Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
24 jun 2019
24 uur Stadtoldendorf
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 23 feb 2005: 1e marathon de Zagora Marokko
* 22 feb 2005: Sponsorloop Mali, ruiger dan de woestijn
* 21 feb 2005: Verslag van een ochtend trainen voor Texel
* 21 feb 2005: Nieuwe atletiekdiscipline : de ultra-cross
* 21 feb 2005: Beetje bergop is verdomd lastig
* 21 feb 2005: Geen Mali-weer in Noorbeek
* 18 feb 2005: Modderworstelen in Soerendonk
* 16 feb 2005: 50 km van Soerendonk: koud, mooi en snel
* 15 feb 2005: Deze keer geen circuit, wel zwaar weer
* 13 feb 2005: 25% verhard, 75% onverhard!
* 8 feb 2005: Courir pour le plaisir
* 7 feb 2005: La Magnétoise est magnifique
* 3 feb 2005: Een ‘nieuwe’ ultraloper in Apeldoorn
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2005
 
1e marathon de Zagora Marokko - 20-02-05

Organisatie: Mohammed en Lahcen Ahansal (verscheidene keren winnaars van de Marathon du Sable)

Zondag 20-2

06.00 uur opstaan. De imam heeft om 3 en 4 uur lekker lopen lallen in de moskee. Als je beseft dat hij 12 km verderop zit, dan kun je wel nagaan wat een rust er heerst in de Sahara. Een ezel gaat ook nog effen ia'en en de nachtrust was eigenlijk niets. Ik heb mijn gedachten niet bij het slapen.

07.00 uur ontbijten en tas inpakken. Jemig wat is het koud, om het vriespunt. Alles wordt kleiner, hihi, er krimpt wat. 07.30 uur vertrekken we naar Zagora waar de start is. We hebben de beschikking over 2 hotelkamers waar we de bagage kunnen laten liggen. Op naar de start, 09.00 uur is de start gepland maar dit wordt uiteindelijk 09.15 uur. De burgermeester is er namelijk nog niet. Wat worden we bekeken door de Marokkanen. Wit geklede mannen en opgesierde vrouwen dansen en zingen. Marokkaanse folklore in optima forma. Tv en overige pers is ruimschoot aanwezig. De winnares van de marathon du Sable is ook van de partij. Vele jonge plaatselijke lopers durven het avontuur ook aan. Jongens en meisjes van 13 en 14 jaar zijn geen uitzondering. Op sandalen, blote voeten, schoenen met te korte veters. Echt niet super om de marathon op te lopen maar als je niet anders hebt, wat moet je dan?

De eerste start is een valse start. We worden teruggefloten, vraag me niet waarom. Dansers met zwaarden doen een schijngevecht met o.a. Hans Banus. Cameramensen zitten er weer dicht op. En in een flits starten we zonder dat we een sein krijgen. De meeste beginnen als of het lange sprint is. Ik moet er wel om lachen. De eerste 5 km lopen we in Zagora, een grote ronde over asfalt. Jongens met shirtjes met Figo en FC Barcelona lopen met me mee maar hijgen al redelijk. Houden ze dus nooit vol wat later ook zal blijken. De eerste jonge marathonloper die met me meeloopt is een 18 jarige student die zijn eerste marathon loopt. Hij voelt zich vereerd om met een buitenlander te lopen. Zoals nog velen volgen.

Nadat we Zagora achter ons laten, gaan we door plantages en langs palmbomen. In de dorpjes worden we hartelijk bejubeld en ik hoor vaak de volgende woorden: "Bon jour, ca va, merci". De verversingsposten schenken mineraalwater en plaatselijk water. Dus goed opletten, welke je pakt. Daarnaast liggen sinaasappelschijfjes. De temperatuur loopt gedurende de marathon op richting de 25 graden. Prima. M'n nek en m'n hoofd worden al aardig bijgekleurd. Na afloop zijn deze lichaamsdelen rood. Na de plantages lopen we over een veld vol met zwerfstenen. Pijnlijke voeten en tenen zijn het gevolg. Na dwars over het veld gestoken te zijn, gaan we het zand verkennen van de Sahara. Mijn bovenbenen gaan nu heftig werk verzetten. Zand wordt mul waardoor m'n voeten wegzakken. De 1 na de ander haal ik in. Onderweg wordt er met de regelmaat van de klok aan me om water gevraagd. Sorry ze kunnen toch zelf ook wat meenemen maar 1 negroïde Marokkaan kijkt zo dorstig uit zijn ogen waardoor ik vervolgens niet kan weigeren. Het is een kilometer voor een zandduin. Op de duin is een verversingspost. Na heftig geklauter kom ik aan. Vervolgens naar beneden in het mulle zand. Het lijkt wel of mijn schoenen vol zitten met zand. Op 30 km komen we ter hoogte van het tentenkamp waar we 2 dagen hebben doorgebracht. Zoals bij iedere post staat hier ook een politieagent. Inmiddels zijn al enige lopers afgevoerd in een ambulance. De eerste loper met gezondheidsproblemen ligt al na zo'n 24 km aan het infuus. Na 30 km lopen we richting Zagora, de finishplaats. Langs plantages voortbewegend haal ik weer een vrachtje lopers in. "Bon courage" zijn woorden die regelmatig te horen zijn.

En dan komt letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt: de berg! Tot 30 km denk ik dat binnen 4 uur finishen lukt. Na 35 km kom ik door in 3 uur en 15 minuten. Maar de beklimming en de afdaling, tjonge. Wat een haarspeldbochten. Na elke bocht denk je nu ben ik er maar telkens weer een volgende klim. Het schitterende uitzicht op het dorp, de Sahara, andere bergen vergoedt veel maar niet alles. Een vlieg zit me giga te irriteren, op mijn lip, op mijn oorlel, op de pet. K..vlieg, ik mopper wat hardop. Een Marokkaanse loper vraagt wat er is. Niets, ik praat verwijtend naar het nietsvermoedende vliegje. Halverwege de klim ligt een uitgeputte loper tegen de rotswand bij te komen. Tja je doet er wat langer over maar je mag ook langer genieten.

Op de bergtop aangekomen moeten we nog 1,5 km tot aan de finish waarvan 1 km dalen. Voordat ik begin neem ik een sinaasappelschijfje en een beker water en stort me voorzichtig in de supergevaarlijke afdaling. Allemachtig wat een verschrikking, stenen liggen los waardoor je alle kanten opglijdt en het is me een gezigzag om in het dal aan te komen. Marokkanen lopen me nu regelmatig voorbij. Ze zijn hier thuis en hebben waarschijnlijk meer lef. Er heeft zelfs 1 loper blote voeten, onvoorstelbaar. Petje af. Wat achteraf blijkt dat menig jeugdig loper achter op de fiets, bromfiets of in een auto vervoerd worden. Nou ja. Wat ik ook met eigen ogen zie dat ze van afsnijden houden waar mogelijk snijden stukken af. In Zagora aangekomen klapt iedereen luid. Goh wat een enthousiasme en ik voel me vereerd. Maar wat blijkt de eerste Marokkaanse dame loopt een tweetal meters achter me met de nationale vlag om haar schouders. Aan de finish wordt weer gezongen en gedanst door de plaatselijke bevolking. In 4 uur en 34 minuten finish ik bij de eerste Europeanen. Ik ben trouwens niet echt moe.

Na afloop worden we door Mohammed, de winnaar van de marathon du Sable, uitgenodigd bij de ceremoniële afsluiting naast de gouverneur en andere bobo's te komen zitten. Wat me weer opvalt dat hoe hoger je in rang staat en des te groter je politie- of militaire pet is des te gevaarlijker en arroganter ze uit hun ooghoeken kijken. Tijdens de ceremonie mag ik thee meedrinken, nootjes en zoete koekjes mee-eten. Mohammed komt naast me zitten. Hij is moe. Het is de eerste keer dat Mohammed en zijn broer Lahcen Ahansal deze marathon organiseren. Mohammed is een bescheiden hardlooptopper. Ik zeg hem nog dat het eenvoudiger is een marathon te lopen dan een marathon te organiseren. Hij knikt en pakt een koekje. Een supersympathieke man. Na de douche zonder douchekop voel ik me fris. De eerste keer sinds drie dagen onder de douche wordt een verademing. Ik heb nog in het buitenbad proberen te zwemmen maar koud, brrr. Dan maar even zonnen aan de rand van de swimmingpool.

Als herinnering ontvangen we een T-shirt, een mooi bord en als de tweede finisher van de groep een medaille (deze kreeg ik trouwens van Holger, een prachtig gebaar!). Vele Marokkanen kijken me vol bewondering aan met de onderscheiding. Een journalist interviewt me, wat een miniheldenverering. Ik wordt er verlegen van maar geniet er ook wel van.

Henk Harenberg,
de zandloper
 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Jos Vrancken, Henk Sipers en Han Frenken vertrekken 6 maart (’s middags 5 uur, de 6 uur in Stein pikken ze nog even mee), naar het West-Afrikaanse Mali voor een 5-daagse wedstrijd, de trail du pays Dogon over 163 km. De route voert dwars door de woestijn, de verzorging is geheel self-supporting. Omdat Mali het op vier na armste land ter wereld is, staken Jos en Henk de koppen bij elkaar om te zien op welke manier ze konden bijdragen aan een goed doel. Henk had al ervaring opgedaan met zijn vorig jaar gelopen marathon des Sables. Aan een kleine zuivelfabriek, ten behoeve van het vers blijven van de melk, is in Mali een enorm tekort. Ze waren het daarom snel eens dat daar het geld het best besteed zou zijn. Op welke manier kunnen ultralopers het beste geld lospeuteren? Niet door met de collectebus rond te gaan, maar hun eigen hobby doelgroep aan te spreken. Dat hebben ze 19 februari gedaan door middel van een sponsorloop in het Limburgse Noorbeek. Omdat ze totaal geen onkosten wilden maken, werd het zelfs nog een illegale wedstrijd, want een vergunning aanvragen kost geld. Voor de lopers geen bezwaar, die wisten het niet eens vooraf. Het was ook maar goed dat we tevoren niet op de hoogte waren van de hoogteverschillen op het parcours en de weersgesteldheid. Anders had ik alleen maar gesponsord en niet gelopen.

Het begint al als Theo Cloosterman en ik in de buurt van Noorbeek komen. Er ligt een laagje sneeuw en van de heuvels stroomt het water en de gesmolten sneeuw, als waren het riviertje. Bij het voetbalveld is een leuke jeugdsoos als kantine, secretariaat en kleedruimte ingericht. Op tv beelden kunnen we de verrichtingen van eerdere uitdagingen bewonderen. Dick van Es, lange tijd geblesseerd en Rob Tieleman, die het deze keer echt aandurft, zijn er gelukkig ook weer bij.

In totaal zijn er 73 sporters op alle afstanden. Op de langste afstand 44,5 km starten er 43. Waarschijnlijk vanwege de vooruitzichten zijn er 10 ingeschrevenen niet komen opdagen. Op de plaats waar de start plaatsvindt is het al goed nat. Bovendien onverhard, dus vele voeten maken er dan al snel een modderpoel van. Er zijn 9 ronden van 4,949 km te belopen. Op een nieuwe loop ben ik altijd benieuwd of de eerste ronde me aanstaat. Voor de start wordt uitdrukkelijk vermeld dat de limiet 5 uur is en de wedstrijd beëindigd wordt.

De eerst 200 meter zijn al meteen raak. Zie de ideale lijn maar eens te ontdekken, als die er niet is. Overal glij je weg in de modder. Dan een fikse klim, dat vind ik wel leuk. Een haakse bocht en dan weer klimmen, gevolgd door vals plat. Hierna gaan we weer zigzaggen langs waterpartijen om de kousen droog te houden. Iets verder dan de 3e km begint voor mij het echte ploeteren en afzien. Over keien, gaten, water, modder en sneeuw moeten we een kleine kilometer lang, behoorlijk stijl naar beneden. Dat durf ik niet hardlopend. Dan zou ik rollend als een rolmops naar beneden suizen. Heel voorzichtig, voetje voor voetje, goed aftastend waar ik mijn voeten zet, loop ik naar beneden. Ik vervloek al meteen het parcours, terwijl de laatste kilometer toch redelijk goed gaat.

Ondertussen loop ik wel als laatste. ‘Had je geen ander parcours kunnen bedenken. Helemaal uit Brabant komen om hier in de blubber en modder gevaarlijke capriolen uit te halen’, foeter ik tegen Henk bij de doorkomst. Jos antwoordt nuchter: ‘dit is mijn dagelijks trainingsrondje, mooi hé!’. Na 2 ronden, een kleine 10 km, wijst mijn klok 1.04 aan. Ik begin aan mezelf te twijfelen. Stel dat mijn verval door wat me nog te wachten staat, groter wordt, kan ik de limiet nooit halen. Uitstappen doe ik nooit, dus ga ik maar voor wat ik waard ben. Jo Schoonbroodt dubbelt me al in de 2e ronde. Even later komt hij bij me lopen. ‘Ben jij Vincent?’, vraagt hij. Bijna een kilometer blijft hij bij me lopen en praten we wat over verslagen maken. Dat is nog eens ontspannen lopen. De koppositie innemen en tijd hebben voor een babbel.

Ik loop helemaal niet ontspannen. Op het grootste gedeelte van het parcours moet ik uiterst geconcentreerd mijn voeten plaatsen, zeker als er weer een sneeuw- of hagelbui overheen gekomen is. Frans Goddijn heeft me gisteren foto’s gestuurd. Op de site van Henk staan er ook velen. Daar is te zien hoe meedogenloos de weergoden het parcours alsmaar moeilijker begaanbaar maken. Ik loop alleen en kan daarom mijn verbale agressie alleen maar kwijt bij de doorkomst. Ik hoop dat ze er begrip voor hebben. De weliswaar schitterende omgeving blijft helaas in een zware nevel verborgen achter hagel- en sneeuwbuien. Als we nog 3 ronden te gaan hebben passeer ik Willem Mutze. ‘Als je elke ronde in 37 minuten doorkomt, finish je binnen de 5 uur’, merkt hij op. Ik maak mezelf boos en versnel op de hellingen, als compensatie op de moeilijke afdalingen. Dat helpt. Ik finish in 4.46.47, bijna een kwartier binnen de limiet.

Henk en Jos feliciteer ik met de onvergetelijke middag die ze me bezorgd hebben. Dat het fraai golvend parcours met zijn formidabele uitzichten best heel mooi kan zijn, maar dat het voor mij vandaag een aanslag op het lichaam is. Toch ben ik tevreden, want ondanks de verschrikkingen van onderweg, is het weer gelukt. De certificaten met foto’s Edwin Lenaerts (liep Mali vorig jaar) en Noorbeek als plaats van de sponsorloop inclusief de tijdregistratie, is een mooi aandenken aan een unieke prestatie in een beschamende tijd.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Aangezien mijn gezin behalve uit mijzelf nog uit vrouw en drie dochters bestaat (8, 5, en 3 jaar) moet het lopen goed ingepland worden. In deze donkere maanden is de zaterdagochtend mijn lange duurloop ochtend. Vorige week als haas gelopen tijdens de 30 km trainingsloop in Amsterdam (met wat extra kilometers er voor en er na) op een tempo van 5:00min/km. Deze zaterdag dus een duurloop met wat tempoblokken.

Donderdag bel ik mijn oude trainer en tegenwoordige collega Gerard van Lent om te vragen of ik vanuit zijn huis in IJmuiden de training mag starten. Dan heb ik de mogelijkheid om te trainen in de duinen, op het strand en op de weg (alles wat er in Texel is). Zaterdagochtend 19-2 sta ik om 8:50 uur bij hem op de stoep. Hij is al wakker en leest lekker de krant met een kop koffie. Dreigende wolken pakken zich dan samen. Het weerbericht sprak over 5o C, windkracht 6/7 en regen en hagel met daling tot 2 0C. Dit allemaal is niet echt bevorderlijk voor de motivatie. We kletsen nog wat over welke route ik kan lopen, ik neem nog een kopje thee en een plak ontbijtkoek, maar dan moet ik echt gaan, het is al 9;30 uur. Met een schematische kaart en mijn nieuwe Garmin Forerunner 301 (GPS met hartslagmeter in één) ga ik op pad.

Al snel loop ik in de Heerenduinen. Daar neem ik eerst een verkeerd weggetje, geeft niet want ik kom er herten tegen. Dan terug en de goede weg weer gevonden. Na 30 minuten begint het eerste tempoblok, nadat ik eerst nog een groene specht voorbij heb zien vliegen. Na 40 minuten een heel hoge opgang naar het strand. Ik ga zo ver terug in tempo dat mijn Garmin op autopauze gaat, ik heb namelijk ingesteld dat hij bij een tempo onder de 8 km/u moet stoppen. De autostop dus maar even uitgezet.

Boven op het duin lijkt het te stuiven op het strand. Maar schijn bedriegt, het is geen zand maar hagel die over het strand waait. Een enorme bui barst los. Gelukkig heb ik de route zo gepland dat ik met de wind in de rug op het strand loop. Dat is waarschijnlijk niet zo als het in Texel is, maar ik zag niet uit naar windkracht 6/7 vol in de wind met regen of hagel en heb hier vanochtend bewust voor gekozen. Ben ik nu een watje? Dat doet mij opeens denken aan een triatlon die ik ooit deed in Denemarken. Het zwemmen was in het zwembad en ik kwam in mijn zwembroek door de hal op weg naar mijn fiets. Daar stonden mijn toenmalige Deense ploeggenoten die zeiden: “Det er ikke regn, der havl” (Of in Nederlands: Het regent niet meer het hagelt). Dat was nog eens afzien, hagel op je blote bovenbenen, de kramp schoot er spontaan in!

Maar ik was gebleven op het strand tussen Santpoort en Parnassia. Voor de wind over het strand gaat het lekker ik zie zelfs 3:30/km op de Garmin staan. Dan komt Parnassia in zicht en moet ik weer omhoog het duin over. Het tempoblok is afgelopen en ik ga weer terug naar een rustig tempo wat ik zo goed ken van al die trainingskilometers de afgelopen weken (ik ben blij dat ik volgende week weer eens aan een wedstrijd mee doe dan ‘mag’ ik een week wat minder trainen). Dan wordt het ook kouder aangezien er achter de duinen een strook open gebied zonder bomen ligt. Bij een hekje wat er staat voor de Schotse Hooglanders (ook daar zie ik er nog één van vandaag) wacht ik even om heel charmant portier te spelen voor een vrouwelijke collega loper. Aangekomen bij de Zeeweg weet ik even niet meer welke kant ik ook al weer op moet. Maar dat is het voordeel van zo lang lopen het maakt niet zo veel uit als je per ongeluk wat extra kilometers maakt. Na een tijdje vind ik weer de weg terug naar de plek waar mijn bidons staan te wachten. Na 1:30 uur gaat opeens mijn GSM (uit voorzorg meegenomen), Gerard aan de lijn waar ik ben. Ik ben dan op hemelsbreed één kilometer van zijn huis, lopend langs het hek van begraafplaats Westerveld. Aan het eind van dat hek zie ik zijn straat, maar helaas, iemand heeft besloten dat er een heel lang hek moet staan tussen twee vrij toegankelijke gebieden zodat ik eerst 500 m de andere kant moet oplopen voor ik een doorgang vind.

Na 24 km ben ik terug bij Gerard zijn huis. Hij komt even gezellig een praatje maken (helaas kan hij niet meelopen vanwege naweeën van de griep), ik ‘prop’ een banaan naar binnen, verwissel de bidon voor een nieuwe gevuld met Vitargo en ga weer op pad. Deze keer vind ik wel meteen de goede weg in de Heerenduinen. Op het strand neem ik een opgang eerder, die alleen nog steiler is, en loop dan richting Duin- en Kruidberg. Daar trainen mijn Phanos clubgenoten altijd op zaterdagochtend van 10 tot 12. Helaas zijn zij al weg als ik daar ben. Ik bedenk mij opeens dat ik al 2 ½ uur aan het lopen ben en dan niet eens zo erg in de gaten heb. Nog maar een half uur denk ik, het lopen van deze lange duurlopen begint te wennen, zowel lichamelijk als geestelijk.

Via het wezenpad (lekker veel op en neer) loop ik naar de uitgang Duin- en Kruidberg. Daar volg ik het oude spoor IJmuiden-Haarlem om weer terug te keren naar IJmuiden. De laatste 100 meter in de straat beloon ik mijzelf met wandelen. Na 3:07 uur en 41 km ben ik weer terug waar ik begon. Gauw de natte kleren uit (die zijn vooral nat van het zweten, bij die ene bui is het gelukkig gebleven) even wat broodjes eten, de laatste ritten op de 1000 m bekijken en dan weer terug naar huis, vrouwlief wil graag ook nog even naar buiten.

Thuis gekomen de Garmin aan de pc gehangen om alles nog eens rustig na te kijken. En daar zit ik nu nog. Lekker met een kop koffie en een koekje er bij. Het verhaal wat u zo juist gelezen heeft heb ik in die drie uur al in mijn hoofd geschreven en wachtte alleen nog op wat tijd om er uit te komen. En die tijd is er opeens, 2 kinderen spelen ergens anders de jongste zit ziekjes op de bank Teletubbies te kijken en vrouwlief is naar het tuincentrum. Ik heb een heerlijke ochtend gehad. Volgend weekend twee verjaardagen op zaterdag maar dat komt goed uit want zondag loop ik de 10 km van de Middenmeerloop. Het weekend er op heb ik een extra lange duurloop gepland. Mijn schoonvader gaat dan mee op de fiets (als het niet van dit weer is tenminste), dan kunnen we alles uitgebreid oefenen voor Texel.

En als klap op de vuurpijl gaan we vanavond ook nog lekker uit eten. En dat is dan ook het enige wat nog niet lekker loopt in de voorbereiding op Texel, mijn gewicht wil maar niet echt naar beneden gaan. Maar ja, je kunt niet alles hebben in het leven toch?

Martin Breedijk
e-mail m.breedijk provider zonnet.nl
e-mail info provider trainatdistance.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zaterdag 19 februari 2005

Je moet Nederlander zijn om het te verzinnen, meer bepaald, je moet Ton of Henk heten …
Na de 50 van Soerendonk dacht ik het ergste gehad te hebben. Antons ultra was ook ultra, in elke ‘winterse’ betekenis van het woord, uitvoerig beschreven in de verslagen op UltraNed.

Ik maakte me dan ook met ’n gerust hart op om – nauwelijks 6 dagen later – in Henks Mali-sponsorloop mijn ding te doen. Ze zagen er leuk uit, die parcoursfoto’s op Henks homepage. Goed beloopbare, rustige dorpsstraten, af en toe gespijsd met ’n hellinkje, so what! Als kenner en liefhebber van de ‘Belgische” Voerstreek met z’n pittige heuvels en dalen, en wetende dat Noorbeek direct aansluit op dit ‘bestreden’ stukje ‘Vlaamse’ landstreek, had ik die webstekprentjes beter moeten weten inschatten …

Wijselijk had Henk de 2 km-lange startstrook in de doofpot gestoken. Om ons te misleiden presenteerde de Maastrichtse verpleger ons bij het vertrek een afdalinkje … maar dan! Je reinste ‘ploeglabeur’! Een strook van 50 m waar de ‘echte’ crossers nog een punt konden aan zuigen! Maar dat bleek nog maar het voorgeborchte, want vlak daarop verkocht de Mali-ganger ons een ‘dreun’ van jewelste. Je diende immers het hoofd in de nek te leggen om de top van de komende helling in ’t vizier te krijgen! Als je je dan eindelijk boven waande, werd je 90° naar rechts geleid, waar mijnheer Sipers ons de kers op de taart aanbood. Nog een pittiger brokje van zo’n 100 m klimwerk lag grijnzend en uitdagend op je te wachten en deed smachten naar de steeds maar verder wegdeinende horizon.
Inderdaad, pas op km 2 kon je voor ’t eerst gewagen van een vlak weggedeelte. Even slechts, nietwaar. Weer ’t veld in! Met steevast die tegemoet blazende tegenwind. Ik vergeet haast de striemende sneeuwhagelbuien, die je uitgerekend op deze lange veldweg danig parten speelde, te vernoemen! Raakt een mens er misschien gewoon aan, na het Soerendonk-syndroom?!
Weer even dalen, gevolgd door een korte, hevige opwaartse knik. Dan een gevaarlijke afdaling doorheen een holle weg met verraderlijke losliggende steentjes en niet ondiepe kuiltjes … geen verwendag voor de arme enkel- en kniegewrichten. Terug in de bewoonde wereld wachtte je – voor de afwisseling - een 50 m ‘klimmetje’ met ’n stijgingspercentage van om en bij de 12 ° , schat ik.
Boven volgt evenwel de beloning : je krijgt zicht op het groene parasolletje bij de bevoorradingsplaats. De bijna 5 km zitten erop …. Nou ja, maal 9!
Bij deze geef ik Gerry een dikke knuffel voor het aangename gezelschap gedurende meer dan 8 rondes, en voor de 4-uur durende leuke babbel. Ook Frans: dank voor het vastleggen van zovele mooie loopmomenten, niet alleen in Noorbeek, maar overal waar ik je bij een marathon of ultraloop heb ontmoet en hopelijk nog heel vaak zal mogen begroeten.
En tot slot natuurlijk een welgemeend ‘merci’ aan ‘onze’ Henk zelf voor wie ik een mateloze bewondering koester. De moed en het karakter, het doorzettingsvermogen waarover je ongetwijfeld dient te beschikken om al die voorbereidende marathons en ultra’s ‘gepakt en gezakt’ uit te lopen : grote klasse!

Zondag 20 februari 2005

Als ik dan op zondagmiddag in de luie zetel even voor de tv zit en naar de tennisfinale van de Proximus Diamond Games tussen de miljardairsdames Williams en Mauresmo kijk, merk ik dat ik mij erger … Nauwelijks 3 setjes en deze luxepaardjes gaan naar huis met ettelijke miljoenen euro’s, en indien Williams zou gewonnen hebben, mocht ze nog het kleinood van een racket, bezet met honderden diamanten ter waarde van 1 miljoen euro mee naar huis nemen … Als je dan ziet wat ultra’s over hebben om een maat en zijn nobel doel te steunen, dan smelt bij mij alle respect voor de tennisladies weg als Noorbeekse sneeuw voor de zon. Wij leveren met de glimlach enkele euro’s van onze zuurverdiende centjes in voor ’t goede doel, terwijl …. Ach, ze doen maar. Zij leven in een stresserende wereld van afgunst en macht en onmacht; zij worden ‘geleefd’, wij bewegen ons vrijelijk in een wereld van eerbied voor elkaar, bij ons is de waardering voor de prestatie van zowel de 3-uurloper als de 5-uurloper even gemeend. Geen naijver whatsoever. Wij vragen niet beter dan te kunnen ‘lopen’; ‘geld’, ‘beloning’ zijn woorden die niet in onze vocabulaire voorkomen. Voor de ‘beloning’ zorgen we zelf wel : dit is de lekkere douche na de inspanning, de Leffe in de cafetaria, de ermee gepaard gaande babbel met de loopvrienden, de afspraken voor de volgende ontmoeting, het elkaar ‘wel thuis’ wensen bij het afscheid …
Zolang ik die kameraadschap ervaar en zolang mijn lichaam die langdurige inspanningen aankan, zolang wil ik tot deze fijne groep sportlui behoren.
Het is een schande dat een tv-zender een ganse namiddag besteedt aan 2 luxemeiden …. Dat ze eens 10 minuten ‘lang’ hun camera’s richten op bv. Soerendonk of Noorbeek … misschien gaat er bij de een of ander dan toch een lichtje branden …

Bij leven en welzijn

Micha Havreluk
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]