Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
13 okt 2018
Salomon Ultra Pirineu
7 okt 2018
Self Transcendence 24 uur London
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 7 feb 2006: Midwinter Apeldoorn openingswedstrijd Marathon & Ultracup Criterium
* 6 feb 2006: Midwinter verslag 55+ Opa Jogger Jo
* 5 feb 2006: Honderd voor Henk Harenberg
* 5 feb 2006: Als het weer winter wordt ...
* Januari
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2006
 
Niet voor niets staat de midwintermarathon als echte klassieker bekend, ze organiseren het evenement al 33 jaar. Er zijn vele nationaliteiten vertegenwoordigd, vooral Oost-Europese. Vorig jaar liepen er slechts 4 Nederlanders de top 10 binnen. Dit jaar worden de ereplaatsen 1 en 2 ingenomen door Polen, voor de rest bestaat de top 10 uit 7 Nederlanders en 1 Belg. Waarschijnlijk ligt deze progressieve doorbraak in deelname aan de Marathon & Ultracup. Dit jaar hebben 24 organisaties zich als deelnemer aangemeld in het Lange Afstand regelmatigheidscriterium der Lage Landen. Apeldoorn doet voor de eerste keer mee en trekt hiermee diverse ultrafanaten met rappe benen en looptalent. In de openingswedstrijd goed presteren werkt inspirerend voor de overige Cupwedstrijden.

Aan de start verteld de microfonist dat in al die 33 jaren vele temperatuurverschillen zijn gemeten, met uitersten van -20 tot +16 graden. Deze keer is het met een temperatuur van +4/5 graden, matige wind in een grijs wolkendek, redelijk gunstig loopweer. Zelfs ik krijg geen koude rillingen bij het staan in het startvak. Met 3 shirts, 2 lange tights en 2 paar handschoenen aan was dit ook mijn bedoeling. De marathon trekt 550 deelnemers, de Asselronde (28 km) ruim 1400. En allemaal willen ze zo snel mogelijk de piep van de Chipmatten horen. Omdat ik nog altijd prestatiebelust ben, probeer ik zo dicht mogelijk bij de startstreep te komen. Al in het kleedlokaal teveel beminnelijke hardlopers ontmoet met als gevolg naar hartelust kletsen, tot je plotseling beseft dat de start niet om de hoek is. Dus gewoon in de lange rij wachten op het startschot.

De klok geeft 1.30 minuut aan als ik aansluit in het peloton. Je vangt wat flarden van gesprekken op: ‘ik geloof je niet, in dit tempo finishen we onder de 3 uur’. Waarschijnlijk heeft hij niet in de gaten dat we naar beneden lopen. ‘Vanavond op de zuip, ik heb 2 maanden geen glas bier aangeraakt. Morgen is het zondag, dan gaan we nog effen door’. De ene vrouw tegen de andere: ‘die mannen van ons zeuren altijd dat we zo dikwijls gaan trainen en verslaafd zijn. Benieuwd hoe ze aan de finish reageren als we ons de laplazarus gelopen hebben’.

De zon laat zich even zien. Er worden shirts en jacks uitgedaan en naar supporters toegegooid. Ik zweet weer na lange tijd, een heerlijk gevoel. Mijn tempo hou ik wat berekenend omdat januari door wat pijntjes in de bovenbenen toch een mislukte loopmaand geweest is. Furieus worden er om me heen al serieuze spurts geplaatst om bij de kopgroep te komen. Na het fietspad komen we op de Amersfoortseweg. Wat een prachtig gezicht. De geaccidenteerde wegen lijken op golven in de zee. Een krioelende, deinende, kleurrijke, dansende mensenmassa beweegt er zich ploeterend maar toch elegant in voort. Zwoegende deelnemers, sommigen al met natte shirts, maar samen tevreden strijdend op weg naar een eigen prestatie. Dit is echte pure sport, voor mij zijn het toppers.

De halve afstand gaat in 1.58. Ik ben pas tevreden over mijn prestatie als ik binnen de 4 uur kan finishen. Nu rijzen er vraagtekens. Ik mag geen verval meer hebben, dus besluit ik er een echte wedstrijd van te maken. Ik heb immers voor mezelf nog iets recht te zetten na de verloren januarimaand. Rond de 27 km hoor ik de microfonist zeggen dat de eerste Nederlander in zicht is, Jan v Ommen (Cialfo) finisht in 2.36. Nog ruim 15 km, dat ziet er met nog 1.23 uur donker uit. Kom op, praat ik mezelf moed in, geen medelijden met jezelf, even korte metten maken met het niet kunnen gevoel, op jacht naar je voorgenomen doel. Ik ga inhalen, loop Adrie v Dijk voorbij die me voorzichtigheid maand vanwege de pittige beklimmingen die nog volgen. Ik hoor mijn naam noemen, maar roep terug dat ik aan de finish weer sociaal wil zijn. Rond de 30e km doemen venijnige puisten op en moet ik nog berggeit spelen. Het is geen verspilde moeite want ik kom over de meet in 3.54.30. Met toewijding en hard werken is veel te bereiken, de negatieve split bewijst het.

In het kleedlokaal praat ik wat met een man die ik in eerdere wedstrijden gezien heb. Zijn verhaal maakt indruk op me. Hij loopt even samen met Ben Mol en een vrouw. Ben gaat in Rotterdam zijn 500e marathon lopen. Fantastisch, prachtig dat iemand dat kan bereiken. Ben blijft wat langer hangen bij een verzorgingspost. Hij loopt verder met de vrouw. Ze vertelt dat ze 62 jaar is, nu de Asselronde loopt, en aan het trainen is voor de Rotterdam marathon. Deze wedstrijd heeft speciale betekenis voor haar. Haar man liep hier in Apeldoorn zijn eerste marathon. Nu is hij thuis, hij heeft een zwaar auto ongeluk gekregen. Lopen gaat niet meer, het revalideren verloopt moeizaam. ‘Hij denkt nu aan mij, ik denk aan hem. Het is een speciale dag voor ons’, vertelt ze. Wat kan een marathon toch geweldige herinneringen, belevenissen, gevechten, vreugde en successen teweegbrengen. Hij lijkt een fenomenale kracht uit te stralen.

Met Jos Hopman weer naar het zuiden gereden. Ik vraag Jos, die al heel lang meedraait in het marathoncircuit, hoeveel marathons hij al gelopen heeft. ‘Ik wilde het niet zeggen, maar nu je het vraagt moet ik een eerlijk antwoord geven. Vandaag is het precies mijn 350e en ik geniet er nog steeds van’.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Ondanks dat vorig jaar tijdens de Midwinter Marathon mijn loopspullen werden gestolen en ik met natte kleren naar Maastricht kon, koos ik toch weer voor Apeldoorn. Het parcours over de Veluwe en de lerende organisatie (militaire bewaking voor de kleedkamers) van de Midwinter Marathon zijn voldoende redenen om er het beste beentje 42,2km voor te zetten tijdens mijn eerste wedstrijd als OPA van kleinkind Sterre. Koning Winter is nog volop in het zuiden aanwezig als ik om 7:45uur richting noorden reis. Onderweg samen met 4 andere lopers hebben we genoeg stof om over te praten en door prognoses de zaak op scherp te zetten. Tijd en km's vliegen voorbij en 3 uur later zijn we, dankzij driver John, op de place to be, de KW III kazerne. De temperatuur is hier iets boven nul en ik kies voor de korte mouwen met handschoenen. Samen met Math Roberts en Paul Koeimans zoek ik een plaats bij de al goed gevulde startopstelling.

Direct na de start is het even zoeken naar de juiste groep en Math sluit pas vrij laat bij me aan (5km in 19:20). We gaan via Hoogsoeren over de Asselse heide en lopen met de eerste dame van de Asselronde (10km in 38:15). Na het smalle fietspad (Rodeweg) door de bossen gaat het op de Amersfoortseweg omhoog naar het hoogste punt (15km in 58:28). Math, in training voor de 24 uur van Stein, moet een gat laten vallen ondanks dat de laatste 5km langzamer zijn dan het schema van 4 minuten per km dat we hebben afgesproken. Ga ik te hard van stapel, zal ik wachten?

De verschillen worden groter en ik ga langs de Echoput en Julianatoren verder met nog een loper van de marathon (20km in 1:17:43). De weg helt omlaag en het halve marathon punt passeren we na 1:21:46. Een mooie tijd ligt in her verschiet maar ik weet ook wat er nog gaat komen en dat mijn krachten afnemen. Het gaat nu omhoog over de Soerenseweg, mijn loopmaat begint zwaar te ademen en moet afhaken (25km in 1:37:28). Bij de ingang van Park Berg en Bos scheiden de marathonlopers van de Asseltronde-lopers.

Als ik door de finishstraat loop om aan de tweede ronde beginnen krijg ik van Limburgse supporters het meer dan opbeurende nieuws dat ik op een 5e plaats in de marathon loop, is dat even kicken! Nog 15km te gaan en niemand voor of achter me te zien, hou ik dit alleen vol? Het begint te miezeren en op het kronkelende smalle, op/afgaande, Lammertspad door de bossen krijg ik het koud, nu wordt het echt zwaar.

De snit is eruit en ik neem een blokje bouillon (4uur cup-a-soep). Smerig spul om puur in je mond te stoppen en bij de drankpost gooi ik er wat thee overheen (30km in 1:57:34). Op de rechte paden kan ik het tempo weer vast houden en ik zie in de verte een loper voor me (35km in 2:18:13). Het verval valt mee en met een richtpunt en dalende Amersfoortseweg gaat het tempo omhoog. Elke km wordt vanaf nu aangegeven en met een alles of niets offensief, enkele tussentijden van 3:33minuten per km, neem ik de 4e positie over. Dit is natuurlijk mooi maar de marathon is pas gelopen als ook de laatste piep heeft geklonken en ik mag nu niet verzwakken of zoiets akeligs als kramp krijgen (40km in 2:37:05).

De snelst 5km van vandaag. In het park Berg en Bos passeer ik de marathonlopers welke nog aan de tweede ronde van 15km moeten beginnen. Na de rode lap van nog 1km begin ik in een 4e plaats te geloven, hoewel ik het gevoel heb dat de eindstreep maar niet naderbij wil komen. De speaker trekt alle registers open als hij me herkent en met het applaus klinkt de laatste piep, van de championchip, me als muziek in de oren.

De eerste marathon, als 55+ opa, is na 2:45:16 uur "volle pataj" een feit.
De kleedkamer brengt dit jaar geen onaangename verrassingen en de masseur mijn oude/koude botten op temperatuur.
Op de terugreis richting Maastricht heeft ieder zijn eigen Marathon verhaal en mijn gedachten gaan nog vaak terug naar de indrukken die ik ook nu weer heb mogen ervaren.

Sportieve groeten van,

Opa Jogger Jo Schoonbroodt

Meer Jogger Jo info: www.jogger.tk



 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zondag 5 februari werd voor de 3e keer La Magnnetoise georganiseerd op de Ardennen. Een trail waarbij 64 km afgelegd dienen te worden en totaal 1.900 hoogtemeters overbrugd moeten worden.

Nadat ik medio januari mijn laatste wedstrijd heb gelopen (het klavertje vier op de Ardennen) was dit pas mijn tweede lange wedstrijd in 2006. Mijn planning houdt nog steeds stand. 18 maart staat pas de volgende gepland, een 100 engelse mijl in en om een olifantenpark in Zuid Afrika.

Vandaag ben ik benieuwd of het zijn vruchten afwerpt. Je beperken tot trainen en dan dus zo af en toe een wedstrijd. Zaterdag nog snel even een 6,5 km training afgewerkt om de benen losjes te krijgen. Vervolgens op naar Olne waar ik om 18.00 uur met Simon Pols en Prisca Vis had afgesproken om gezamenlijk te eten bij de plaatselijke Italiaan. We hebben een gezellige avond gehad. Tegen elven lag ik in het prachtige kasteel in Soumagne te slapen. -'s Morgens tegen vijven loopt de wekker af, op naar Olne. Het ontbijt staat klaar. Zoals Nederlanders zijn we kijken kritisch naar de kosten. Het kost geen drol, 15 euro voor de trail, overnachting, ontbijt en de warme hap na afloop. Chapeau.

Philip begroet me op de inmiddels gebruikelijke manier. We worden met de bus van Olne naar Magnee gebracht. Daar aangekomen blijkt het asfalt verraderlijk glad te zijn. De organisatie laat ons 5 minuten te vroeg starten maar geen haan die er naar kraait. Al glijdend vertrekken we met iets meer dan 100 lopers en loopsters richting de bossen. Eerst een stukje dalen en dan begint het geklim. Prisca start voortvarend. Zelf moet ik eerst in mijn ritme komen. Dalen is trouwens ook niet mijn meest favoriete bezigheid maar niet zeuren dan moet je niet gaan trailen. Gelukkig is het niet donker maar schemerig.

Op circa 8 kilometer komt deze eerste vette beklimming. Nadat een asfaltweg oversteken gaat het steil om hoog. Jemig niet te geloven wat een stijgingspercentage. Eenmaal boven geeft je toch een reuze voldoening dat je het weer gefikst heb. Inmiddels loop ik giga alleen, wat wil ik nog meer. Alleen nu moet ik donders opletten het spoor niet bijster te geraken. Philip en zijn mannen hebben prima werk verricht. De signalering is echt prima.

Doordat de ondergrond redelijk hard bevroren is moet ik regelmatig zoeken naar de meest ideale lijn. Het glibbert nog wel eens. Aangezien er delen ook nog bedekt zijn met een laagje sneeuw heb je niet echt het benul hoe de ondergrond is.

Nadat we 22 kilometer hebben afgelegd worden we aangenaam verrast met de eerste verversingpost. De bidons vul ik. Wat een belachelijk langzame tijd loop ik. Gelukkig worden de volgende kilometers lichter. Ik haal 2 lopers in die me complimenteren. Vandaag wil ik in een zelfde ritme blijven lopen. Tijdens het dalen en stijgen niet forceren. Op de weinige asfaltwegen me gedeisd houden. Het doel is geen verkrampte beenspieren te vernemen. Op 44 kilometer staat de 2e post. De mensen vertellen dat dit de laatste is. Ze zijn tevens te optimistisch door te zegge dat ik nog 18 kilometer moet afleggen. Echter het zijn er nog 20. Na een hapje en drankje loop ik pardoes de verkeerde richting. "Allo monsieur a droite". Merci ik moet wel lachen.

Mijn ritme blijft er goed inzitten, haal nog een paar lopers in. Dit geeft me vleugeltjes (wat wil je op 22 kilometer heb ik een blikje Redd Bull gedronken). Tussen de circa 50 en 55 kilometer mogen we dalen wat we me giga begint te irriteren. De steentjes en zwerfstenen liggen vaak op precies de verkeerde plek, ik roep regelmatig hardop leuke woordjes die hier niet vermeld worden. En dan komt de aangename verrassing een derde verversingspost, jippie. Wat een keuze: o.a. cola, chips en bier. Nadat ik hier 2 cola heb gedronken, wordt het parcours lastig. Na enig geslinger door het bos mogen we op een keihard weiland dalend de weg zoeken. Wie verzint dit in vredesnaam? Wat een crime. Na het verlaten komen we in een bos waar de signalering moeilijk wordt te vinden. Het klavertje vier staat me nog helder voor geest, dus verdwalen doe ik niet. Het ellendige trappetje in het bos, ook zoiets wie plaatst hier een trap. Het maakt deze trail wel heel bijzonder. Vervolgens doorkruis je een pittoresk dorpje waar je middenin huiskamers kijkt. Het lijken wel Madurodam huisjes.

Na 6 uur en 20 minuten zie ik het bordje Olne. Nou dat gaat snel. Helaas laat de organisatie ons een redelijk groot deel van de gemeente Olne zien. Het is niet helaas vanwege de gemeente maar het psychisch aspect. Denk je dat je er eenmaal bent, blijkt dit toch anders te liggen. Inmiddels loopt er een loper uit Luik in mijn gezichtsveld. Kan ik hem nog pakken? Helaas ik kom een paar honderd meter tekort.

Met een eindtijd van 6 uur 49 minuten en wat secondes, finish ik trots als veertiende van het totale deelnemersveld. Wat ook een fijne constatering is, ben een kleine 45 minuten sneller ten opzichte van de edities 2003 en 2004. Zal dit dan toch het effect zijn van minder wedstrijden? Zou best wel eens kunnen. Met een voldaan gevoel, kus ik Phil een keer. Pak vervolgens ongevraagd een slok van zijn glas bier. We lachen beide. Waar gebeurde dit nog meer ... Daarna ga ik genieten van hutspot met een grote worst met worst en een Jupiler-biertje.

Terugrijdend sta ik nog even stil bij mijn honderdste marathon en ultra in 3,5 jaar tijd. 100 is een magische grens maar of je daar nu veel waarde aan moet hechten? Gezondheid staat voorop zodat er misschien nog zo'n aantal bijkomt maar niet weer in hetzelfde tijdsbestek als de eerste 100 but you'll never know ... Mensen zijn vreemde wezens inclusief ondergetekende.

Ardennen tot begin juni: een 100 engelse mijl (dit wordt grotendeels een nachtloop).

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Als het weer winter wordt
Zijn alle dagen kort
Het weer zit zeker niet mee
Lopen, dat kan nog wel
Maar soms niet al te snel
In bos, de weg op, aan zee
Tralalala


Met op de achtergrond deze swingende klanken van de karaoke CD met het Midwintermarathonlied en een kloppende, beblaarde linkervoet, heb ik vandaag wel even de tijd om verslag te doen van mijn tweede PR van dit jaar, namelijk de langste afstand gelopen met blaren (34 km). Niet dat ik hier blij mee ben, maar als je niet snel genoeg loopt moet je iets anders verzinnen om toch een PR bij te schrijven nietwaar?

Zaterdag 4-2-2006:
Vandaag loop ik voor het eerst de Midwintermarathon. Ik houd normaliter niet van dergelijke massale lopen, maar er is in Nederland in januari/februari maar weinig anders te doen op marathon gebied. Ik heb alleen maar positieve verhalen over deze loop gehoord en misschien valt de drukte wel mee, dus vooruit dan maar.
Nadat we in Apeldoorn zijn aangekomen worden we, na een kleine vertraging door filevorming, naar de parkeerplaatsen op het kazerneterrein gedirigeerd. Het is prima geregeld en van de drukte merk ik gelukkig nog niet zoveel. Even plassen, marathonhond Billy aaien (het arme beest zal vandaag vier wildroosters moeten trotseren), startnummer (+ unieke karaoke CD + een voor mij te groot t-shirt) halen, folders doorsnuffelen, plassen, naar de auto om de spulletjes weg te brengen en dan langzamerhand richting start lopen. Daar nog even plassen (oke ik geef het toe, ik ben een zeikerd) en dan het startvak in.
Een man wurmt zich langs mij door de mensenmassa en ik zet de achtervolging op hem in. Hij maakt mooi ruimte en zo komt het dat ik vrijwel vooraan kom te staan. Na het startschot duurt het dan ook maar enkele seconden en dan ben ik de chipmatten al gepasseerd. Het loopt hier naar beneden en omdat ik me niet prettig voel met zoveel mensen om me heen, ren ik zo hard ik kan, voordat de meute over me heen dendert.
Het parcours is heuvelachtig en prachtig gevarieerd, vele stukken herken ik van de hardloop4daagse, zoals de Asselse heide, het stuk over de Amersfoortseweg en het ‘achtbaanweggetje’ na 29 km. Na een km of acht begint echter mijn lijdensweg: de blaren, opgelopen in Genk drie weken geleden, protesteren. Ik dacht dat ze verdwenen waren maar ze komen dus vrolijk weer terug. Zal het dan toch aan mijn schoenen liggen? Dat moet haast wel, normaliter heb ik bijna nooit blaren. Ik probeer mijn sok recht te trekken, lukt niet. Na 11 km schoen uit, sok recht (zat recht) schoen aan, doorlopen. Helpt even maar niet voor lang. Na 14 km schoen uit, sok uit, doorprikken dan maar? Blaartje-lief is nog niet echt groot dus ik laat hem met rust. Sok aan, schoen aan, doorlopen. Ik probeer mezelf moed in te praten: kom op Lange, in Genk liep je een PR met blaren, dan kun je nu ook doorlopen. Na 20 km begin ik me af te vragen of ik misschien even langs de EHBO moet gaan, maar de gedachte aan het verhaal van Theo de Jong die in Klazienaveen ooit ‘ontvoerd’ werd door de EHBO, weerhoudt me ervan.
We lopen langs een huis met een prachtige half bevroren fontein, dat leidt de gedachten weer even af, evenals de twee zwijntjes die me eerder al gezellig toeknorden.
In de Apenheul haal ik Jos Akkermans in, het gaat niet bij hem,hij wandelt en verwacht dat ‘ie een lijdensweg gaat krijgen. Hier put ik weer moed uit, ben ik gelukkig niet de enige die moet lijden. Sorry Jos, maar toch bedankt.
Nog een oppepper krijg ik even later. Iemand (geen idee wie dat was) roept van de andere kant van de weg: ‘Hey, ultraloopster, jij mag lekker nog een rondje!’ Hier moet ik even over nadenken, is het vandaag MOGEN of MOETEN? Nee, het is mogen, ik mag me toch zeker gelukkig prijzen dat ik dit kan? Hoeveel mensen zouden dit niet heel graag willen maar kunnen het niet? Dus, onbekende meneer, je hebt me uit een dip gehaald zonder dat je het zelf wist waarschijnlijk. Bedankt!
De rest van de marathon gaat eigenlijk helemaal niet zo slecht want conditioneel is er geen probleem. De laatste kilometers lopen lekker naar beneden, ik haal nog heel wat mensen in en weet nog net binnen de 3 uur 50 te finishen. Vorig jaar had ik daar nog de grootste moeite mee, dus ik ben toch een tevreden mens.
Maar de volgende marathon loop ik wel op andere schoenen.

Nu nog de tekst van het marathonlied uit mijn hoofd leren zodat ik die lekker mee kan brullen.

Midwintermarathon, door bossen en de hei van Apeldoorn
Midwintermarathon, unieke loop in Nederland
Midwintermarathon , rond Assel en Hoog Soeren
Duizenden mensen genieten daar weer elk jaar van
Die mensen wensen
Volgend jaar weer
Als het kan
Tralalalala


Jannet Lange
(jannet.lange provider hetnet punt nl)
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]