenberger kruidenlikeur en een zakje zwartbrood van de plaatselijke bakker.
Daarna gedoucht en direct terug gereden naar Stein waar we weer om 01:30 arriveerden.
Het was toch nog een mooie dag met 1414 km gereden in de auto in 23 uur inclusief een aparte marathon gelopen aan de Tsjechische/Duitse grens.

De uitslag

1. Rene Strosny Bautzen 3:19:49
2. Andre Dreilich Leipzig 3:46:15
3. Felix Kainz Berlin 3:50:38
4. Steven Koch Erfurt 3:52:24
5. Jürgen Teichert Nürnberg 4.00:28
6. Vaclaw Krejsa Prag (CS) 4:09:39
7. Han Frenken Stein (NL) 4:12:45
8. Hans-Joachim Meyer Hamburg 4:13:18
8. Olaf Schmalfuß Nürnberg 4:16:09
10. Rene Wallesch Geesthacht 4:16:36
11. Ekkehard Steuck Taubenheim 4:25:39
12. Frank Berka Hamburg 4:28:01
13. Klaus Neumann Stuttgart 4:35:56
14. Thomas Schiebel Dresden 5:04:41
15. Alfred Waßmer Wetzlar 5:13:38
16. Werner Frech Lahnau 5:13:41
17. Günter Antoni Buxtehude 5:18:18

Han Frenken 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
St. Georgmarienhutte, 18-07-2004. Mijn 6-de Null. Een trialloop over 50 km door het Teutoburger Wald, samen met Jo Pfeifer en Willem Mütze. Ik ( Henk Sipers) werd om 02.00 uur opgepikt door Willem waarna we Jo ophaalden. Het is een rit van dik 3 uur rijden en de start volgt om 06.00 uur. Het weer was prima, geen zon maar nevel en modder door de regenbuien van afgelopen nacht.

We liepen samen. Het tempo was niet al te hoog maar dat is in deze loop ook gevaarlijk daar de moeilijke stukken pas na 25 km beginnen. Willem had een vervelende blessure en na 24 km liepen Jo en ik verder zonder hem. Het kostte me op een kleine inzinking na ( 30 km) weinig moeite maar we hadden bewust een niet te hoog tempo. Het zou een veredelde training zijn en meer niet. De verzorgingsposten lagen ongeveer 10 km uit elkaar. Ik liep dus met bidonhouder en dronk veel, hetgeen weer resulteerde in 4 plaspauzes. In de bossen was het lekker koel en ons pad werd gekruist door een hert. Een geweldig gezicht zo'n dier te zien wegflitsen.

De zware stukken op het laatst werden nog moeilijker door de modder en waterpoelen waar je het best maar recht doorheen kon lopen. Jo liep er omheen met als gevolg een flinke uitglijder en hij kwam midden in de brandnetels terecht. Zijn aandacht voor de gevolgen hiervan werd afgeleid door het omhoog lopende parcours, nog steeds door de modder. Ik had mijn New Balance trial-schoenen aan en dat scheelde een stuk, ik had toch nog grip op de ondergrond en mijn sokken bleven redelijk droog. Bij Jo was dit niet en dat besefte hij zich maar al te goed.

De moeilijke en steile stukken werden gewandeld daar je er ontzettend veel energie door verliest als je dat rent en het levert maar weinig op. Ondanks de rustige start haalden we op het laatst nog veel deelnemers in die te hard gestart waren. Enkele kilometers voor het eind had Jo het iets moeilijker en liep ik alleen tot aan de finish, tijd 5 u 20 min. Jo was toch maar 2 minuten achter mij. Willem kwam een hele tijd achter ons binnen en was diep moeten gaan door de zwaarte van het parcours en zijn blessure, die was er natuurlijk niet beter op geworden.

Deze wedstrijd is te vergelijken met de trials in België en mensen die deze wedstrijden kennen, weten ook wat de tijden betekenen. Marathonlopers kijken alleen maar naar tijden maar wij weten wat het parcours met je kan doen.
Aangezien er altijd maar weinig wedstrijden zijn in de maand juli is de Null altijd zeer welkom. De wedstrijd wordt tweemaal per jaar gehouden. In december met de start om 08.00 uur en in de zomer in juli om 06.00 uur.

tot ziens
Henk Sipers sifra@home.nl

http://members.home.nl/ultrasport/index.htm
http://www.zandmarathon.tk
http://www.zandmarathon-dogon.tk 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Het is alweer een week geleden dat wij zijn teruggekeerd op de laagvlaktes van Europa, maar de Alpen blijven als indrukwekkend landschap nog vers in het geheugen. Op een of andere manier moest ik zo nodig twee bergmarathons in een week plannen, maar het resultaat mocht er wezen. De marathon van Graubünden kwam net een dag te vroeg dus heb ik voor de Mont Blanc Marathon gekozen met een week later de Zermatt Marathon. Gewaagd, want een voorbereiding op het lopen in de bergen was er niet bij of het moet die marathon van La Roche in de Ardennen zijn. Een prachtige marathon maar het leidt niet tot gewenning van de longen aan een andere zuurstofdruk.
Op zaterdag 26 juni zijn we toch met goede hoop naar Genève in Zwitserland gereden waar we gebruik konden maken van een appartementje van een neef van mijn vrouw. De volgende dag om vier uur op om na een uurtje rijden in Chamonix, gelegen in de Franse Alpen terecht te komen. De top van de Mont Blanc lag er indrukwekkend bij in de opkomende zon. Voor de rest nog alles rustig in dit vakantieplaatsje. Ik had wat informatie gekregen van Wim van Amerongen over het parcours en gelijk te horen gekregen dat het bepaald geen peulschil zou worden. Hij heeft gelijk gekregen en voor ik een beschrijving weergeef van mijn eigen ervaringen nog even het volgende. Er zijn drie beklimmingen met 2240 meter omhoog en 1190 meter omlaag. De start is op 1035 meter en de finish op 2070 meter. Zo, dat is dat.
En daar sta je dan op een kerkpleintje, niets vermoedend en dat is maar goed ook. Eigenlijk is het een marathontrail en anderhalve kilometer na de start zijn we al buiten de bebouwing en lopen we op een veldweg die al vrij vlot over gaat in een bospad. Het pad slingert zich op en neer door een naaldbos. De zachte gedeeltes van het pad lopen heerlijk en doen de weerstand van het parcours verminderen. Zo nu en dan komen we door een dorpje met een klein beetje asfalt. Er is weinig publiek op dit tijdstip. Mijn Franse medelopers die elkaar kennen zijn nog steeds nadrukkelijk aanwezig met hun conversatie. Voor de rest heerst er rust. De verzorging onderweg is goed en ik maak er veel gebruik van. Veel lopers lopen trouwens met een camelbag op de rug. Moet ik ook maar eens proberen. We klimmen in etappes naar de Col des Montets op ongeveer 15 kilometer. De ondergrond wisselt zich af: brede paden, smalle
paden, zachte ondergrond, harde ondergrond, stenen, boomwortels. Na de col een afdaling naar het riviertje de Larve in de Val de Chamonix. Een schitterende omgeving met nog ongerepte natuur. Bermen met een bont scala aan planten en bloemen. Velden met wilde Lupines. Je komt ogen te kort. En dan moet er ook nog gelopen worden. De afdaling gaat me goed af. Na 19 kilometer gaat het weer omhoog. Het pad baant zich zigzaggend in een bos omhoog. Als er even gelopen kan worden gebeurt dat ook. De te steile passages gaan op techniek wandelend omhoog, rekening houdend met de bochten. Niet te krap, niet te ruim. Het begint warm te worden. De conversatie bij de Fransen heeft plaats moeten maken voor aktieve innerlijke beschouwing. Dat is begrijpelijk bij deze inspanning. Heerlijk rustig. Ze kunnen trouwens zeer vriendelijk en kameraadschappelijk zijn. De kontakten onderweg zijn aangenaam.
Voorbij de boomgrens waait het wat en de temperatuur is weldadig. We bereiken de top van de Col des Posettes op bijna 2000 meter en dat is op 25 kilometer. Op deze hoogte ligt er nog de nodige sneeuw, maar de paden zijn grotendeels droog. Met een mede loper sta ik tegen een auto van de organisatie de kuiten wat op te rekken. Een vrijwilliger ziet hem al denkbeeldig de diepte in gaan. Ik kan er de humor wel van in zien. We dalen in etappes af. Ik ben te voorzichtig en wordt geheid door de nodige mensen voorbij gelopen. Ik ben altijd bang voor kramp in mijn hamstrings. Beneden in het dal stuiten we op een asfaltweg die het parcours naar de volgende klim moet overbruggen. Het is hier even uitkijken voor het verkeer. We passeren het dorpje Montroc en duiken het bos weer in op een smal steil pad gevold door een korte afdaling en dan gaan we weer klimmen en wat voor een klim! Een prachtig bos, daar niet van.
Vol met wilde Rhododendrons. Het is warm en het pad lastig. Korte stukken, bezaaid met rotsen en boomwortels. Zigzaggend omhoog. Ik ben uit mijn ritme en maak me zorgen. Ik zoek wat verfrissing bij een bergbeek om mij vervolgens weer over de dip heen te zetten. Ik heb geen idee hoe lang ik er vandaag over mag doen. Is ook niet belangrijk. Gewoon doorlopen. Bijna boven, even buiten het bos, zie ik een lang lint met zwoegende lopers voor mij. Als men denkt dat men er dan al is, ja dan heeft men toch wel een probleem. Er zijn dan nog 5 kilometer te gaan met nog 200 meter hoogteverschil. Ga er maar aan staan. Even lijkt het pad redelijk goed te belopen, maar al spoedig wordt er weer flink geharkt. Scherpe stenen, rotsblokken, klauteren omhoog, klauteren omlaag, wandelaars ontwijken. De laatste paar kilometers lijken redelijk, maar met steile passages waar gewandeld moet worden. De finish is in zicht en ik zie mijn vrouw. Hartverwarmend!Gelukkig zijn de laatste 100 meter goed te lopen en ik finish in 6. 43!! Ik geniet van het rusten hier op Planpraz, alwaar de streep is getrokken. De Mont Blanc ligt er prachtig in het zicht bij. Als we enige tijd later met het gondeltje weer afdalen naar Chamonix in het dal moeten de laatsten nog binnen komen en zijn er al 8 uur verstreken. In Chamonix op een terras nog wat bijpraten met Simon Blok. Heerlijk dat glas cola. Een aanrader deze marathon, zeker voor de liefhebbers van het betere afzien. De winnaar had 3. 44 en dat zegt eigenlijk wel genoeg. Een beetje voorbereiding is wel op zijn plaats en dat geldt zeker voor mij zelf!

Ja, en dan die andere, in de Zwitserse Alpen, die moest ik dan ook nog lopen. Doorreizen naar Zwitserland en neerstijken in het bergdorpje Visperterminen, aan het begin van het dal naar Zermatt. Een aantal lange bergwandelingen gemaakt, rond getourd met de auto over een aantal bergpassen en veel mooie natuur gezien. Wie in de gelegenheid komt, moet eens de Aletsch
Gletsjer en het Aletsch Wald gaan bekijken. Waanzinnig mooi!!
Door al deze aktiviteiten wat minder uitgerust voor de marathon, maar dat doet er dan ook niet toe. Men krijgt er zoveel voor terug als u begrijpt wat ik bedoel.

Het is zaterdag 3 juli en de deelnemers aan de Zermatt Marathon verzamelen zich aan de rand van St, Niklaus alwaar de start zal plaatsvinden op 1085 meter hoogte. De stemming is ontspannen, het weer zonnig en helder. Na de start lopen we in het Mattertal richting Zermatt, door dorpjes als Herbriggen, Randa, Täsch, met het riviertje de Vispa als gezelschap, over deels veldwegen en toch nog opmerkelijk veel asfalt. Meer dan in de informatie staat aangegeven. Gevoelsmatig loop ik liever over landwegen al zijn deze soms hard en onregelmatig. Alhoewel er af en toe een stuk gedaald moet worden loopt het parcours toch voornamelijk omhoog. Er is onderweg weinig publiek, maar dat is eigenlijk wel zo prettig.
Zo af en toe staat een loper stil om met een kleine camera een foto te maken. Het gaat er allemaal relaxed aan toe. Heerlijk lopen zo. De verzorging is ook prima dus wat hebben we te klagen. In de buurt van Zermatt komen we op een smal bergpad te lopen boven het spoorlijntje van de Matterhorn Glacier Express. Het vergt enige concentratie, maar verder alles goed.
Bij Zermatt een lastig stukje afdaling naar het dorp en voor dat een mens het in de gaten heeft is hij alweer halverwege zijn tocht. We maken een tour door het dorp en hebben een prachtig uitzicht op de Matterhorn, de solitaire gigant van deze omgeving die ieder mens tot de verbeelding spreekt. We lopen als ik het goed heb op 1604 meter hoogte in dit dorp vol met hotels, chalets en winkels. We zijn het dorp nog niet uit of we krijgen een serieuze beproeving voor de kiezen. Een klim met 600 meter hoogteverschil in 7 kilometer op een redelijk breed pad met een redelijk gelijke ondergrond in een warm naalbos. Dat wordt weer technisch wandelen. Halverwege de klim merk ik dat ik vandaag niet de beste bergbenen heb, maar ik weet nog wel ritme te behouden. Op 32 kilometer bij bergstation Eisfluh een klein stukje redelijk vlak. Ik probeer wat vaart te maken, maar merk dat de kracht langzaam uit de benen weg aan het vloeien is en besluit om de tijd de tijd te laten en rustig verder te lopen met oog voor de weer zeer fraaie omgeving. Bij een verzorgingspost krijg ik een paar bekertjes water aangereikt. Ik stort ze beiden tegelijk over mijn hoofd. In behoorlijk Duits wordt mij gevraagd of ik ook nog iets te drinken wil hebben. Humor hebben ze wel die Zwitsers. Dan worden we weer geacht omhoog te klimmen, buiten het bos nu. Hoi, lekker steil hier. We klimmen tot ongeveer 2400 meter om vervolgens weer scherp te dalen. Ho, ho mijn linker hamstring speelt wat op. Gelukkig is die afdaling niet lang. We lopen nu in het droge verlengde van de Findelgletscher. Bos in, bos uit. Ik heb weer een stuk gelopen. Er is nog hoop. Een aantal fotografen vragen of ik voor hun wat wil lopen voor hun foto en of ik ook nog eens wil lachen. Nou, ze vragen wel veel, maar ik doe mijn best. Ik kom een groep Japanse wandelaars tegen. Goh, wat zijn die mensen enthousiast zeg en dat op deze hoogte. Nog twee kilometer te gaan. Nog wat peptalk van een EHBO-post en het moet lukken. Een steil stuk langs de overdekte Gornergrat Bahn volgt. Ik pols mijn horloge eens. Ik kan hem nog binnen de 6 uur houden. Staat wel aardig. Nog 1 kilometer en als men nou denkt dat ze het je makkelijk maken, vergeet het maar. Ik kan de finish ruiken, maar ze laten me nog even ploeteren. De laatste 200 meter kan ik in een afdaling wat vaart maken en finish bij bergstation Riffelberg op 2582 meter in 5. 57. En wie staat daar, jawel mijn vrouw.

Samenvattend wil ik nog kwijt dat het hier ging om twee goed georganiseerde marathons die nog niet de populariteit van de Jungfrau Marathon hebben en dat heeft ook zijn voordelen. Om met z'n allen in een treintje op de morenenrand van de Eigergletscher omhoog te klauteren geeft enige problemen. Een mooie marathon, maar die vier duizend deelnemers die er tegenwoordig lopen, lijken mij teveel voor een dergelijk parcours. Bij de Mont Blanc Marathon stonden ruim 500 mensen aan de start. Bij de Zermatt Marathon meer dan 600. Bij deze laatste had trouwens de organisatie de finish met 400 meter verlaagd, om veiligheidsredenen zegt men. Dit tot vreugde van de organisatie van de Graubünden Marathon die nou hoger finishen.

De verzorging van beide marathons heb ik als uitstekend ervaren. Er was o. a. water, cola, sportdrank, thee, fruit, suiker, koek, mueslireep te krijgen. En uiteraard ook sponzen, alhoewel deze laatsten er niet zijn om gegeten te worden. In de informatie stond behoorlijk goed aan gegeven wat waar te krijgen viel. Er waren voldoende vrijwilligers om het parcours in de gaten te houden en wat wel heel prettig was, bij de finish van de Zermatt Marathon hadden ze warme douches. Dit was het dan. Probeer ook eens een bergmarathon, al was het alleen maar voor de indrukwekkende natuur. Ik kom jullie nog wel eens ergens lopend tegen.

Groeten van Herman Euverman. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Willem Mütze, medeorganisator van deze eerste editie, liet me in de wintermaanden al weten dat er een ultraloop, de Ronde van Amsterdam, op het programma stond. Niet lang daarna werden we hierover op Internet geïnformeerd. Een wandelevenement dat voor de eerste keer werd opengesteld voor ultralopers. Het heeft wel iets om deel te nemen aan een evenement dat voor de eerste keer georganiseerd wordt. Van de andere kant mis je de spannende en soms ook koddige verhalen van eerdere deelnemers. Je leest de aankondiging verder en ziet tot je verbazing dat de ronde van Amsterdam geen gewone ultraloop is, maar een natuurloop zoals o.a. de Westerwaldlauf en de Null.

Amsterdam? Natuurloop? Ik knipperde met mijn ogen, alsof ik er een waas van onbegrip uit moest verwijderen. Willem de Zuid-Limburger, die veel natuurlopen op zijn naam heeft staan zal toch geen black-out gehad hebben, dacht ik. Al lezende kwam ik erachter dat er een drietal veerponten en een ophaalbrug op het parcours zaten, die voor vertraging kunnen zorgen en dat iedereen zich aan de geldende verkeersregels moet houden. Dat doet je niet denken aan de natuur zul je zeggen, maar ik veronderstelde dat de omgeving van Amsterdam beslist de moeite waard moet zijn. Theo Cloosterman, Regina en ik rijden meestal samen en besloten deze keer de eer te beurt te laten vallen aan Amsterdam(Kortrijk-Brugge, hetzelfde weekend), het kon vreselijk mooi zijn.

Prestatielopers zullen zo’n parcours verafschuwen. Mijn eerzucht is niet meer zo groot dat ik steeds een goede tijd wil klokken. Trouwens de kracht en de uithouding laten het de laatste tijd wel eens afweten. De wilskracht is wel in grote mate aanwezig, maar het lichaam wil niet altijd wat ik wil. Het is dan een kwestie van relativeren, het noodlot accepteren en glorieus verder gaan in een andere versnelling met een andere doelstelling.

Ruim 50 wandelaars waren al om 7 uur vertrokken. Wij de 15 ultralopers, volgden om 9 uur. Bij de briefing vertelde organisator Alex Wijsman dat hij, vanwege het experiment, hoopte op een goede samenwerking tussen wandelaars en ultralopers. Vanwege wegwerkzaamheden was het parcours verlengd naar 61,245 km. Kleine witte LAT-pijltjes wijzen de weg en iedereen krijgt een uitgebreide routebeschrijving mee, dat 4 A4jes beslaat, waar bij ieder pijltje de tussen- en totaal afstand vermeld staat(ik heb mijn leesbril niet bij me, maar hoop geen hulp nodig te hebben). Zomer in Nederland wil nog niet zeggen dat je in singlet kunt sporten. Niet alleen vanwege de hevige regenbuien in de morgen besluit ik een jasje aan te trekken, maar ook de temperatuur is voor mij onder de maat.

‘Het zijn verdomd kleine pijltjes’, hoor ik al na een paar honderd meter zeggen. Diverse deelnemers lopen fout. Na ongeveer 2 km moeten we de trappen op, over het perron van het Station Diemen, dan over een loopbrug en de trap af. Han, Henry, Willy en Prisca zien de aanwijzingen niet en wij brullen ze terug de trap op. Het is echter met Theo en Regina al eerder misgegaan. Ze lopen al bij de eerste beste afslag de aanwijzing mis. In het eerste uur overbruggen ze slechts 1295 meter van het parcours. De 10 km gaan in 2u19. Theo, die 2 weken geleden op het zware Pieter Rog Pad een achillespees blessure heeft opgelopen, besluit te stoppen en terug te wandelen. Regina gaat verder, maar loopt nog 9 keer fout. De goed gevulde verzorgingsposten zijn intussen verwijderd, dus kan de dorst niet gelest worden. Ze besluit na ongeveer 30/35 km de trein terug te nemen. De martelende onzekerheid is nu verdwenen.

Hoezo, heeft de organisatie voor een perfecte routeplanning gezorgd? Zoveel moeite, zoveel tijd besteed en dan uiteindelijk komen er al 2 deelnemers de eerste vijf minuten in de problemen! De objectieve buitenstaander(niet deelnemer) zal zeggen: goeiegod, mij zien ze daar nooit. Toch hebben Theo en Regina ontzettend gelachen om hetgeen hun overkomen is. ‘Je kunt niet altijd mazzel hebben’, zegt de sportieve Theo.

Hoe vergaat het de overige deelnemers? De eerste 15/20 km loop ik samen met Hans Thijssen en de Zuid-Afrikaan Hugo Jacobus. Dat gaat lekker, met drieën mis je niet gauw de pijltjes of je moet in een gesprek of dromenland gewikkeld zijn. Bij een verzorgingspost sluiten Hans en ik aan bij het groepje Hans Buis, Simon, debuterende Anneliek(tot op heden verste afstand marathon), Cor en Bram. Simon en Bram zijn in Amsterdam bekend, maar zeggen nu op plekjes te komen waar ze nog nooit geweest zijn. Allerlei wetenswaardigheden(afwerkplek wethouder Amsterdam en nog veel meer) komen we te weten. Na de verzorging op het 30 km punt is het nog ruim 3,5 km naar de veerpont(vaart 3 keer keer per uur 00, 20, 40)over het Noordzee kanaal. Er resteren nog 19 minuten. In de grootste versnelling kunnen we meteen de overtocht maken, waar Henk Harrenberg al 10 minuten heeft moeten wachten. Ons groepje dunt uit. Vanaf de 40 km, als we in het recreatiegebied ’t Twiske komen wordt het echt mooi, er is toch veel natuur te bekennen in de Amsterdamse regio. Bram, Simon, Henk zijn over. Bij de veerpont over het NH Kanaal staat een verzorgingspost. Ik vraag cola en water. ‘U behoort niet tot onze groep, die met die rode kleding aan een eindje verder wel’. ‘Ik heb dorst’, probeer ik, maar de man negeert me.

We passeren steeds meer wandelaars. Sport verbroedert, zegt men. Dat is ook zo. Iedereen groet vriendelijk of uit een aanmoediging of oppepper. Een enkeling probeert even mee te lopen en een praatje te maken. Deze taferelen moeten deelnemers aan beide sportevenementen tot diepe tevredenheid stemmen. Bij de 56/57 km moeten we weer een trap op, brug over, trap af. Ik ben nogal traag in trappen klimmen, met als gevolg dat Simon en Bram een stuk voor me uit lopen. Henk is achter gebleven. Ik moet voor de spoorbomen wachten, maar lever slechts 2 minuten op het koppel in. Ondanks dat de tijd minder belangrijk is, ben ik mede zeer tevreden met een zesde plaats in 6.58.50. Het meemaken van deze unieke ultraloop is echter de grootste uitdaging.

In de kantine zie je niets dan glunderende gezichten. Ook de latere binnenkomers hebben niets dan lof over het parcours, slechts een enkeling is fout gelopen. Voor de liefhebber is het een echte uitdaging. Risicomijdende wedstrijden, zoals rondjes lopen, zijn er voldoende. Degenen die dit dodelijk saai vinden en eens wat anders willen, moeten de Ronde van Amsterdam gelopen hebben.

Het is bewonderenswaardig dat Willem en Alex ons Amsterdam hebben laten zien, op een manier die wij zelf nooit voor elkaar zouden hebben gekregen. Dit initiatief verdient zeker een vervolg.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]