Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* November
* Oktober
* September
* 14 sep 2004: We hebben het gehaald!
* 12 sep 2004: Philip Verdonck met PB in Mergelland Marathon
* 2 sep 2004: Overleven op Voorne!
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2004
 
Aan de hand van ons resultaat in Voorne hadden Jan en ik de doelstellingen voor het WK in Winschoten gesteld. Voorne ging niet super vlot al was het een degelijk resultaat.

Ondanks alle voorzorgsmaatregelen kreeg ik op de koop toe de verkoudheid met bijhorende keelontsteking van mijn vrouw. Dit was 2 dagen voor de start. De medische wereld werd er bij betrokken, zodat starten een zekerheid werd.
De doelstellingen werden dus bijgesteld, vooral wat de eindtijd betrof.
We zouden gaan voor 6h40 a 6h45, nu spraken we af om de tijd van Torhout (6h53’21”) zo dicht mogelijk te benaderen.
Een plaats tussen de eerste 15 en als het effe kon moest binnen de eerste 10 eindigen ook mogelijk zijn. Eerste Belg worden was de derde en laatste doelstelling.

Vrijdag 10 september: aan mijn directie had ik gevraagd of ik stipt om 15h30’ uit de school mocht vertrekken.
Mijn vrouw stond met draaiende motor (van de auto weliswaar) aan de schoolpoort te wachten, alles was ingeladen, de kinderen waren al naar oma gebracht. We konden naar Winschoten. ’s Middags had ik in school mijn zelfgemaakte pasta gegeten, dus onderweg in de auto werden het broodjes. Het zou anders te laat worden om nog te eten bij ons gastgezin. Ondanks alle files in Belgie en Nederland komen we goed op tijd aan bij ons sympathiek gastgezin. Thea en Henri, de vrienden waar ik vorig jaar ook gelogeerd had. Buiten Dirk waren alle andere Belgen al in Winschoten. Op tijd onder de lakens en snel ogen dicht.

Zaterdag 11 september: Bij ons gastgezin is het een drukte van jewelste. Er logeren ook nog andere Belgen. Met z’n allen prepareren we onze dranken. Het is een aanvoer van flesjes en een geknoei met poeder en water. Thea onze gastvrouw geniet met volle teugen van deze drukte.

Samenkomst in de sporthal. Even ruilen en nakijken van de kledij. Proberen onze drank op de juiste plaats te krijgen, wat moeilijker blijkt dan verwacht. Ook hier speelt Thea weer een cruciale rol. Ze is nog zenuwachtiger dan wij, maar ze flikt het ’em maar.
Rond 11 uur briefing. Alle atleten en begeleiders waren er, behalve ons “Polleke”. Hij was zich mentaal aan’t voorbereiden, vertelde hij later al lachend. Ik dacht dat hij dat niet moest doen, maar het blijkt dus ook maar een mens te zijn.
Bondcoach Ivan De Grieck in zijn gekende rol. Koel, berekend en met weinig woorden. De ploeg telt, de rest niet. Aankomen is de boodschap. Opdracht begrepen, aan het werk nu.

De wedstrijd: veel volk, zenuwachtig getrippel. Ik sta naast Polleke. Voor me staan Mexicanen en ik vraag me “bij God” af hoe die aan een selectie zijn geraakt. Één van de vrouwen is zo rond als ze groot is en loopt op een soort basketters waarvan de tippen zijn uitgesneden. En wij ons maar professioneel proberen voor te bereiden in de hoop dat de bond misschien een beetje interesse en wat luttele centen vrijmaakt om ons in Japan te krijgen. Later wandelen de Mexicaanse vrouwen samen keuvelend alsof ze lekker aan’t shoppen zijn. Wraakroepend!
Ik start absoluut niet vooraan en bol ergens in een groep. 35e roept iemand na de eerste 10km. Het gaat goed. 3h12’ halfweg. Ik blijk op te schuiven naar de 5e plaats. Vooraan in de wedstrijd zijn ze elkaar aan het afmaken, ik passeer de lijken.
Het is warmer dan verwacht, maar er staat ook meer wind dan we dachten. Zeker de bevoorrading aan het 5km punt is heel zwaar. Het gaat er zacht omhoog en de wind staat er pal op kop. Daar sneuvelen er veel. De mensen die zijn meegekomen met onze atleten leveren fantastisch werk bij de bevoorrading. Het is enorm goed dat je erop kan rekenen, ze doen dit met veel gevoel voor professionalisme. Ik hang bij en voor een groepje atleten. Jan roept dat ik me moet inhouden. Hij begint namen te noemen gelinkt aan prestaties. Het blijken voormalig Europese en andere kampioenen te zijn, atleten die 2e waren in de Comrades,…..mensen van rond en onder de 6h30’ Ik ken er geen enkele van.
De tweede helft wil ik bewust wat rustiger doen, maar het bewuste heeft plaats gevonden voor het noodzakelijke. Rond 70km begint het verval op te lopen. Alweer die bloedblaar op diezelfde teen. In Torhout na 60km, nu na 71km. Andermaal kleurt mijn schoen rood. Exact hetzelfde pijnlijke gevoel, even manken dan weer aanzetten. Het wordt routine.
Toch heb ik een beter gevoel dan in Torhout. Ik kan de pijn onder controle houden en ze beperkt zich tot de bovenbenen en die stomme…….teen.
Vanaf 80 wordt het heel zwaar. Ik val naar de 8e plaats. 90km, ik ga dood. Ik probeer gecontroleerd te lopen. Mijn verstand is het enigste dat nog goed functioneert. Op 95 valt dat ook weg. Ik zwalp, zie vlekken, voel bloed wegtrekken en krijg kuitkrampen. Alweer passeren er atleten. Ik sta even stil, rek wat. Hier verlies ik al de tijd die ik nodig had voor een persoonlijk record, maar op dat moment kon me dat geen pleuris meer schelen. “Aankomen is het belangrijkste” hoor ik de woorden van Ivan door mijn hoofd gonzen. Dat lukt me. Zoals steeds moet ik een half uurtje op de ziekenboeg doorbrengen al liggend. Ze kijken naar mijn teen en ik krijg de beste zorgen toegediend. Ook nieuw is dat ik niet moet overgeven. Ik wordt stilaan een echte ultraloper. Tweemaal onder de 7 uur in 3 maanden (6h53’21”- 6h53’59”) is iets wat weinigen konden voorspellen. Ivan Hostens en Rik Goethals (ik heb je record nog steeds niet, maar dat komt nog wel) zeiden dat ze het nooit konden op één seizoen.

Het is voorbij nu. Rust volgt na een zwaar maar succesvol ultrajaar. Ik wil daarom zeker mijn coach Jan Vandendriessche bedanken. Ik weet van mezelf dat ik geen makkelijk te begeleiden atleet ben, vooral door mijn soms wankele gezondheid.
Ook mentaal heb ik het soms moeilijk.

Op naar Japan nu: Heren van de bond, misschien kunnen de professionele atleten wat betreft karakter een voorbeeld nemen aan de amateurs. Ik ben niet naar het WK gegaan om me te amuseren, maar om te presteren. Ondanks een full-time job en een gezin met 3 kinderen. Dus kom op met de centen zodat ik beloond word voor die opofferingen en laat me starten in Japan! De Belgen halen de 3e plaats in het landenklassement. De Russen hadden een ploeg van 14 man die allemaal onder de 7 uur konden. 6 daarvan konden er zelfs onder de 6h30’. De Fransen idem dito. Toch waren we er met de Belgen voor.
Toch iets om trots op te zijn niet?

Marc Papanikitas 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Van in het begin trok een Pool , die uiteindelijk 4de zou eindigen alles uiteen en ging aan de haal met een deelnemer van de 25 km.
Ikzelf besloot het kalm aan te doen, aangezien ik het eerder als een training wou opnemen voor het grotere werk binnen minder dan 3 weken, inderdaad mijn 4de deelname aan de Spartathlon in Griekenland.

Twee weken geleden nam ik deel aan de 50km van Gouda maar door ziekte de week voordien werd het na 25km gewoon uitlopen zonder tijd, uiteindelijk 3u59', dus geen supertijd. Gelukkig ging het vandaag beter en ik vestigde mij in een groepje van 5 voor een eventuele 2de plaats , maar dat was op dat ogenblik niet belangrijk, gewoon wat tempo trainen en we zien wel.
Maar op de verscheidene klimmen die we voorgeschoteld kregen moest ik geen enkele moeite doen om te volgen en de kilometers vlogen vooruit.
5km in 17'20, de 10km in 36', de 15km in 57', de 20km in 1u15'', de 25km in 1u33', 30km in 1u52', de 35km in 2u12'.
Op kilometer 38 zag ik dat mijn 2 medelopers het zeer moeilijk hadden op de laatste beklimming en toen zette ik een stapje bij. Een fietser zei me toen dat de solokoploper maar 2 minuten van zijn maximumvoorsprong van 4 minuten voor me uit liep. En inderdaad op de lange rechte stuk naar het centrum zag ik de wagen met de klok en de koploper. Het was felle tegenwind maar ik voelde me sterk genoeg om het te proberen. Iets voor de 40km ( in 2u32' ) passeerde ik de Pool, die probeerde aan te sluiten maar een snedige versnelling belette dat.

Toen ging het bergaf en ondanks steken in de zij wist ik dat een tijd onder de 2u40' er in zat en op dit parcours en met zoveel trainingskilometers in de benen zou ik al zeer tevreden zijn.

Na 2u39'49" finishte ik onder een luid applaus. 2u39'49 is eigenlijk mijn PR op een marathon, eerder heb ik op het cicuit van Zolder tijdens de 50km tussentijden van 2u36' en 2u41' gelopen maar dat zijn slechts tussentijden en niet echt officieel.

Mijn 2 vorige medegezellen werden 2de en 3de en de koploper tot 40km pas 4de.

Philip Verdonck  

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De term “prettig gestoord” is van toepassing voor de 50 van Voorne.
We hadden besloten om nog een testje te doen voor het WK.
Een 50km veertien dagen ervoor leek ons wat, en we hadden de keus tussen Gouda of Voorne.

Inez’ lovende woorden over de wedstrijd van Voorne overhaalden me om samen met haar en all-round ultraloper, wereldreiziger en toffe babbelaar Patrick Kloek (eigenlijk kan ik de zelfde term die ik voor Voorne gebruik ook op hem toepassen) naar ginder te rijden.
Gewapend met een plan, rijdende Inez en babbelende Patrick naar Voorne. Het was een beetje het verhaal van de blinde en de dove die op jacht gingen, maar dan met drie. (Wie welke rol kreeg toebedeeld…….?)
We waren goed op tijd vertrokken en kwamen ondanks verkeerd rijden goed op tijd aan.
Ik kwam oude bekende tegen die nogmaals erg geinteresseerd informeerden naar mijn gezondheidstoestand na mijn parkincident. Bedankt Henk, Vincent, Theo, Jean-Claude, Math,….. en de anderen waarvan ik de namen durf vergeten. (sorry)

Vooraf had ik met de organisatie gemaild om te vragen of ik mijn drank kon afgeven om onderweg klaar te zetten. Dit was onder het terechte voorwendsel dat dit voor het WK erg belangrijk was. Ik kreeg een beleefde njet! Niet mogelijk. Ik bleef koppig en aan de inschrijftafel, waar mijn nummer al klaarlag probeerde ik nog eens. Maar weer ving ik bot.
Ze probeerde me nog een toevallige fietser aan te praten, maar ik wist al dat ik daar niet moest op rekenen. Wie zou er gek genoeg zijn om dit te wagen? Ik drong niet verder aan en stelde mijn hoop op de beloofde cola om de 5km verstrekt door de organisatie. Jawadde! Vergeet het maar. Bekers met water en vanaf 30km iets wat voor een sportdrank moest doorgaan. Toen ik ervan dronk werd er 500m verder de slag van Waterloo in mijn darmstelsel uitgevochten.

Ik heb ongeveer hetzelfde verhaal als Patrick. Na 3km kwam ik gans alleen en was aangewezen op pijltjes op de grond waarvan ik hoopte dat ik de juiste volgde. Er waren momenten dat ik dacht dat er geen wedstrijd was. Dat het een grap was en dat iedereen lekker terug naar huis was en mij lieten lopen. En dan……plots een Nederlandse bosnimf op een fiets die me verteld dat ze mijn begeleidster was. Ik ben 12km verder en loop 16km/h. Ze waarschuwt me en zegt dat ik veel te snel loop. Ze vraagt of ik wel besef over welke afstand het gaat. Ik probeer uit te leggen dat ik best wel weet wat ik doe, maar ze lijkt niet overtuigd.
Na 20km belt ze met de organisatie en vertelt hoe onwaarschijnlijk alles verloopt. Ik vermoed dat ze haar iets meer inlichtingen verschaffen rond mijn persoon want haar houding verandert.
Het verhaal van de bruggen heeft Patrick al voor me gedaan, daar ben ik ook vanaf.
Voor het strand moeten we afscheid nemen. Haar conditie laat niet toe dat ze meerijdt, zegt ze.

“Het strand volledig aflopen en dan kom je aan een weg”. “Daar zie je me terug” zegt ze, “als ik het haal want als jij aan dit tempo blijft lopen……. “
Als ik haar raad had opgevolgd dan liep ik nu waarschijnlijk nog ergens aan de Engelse kust.
Het strand aflopen……..Godv…….waar haal je het in je hoofd? Ik wist dat ik 11km strand moest doen, ik rekende dat dat rond de 40’ moest zijn. Na 40’ ben ik gestopt om het te vragen aan voorbijgangers op het strand. Ik probeerde uit te leggen dat ik een 50km wedstrijd liep en op weg was naar Voorne. Nadat ik het aan de 3e voorbijganger had gevraagd bleek die wat geloof aan mijn verhaal te hechten en stuurde me de juiste richting uit. Iedereen was lekker ingeduffeld want op het strand stond er een frisse wind, ik liep daar rond met een singlet met borstnummer 128 opgespeld, helemaal alleen proberend uit te leggen dat ik een wedstrijd liep.

Terug de weg op en daar was mijn begeleidster weer, ze had het gehaald, ze zag er stralend uit tot ze vroeg “goh, waar bleef je jong”. Oké, verder niet teveel woorden aan verspillen dacht ik. De laatste 9km gingen iets moeilijker dan verwacht, maar dat bleek voor velen onder ons.
Toch aangekomen, parcours-record…… dat weet iedereen al…..Goede douches en nog leuk nagepraat met de fantastische ultravrienden (Han……)

Besluit: Ondanks het kritische verhaal dat ik op een ludieke manier probeer over te brengen vond ik het een fantastische ervaring met een unieke omloop. Ook de organisatie was op de keper beschouwd erg sympathiek. En voor sympathieke organisaties heb ik een boon. Daar kom ik meestal terug. Als ik nog mag na dit verhaal!

Wel uniek in het ultragebeuren. Emile Dierickx wint op dezelfde dag Gouda en Voorne in dezelfde tijd. Winschoten here we come……

Marc Papanikitas
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]