Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
19 nov 2018
Dagboek Spartathlon 2018
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
13 okt 2018
Salomon Ultra Pirineu
7 okt 2018
Self Transcendence 24 uur London
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* 28 apr 2005: Edwin werpt noodgedwongen handdoek in Sakura-Michi Nature Run 2005
* 26 apr 2005: Patrick Kloek ziet Palermo-ticket met 13 minuten aan neus voorbijgaan
* 25 apr 2005: Ervaren Theo de Jong drinkt te weinig ...
* 25 apr 2005: Cedric Proot finisht in Gistel ondanks gebrek aan training
* 25 apr 2005: Marc Papanikitas tevreden met hard bevochten zege in Gistel
* 21 apr 2005: Een succesvolle 2e 100 km van Diever
* 20 apr 2005: Geen 100 maar slechts 70
* 19 apr 2005: Het moet ooit de eerste keer zijn
* 18 apr 2005: Het zit tussen de oren-deel twee
* 18 apr 2005: De kunst van het lopen
* 17 apr 2005: Henk Harenberg scherpt PR aan met 1u13' in Diever
* 4 apr 2005: Perfecte Plusminus 4 uursloop
* 2 apr 2005: Top tien voor Han Frenken in Connemara Ultra.
* 2 apr 2005: De loper die geen ultraloper is
* 2 apr 2005: Adrie van Dijks loopneus in Connemara
* 1 apr 2005: I hit the wall in Connemara ...
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2005
 
Sakura Michi Nature Run 2005

In de herfst van 2004 krijg ik een uitnodiging in de bus om in Japan de Sakura Michi Nature Run te lopen. Dankzij ‘lieve woorden’ vanwege mijn vriend en Japan-kenner Joseph Buteneers bij één van de organisatoren, dhr. Hiroshi Ogo, een 61-jarige ex-professor word ik weerhouden als één van de 15 niet-Japanners die dit jaar aan deze race mogen deelnemen. Ik heb, bijna 3 jaar na de spartathlon, wel nog eens zin om een hele zware te doen. De organisatie verzorgt gedurende 10 dagen kost en inwoon; ik moet enkel het vervoer regelen en zorgen dat ik tegen eind april in topvorm ben.

De voorbereiding begint eigenlijk eind 2004 met de winterduathlon van Kasterlee. Mijn looptraining blijft stabiel met gemiddeld 100 km/week, maar ik fiets gedurende een paar maanden wat meer zodat ik toch 20 uur per week bezig ben. De vorm is goed en begin dit jaar loop ik de Fat Ass Fifty race in Schinnen over 50 km zonder forceren in 3h45. Snelheid was er voldoende. Nu moet ik enkel nog 3 maanden rustig kilometers verzamelen en regelmatig wat rustdagen inlassen. Het schema dat ik kan afwerken leek mijn inziens, met weken schommelend tussen 100 en 200 km (in totaal zo’n 1800 km op 3 maanden) zwaar genoeg maar niet overdreven. Tussendoor fiets ik nog wat als recuperatie.

Eind maart slaat het noodlot toe. In Texel na 105 van de 120 km af te leggen kilometers, krijg ik een diepe pijn in mijn linkerknie. Ik kan de wedstrijd wel uitlopen, maar een paar dagen later is ook mijn linkerscheenbeen ontstoken. Het knieprobleem, waar ik het meest voor vrees, wordt verdrongen door het ontstoken onderbeen, wat nu meer pijn doet en ook beter behandelbaar is. Na een kleine 3 weken, net voor de afreis naar Japan, mag ik de 1ste maal terug lopen. De test slaagt, maar mijn vertrouwen in een goede afloop is miniem.

Zaterdag 16 april reis ik met Joseph af naar het land van de reizende zon en hij heeft precies een week om mijn moreel op punt te krijgen. De reis verloopt vlot en ook de accommodatie is perfect in orde.

Langzaamaan stromen ook de andere Europeanen toe. 2 Denen, 1 Noor, 1 Duitse, 1 Est, 1 Griek, 4 Fransen, Rita Buiten en Leo Van Tichelen zijn de medelogées. Naarmate de week vordert is iedereen meer en meer met de wedstrijd bezig. Tijdschema’s en klaar te leggen benodigdheden voor tijdens de wedstrijd worden gretig besproken. Geen eenvoudig karwei met de zeer wisselvallige Japanse weersomstandigheden. Het is wel lente, maar we hebben deze week toch ook al 2 dagen non-stop regen gehad. De dagen dat het mooi is, zo’n 20°C, brengen dan wel heel frisse nachten met zich mee (tegen het vriespunt). In ieder geval, door zo met de wedstrijd bezig te zijn, groeit mijn geloof en hoop op een gunstig eindresultaat. Bovendien kan Leo zich perfect vinden in mijn tactiek en we zouden trachten zo lang mogelijk samen te blijven. Leo liep de Sakura Michi al 4 maal uit, ervaring zat dus. Het doel is om het 1ste eliminatiepunt rond 107 km te bereiken in 12 uur (2 uur reserve). Daarna moeten we ons door de nacht en over berg werken. Normaal moeten we er komen door verder geconcentreerd de makkelijke stukken heel rustig met korte pauzes te lopen en de steilere gedeeltes te wandelen. Het hoogste punt van de wedstrijd bevindt zich op zo’n 900 m boven de zeespiegel. Het parcours dat sterk golvend is, bevat ook oneindig veel tunnels, waarvan de langste meer dan 3 km.

Zaterdagmorgen om 6h00 is de start bij het kasteel van Nagoya, aan de Grote Oceaan. Japanse politieorders laten enkel een verspreide start toe in 6 groepjes, die om de 3’ mogen vertrekken. Ik start in groepje 4 om 6h09 en toevallig zit Leo ook in mijn groep. Joseph heeft me op voorhand genoeg gewaarschuwd me niet door Leo te laten verleiden om te snel van start te gaan en dat gebeurt dus ook niet. Er zijn 5 bevoorradingsposten op gemiddeld 5 km van elkaar en in totaal zullen meer dan 1000 vrijwilligers in de weer zijn om de 78 lopers doorheen Japan te loodsen.
Bij post 5 liggen onze 1ste spullen, bidonhouder met 3-action sportdrank en wat rehydratiezout. We passeren hier op 2h35 dus net geen 10 km/h. De hemel is helblauw en de temperatuur loopt al richting 20°. We doen hier onze lange broek uit maar ons shirt met mouwen houden we aan, vooral als bescherming tegen de brandende zonnestralen. De eerste uren moeten we de grootstad Nagoya (3de van Japan met zo’n 3,2 miljoen inwoners) zien uit te geraken. Stoep op en af langs drukke wegen, de natuur is hier ver weg. Bovendien moeten de verkeersregels gevolgd worden en regelmatig moeten we op drukke kruispunten halt houden totdat het verkeersvrij is. Echt plezant is dat niet, maar de regels gelden voor iedereen. Rond km 40 meen ik een paar steken te voelen in lijn linkerknie. Waarschijnlijk vals alarm, want enkele meters verder loopt alles weer vlot.

Km 50 bereiken we in 5h15 en we doen ons te goed aan wat banaan en vooral aardbeien. De Japanse rijsthapjes en aanverwanten slaan bij ons echt niet aan. Onze coach Joseph is tevreden dat alles zo goed en ontspannen gaat. We lopen ondertussen al een tijdje langs een rivier, maar de weg kronkelt voortdurend, soms dalend maar vooral stijgend. Leo pakt soms enkele meters voorsprong, ik heb de indruk dat hij sneller wil. Ook mijn sanitaire stop lijkt hem wat lang. Voor mij in alle geval lang genoeg om een extra, illegale bevoorrading mee te pikken van een Japanner die me spontaan een smakelijk ijsje overhandigt. Ik heb veel moeite om de helft bij Leo te krijgen, maar als dit lukt is hij toch ook tevreden. Wat verder na een brug, km 75, Leo is weer wat voorop, loop ik even mee met Heike Pawzik, het Duitse loopbeest. We babbelen wat over het wedstrijdverloop als plots felle steken mijn knie terug teisteren. Ik probeer ze niet te voelen, maar pas op het eind van de afdaling
(1 km verder) kan ik pas terug normaal lopen. Leo heeft al veel achterom gekeken en in zijn handen geklapt, als ik terug bij hem kom. Ik zeg hem dat het er in één keer niet meer goed uitziet en dat hij best niet te veel meer naar mij moet kijken. “Tut, tut, tut, we gaan samen door”, zegt hij. Bij de volgende bevoorrading is alles weer onder controle. Leo blijft wat langer hangen en ik vertrek voor hem. Blijkbaar heb ik terug een goede periode, want Leo blijft zeker 10’ achter mij. Wat verder scheurt mijn bidonhouder. Ik probeer hem al wandelend met behulp van een drietal veiligheidsspelden terug bruikbaar te maken tot ergernis van Leo, die nu duidelijk vindt dat hij hier tijd aan het verliezen is. Rond 11h15 lopen we samen het 100 km punt voorbij. In de afdaling naar Shirotori sluipt Leo weer wat weg. Voor de 3de keer schiet de pijn door mijn knie en het begint tot mij door te dringen dat het vooropgestelde doel onbereikbaar wordt. In de verte staat Leo te zwaaien op een viaduct, maar ik geraak amper nog vooruit. De laatste 2 kilometers naar Shirotori leg ik wandelend af en ik kan mijn emoties niet bedwingen. Waarom zoveel opofferingen gedaan tijdens de voorbereidingen en waarom zoveel egoïst geweest? Wat hou ik eraan over?
Bij km 105 staat Leo al vertrekkensklaar; “ik kan niet blijven wachten”. Ik wens hem veel goede moed en stort me in de armen van Joseph. Het zit me heel diep, ik krijg amper iets gezegd. Joseph praat wat op me in en raadt me de kinesist aan. Die voelt wel dat er iets niet in de haak zit, maar hij probeert toch met wat manuele therapie en een bandage me terug op te lappen. Het wordt stilaan donker en Joseph helpt me in mijn avondtenue te hijsen. Ik maak nog uitgebreid tijd om wat boterhammen en rijst te eten en om 18h30 ben ik terug klaar voor de strijd. Ik heb nog 1,5 uur reserve, dus ik kan rustig nog wat proberen. Eens op gang lukt het lopen weer pijnvrij. Helaas maar voor zeer korte duur. Amper 10’ later zit mijn knie terug vast. Over en out dus!!!

Ik wandel bij volle maan, onder een flonkerende sterrenhemel, rustig verder naar de volgende post. Ik tracht nog even te genieten van deze Japanse nacht. Op km 112 werp ik ontgoocheld de handdoek. Mijn 1ste opgave na 7 jaren ultralopen! Ik weet niet goed hoe het nu verder moet. Voor onbepaalde duur wordt mijn ultragebeuren op non-actief gezet. Eerst fysiek 100 % in orde geraken voor zover mogelijk. Ik vermoed een kraakbeenprobleem aan mijn knie en ik besef wat dat inhoudt. Ook mentaal moet ik genezen. Ik kan me voor het ogenblik niet meer opladen om nog een doel op ultra-gebied te stellen, laat staan daar ook nog voor te trainen. Ik heb 7 vette jaren gehad met mooie ervaringen en veel vriendschappen, maar het leven kan nog zoveel meer bieden. Ik weet niet hoelang ik deze wereld, waar ik me heel goed voel, ga kunnen missen.

Wat de Sakura Michi betreft: van de 14 Europeanen loopt slechts de helft de wedstrijd uit. Ria Buiten finishte heel knap in 31h39 en Leo Van Tichelen staakte de strijd na 148 km. Hij blies zijn motor op door te snel de klim naar het hoogste punt van de koers te willen overbruggen. In totaal bereikte 55 van de 78 vertrekkers de aankomst in Kanazawa, aan de Japanse zee.

Achteraf op onze logeerplek bedankt dhr. Ogo, de “huisbaas”, ons Belgen voor de hulp die hij van ons kreeg de afgelopen dagen. Hij waardeert ons doen en laten en vanaf nu behoor ik tot zijn familie. Ik krijg meteen al een uitnodiging voor volgend jaar om te bewijzen dat ik beter kan ….

Edwin Lenaerts
 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Vliegen happen in Gistel.

Een prachtig weekend zit er aan te komen en er staan heel wat wedstrijden op de rol. Als Antwerpenaar heb ik de keuze uit zondags de 10 miles te lopen of zaterdag voor de 50 km te kiezen. Hiervoor moet ik dan wel naar Gistel rijden. Toch kies ik als Ultraloper voor het laatste. Het is niet de eerste keer dat ik de reis richting kust mag afleggen want in het verleden werd hier al een 6 uurs en een 60 km wedstrijd gehouden. Dus weet ik wat me te wachtten staat.

Na een voorspoedige reis kom ik in Gistel en is het nog wat zoeken naar de start en inschrijving. Leo Pardaens zoekt ook en neemt me mee voor de laatste meters en weldra zien we de Technische school al liggen. Ook hier hebben we de keuze tussen een 10 mijl en de 50 km. Onze keuze was al gemaakt en het verwonderd ons dat er eigenlijk weinig deelnemers aan de start verschijnen. Goed, het is dan wel de eerste editie van deze 50 km, maar een Ultraloper zou hier toch mogen verschijnen, al is het maar om de organisatie met en van Jan Vandendriesche moreel te steunen. Ook omdat hier een ticket voor de finalewedstrijd van de 50 km trophy in Palermo te verdienen is. Je moet hiervoor wel onder de 3,20 uur blijven, een opgave die voor mij te zwaar is. Grote namen zijn wel aanwezig. Mark Papanikitas, zal in strijd gaan met – en tegen- Ivan Hostens tegen de Franse concurent Barcza Sandor. Verder zijn er nog de immer sterke Tom Hendriks en Rudy Vercruysse en nog mijn persoonlijke tegenstander Gino Lauwen. Bij de vrouwen staat de overwinning al vast. Ines Jaquemart is aan de startlijn verschenen. Zij loopt nog enkel voor haar ticket richting zonnige zuiden maar moet daarvoor wel onder de 3,50 uur blijven 40 deelnemers voor de 50 km, enkele estafetteploegen en nog wat starters voor de 10 mijl staan aan de meet. Te wachten op het schot. Dat blijft wat uit en we lopen ons nog vijf minuten warm.

Dan eindelijk het teken dat het gaat beginnen. We krijgen een aanloopronde van 2 km voor de voeten gevolgd door zes ronden van 8 km door de West-Vlaamse polders. De estafetteploegen krijgen ronden van 4 km te verwerken zodat we, voor zover dat dan mogelijk is, geen hinder hebben van elkaar. Het sein wordt gegeven en we stormen de opengebroken straat uit. Overal zijn ze aan het werken zo ook hier. Het lijkt wel of we over de Antwerpse Leien mogen lopen. Dan enkele asfaltwegen, die er desondanks wat golvend bijliggen (je merkt het in het begin nauwelijks) en een fietspad dat onverhard ligt en het rondje zit erop.

Nu het echte werk. Vooraan zijn de koplopers weggesneld en zullen we Mark, Sandor en Ivan pas na de meet terug zien. Ik blijf in het spoor van Tom Hendriks, Gino Lauwen en Gert Mertens. Na een halve ronde vinden die laatste twee dat het tempo te laag is en snellen ze van ons weg. We lopen dan toch op 21 minuten per 5 km. Perfect op schema voor de door mij gestelde 3,30 uur. Beide heren lopen snel uit en Tom en ik wagen een gok. Wanneer zien we ze terug? Tom houdt het op het 25 km punt maar ik denk eerder al, en gok op de 20 km. Tom zal in zijn geval gelijk krijgen.De eerste twee ronden lopen we samen te keuvelen en moeten geregeld de mond dicht houden want de vliegen storten zich als het ware recht naar binnen. Ze komen af op het zweet dat zich door de warmte op ons lichaam nestelt. Verder is het een wat eentonig lijkend rondje. Maar door de lengte is het wel goed in te delen. Nu kom je rond het marathonpunt weer over de meet en kan je je eindtijd een beetje bepalen. Na twee ronden kan Tom mijn geklets niet meer harden en snelt van me weg. Toch zal hij later beweren dat hij niet versnelde maar mijn 5 kmtijden blijven tussen de 20,45 en 21 minuten schommelen. Ook die zie ik niet meer terug in deze wedstrijd. Ik lig momenteel op de zevende stek maar neem daar geen genoegen mee. Het gaat best goed, geen last van de benen en zo en het is best wel leuk om eenzaam de rondjes af te malen.
Dan steekt mijn inmiddels bekende probleem weer de kop op. Na 35 km krijg ik weer maagproblemen nadat ik een bekertje cola gedronken heb. Ik loop te kokhalzen over de weg. Net op het moment dat ik om minder dat 50 meter achter Gert loop en op het punt sta hem in te halen. Ik ga bewust niet aan de kant en probeer geforceerd verder te lopen. Het lukt, zij het moeizaam. Dan ben ik Gert voorbij en lig ik zesde. Dat zegt ook de speaker dus mag ik ervan uitgaan dat mijn kans op een goede klassering er nog inzit. De vier koplopers bijhalen kan ik niet, die zijn te hoog gegrepen voor mij, maar ik richt mijn doel op Gino Lauwen. Die is verbazend sterk bezig en het duurt even voor ik hem in de gaten krijg. Althans dat denk ik als ik iemand in het zwartgekleed voor mij uit zie lopen. Mis dus, het is een estafetteloper. Het duurt nog 3 kilometer voor ik Gino te pakken heb. Rond 39 km haal ik hem aan dezelfde drankpost (met hetzelfde euvel) bij. Nu moet ik wel aan de kant om over te geven maar haal de verloren tijd snel weer in. Gino reikt me de hand en ik probeer hem nog mee te krijgen. Het gaat niet zodat hij achter blijft. Ik snel weg en heb in no time een gat van honderden meters geslagen. Als ik het fietspad weer afdraai kom ik even het dorp in en mag ik de laatste ronde ingaan. Tot hiertoe had ik steeds hetzelfde tempo of sneller (nu rond de20 min/5 km) maar nu ik geen direct doel heb, buiten een persoonlijk record lijkt het me moeilijker te gaan.. De tijd zal het later uitwijzen ook. Ik loop de volgende 5 km in 23 minuten zodat mijn P.R. op 3,30 u blijkt staan. Jammer maar helaas. Het zat er niet in.

Nu mag ik als 5e over de meet lopen en mijn eindtijd is dan zo slecht nog niet. Ik rond de 50 km af in 3,33.07 uur. Wat zijn nu drie minuten in een mensenleven? Gino volgt al snel op 3 minuten terwijl Gert minder dan een minuut achter hem ligt. Ook voor hen is het spannend geweest. Nog even mag ik na winnaar Mark op het podium om geïnterviewd te worden (Best gezellig) en een voor een druppelen de finishende deelnemers binnen. Amper drie deelnemers zijn onder de limiet gebleven, Mark Papanikitas(3,01.32u), Sandor Barcza(3,03.12u) en Ivan Hostens (3,14.47 u). Tom Hendriks komt net 7 minuten te kort en ik mis dat ticket met net 13 minuten en zeven seconden. Toch ben ik tevreden. Nu is alle hoop nog gevestigd op Ines Jammer genoeg haalt zij de limiet ook niet en eindigt als 1e dame en 16e overall in een tijd van 3,55.17 uur. Na de wedstrijd is er nog een tombola en gaat bijna de helft van de deelnemers met een prijsje naar huis terug. Voor de eerste editie was deze toch wel geslaagd te noemen. En een grote pluim voor de organiserende ploeg alsmede de speaker die voor iedereen een goed woordje over had en de ambiance er goed in wist te houden.

Rest me nog de vraag, Hoe hebben jullie het voor elkaar gekregen om de hele wedstrijd droog te houden en het pas te laten regenen als de grote meerderheid al onder de douche stond?

Kloek Patrick
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
OVERVAL IN HET BUULDERBROEK

Het was zaterdag een prachtige hardloopdag, veel zon, een beetje wind en een heerlijke temperatuur. Ik was voor de fifty/fifty naar Soerendonk gekomen.

Het is een schitterend parcours door het kleinschalig Brabants landschap. Vanaf de start vlak bij Manège De Boschhoeve eerst over een bultig bospad waar de plassen van de voorgaande regendagen nog aanwezig zijn. Dan ruim een kilometer door het ongemaaide gras langs een riviertje en daarna zigzag over smalle, meestal onverharde paadjes door een gebied met de geheimzinnige naam Buulderbroek met natte broekbossen, enkele kleine vennetjes en akkers. Al met al een rondje van zeven kilometer volgens Ton Smeets, de grote organisator. Achteraf blijkt het per rondje toch 500 m meer te zijn. Maakt niet uit, we zijn er toch en het is mooi weer. De rondjes gaan voorspoedig, en mijn knie houdt zich wonderwel goed en bij elke doorkomst drink ik twee of drie grote bekers water en sportdrank.

Het kleine lopersveld (26 deelnemers) rekt steeds meer uiteen en al gauw loop ik helemaal alleen in die prachtige en rustige omgeving. Zo af en toe een paar fietsers of een agrariër. Ik geniet volop. In het vijfde rondje wordt het zwaarder en het zesde rondje gaat moeizaam.
In dat zesde rondje staat er een oudere heer nonchalant tegen een hek geleund. Hij kijkt op een ouderwets vestzakhorloge aan een horlogeketting, Vreemd, die is een eind van huis. “Hallo”, groet ik. Vriendelijk groet hij terug. En dan opeens een klap, eerst van achteren en dan nog één voren. Ik lig uitgeteld, tenminste zo voel ik me, volledig uitgeteld. Dat was hem dus, de man met de hamer. Hij is niet groot en sterk zoals die reclamespotjes voor die sportdrank ons willen laten geloven. Het is gewoon een vriendelijke oude heer met een gebreid vest aan en een horlogeketting om die vriendelijk groet en je dan onverhoeds te grazen neemt.

Kortom, het is over, maar dan ook helemaal over en uit. En ik moet nog 1 ½ ronde. Van ellende geef ik ook nog over. Oh, oh, wat een ellende. Toch weer te weinig gedronken. Wanneer leer ik het nu eens. Maar waarom kan ik dat niet goed. In de kroeg drinken, ja, geen punt. Maar tijdens het hardlopen lukt het vaak niet. Ik voel geen dorst en dus drink ik te weinig. Pure ellende. Langzaam sukkel ik verder. Vlak voor de streep komen Jacques Vandewal en Ghislain Dops me voorbij en beuren me op, sporen me aan, trekken me bijna mee met hun altijd aanwezige geklets. Maar het helpt. Bij de doorkomst even nergens aan denken en gewoon aan het laatste rondje beginnen en zeker niet stoppen. Ghislain en Jacques kan ik niet meer bijhouden. Hoe ik loop lijkt vast veel meer op strompelen dan op hardlopen. Eindelijk zie ik in de verte de finish, gelukkig, nog maar 500 m. Na de finish eindelijk even zitten, even een beetje drinken. En dan naar de Boschhoeve om heerlijk te douchen.

Vandaag, maandag, even een herstelloopje van 10 km. Zie ik een eindje verder een oudere heer op een bankje zitten, met een horloge in de hand. Ik ben maar gauw omgekeerd, je weet maar nooit!


Theo de Jong
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Eindelijk weer een ultraloop in de kuststreek. Op amper een tiental km van mijn woonst. Daar mocht ik niet op het appel ontbreken. Ik modder op trainingsgebied de laatste tijd maar wat aan. Meerdere oorzaken waaronder: Rudi(Vercruijsse) mijn vriend en trainingspartner heeft een lange revalidatie pas achter de rug. Alleen kom ik niet zo aan de langere afstandstraining toe. Ook mijn betrokkenheid als bestuurslid van het VKt;een bloeiende volleybalvereniging met drie damesseniorenploegen,1herenploeg en een achttal jeugdploegen(meisjes) die in competitie uitkomen, neemt veel van mijn vrije tijd in beslag.

50Km van Vlaanderen, zo heeft Jan Vandendriessche zijn wedstrijd gedoopt. Ook een tien mijl en een aflossing voor ploegen worden georganiseerd. Een kans voor lopers van de kortere afstanden om met de ultraloop kennis te maken.
Het is jammer maar veel ultralopers komen er niet op af. Toch ben ik blij een paar debutanten van mijn eigen club de Molenlopers te mogen begroeten.

Met een 40-tal gaan we om 10u30 van start voor een aanloopronde plus zes grote ronden van een achttal km. De Franse ultraloper Barcza gaat er als een pijl vandoor . Marc Papanikitas volgt op een afstand met Ivan Hostens in hun spoor. De eerste drie zijn dus al gekend, enkel moeten ze onder elkaar nog uitmaken op welk schavotje van het podium ze zullen staan. Tom Hendriks en Patrick Kloek maken de topvijf van de ultraloop rond. Mijn vriend Rudi loopt ondanks onze matige trainingsarbeid een dijk van een wedstrijd. Achteraf hoor ik van Marc dat Rudi zelfs een groot aandeel in zijn overwinning op de Franse vedette heeft. Op het moment dat de toptwee Rudi dubbelde lag Marc nog achter op Sandor(Barcza)”Eigen volk eerst” dacht Rudi en hij haasde Marc voorbij zijn tegenstander. Door die zes- a zeven km voluit te lopen heeft hij wel zijn eigen kansen om zelf nog een paar plaatsen op te schuiven tot nul herleid. Maar een voor een toploper als Marc die altijd bescheiden en vriendelijk blijft, doe je zoiets graag(je moet het ook nog kunnen natuurlijk)

Het is een mooie wedstrijd met een puike(perfecte) organisatie,sympathieke en begeesterde medewerkers,een mooi parcours door het Vlaamse polderlandschap en een flinke prijzentafel(tombola).
Ikzelf won geen prijs maar het feit dat ik niet tot op de bodem heb moeten gaan om de 50km uit te lopen, stemde mij meer dan tevreden. De laatste ronde moest ik wat gas terugnemen maar dat had ik verwacht. Op welk niveau je ook loopt een toptijd op 50km loop je niet met weken van maximum drie maal trainen per week. (19,19 en30km)
Hopelijk volgend jaar terug met het dubbele aantal deelnemers(het mogen er ook meer zijn)

Cedric Proot
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]