Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 22 jun 2006: Dankzij Oranje naar Den Haag
* 20 jun 2006: Webnaam www.marathon.nl doet Leiden eer aan
* 20 jun 2006: Een reis te voet door Nederland
* 19 jun 2006: De 12-uur Estafette bij Haag Atletiek: “Gewoon” weer een prachtige dag
* 19 jun 2006: 4. Westweg Abenteuerlauf [10-16 juni 2006]
* 18 jun 2006: Pieterburen 280 km te ver
* 17 jun 2006: Marc Papa :"See y'all in Korea!"
* 15 jun 2006: Goede tijden, slechte tijden
* 8 jun 2006: Het kan dus toch, maar niet in Nederland
* 7 jun 2006: Correctie La Ronde des Nutons
* 6 jun 2006: La Ronde des Nutons
* 2 jun 2006: Jammer dat het geen NK is...
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2006
 
Normaal gesproken had ik op vrijdag 16 juni in Torhout de marathon gelopen tijdens de Nacht van Vlaanderen, een zeer sfeervol evenement waar ik al een aantal keren heb gelopen. Omdat de loting voor het WK echter uitwees dat “onze jongens” op vrijdag 16 juni aan zouden treden tegen “Elfenbeinküste”, en ik ook altijd de oranjekoorts heb, was het dus kiezen op vrijdagavond en dus geen Nacht van Vlaanderen.

Gelukkig was er, na de spannende wedstrijd met goede afloop, op zaterdag ook de 6 uursloop op de Laan van Poot in Den Haag. Deze 6 uurloop zag ik eveneens als een goede gelegenheid om als “koudweerloper” eens een ultra te lopen onder wat warmere omstandigheden, als ik ooit nog eens hittebestendig wil worden moet daar natuurlijk wel op getraind worden, toch?. Wat dat betreft was de weersverwachting prima, het zou een zonnige dag worden met temperaturen tot ca. 22 graden. Net iets boven de “Vincent Rousseau norm”. (voor degenen die niet weten wie dat is, Rousseau was een Belgische marathontopper van ca. 10 jaar geleden, die niet van start ging bij een temperatuur van 20 graden of meer.)

Ik ging dus wel van de start en was niet de enige. Om 9 uur gingen de estafetteteams en de sololopers voor de 12 uur en de eerste lichting van de 6 uurlopers op pad. Terwijl ik bij de start sta voel ik de zon al in mijn nek, dat zit dus wel goed.

Voorzichtig ga ik van start, een tempo van ongeveer 10 km per uur. Als je zo relaxed loopt in het begin hoor je nog eens wat. Zo hoor ik bijvoorbeeld iemand die deze week al 160 km heeft weggetikt, vandaag dus 6 uur los mag, en zondag ook nog even de marathon in Leiden wil gaan lopen. Dat alles als voorbereiding op een 24 uurloop. Ja, je moet er wat voor overhebben. Mijn benen breken bijna spontaan af bij mijn knieën, als ik bereken hoeveel kilometer dat is in deze week!

Na een paar ronden kom ik samen te lopen met Jelle Bolte, hij loop de 12 uur solo. Bij het kleine heuveltje bij het opgaan van het duinpad wandelt hij een stukje, om in het stukje omlaag, aan het einde van het duinpad, weer terug te komen. Samen vormen we een prima tandem, ongemerkt lopen we bijna 3 uur in de rondte. In de tussentijd geeft mijn tandemgenoot ook wat nuttige tips, vooral over de tip over het strekken bij heuvelaf lopen is een leerzame, waar ik mee aan de slag kan. Jelle bedankt!.

De sfeer op en rond het parcours is prima. Op de baan heerst een soort camping sfeer, vooral vanwege de estafetteteams die hun tenten hebben opgeslagen. Bij het op- en aflopen van het sportpark worden lopers en publiek opgepept door een clown/entertainer. Bij de passage na de chipmatten staat er een scorebord. Het duurt even voordat het goed werkt, want na de eerste rondes lijkt het meer chinees wat er op het bord staat. Na ongeveer anderhalf uur is dat verholpen en is iedereen dus perfect op de hoogte.

Na ongeveer 3,5 uur moet ik een sanitaire stop inlassen, zodoende moet ik mijn tandemgenoot Jelle laten gaan. Na deze stop probeer ik het uitstekende ritme van de eerste uren weer op te pakken. Dat lukt redelijk, maar niet helemaal. Als het, in het vijfde uur echt zwaar wordt, maak ik mijn persoonlijke klassieke fout, toch weer te veel drinken. Maakte ik deze fout eerder al eens na een uur of drie, nu was het dus wat later. Misschien, later als ik groot ben, maak ik deze fout dan pas na zes uur, in de kroeg ofzo, om een topprestatie te vieren.

Uiteindelijk komt aan alles een eind, dus ook deze 6 uurloop. Uiteindelijk heb ik totaal 58,6 km afgelegd, en de “zomerweerultratest” is zeer behoorlijk geslaagd. Als ik sta uit te puffen in de kleedkamer komt Bert de Jong op krukken de kleedkamer binnen, met slechts EEN biertje, duidelijk te weinig voor het aantal lopers in de kleedkamer. Een van de anderen zegt dat Bert met een hand ook een heel dienblad met bier mee had kunnen nemen. Helemaal mee eens.

Na afloop nog even gekeken naar de lopers die nog actief zijn, en dan vooral de sololopers. Vooral de soepele ultra loopstijl van Theo Smit is om je vingers bij af te likken.

De 6 uur aan de Laan van Poot is me zeer goed bevallen. Goede sfeer en verzorging, vriendelijke mensen in de organisatie. Als de Nacht van Vlaanderen en deze Haagse ultra volgend jaar weer gelijk vallen (en dat is de laatste jaren helaas het geval geweest), kan het nog een moeilijke keus worden.

Jean-Antoin van de Rijzen

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Iedere organisatie die een marathon organiseert zou deze webnaam wel willen claimen. Dat ze trots zijn op deze naam en de loper er centraal staat bewijst hun website, waar men alle moeite doet er een heel dynamische van te maken, waar alle informatie op simpele wijze verkregen kan worden. Je kunt er dan ook voor de doelgroep alles op vinden. Omdat de wedstrijd meedoet in het Marathon & Ultracircuit ben ik ook aanwezig.

In de prachtige Pieterskerk kan men inschrijven en omkleden. Dat laatste is een evenwichtskunst, want er staan slechts enkele stoelen. Een krappe kerkbank biedt voor mij uitkomst, want het werkt niet motiverend mijn stramme lijf al voor de marathon te veel te plagen.

De 500 meter naar de start lopen is best gezellig. Je hoort nog eens wat. Jos Akkermans, gisteren in de 6 uur van Den Haag ruim 60 km gelopen, staat een dag later weer vrolijk aan de start van een marathon. ‘ik moet toch behoorlijk wat trainingskilometers maken. Over 3 weken doe ik in Duitsland de 24 uur’, vertelt hij nuchter. Theo Cloosterman was er gisteren op de 6 uur ook bij. Vandaag kan er nog wel een marathon bij. ‘Dat moet eigenlijk wel, want in juli staan er twee 24 uur wedstrijden op mijn programma, ook in Duitsland’. Een Engelsman zegt dat hij vrijdagnacht de 100 km in Torhout gelopen heeft. ‘It’s beautiful. I’m not tired. I wondered what my wife would say’.

Aan de start is het een chaos. De hele straat vol met duizenden lopers die vol spanning op het startschot wachten. Jos en ik hebben een sticker voor het wedstrijdvak. Hoe kom ik hier doorheen? – ze hebben een andere kleur startnummers – verrek, nou snap ik het, kijk maar op de achterkant van het startbewijs – 12 u 5 km, 12.05 u 10 km – 12.10 21 en 42 km – de microfonist zweept lopers en publiek op, maar licht de startprocedure niet toe – zoek tevergeefs naar mensen van de organisatie die me duidelijkheid kunnen geven – de stoet zet zich in beweging – Jos en ik proberen in het wedstrijdvak te komen – een schot, we zijn weg, is dit voor de 5 km, 10 km of voor ons? – we sluiten aan. Later in de kleedkamer heb ik er veel klachten over gehoord. Dit is een misser in de verder perfect georganiseerde en heel gezellige marathon.

Een stadsmarathon met ook de halve afstand erbij brengt aardig wat lopers op dezelfde weg waar jij ook overheen moet. Ik vind het altijd een fascinerend gezicht. Sommigen blazen al na 1 km of versnellen plotseling met grimmig gezicht en zenuwtrekjes. Een enkeling is geconcentreerd aan het neuspeuteren, alsof bij de gedachte aan 21 of 42 km hardlopen de verveling toeslaat. Een ander wringt met hautaine blik zijn ellebogen voor de jouwe. Ik zit in een groepje jongens en meiden. Ze zijn moppen aan het tappen. Ik heb er een onthouden: ‘op het ministerie van Buitenlandse Zaken vraagt een journalist aan minister Bot ‘hoeveel ambtenaren werken hier eigenlijk?’ Zegt Bot: ‘Iets meer dan de helft’. Zo kun je nog lachen op een warme dag, waar in temperaturen van 27/28° prestaties geleverd willen worden, maar gelukkig ook op een ontspannen manier. Dikwijls hoor ik dat hardlopen en hitte synoniem zijn met sportief lijden. Vandaag schijnt de meerderheid er anders over te denken.

De verzorgingsposten zijn buitengewoon goed bevoorraad met water, sportdrank en banaan. Om de 2½ km zijn er natte sponzen en water. Het publiek leeft mee. Vele bewoners hebben sproeiinstallaties voor hun huis geplaatst en emmers water om sponzen te soppen. In de mooiste marathonstraat van Leiden zoals ze zichzelf terecht noemen, is de gehele weg versierd. Er is een wasstraat ingericht waar je gedoucht, afgekoeld en weer super fit aan de laatste kilometers kunt beginnen.

Mijn laatste wedstrijd was op 6 mei, een bergloop van 50 km in Maastricht. Dat was een echte slijtageslag. Nog steeds ondervind ik er de gevolgen van. Door het sterke afdalen zijn de spieren in mijn bovenbenen overbelast geraakt. Afgelopen week zat ik wel in spanning. Zou mijn spieren een marathonafstand zonder problemen aankunnen? Na 1.22 minuut kom ik over de startstreep. Bewust drink ik bij iedere verzorgingspost een bekertje sportdrank en twee bekertjes water, hoewel ik onlangs ergens las dat bij teveel water het zoutgehalte in het lichaam zo is gedaald dat watervergiftiging kan optreden. Pas na de halve afstand neem ik natte sponzen, anders blijft het lijf om verkoeling vragen. De 5jes gaan in 26, 29, 28, 28, 28, 28, 29 en de laatste ruim 7 km in krap 40 minuten. Bij de halve afstand kom ik door in 1.59. Hierna krijg ik enkele pijnscheuten in het rechter bovenbeen. Gelukkig blijft het hierbij. De 30 gaan in 2.50. Omdat ik in een sportieve uitdaging nog altijd goed wil presteren, doe ik mijn best nog onder de 4 uur te finishen. Dankzij de 1.22 minuut verlies aan de start kom ik binnen op 4.00.29. Bij thuiskomst tref ik een mailtje van de Leiden Marathon, dat mijn officieuze eindtijd 3.59.07 is. Toch nog onder de 4 uur? Het is de nettotijd, maar die tellen nu eenmaal niet in de atletiekwereld.

Leiden heeft een enthousiast publiek en een prima organisatie met vele vrijwilligers. Ze hebben ons lopers een prachtig evenement bezorgd, ondanks de hectische start.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
'Lopen is geen sport, maar een manier van reizen, waarbij lichaam een geest zich constant verplaatsen.'
Die wijsheid heb ik niet van mezelf maar van wijlen Jan Knippenberg, zo'n beetje de aartsvader van het Nederlandse ultralopen. Het Pieterpad in 7 dagen uitlopen leek mij altijd de ultieme uitdaging om bovenstaande lijfspreuk aan de praktijk te toetsen. In 2004 deed ik al een poging die eigenlijk al na ruim 20 km strandde door een onwillige knie na een val op een drassig Limburgs pad. Dit jaar volgde dus poging 2

De voorbereiding
Tot 9 april zou ik me richten op de marathon van Rotterdam en daarna mijn kilometers per week zo veel als mogelijk opvoeren, omvang in plaats van snelheid dus. Die voorbereiding verliep heel soepel eigenlijk. Rotterdam ging naar tevredenheid in 3:07 (brutotijd) en vooral in de maand mei liep ik erg veel heen en weer naar mijn werk waardoor ik weken van meer dan 150 km maakte en één keer zelfs meer dan 200. Dit alles naast een volledige werkweek maar ik kan niet zeggen dat ik me overtraind of veel trager voelde worden. Ik verteerde al die kilometers vrij makkelijk en durfde tegen mezelf te zeggen begin juni dat ik er wel klaar voor was. Het enige wat ik misschien te weinig had gedaan in mijn ogen was het lopen van de dagafstand zelf (ongeveer 73 km) of meer als training maar daar maakte ik me niet al teveel zorgen over omdat het tempo toch veel lager zou liggen dan mijn gemiddelde trainingstempo.

De uitrusting
Ik was inmiddels gewend aan het lopen met een camelbag en besloot die tijdens het Ppad ook te gebruiken en dat is mij zeer goed bevallen, zeker de eerste 3 hete dagen. Ook mijn reeds eerder besproken telefototoestel moest natuurlijk mee en die had ik altijd op grijpafstand in een hoesje aan de riem van mijn camelbag. Het foto's nemen ging me goed af want het zijn er meer dan 700 geworden, niet allemaal even scherp maar het geeft toch een mooi overzicht van de tocht. Ook nam ik 2 paar loopschoenen mij en wisselde ik per dag van schoenen. Tevens een stuk of 6 loopsetjes want er was weinig tijd en gelegenheid om je kleren te wassen onderweg. Ook had ik 35 energiegels ingeslagen en die zijn allemaal netjes opgegaan, ik loop prima op dat spul!

De deelnemers
Ubel, Adrie en ik gingen voor de hele tocht. De Luxemburger Fischer kwam helaas niet opdagen. Jos Akkermans liep de eerste etappe met ons mee, Henri Thunissen gedeeltelijk de 2e, 3e en 4e, en Koos Rademakers kwam ons de 4e dag ook vergezellen voor een losse etappe. Sietze, de grote man achter de organisatie liep zelf ook nog delen (soms om ons op weg te helpen) en etappe 4 en 7 helemaal uit. Harry Wolters liep de laatste dag nog een stuk met ons mee en Thijs Roest vergezelde zijn maatje Ubel tijdens de laatste etappe.

De week
Zaterdag 10 juni komen we aan in Limburg. Ik reis per trein naar Maastricht en wordt opgehaald door Jan Ubels van de organisatie. We maken kennis met elkaar en zetten voor het eerst onze tentjes op, na 2 dagen een routineklus. 's Avonds gaan we uit eten bij de Griek en leggen alvast een goede bodem voor de eerste (warme) loopdag.

Etappe 1
Een hete klus! Temperaturen van zo'n 28º en het beloofd de komende dagen alleen maar warmer te worden. Mede dankzij mijn kamelenrugzak heb ik heel veel kunnen drinken. Bij Sittard liepen we nog een nieuw stuk route maar dat was prima aangegeven, geen problemen dus. Om 15:00 uur ben ik via mijn radio op mijn telefoon het NL elftal gaan volgen tegen Servië, wel grappig om te horen van Jack van Gelder dat we medelijden met de spelers moeten hebben omdat het zo warm is. Ik ben heel voorzichtig de plek voorbijgelopen waar ik 2 jaar geleden de fatale val maakte, het was er nu gelukkig droog.
Tussen de 50 - 60 km was het echt gloeiend heet en leek het lang te duren voor we bij de volgende verzorgingspost waren. De laatste 10 gingen wel weer erg goed en met Jos trok ik nog een sprintje op de camping waar hij even een half uurtje van moest bijkomen.
Het stuk tussen Maastricht en Sittard beleefde ik als het mooiste maar ook de laatste 10 km waren prachtig. De schade: 1 blaar maar geen spierpijn. Het tempo hou ik bewust heel laag, ik leer mezelf een nieuw soort ultrashuffle aan die ik de bijna de hele week zal volhouden. Die avond eten we op de camping een prima pastamaaltijd, stapelen voor de volgende dag van 78 km is het devies.

Etappe 2
Nog warmer dan gisteren! Ik meet 85,5 km op mijn Polar, een beste afstand wat mij betreft. Het ging heel goed afgezien van wat blaren, 3 inmiddels. Dat is een kwestie van goed schoonhouden en afplakken met Compeed. Onderweg met Ubel en Adrie wat lopen mijmeren over de Spartathlon en we waren het over eens dat dit soort warme loopdagen goede bouwstenen daarvoor kunnen zijn. Ik heb zelf het idee dat ik per jaar hittebestendiger wordt. Mede door met een zonneklep te lopen met aan de achterkant een stuk doek wat ik steeds goed nat houd is de hoge temperatuur geen probleem.
Om 08:00 uur vertrokken we uit Montfort en was het nog lekker koel. De echte hitte komt pas na 12:00 uur. Henri loopt vandaag mee tot km 67. De route bestaat uit veel bossen (koeler) en boerenlandweggetjes (heet). We komen door 2 steden, Roermond en Venlo en door een aantal kleine dorpjes. Ik kom er steeds meer achter dat ultralopen een totaalplaatje is. Niet alleen domweg kilometers wegmalen maar constant jezelf verzorgen, zeker met deze hitte. Het hoofd koel houden, zonnebrand smeren en heel veel drinken en voldoende eten; het zijn dingen die je aardig bezig houden op zo'n dag. Ubel, Adrie en ik bleven bij elkaar vandaag wat natuurlijk handig is om verdwalen te voorkomen. Ubel loopt met een Garmin navigatiesysteem dat heel goed werkt. Alle routes van het Ppad had hij thuis via internet ingeladen dus hij hoeft de kaart niet te raadplegen tijdens het lopen.
We overnachten op het mooiste plekje van de week wat mij betreft, een camping gelegen aan de Maas, bij Geysteren. Het is ontspannend om na de zware kilometers bootjes en boten te kijken die aan ons voorbij trekken. Martha van de organisatie kookt voor ons een prima pastamaaltijd zodat we er de volgende dag weer tegenaan kunnen.

Etappe 3
De zwaarste en warmste! Een beetje een grensloop vandaag, ook veel in Duitsland gelopen. Henri houdt het bij een klein stukje vandaag en wil zijn krachten sparen voor morgen. Maar ja, die keuze hebben wij niet maar dat willen we ook niet. Vanwege de hitte zijn er extra veel verzorgingsposten en dat is geen overbodige luxe. Hét moment van deze hele week is voor mij als ik van Tolkamer naar Spijk loop met Adrie over de dijk terwijl rechts de boten over de Rijn varen en het zinderend warm is. Ik kan niet goed uitleggen waarom maar dat waren 3 kilometers die ik niet snel zal vergeten. Het laatste uur loop ik alleen en vanaf Hoch Elten leidt Henri me naar de camping waar we op een schroeiend veldje onze tent opzetten. Een benauwde, hete dag die wordt afgesloten met een etentje bij de Chinees uitgerust met een airconditioning, dat hadden we even nodig.

Etappe 4
Die ochtend is het ineens een stuk koeler. Wat mij betreft zeer aangenaam, voor het kamperen was dat warme weer wel lekker maar het maakt het lopen wel veel zwaarder. Het is een zwarte ochtend want als een donderslag bij heldere hemel besluit Adrie niet verder te lopen. Een oude achillespeesblessure speelt op en hij wil niet het risico nemen een jaar niet te kunnen lopen door nu te forceren. Een wijs besluit misschien maar we balen gezamenlijk hard met Adrie mee. Dat tekent ook wel de sfeer deze week, we zien het niet als competitie. De prestatie van het uitlopen staat voorop en je leeft met elkaar mee als er minder prettige dingen zijn. Plotseling heb ik nu de luxe van een fietsbegeleider in de gedaante van Heleen, een vriendin van Adrie. Daar heb ik mazzel mee want het klikt goed tussen ons en we hebben het erg gezellig de komende dagen. Het eerste stuk lopen we echter wel meteen een behoorlijk stuk om maar Sietze zet ons weer op het rechte spoor en samen met Henri lopen we richting Vorden waar gebak en champagne wachten omdat we daar halverwege de tocht zitten. Nooit geweten dat 2 bekertjes drank van maar 1,1% zo naar je benen kunnen zakken. Ook Ubel heeft er een half uurtje last van maar dan vervolgen we onze weg naar het noorden weer. Het weer is wat vreemd vandaag; soms koel, dan weer een beetje benauwd. De route rond Vorden is prachtig met veel landhuizen en kastelen en (helaas grotendeels uitgebloeide) rododendronhagen. Koos Rademaker maakt zijn verzameling compleet door deze etappe ook uit te lopen en als eerste te finishen. Die avond eten we in Holten waar we lang wachten op onze pizza's maar het smaakt in ieder geval erg goed. We zijn een aardig stuk over de helft, ik ga er steeds meer in geloven...

Etappe 5
Vandaag bewolkt maar geen regen, op zich wel lekker weer om een dagje te lopen dus dat doen we dan ook maar. Het zal mijn moeizaamste dag worden. Het zit op de een of andere manier in mijn bovenkamer niet zo lekker en dat vindt gelijk zijn weerslag in mijn lijf. Kortom, ik loop niet soepel. Het eerste gedeelte is wel erg mooi, o.a. de Lemeler en Archemerberg waar we ondanks de GPS van Ubel en de kunde van Sietze (die het Ppad als zijn broekzak kent) toch een beetje verdwalen. Daarna langs Ommen waar het zo te zien niet slecht wonen is: schitterende huizen in een erg mooie omgeving. 's Middags ging de geest uit de fles. Na Hardenberg gooi ik er wat tempo bij en tot Gramsbergen loop ik een snelheid van 11-12 km/u. Best wel eens lekker na dagen die ultraschuffle van hooguit 9,5 km/u maar de laatste 3 km zijn net iets te hoog gegrepen, deels omdat ik dacht dat we er al lang moesten zijn en deels omdat ik een beetje met mijn krachten heb gesmeten. Ubel komt met Adrie als fietsbegeleider later binnen en heeft als verrassing nieuwe haring meegenomen. Dat glijdt er goed in! We eten die avond bij Jan en Gees in Gramsbergen. Een soort café annex feestzaal op dorpsniveau. Ik stel me voor dat er heel wat feestje zijn gehouden van 25 jarige bruiloften vol met gezellige tantes met bloemetjesjurken en sigarenrokende ooms. Wat mij betreft de leukste uitspanning waar we deze week gegeten hebben.

Etappe 6
Misschien qua route niet de allermooiste maar Drenthe kan mij toch altijd wel bekoren. Vanaf km 20 ongeveer loopt Marga, Jan Ubels vriendin (één van de begeleiders) met me mee en dat maakt het tot een gezellig dagje want er wordt heel wat afgekletst. Lichtvoetig huppelt zij zo'n 55 km bij elkaar, een nieuw ultratalent bij de vrouwen is volgens mij opgestaan. De ochtend begint met een superontbijt met oa. aardbeien, croissants, broodjes, roomboter, jus d'orange, koffie en zo verder. Gevolg is wel dat je 2 uur lang wat meer voorover loopt maar na de riolering in Sleen op de proef te hebben gesteld gaat het wel weer. Die avond eten we erg goed bij de camping; zo'n soort maaltijd die je moeder vroeger altijd op zon- en feestdagen wist klaar te maken, met runderrollade, verschillende soorten aardappeltjes, rabarbermoes, lekkere jus enz. "Onze jongens" weten van Ivoorkust te winnen terwijl wij ons buikje rond eten maar ik moet zeggen dat het me niet zoveel doet. Je bent zo'n week toch vooral met je eigen ding bezig en hebt geen tijd/zin om b.v. een krant te lezen of het nieuws te volgen. Eigenlijk hoort het zo wel te zijn op vakantie vind ik. Onze laatste nacht slapen we in Rolde op de camping en die 7e dag kunnen we er ook nog wel bijhebben want tot nu toe gaat het bij me, ondanks wat vervelende blaren, erg goed.

Etappe 7
The final countdown! Nog 65 km aftellen en we zijn in Pieterburen. Het ritme van 06:00 uur opstaan, 07:00 uur ontbijten en 08:00 uur vetrekken gaat wennen. Ook het ontbijt is op de camping in Rolde zeer goed verzorgd. Ik vermijd wel een beetje al die vette dingen zodat ik niet al na een uur uit de broek hoef tijdens het lopen. Harry Wolters, die het hele pad al 2 keer liep, en Marga lopen het eerste stuk mee en ook Sietze en Thjis zullen deze etappe helemaal uitlopen. Het eerste stuk is gelijk al mooi, langs het Balloërveld en de Drentse Aa is het prachtig en als we bij Zuidlaren zijn begint ook de zon weer door te breken. Zo eindigen we wat het weer betreft waar we mee begonnen: een felle zon aan een strakblauwe hemel. Vlak voor Groningen zie ik Marina weer wat best wel wat emoties losmaakt. Ook Ronald, een vriend van ons, is meegekomen en fietst de laatste 30 km mee (Heleen moest helaas deze dag naar een reünie en kon er niet bij zijn). Door Groningen, waar een soort kunstenaarsmarkt aan de gang is, laat ik me loodsen door Ubel en Thijs en eenmaal Groningen uit wil ik er zijn en verhoog het tempo wat. Toch is het ook wel weer een mooi gedeelte, zo tussen al die sappige weilanden met koeien. Garnwerd, Winsum en Eenrum worden allemaal nog gepasseerd en dan is het nog maar 9 km tot Pieterburen. Marga wil graag de laatste 5 km met me meelopen en in plaats van rechtsom komen we linksom Pieterburen binnen, niet helemaal volgens de route dus. Gelukkig word ik niet gediskwalificeerd en ik heb een beetje een leeg gevoel bij de finish, zoiets van: is dit het nou? Het is wel duidelijk dat je in één week zoveel beleefd hebt, dat kost gewoon wel wat tijd om te verwerken blijkbaar. Het biertje (Palm) smaakt me echter zeer goed en 's avonds eten we ter afsluiting erg lekker in een restaurant in Pieterburen.

Na afloop
En dan slaap je best wel weer lekker in je eigen bed! Toch valt het niet mee om zondag ineens stil te staan, je lichaam was duidelijk aan het ritme van het lopen gewend. Een beetje onwennig gevoel maar het bekijken van alle foto's maakt alles weer goed en doet me beseffen dat we vooral dankzij de fantastische organisatie van Sietze, Jan en Martha en alle steun van Heleen en Marga een geweldige week hebben gehad. Mijn voorbereiding bleek goed uit te pakken, ik kon de kilometers eigenlijk makkelijk aan. Allen het blarenprobleem verdient wel aandacht want daar heb ik normaal gesproken anders weinig last van. Voor degene die eens op een ontspannen manier kennis willen maken met het fenomeen ultralopen raad ik aan om eens een losse etappe mee te lopen. Je combineert een tocht door een prachtig stuk Nederland met een mooie sportieve prestatie waar niet al teveel druk op staat.

Jan v.d. Erve
19-06-06
http://jvderve.web-log.nl/
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Het was weer een geweldige dag, de “12-uurs Estafette” bij Haag Atletiek. Zo “Gewoon” is dat eigenlijk niet, want de organisatie heeft een topprestatie geleverd door dit evenement toch maar weer vlekkeloos neer te zetten. Daarom mijn hartelijke dank aan iedereen die daaraan heeft bijgedragen.

De “12-uur Estafette” kan gelopen worden door teams of sololopers waarbij er gekozen kan worden tussen 6-uur of 12-uur. Dit jaar waren er 41 teams (iets meer dan vorig jaar) en 43 sololopers (iets minder dan vorig jaar), waarvan 30 de 6-uurs en 13 de 12-uurs deden.

Voor mij was dit de eerste keer 12-uur. Bij mijn eerste marathon in 2004 bleek dat die lange duurlopen mij wel lagen. Heerlijk om van die lange tochten door de natuur te maken en vervolgens thuis lekker (veel) te eten en uit te rusten. Daarom maar eens vorig jaar mijn ultradebuut gemaakt op de 6-uur bij ditzelfde evenement (2e geworden met 70,2 km achter Carel Schrama) en dan dit jaar de uitdaging van de 12-uur. Het ging behoorlijk goed: zowaar eerste geworden met 128,3 km.

Tweede werd Ria Buiten met 111,0 km vlak voor Jelle Bolte met 110,1 km, die de laatste uren veel last kreeg van kramp in de beenspieren. Bij de 6-uur solo werd Jodi Kremer eerste met (op 11 meter na) 74 km.

Een enorme verbetering ten opzichte van vorig jaar is het electronische bord met de rondenteling. Zodra een loper de chip-matten passeert verschijnt de naam op het bord met het aantal volbrachte rondes daarachter. Geen zorgen meer of de rondenteling goed gaat!

Wat ik leuk vind aan dit evenement dat het zo’n knus gebeuren is. Dankzij het korte rondje (1851 meter) kom je steeds dezelfde mensen tegen en kunnen er diverse contacten ontstaan met medelopers, verzorgers en bezoekers, zoals dat lieve meisje met die grote bos krullen die de sponzen aanreikt. Gedurende de dag komen er ook diverse bekenden langs. (Ik woon in Scheveningen en dat maakt het voor veel van mijn Haagse vrienden tot een kleine moeite even langs te komen.)

In het laatste uur werd ik geweldig gesteund door Frans Martens en Willem van Prooijen, twee van mijn loopmaatjes van “The Hague Road Runners”. Daardoor kregen de gedachtes in mijn hoofd om het maar rustig aan te doen (“Joh, die eerste plaats is toch al binnen!”) geen kans en realiseerde ik zelfs nog de persoonlijke doelstelling van 3 marathons.

Sommige ultra-kenners vragen mij of ik familie ben van Guus Smit, de ultraloper die enkele jaren geleden tijdens een wedstrijd door een tragisch ongeval om het leven kwam. Dat is niet het geval. Ik heb Guus niet gekend, hoewel hij ook bij Hague Road Runners heeft gelopen, maar dat was voor mijn tijd.

Eenieder die er bij was nogmaals bedankt voor de prachtige dag!

Theo Smit
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]