Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* November
* Oktober
* September
* 21 sep 2006: De Trans Gaule – 1150 km rennen door Frankrijk in 18 dagen
* 18 sep 2006: Veel deelnemers dit jaar in Beekse marathon
* 18 sep 2006: Ultra Marathon de la Grande Traversée des Alpes, oftewel 2 weken zwerven in de Franse Alpen, 27 augustus 2006 - 9 september 2006
* 18 sep 2006: Winschotenverslag van een echtgenote
* 17 sep 2006: Kroegentocht in Roelofarendsveen
* 17 sep 2006: VAN STORMENIË NAAR TROPENIË
* 12 sep 2006: Op meer dan één zicht was deze IFF-marathon een speciale.
* 12 sep 2006: Nieuwe Yannis Kouros is Belg
* 11 sep 2006: Wat doe ik hier ?
* 11 sep 2006: Een jaar verder maar nog geen jaar ouder?
* 10 sep 2006: Meerssen : mijn vijfde marathon van 2006
* 4 sep 2006: DE DIJKENLOOP – EEN SUPER MARATHON
* 4 sep 2006: Als Martien A zegt, moet Ton wel B zeggen.
* 4 sep 2006: Overmoed loont zich niet
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2006
 
Waarom doe je dit, is dat nou leuk, noem je dat vakantie, gaatje in je hoofd ?

Allemaal opmerkingen van “vrienden”, collega’s, familie etc. En inderdaad : het is leuk ! Ik deed mee aan een wedstrijd over 1150 km in een halve cirkel door Frankrijk : coast to coast ! Elke dag zo’n 65 km hardlopen, slapen op matjes in sporthallen met 40 anderen, elke ochtend om 5 uur opstaan… sportieve vakantie !

De deelnemers waren allemaal doorgewinterde ultralopers uit verschillende landen (Frankrijk, Duitsland, Engeland, Nederland, Zwitserland, US, Polynesie). Hans Joachim Meijer liep dag 12 zijn 1000e marathon+ ! Wij waren met 5 Nederlanders (wo een vrouw), dus heel goed vertegenwoordigd en ook heel gezellig.

Het grootste probleem is om uit te vinden hoe hard je kan/mag lopen zonder blessures te krijgen of uitgeput te raken, want je verlangt natuurlijk wel heel wat van je lijf. Als je een marathon hebt gelopen of een Kennedymars hebt gewandeld heb je de volgende dag spierpijn en voel je je moe. Probeer dan maar eens 65 km te rennen – dat deden wij dus 18 dagen achter elkaar. Dus rustig aan, goed slapen, eten en spieren verzorgen is wel nodig. Vooral de 2e en derde dag zijn moeilijk door de spierpijn en vermoeidheid, het lichaam geeft eerst een paniek reactie maar daarna gaat het er aan wennen.

Slapen is lastig met 40 man – er hoeft maar een snurker bij te liggen of daar gaat je nachtrust. ’s nachts naar het toilet moest je tussen de matjes door sluipen. Op een lokatie hadden ze geen toilet en moest je naar een openbaar toilet 100 meter verder op straat. Daar liep je dan in je pyama over straat. Moest een raar gezicht zijn voor de automobilisten en cafebezoekers.

De lokaties varieerden van een supermoderne sporthal tot een stoffig zaaltje op een camping. Meestal waren er goede douches maar ook een keer alleen maar een tuinslang…

Het eten onderweg was prima verzorgd. Elke 10 – 20 km was een verzorgingspost met eten (stokbrood met pate, koekjes), tomaten met zout, perziken, meloen en zelfgeplukte bramen en cola en water. Je kon je eigen eten of drinken meegeven, die je dan op de verzorgingsposten terug vond. We gaven altijd alcoholvrij bier mee (later met, voor de laatste post, ik was toch aan het wandelen…), heel goed als je maagproblemen hebt ! Ook hadden we blikjes sinas en tonic ipv. sportdranken, dat beviel erg goed (en marsjes/chocola voor Regina…).
’s Avonds bij de lange etappes kwam er een catering in de sporthal en bij de korte etappes moest je zelf naar een restaurant of jezelf tevreden stellen met de Bolino van de organisatie (plastic beker met spagetti waar je heet water op moet gieten). Vaak was er ook een receptie op het stadhuis met toespraken en wijn (terwijl je alleen maar wou liggen, slapen….).

We startten vanaf de vuurtoren in Roscoff, Bretagne. Sommigen vulden een flesje water uit de zee : die namen ze het hele eind mee om hem in de volgende zee weer te legen.
Mijn taktiek was om de eerste 4 uur lekker te rennen, en daarna tot de finish rustiger aan ivm morgen… dan moet je nl weer verder…

We liepen over rustige D weggetjes van Frankrijk, dwars door de velden, dorpjes, stadjes… Soms druk (vooral vaak auto’s in de ochtendspits, want je startte altijd vanuit een stadje met een sporthal), maar meestal heel rustig en vaak liep je in je eentje over een heel smal landweggetje door de velden, wijngaarden, bossen… Als je dan een dorpje naderde zag je in de verte al een prachtige kerk, kasteel (Loire) of abdij.
De organisatie week dan af van de doorgaande weg en ging dwars door het dorpje (kinderhoofdjes, trappen, 20 % hellingen) om langs dat kasteel of kerk te gaan. We kwamen langs de tempeliers kerken (Zie Da Vinci code), chateau van Montreuil, een prachtige afdaling naar het stuwmeer en het bruggetje over de Dordogne (15 km dalen,10 m klimmen) en de Tarn (Midi Pyrenees) en toch soms behoorlijk wat klimmen.

Het was allemaal asfalt (soms keek ik jaloers naar een GR natuurpad beneden langs een riviertje, terwijl wij bovenlangs liepen en af en toe de berm in moesten vluchten voor twee elkaar tegemoetkomende auto/vrachtwagen, die vaak precies waar jij liep elkaar moesten passeren….), dus ook een aanslag op de spieren, scheenbeen, enkels, knieen, heup.. Ik had nieuwe superschoenen gekocht (wel goed ingelopen) waarin ik geen antipronatieblok (nodig vooral voor mijn rechtervoet die behoorlijk naar binnen kantelt) meer nodig zou hebben vanwege de gel pads in de schoen die zich zo zouden richten dat je “eigen natuurlijke manier van lopen” tot zijn recht zou komen.
Ik besefte eigenlijk pas te laat dat als je al beroerd loopt dat dan door die schoenen alleen maar versterkt wordt. Ik voelde al de eerste dag een te grote druk onder mijn grote teen - ook omdat je (zeker in het begin als er verkeer is en je met anderen oploopt) je links moest lopen terwijl de meeste wegen in Frankrijk behoorlijk bol lopen.
Mijn voet kantelde dus teveel naar links zodat mijn achillespees te scheef kwam te staan en ging schuiven langs de peesschacht en na dag 7, de derde keer op die nieuwe schoenen (ik wisselde 3 paar elke dag af) had ik een dikke, rode, ontstoken achillespees.
De nieuwe schoenen konden dus weg (ik heb nu wel prachtige zilverkleurige schoenen van 135 euro om in de tuin te werken ! ).

’s Avonds heeft een dokter (een ander loper) het nog behandeld (er was geen massageteam of medische staf), maar de volgende dag was de pees dikker dan mijn enkel. Dus voet ingetaped (om de voet niet te laten kantelen), ingesmeerd met Arnica (later kreeg ik van Willem ontstekingsremmende zalf), hielkap van mijn schoen afgesneden met het Zwitserse Zakmes, proberen in het midden of rechts te lopen en weer op mijn goede oude Asics 111 of een paar trailschoenen met superdikke zool. Heuvel af ging wel, maar heuvelop moest ik wandelen…

Daar ging mijn klassement, helaas maar ja. Wandelen is ook leuk. Liever wandelen en als laatste binnenkomen en de tocht uitlopen en van de mooie natuur genieten dan te stoppen en je 10 dagen zitten te vervelen. Tot 30/40 km ging het redelijk (ook nodig ivm afkap tijd), daarna zocht ik een paar stokken in het bos en ging de laatste 25 km “Nordic walkend” naar de finish.

Meestal was het ’s morgens heerlijk loopweer (20 – 25 graden), maar vaak begon het ’s middags te regenen. Daar liep ik dan te strompelen door de regen met 2 stokken en een bloed knie (gevallen doordat ik vaak door het graskantje liep en door het hoge gras in een kuil stapte....) – een paar keer stopte een auto om te vragen of ik mee wou rijden en vond het heel gek dat ik dat niet wilde… weten zij veel van het genieten van het lopen… Bij de finish meteen ijs op de pees of voet in de fontein… Het werd gelukkig niet veel erger en het ging na een week zelfs weer veel beter zodat ik de laatste 3 dagen ook vals plat omhoog weer wat kon rennen.

De laatste 2 dagen waren behoorlijk zwaar : 70/72 km met behoorlijk wat klimmen (de vrijdag) en om 3 uur opstaan (de zaterdag) om op tijd met de eindfestiviteiten te kunnen beginnen.
Op het strand was de eerste Nederlander al gefinisht (Jan Nabuurs, prima 4e plek met een jaar blessureleed achter de rug, net weer op tijd genezen en dus toch wat te weinig trainingskilometers om de laatste 25 km ook nog gas te kunnen blijven geven… ), en wij wachtten op de andere Medelanders, Regina van Geene (1e dame, heel goed gelopen, soms de grenzen wat afgetast…. met de laatste 3 dagen behoorlijk onstoken scheenbeen), Theo Kuypers (helaas 1 dag gemist wegens ziekte, maar verder super gelopen zonder problemen en ook nog Opa geworden !) en Willem Mutze, die de hele 1150 km gewandeld heeft (hij kan trouwens wel 9 km/uur wandelen !), ook met wat achillespeesproblemen (een grande catastrophe !).
Veel uitvallers dit keer (9 van de 38), meestal door overmoedigheid te snel gelopen en daardoor blessures opgelopen.

Een supervakantie, weliswaar wat vermoeiend maar ook heel gezellig door de super sfeer in de groep, altijd vriendelijke helpers, mooi weer, mooie omgeving en geweldige verzorging.

1 Wednesday 16-Aug ROSCOFF - Plounévézel 68 K (68 K) cut-off 12h22
2 Thursday 17-Aug Plounévézel - Pontivy 64 K (132 K) cut-off 11h39
3 Friday 18-Aug Pontivy - Guer 75 K (207 K) cut-off 13h39
4 Saturday 19-Aug. Guer - Châteaubriant 68 K (275 K) cut-off 12h22
5 Sunday 20-Aug. Châteaubriant - St-Georges-sur-Loire 69 K (344 K) cut-off 12h33
6 Monday 21-Aug. St-Georges-sur-Loire - Doué-la-Fontaine 53 K (397 K) cut-off 9h39
7 Tuesday 22-Aug. Doué-la-Fontaine - Monts-sur-Guesnes 58 K (455 K) cut-off 10h33
8 Wednsday 23-Aug. Monts-sur-Guesnes - Angles-sur-l'Anglin 63 K (518 K) cut-off 11h28
9 Thursday 24-Aug. Angles-sur-l'Anglin - St-Sulpice-les-Feuilles 69 K (587 K) cut-off 12h33
10 Friday 25-Aug. St-Sulpice-les-Feuilles - Bourganeuf 62 K (649 K) cut-off 11h17
11 Saturday 26-Aug. Bourganeuf - Peyrelevade 49 K (698 K) cut-off 8h55
12 Sunday 27-Aug. Peyrelevade - Mauriac 75 K (773 K) cut-off 13h39
13 Monday 28-Aug. Mauriac - Aurillac 64 K (837 K) cut-off 11h39
14 tuesday 29-Aug. Aurillac - St-Cyprien-sur-Dourdou 61 K (898 K) cut-off 11h06
15 Wednsday 30-Aug. St-Cyprien-sur-Dourdou - Cassagnes-Bégonhès 56 K (954 K) cut-off 10h11
16 Thursday 31-Aug. Cassagnes-Bégonhès - St-Sernin-sur-Rance 54 K (1008 K) cut-off 09h50
17 Friday 01-Sept St-Sernin-sur-Rance - St-Pons-de-Thomières 70 K (1078 K) cut-off 12h44
18 Saturday 02-Sept St-Pons-de-Thomières - GRUISSAN-Plage 72 K (1150 K) cut-off 13h06


Groeten, Jos Broersen, 18e van de 38 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Het is dit jaar de 6e keer dat ik deelnemer ben aan de Beekse marathon. Niet alleen kom ik graag terug vanwege de goede organisatie en verzorging, maar dit jaar is Hilvarenbeek deelnemer in het Marathon- & Ultra circuit. Zo denk ik er niet alleen over, want vele Zuiderburen die hier nog nooit gelopen hebben, zijn present. De Belgen krikken niet alleen de kwantiteit, maar vooral de kwaliteit omhoog. De eerste 5 in het klassement is louter een Belgische aangelegenheid. Daar kunnen wij niet aan tippen. Enkele dagen voor de marathon zag ik op de site van de atletiekvereniging dat er al 40 procent meer voorinschrijvingen zijn. Natuurlijk voeren de Engelse deelnemers van de 100 marathon club, die gisteren in Roelofarendsveen al een marathon gelopen hebben, het deelnemersaantal op. Trouwens Gijs en Jack H kunnen er ook wat van. Ook zij liepen er gisteren de marathon.

Vorig jaar is een nieuw parcours van 4 ronden in gebruik genomen met start en finish op het Vrijthof in het historische centrum. Dat is een prachtig initiatief voor de kijkers, familie en de bezoekers van de vele cafés. De ambiance moet niet uit het oog verloren worden. Vorig jaar hadden diverse lopers, waar ik me bij aansluit, nogal kritiek op de gekunstelde lusvormen.

Omdat de deelafstanden en de marathon tegelijkertijd starten, lijken de eerste kilometers alsof je in een stadsmarathon loopt, zo druk. En het gevaar dat je meegaat, met alle gevolgen later in de wedstrijd. Hoewel ik denk de handrem aan te trekken, kom ik toch in 25 minuten op het 5 km punt. Te snel. Gelukkig lopen al een hele tijd een man en vrouw achter mij die dezelfde snelheid hebben. Ik vraag of ze het niet hinderlijk vinden als ik bij ze loop. ‘Gezellig’, zeggen ze, ‘maar de laatste ronde zullen we niet samen kunnen lopen, wij doen de 30 km’. ‘Zijn jullie soms met een bus hier naar toe gekomen, omdat ze jou zowat allemaal kennen’. Dat ontkom je er niet aan wat te vertellen over ons ultrawereldje, de veellopers die elkaar enkele keren per maand ontmoeten. Het is goed loopweer. Warm, maar de zon heeft zich verstopt achter de wolken. De verzorging laat niets te wensen over, ook sponzen, stukjes banaan en sinaasappel is te krijgen. Het gaat lekker: de halve afstand in 1.50. De 3e ronde is voor mijn looppartners de laatste. Eerst valt de man terug, na 3 km de vrouw. Nu merk je goed dat samen in een groepje lopen, ondanks de energie die je verbruikt met praten, gemakkelijker is. De 25 in 2.11, 35 in 3.07 en de 40 in 3.37, een licht verval. Als je alléén moet knokken ben je toch teveel met de tijd bezig, terwijl de afleiding in een groepje ontspannend werkt. Ik finish in 3.49.40, een tijd die maar 6 seconden afwijkt van 14 dagen geleden. Zeker omdat het mijn 125e ultra/marathon is, en ik me op 3e podiumplaats heb gelopen, ben ik er zeer tevreden over. Leo Pardaens pakt in onze klasse de 1e plaats in 3.08. Geweldig wat een kanjer. Ik zie hem dan ook hoge ogen gooien over ruim een week als deelnemer aan de Spartathlon.

Toch kom ik weer terug op het parcours. De voorlaatste ronde is 9, de laatste ruim 12 km. Ik denk als je deze ronden wisselt (voorlaatste 12, laatste 9) dat dit een aanzienlijke psychologische waarde heeft. Je zult dan op een plezierige manier moe worden, omdat je weet dat de laatste ronde korter is. In de laatste 12 km zoeken we dezelfde loopsnelheid, maar de souplesse verdwijnt, we moeten meer strijd leveren.

Opvallend is dat er 1 senior in de uitslagenlijst staat die ook nog eens 4.05 heeft gelopen. Het schijnt dat de atletieksport het tegenwoordig van de Masters moet hebben. Net als 2 weken geleden was ook Lucien Taelman weer de winnaar.

Het Vrijthof is een uitstekende locatie. Toch blijf ik heimwee houden naar de atletiekbaan met zijn 4 prachtige ronden over landbouwwegen en fietspaden tussen het mooie ongerepte bos en natuurgebied.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Na een succesvol verlopen 1e (http://www.ultraned.org/n_item/f2460.php) en 2e (http://www.ultraned.org/v_item/f3081.php) editie vond tussen 27 augustus 2006 en 9 september 2006 de 3e editie plaats van de Ultra Marathon de la Grande Traversée des Alpes (GTA).
Er waren dit jaar 17 individuele deelnemers en 1 team (Somfy) voor de gehele afstand (11x Frankrijk, 2x Verenigde Staten, 1x Nederland, 1x Duitsland, 1x Zwitserland, 1x Roemenië; 16 mannen en 1 vrouw). Ten opzichte van vorig jaar een bescheiden toename. Daarnaast was er 1 deelnemer voor alleen de 1e week, 1 deelnemer voor alleen de 2e week en een echtpaar voor alleen de 1e 3 dagen. Ik was de enige deelnemer, die voor de 3e keer van start ging voor de volledige afstand. Mijn 'werving' had 4 deelnemers opgeleverd, een aardig deel van het uiteindelijke deelnemersveld. Zolang de uitermate populaire Ultra Trail International tour du Mont-Blanc (UTMB) (http://www.ultratrailmb.com/accueil.php) echter in dezelfde periode en in dezelfde omgeving plaats vindt, zal het bij de GTA wel nooit zo'n storm gaan lopen. Van concurrentie door de Transe Gaule (http://www.yanoo.net) en/of de Deutschlandlauf (http://www.deutschlandlauf.com) is waarschijnlijk geen sprake, aangezien dit 2 verschillende wereldjes (berglopen vs stratenlopen) lijken te zijn zonder al te veel overlap (waarbij ik mezelf wel tot de overlap reken).
Het t-shirt van 2004 meldde 575 km en 28000 stijgingsmeters, het t-shirt van 2005 600 km en 30900 stijgingsmeters en het t-shirt van 2006 tenslotte 620 km en 32000 stijgingsmeters. Kortom, bij eenzelfde hoeveelheid etappes (14) wordt het er niet telkens makkelijker op tussen het Meer van Genève en de Middellandse Zee.
Ten opzichte van de vorige edities waren er weer een aantal wijzigingen doorgevoerd in het parcours en de accomodaties. Vooral de 2e week was behoorlijk op de schop genomen. Niet allemaal verbeteringen!

Mijn voorbereiding was goed. Andere etappe-lopen vormden de belangrijkste trainings-elementen. Thijs Roest heeft gelijk, wanneer hij stelt, dat ervaren bergwandelaars in dit soort evenementen vaak beter uit de voeten kunnen komen dan ultralopers uit de Lage Landen. Ik kan al met al genomen intussen aardig meekomen, zowel bergopwaarts als bergafwaarts. Alleen bij steile en/of technische afdalingen moet ik vaak nog wel een behoorlijke veer laten. Het zij zo! Waarschijnlijk beschouw ik mezelf nog te veel als 'klassiek loper' om gebruik te maken van stokken. Ik sta daarin overigens inmiddels nagenoeg alleen en met het oog op de snelheid, de veiligheid en de gezondheid valt er misschien best wel iets te zeggen vóór het gebruik van stokken. Dit jaar echter dus nog zonder! Mijn voedingspakket had ik voor het eerst uitgebreid met energierepen, energie-gels en een hersteldrank. Geen goedkope zet, maar ik heb er geen spijt van gehad.
In de noordelijke Alpen was het duidelijk te merken, dat er een regenachtige periode was geweest. Grotere modderpoelen, bredere stroompjes en meer sneeuw langs het parcours dan te doen gebruikelijk tijdens de voorgaande edities.

Hoe zagen mijn dagen er uit? Opstaan om 6 uur en direct ontbijten. Na een uitgebreid ontbijt aankleden en tassen inpakken. Start om 8 uur. In de loop van de middag finishen. Eten en drinken bij de finish. Douchen. Een rondje langs de masseur (Christophe), de verpleegster (Madelie) en/of de dokter (Anne) (de laatste 2 alleen indien nodig). Tussen de bedrijven door meestal nog een bord pasta naar binnen werken. Rusten. Zo rond 7 uur 's avonds een avondmaaltijd en tenslotte een briefing. Doorgaans tussen 9 en 10 uur naar bed. Door de grote hoeveelheden vocht, die ik innam, kwam ik de nacht niet door zonder een extra bezoek aan het toilet. Inslapen lukte mij hierna meestal niet meer zo erg goed.

Hoe heb ik het er vanafgebracht? In 2004 was ik een beetje het 'zorgenkindje' van de organisatie, omdat ik me vaak verliep en daardoor doorgaans ruimschoots achter de rest aan hobbelde. In 2005 ging dat al stukken beter en verbeterde ik me met meer dan 24 uur (van zo'n 127 uur tot zo'n 103 uur). In 2006 heb ik de stijgende lijn door weten te zetten. Ik was weliswaar zo'n 104 uur onderweg, maar gezien de uitbreiding van het parcours mag dat als een vooruitgang worden beschouwd. In vergelijking met voorgaande jaren ben ik veel gevallen. Als gevolg hiervan waren mijn ledematen (armen, handen, benen, knieën) al snel rijkelijk voorzien van kleine snij- en schaafwondjes (steen geeft niet zo mee helaas). Verdere oogst: lichte kneusing van pols (links) en ribbenkast (links), een blauwe teennagel (grote teen links), een blaartje (grote teen rechts; oorzaak: te laat verwijderen van steentje uit schoen). Geen problemen met pijnlijke en/of ontstoken spieren, pezen of gewrichten. Kortom, de medische staf had weinig werk aan mij en dat was iets, waar ik zeer mee ingenomen was. Fysieke problemen kunnen uiteindelijk de lol in het lopen sterk reduceren, maar daar was in mijn geval gelukkig dus geen sprake van.
Hieronder een overzicht van de 14 etappes met wat opmerkingen. Ik heb de afstanden aangehouden, zoals deze vermeld stonden in de brochure van dit evenement.

26-8-06, Halfweg - St Disdille

Na een redelijk voorspoedige reis per auto, vliegtuig, trein, tram en nogmaals trein arriveerde ik in een regenachtig Thonon-les-Bains. Het laatste stuk naar de camping in St Disdille besloot ik te lopen. Nieuw in het programma was de ontvangst in het gemeentehuis van Thonon-les-Bains, die 's avonds plaats vond. Echter wel zonder de vantevoren aangekondigde burgemeester!

27-8-06, Thonon-les-Bains (320 m) - La Chapelle d'Abondance (1021 m): 45 km, +2700 m, tijd: 8.03

De GR5 start in Thonon-les-Bains bij het station. Om echter symbolisch van water (Meer van Genève) naar water (Middellandse Zee) te kunnen lopen startten we ditmaal langs het Meer van Genève. De 1e 5 km werden onder leiding van organisator Philippe Delachenal gezamenlijk afgelegd, vervolgens werd er 'echt' gestart. Het was somber weer, maar wel goed 'loopweer'. Na de uitgebreide verzorgingspost bij Chevenoz begon pas het echte werk (zonder echter nog de 2000 m te bereiken): Col de Queffaix ou la Crouaz (1521 m), Tête des Fieux (1772 m), Col de la Case d'Oche (1812 m), Col des Portes d'Oche (1937 m), Col de Bise (1915 m) en Pas de la Bosse (1816 m). Op redelijk wat plaatsen was het erg modderig, hetgeen niet erg bevorderlijk was voor een vlotte voortgang. In het verleden had ik door achter anderen aan te lopen altijd zonder al te veel problemen La Chapelle d'Abondance weten te bereiken. Nu vroeg men mij op een zeker moment, hoe verder te lopen. 'Rechtdoor', luidde het antwoord. Zo was ik immers vorig jaar ook gegaan. De juiste markering ontbrak (en voldoende vertrouwen in mij waarschijnlijk ook), zodat na enige tijd toch maar werd besloten de 'officiële' route weer op te zoeken. Had ik vorig jaar zonder het te weten een 'onofficiële' variant gelopen! 's Avonds vierden we de verjaardag van René Heintz, een Fransman afkomstig uit de Elzas (en derhalve ook Duits-sprekend). Op het gebied van de lange ultralopen (een beetje dubbel; 24 uur; Spartathlon, etc., etc.; hij heeft samen met Guus Smit in Japan gelopen) was René de meest ervaren loper van het deelnemersveld van 2006. Samen met Serban Chiurlea (Roemenië) en Andreas Vischer (Duitsland) was hij vaak mijn kamergenoot. Na de 1e etappe werd het deelnemersveld gesplitst in een startgroep voor 7 uur en een startgroep voor 8 uur. Ik was zo ongeveer de laatste, die aan de startgroep voor 8 uur werd toegevoegd. Dat kwam mij wel goed uit: meer tijd om mijn ontbijt te laten zakken en meer tijd om me voor te bereiden en mijn tassen in te pakken.

28-8-06, La Chapelle d'Abondance - Samoëns (703 m): 45 km, +2130 m, tijd: 6.49

Onder mijn bezielende leiding werd het eerste vlakke stuk afgelegd. Op het programma stonden: Col des Mattes (1930 m), Col de Bassachaux (1778 m), Col de Chésery (1992), Col des Portes de l'Hiver (2099 m), Col de Coux (1920 m) en Col de la Golèse (1662 m). Na de afdaling van de Col des Mattes (erg glibberig) kwam ik in laatste positie te lopen. Ik wist echter na enige tijd weer bij anderen aan te sluiten. Gezamenlijk kwamen we bij de verzorgingspost bij de Refuge de Chésery. Het was somber weer, mist rond de toppen. Wel goed 'loopweer'. Bij de Col des Portes de l'Hiver werd er een verkeerde beslissing gemaakt over het vervolg van de route. Ik twijfelde, doch liep uiteindelijk als een kip zonder kop achter de anderen aan zonder kaart of route-beschrijving te bestuderen. Dom! Na enige tijd kwamen we er achter, dat we fout zaten. We corrigeerden ons door af te dalen via een heel steil pad voor mountainbikers. Geen succes! De afdaling van de Col de Coux leende zich dit jaar niet zo om tempo te maken (glibberig), de afdaling van de Col de la Golèse, eerst over steenslag, later over asfalt, echter wel. Over steenslag kon ik zelfs enige tijd een auto bijhouden! Kort na aankomst in Samoëns begon het hard te regenen. Vandaag liepen we tussen de Col de Chésery en de Col de Coux op Zwitsers grondgebied. 's Avonds afscheid genomen van Philippe Rossier (winnaar in 2004), die evenals vorig jaar 2 dagen de organisatie bij had gestaan.

29-8-06, Samoëns - Houches (1008 m): 48 km, +2730 m, tijd: 8.38

De 3e etappe is voor mij nog nooit probleemloos verlopen en ook dit jaar zou het weer een lange dag worden: Collet d'Anterne (1900 m), Col d'Anterne (2257 m), Col du Brévent (2368 m) en Sommet du Brévent (2526 m). Bij de start was het somber weer. Om de fotograaf van het blad 'Endurance' de gelegenheid te geven wat groepsfoto's te maken werden we verzocht bij elkaar te blijven het eerste stuk. De organisator stond die dag op verschillende plaatsen langs het begin van de route. 's Avonds liet hij weten van mij weinig hoogte te kunnen krijgen: het ene moment liep ik nog braaf in de groep, een stuk verderop bedroeg mijn achterstand zo'n 5 minuten en weer iets verderop was die achterstand alweer gereduceerd tot zo'n 2 minuten. De verklaring was simpel! De 5 minuten achterstand had ik opgelopen in een voetje-voor-voetje-afdaling, ingehaald had ik weer in de daaropvolgende beklimming. Tijdens het laatste stuk van de beklimming naar de Col d'Anterne (2257 m) was er sprake van lichte regen- en sneeuwval. Berggids en vriend van de organisatie (en deelnemer in 2004), Yves Detry, had een hele lading eten en drinken naar de Refuge de Moëde Anterne (1996 m) gesleept. Het was er derhalve goed toeven. We waren er slechts met moeite weg te krijgen. In de afdaling van de Col d'Anterne had ik vorig jaar mijn enkel verzwikt. Het was er nu een nog grotere modderbende dan anders, maar ik wist overeind te blijven. Tijdens de beklimming naar de Col du Brévent sloot ik aan bij René Heintz. Naarmate de klim vorderde werd het weer er niet beter op. Eerst regen, later sneeuw, ook veel wind erbij, nevelig. Op de Col du Brévent maar snel een windjack aangetrokken. De klauterpartij naar de Sommet du Brévent was geen onverdeeld succes! Wat waren die stenen en ladders koud zonder handschoenen! Tijdens de afdaling raakte ik René kwijt en een stuk verderop bij een dierenpark boven Houches ook de juiste route. Ik had al een tijdje geen markering meer gezien en besloot terug te lopen naar de laatste markering, die ik had gezien. Daar aangekomen kon ik met geen mogelijkheid het juiste vervolg van de route vinden. Een blik op de kaart leerde mij, dat ik maar het beste de route kon nemen, die ik in eerste instantie reeds genomen had. Zucht! Ik had eerder op de kaart moeten kijken! Onder goede weersomstandigheden heeft men een prachtig uitzicht op het Mont Blanc-massief. Het is zodoende een drukke route. Zelfs nu was het er niet echt rustig! 's Avonds afscheid genomen van Eric en Isabelle Delcour, die beiden de 1e 3 etappes hadden gelopen.

30-8-06, Houches - Refuge de Plan Mya (1860 m): 40 km, +2550 m, tijd: 5.36

Voor vandaag stonden op het programma: Col de Voza (1653 m), Col du Bonhomme (2329 m), Col de la Croix-du-Bonhomme (2483 m) en Col de la Sauce (2306 m). De 1e 3 namen zullen deelnemers aan de UTMB bekend in de oren klinken en inderdaad, tot de refuge CAF de la Croix-du-Bonhomme werden wij geacht de UTMB-route te volgen. Waar de UTMB-ers echter linksaf slaan richting Les Chapieux werden de GTA'ers geacht rechtsaf te slaan richting Plan de la Lai. Col de Voza bereikte ik in 4e positie. De UTMB-markering kon ik in de nevel niet zo 1, 2, 3 vinden en daarom verkoos ik de mij bekende GR5-route. Deze aanpak deed mij 2 plaatsen naar voren opschuiven, waardoor ik op de 2e plaats belandde. Stephane Brogniart, de leider in het klassement, die mij als eerste weer passeerde, kon ik niet volgen. Alexandre Brissard, de jongere broer van Cyril Brissard (deelnemer in 2004, fotograaf/bezemloper in 2005), die mij kort daarna passeerde, in eerste instantie ook niet, maar in een stuk vals plat wist ik aan te sluiten. Samen bereikten we de verzorgingspost in Contamines-Montjoie. Samen vervolgden wij onze weg. Het was lekker weer, maar naar mate wij stegen werd het steeds guurder (wind, nevel). Vanaf de Col du Bonhomme lag er een laagje sneeuw en ijs op ons pad. Het lopen over de graat richting de Col de la Sauce was bijzonder. Liepen we links van de graat dan was het relatief warm, liepen we rechts van de graat dan was het relatief koud. Doordat we regelmatig wisselden leek het net alsof we in een wisselbad zaten. In de afdaling kon ik Alexandre niet volgen, maar toch finishte ik op een verdienstelijke 4e plaats bij de Refuge de Plan Mya. Onder het schijnsel van een hoofdlamp moest in de refuge de linkerduim van Andreas Vischer gehecht worden. Hij was gevallen (niet eens tijdens een afdaling) en had daarbij flinke averij aan zijn linkerduim opgelopen. 's Avonds vierde de dokter (Anne Blanchard) haar verjaardag.

31-8-06, Refuge de Plan Mya - Porte du parc de Rosuel (1556 m): 38 km, +2020 m, tijd: 5.48

Bij de start droeg ik nog een shirt met lange mouwen en een shirt met korte mouwen. Het werd echter warm en op de Col de Bresson (2469 m) besloot ik tot een kleine verkleedpartij. Ik was inmiddels reeds gelost door de rest van de 8 uur-groep en het eerste stuk van de afdaling leende zich voor mij niet erg goed voor een inhaalrace. Niet erg! Ik wist de weg en zou er wel komen! Onderweg een eerste ontmoeting met een marmot. De beheerder van de refuge (Alain Giachino), waar we overnachtten, was tevens deelnemer aan de 1e 6 etappes van de GTA in 2005. Dit jaar had hij graag de 2e week willen lopen, maar zijn werk verhinderde dat. Werden de deelnemers vorig jaar nog overladen met t-shirts en caps als promotie-materiaal van allerlei vvv's, dit jaar was de oogst mager: 1 t-shirt van de GTA en 1 cap van Peisey Vallandry.

1-9-06, Porte du parc de Rosuel - Pralognan-la-Vanoise (1418 m): 43 km, +2080 m, tijd: 7.00

Het deelnemersveld werd vanaf deze dag uitgebreid met Werner Schweizer (1939), een bergloopfenomeen uit Zwitserland. Na een aantal dagen eerder de UTMB te hebben volbracht (53e; 26.58.10) was hij inmiddels alweer voldoende hersteld om nog 9 etappes van de GTA mee te pikken. Tijdens deze etappe, die ik vanwege de schitterende natuur (Parc national de la Vanoise) en de goede beloopbaarheid als mijn favoriet beschouw, stonden op het programma: Col du Palet (2652 m), Col de la Leisse (2758 m) en Col de la Vanoise (2517 m). Al snel liep ik in laatste positie. Vandaag zouden we bij het afzichtelijke wintersportoord Val Claret de GR5 inruilen voor de GR55. Oppassen dus! Ik hield iets te veel links aan, corrigeerde mijzelf, maar wel op een domme manier (door een steile skihelling te traverseren). Bij het begin van de beklimming naar de Col de la Leisse stuitte ik op mijn eerste schaapskudde van dit jaar. Er zouden er nog velen volgen. Even later electrocuteerde ik mijzelf bij een afrastering voor vee. Hey, ik wist niet, dat er soms WEL stroom staat op dergelijke afrasteringen! Weer wat geleerd! Het was lekker weer en de dag verliep voorspoedig. Bij de finish stond Serge Loubet, deelnemer in 2005, nu toeschouwer. Hij was vakantie aan het houden in Pralognan-la-Vanoise. Daniel Eveille was na 6 etappes de 1e deelnemer, die opgaf. De volgende ochtend vertrok hij huiswaarts. 's Avonds gaf de dokter een ongetwijfeld hoogstinteressante uiteenzetting over schaapskuddes en het gevaar, dat uit zou gaan van de vaak bijbehorende honden.

2-9-06, Pralognan-la-Vanoise - Valfréjus (1630 m): 38 km, +1930 m, tijd: 4.44

Wederom een etappe, die mogelijkheden bood voor een Nederlandse hardloper: een lange beklimming en afdaling (zonder al te veel moeizame passages) van de Col de Chavière (2796 m; het hoogste punt, dat tijdens de GTA bereikt wordt), gevolgd door een klim naar Valfréjus. Het was wederom lekker weer. Ik kon me enige tijd goed handhaven in de kopgroep van 4 personen, maar moest samen met Stephane Brogniart op een gegeven moment toch lossen. Samen verder, maar niet voor lang, want na enige tijd moest Stephane afhaken. Later bleek hij in de afdaling bij de verzorgingspost bij Polset geblesseerd te zijn uitgestapt. De Amerikaan John Beard werd hierdoor de nieuwe leider in het klassement. Stephane ging overigens niet naar huis, maar bleef om de organisatie te helpen. Ik bereikte als 3e de finish. Evenals vorig jaar behaalde ik mijn beste klassering tijdens de 7e etappe. Voor Philippe Chesnoy zat het er na 7 dagen op en daarvoor dankte hij God waarschijnlijk op zijn blote knieën, aangezien de voorgaande dagen een martelgang voor hem waren geweest. Een verse kracht, Ignace Leclercq (deelnemer in 2005), sloot zich bij ons aan om de 2e week te lopen.

3-9-06, Valfréjus - Montgenèvre (1849 m): 45 km, +3000 m, tijd: 6.57

Onder gunstige weersomstandigheden vertrokken wij 's morgens voor een tocht over: Col de la Vallée Etroite (2434 m), Col des Thures (2106 m), Col de l'Echelle (1762 m), Col de Dormillouse (2445 m) en Col de la Lauze (2530 m). Gisteren waren we kort na Polset weer teruggekeerd op de GR5. Vandaag zouden wij onze tocht voortzetten over de GR5. Tussen de Chalets des Thures en de Chalets des Acles zouden we de variant GR5B volgen en vanaf de Col de la Lauze een variant over een berggraat, die we vorig jaar ook hadden genomen. Het grootste deel van de dag liep ik samen met Werner Schweizer. Vlak voor de verzorgingspost passeerden we Gerard Auguste (ook deelnemer in 2005) en zongen 'Joyeux anniversaire' voor hem in het voorbijgaan. 's Avonds werd zijn verjaardag uitgebreider gevierd. Patrick Michel, een loper uit de omgeving, zou het laatste stuk van de route markeren, maar zijn markering kwam niet overeen met hetgeen ons tijdens de briefing was verteld. Als gevolg hiervan volgden de 1e 2 lopers, die op de Col de la Lauze arriveerden de route over de berggraat en de overige lopers de inmiddels door Patrick Michel aangebrachte markering. Iedereen kwam uiteindelijk echter heelhuids bij het vakantiecentrum in Montgenèvre aan. Het was een dag met een Italiaans tintje, niet alleen omdat we een stukje over Italiaans grondgebied liepen, maar ook omdat een groot deel van het Franse grondgebied, waarover we liepen, het makkelijkst vanuit Italië bereikt kon worden.

4-9-06, Montgenèvre - Ceillac (1639 m): 45 km, +1930 m, tijd: 7.11

In Briançon en omgeving is de GR5 matig gemarkeerd. Om ons de matige markering en de afdaling naar Brainçon te besparen had Gilles Rostollan (deelnemer in 2004 en 2005; winnaar in 2005; vriend van de organisatie) een alternatief uitgedacht, dat ons via de Col de Peas (2629 m) in Château-Queyras zou doen belanden. Het was een rustige, mooie route, die Gilles bovendien goed had gemarkeerd. Na de verzorgingspost in Château-Queyras konden we de GR5-draad weer oppikken om na de beklimming en de afdaling van de Col Fromage (2301 m) uiteindelijk in Ceillac te finishen. Het was goed weer en ik liep bijna de hele dag alleen, hoewel Christophe Mercier nooit echt ver uit de buurt was.

5-9-06, Ceillac - Larche (1670 m): 42 km, +2420 m, tijd: 9.10

Op asfalt heeft men het niet zo en derhalve had Gilles Rostollan reeds in 2005 een variant uitgedacht om een uiterst rustig, licht aflopend asfaltweggetje van zo'n 7 km te vermijden. Vanwege het weer was de Rostollan-variant in 2005 komen te vervallen. Nu was het goed weer en zag Philippe Delachenal zijn kans schoon om ons op de Rostollan-variant los te laten. Kortom, het was tijd voor een beetje 'découvrir' (ontdekken). Ik had zo mijn twijfels of dat nu allemaal wel zo'n goed idee was. Toen ik tijdens de briefing de woorden 'chaîne' (ketting), 'escalier' (trap) en 'raide' (steil) langs hoorde komen, wist ik genoeg. Het was een prachtige, rustige en goed gemarkeerde route, waarbij de Col Girardin (2700 m) van de GR5 werd vervangen door de Pic d'Escreins en de Col de Serenne. Aan een toch al niet zo'n makkelijke dag werden op deze manier nog wat extra km's en hoogtemeters toegevoegd. Na een steile afdaling belandden wij even vóór de Pont du Châtelet weer op de GR5. Na de verzorgingspost volgden nog de beklimmingen naar de Col du Vallonnet (2524 m) en de Col de Mallemort (2558 m). In de afdaling van de Col de Mallemort haalde ik de leider in het klassement, John Beard, in. Inmiddels ook met stokken lopend probeerde hij er bergafwaarts ondanks fysieke problemen toch nog het beste van te maken. De receptie bij de burgemeester van Larche, die 6 uur 's avonds plaats zou vinden, viel enigszins in het water, omdat een aantal deelnemers nog onderweg was en de meeste anderen ook wel iets beters te doen hadden (douche, massage, etc.). Iedereen was het er over eens: mooie route, maar wel een beetje te lang. Marcy Beard, de echtgenote van John, kwam als laatste binnen. Ze kon zo aanschuiven, want de rest was al lang en breed aan het avondmaal begonnen. Dominique Barbe stapte tijdens deze etappe uit. Hij bleef om de organisatie te helpen.

6-9-06, Larche - Roya (1500 m): 45 km, +2330 m, tijd: 8.40

Geen buitenissige varianten vandaag, zodat we gewoon de GR5 konden volgen via: Pas de la Cavale (2671 m), Col des Fourches (2262 m), Col de la Colombière (2237 m), Col d'Anelle (1739 m) en Col du Blainon (2011 m). In de afdaling van de Col des Fourches snijdt de GR5 op verschillende plaatsen de weg naar de Cime de la Bonette, een bekende fietscol (de op 1 na hoogste van Europa). Het was goed weer en mijn dag verliep voorspoedig. In Auron waren er 2 manieren om de route te vervolgen. Zonder het te beseffen koos ik voor de meest tijdrovende. Bij de finish bleek Werner Schweizer mij te hebben ingehaald zonder dat ik hem ooit had gezien! Ik was trots op mezelf, dat ik de dag zonder te vallen was doorgekomen. Te vroeg gejuicht echter! Vlak voor de finish ging ik alsnog tegen de grond. Wat een prutser ben ik toch! :-)))) Vóór het avondmaal was er nog een hapje en een drankje op kosten van de gemeente. Het was weer een lange dag en ook vandaag kon de laatste deelnemer (Jean Claude Richard) zo aanschuiven bij het avondmaal. Guy Bruyere gaf op. Hij zou nog wel de laatste etappe lopen.

7-9-06, Roya - St Martin-Vésubie (975 m): 47 km, +2200 m, tijd: 9.01

Vandaag zouden we bij St Dalmas-Valdeblore definitief de GR5 verlaten. Vóór die tijd diende er eerst echter te worden afgerekend met: Col de Crousette (2480 m), Valette (2587 m) en Col de Moulinès (1982 m). Het was goed weer. Na enige tijd liep ik alleen en dat zou zo blijven voor de rest van de dag. In de afdaling richting Roure viel er van alles te beleven. Eerst joeg ik in m'n eentje een hele schaapskudde op hol (Waar waren die gevaarlijke honden nou???????). Bij de eerste confrontatie vluchtten de schapen een stukje naar beneden. Eén haarspeldbocht verder moest ik ze daar echter ook weer lastig vallen. De schapen, ook niet voor één gat te vangen, vluchtten nog iets verder naar beneden. Maar ja, één haarspeldbocht verder moest ik ze ook daar weer lastig vallen. Deze geschiedenis herhaalde zich nog een aantal keren en op een gegeven ogenblik liet ik een volledig getraumatiseerde kudde achter! Een stukje verderop waren 4-5 mannen aan het pad aan het werken. Ik was hogelijk verbaasd. Het was een behoorlijk lang pad van voornamelijk zeer slechte kwaliteit. Waarom waren zij uitgerekend daar het pad aan het verbeteren? Had Gemeentewerken Roure soms nog geld over en werd er daarom maar besloten 10 meter van de GR5 op te knappen? Wie het weet mag het zeggen! De route van St Dalmas-Valdeblore naar St Martin-Vésubie verliep via de Col St Martin (1500 m) en was goed gemarkeerd. In St Martin-Vésubie was de groep in 2 verschillende locaties ondergebracht. Niet zo leuk! De familie Beard had een zware dag. Marcy zag zich genoodzaakt uit te stappen en John had de hele dag ziek rondgelopen. Hij had de finish wel gehaald, maar met veel achterstand. Weg leiderspositie in het klassement!

8-9-06, St Martin-Vésubie - Refuge des Merveilles (2111 m): 50 km, +3000 m, tijd: 7.08

De route van vandaag was geheel nieuw. Gemarkeerd met een gele streep en door Philippe Delachenal aanvullend gemarkeerd met een roze punt. Nee, kleurenblind zijn is niet praktisch tijdens deze loop! De aangekondigde 50 km en +3000 m werd gelukkig zo'n 38 km en zo'n +2500 m. Op onze weg kwamen: Cime de la Valette de Prals (2495 m) en Pas de l'Arpette (2511 m). Op beide passen was ik alleen. En in beide gevallen was er sprake van een dreigende, donkere lucht. Indrukwekkend! Regenen deed het uiteindelijk maar een paar spatjes. Overnachting op hoogte deze keer. Het gebied rond de refuge was een archeologische bezienswaardigheid. Van, naar en in de refuge was het daarom redelijk druk. Aangezien de busjes van de organisatie deze locatie niet konden bereiken, werden we verzocht de meest noodzakelijke spullen in een tas te stoppen. Deze tassen zouden dan met een fourwheel-drive naar de refuge worden gebracht. Het idee was op zich leuk. Het bracht echter de nodige organisatorische problemen met zich mee en in de praktijk vond ik het persoonlijk weinig succesvol (douche: koud; eten: weinig soeps; slaapgelegenheid: te veel mensen in te weinig ruimte).

9-9-06, Refuge des Merveilles - Menton (0 m): 45 km, +1690 m, tijd: 9.13

Wie dacht, dat we vanaf de refuge zo in rechte lijn de zee in zouden lopen, kwam behoorlijk bedrogen uit: Pas de Diable (2436 m), Col de Raus (1999 m), Col du Razet (1032 m), Col de Colle-Basse (1107 m), Col du Berceau (1090 m). Met de wetenschap zo'n 3800 meter te moeten afdalen, waarschijnlijk voor een groot deel over uiterst beroerde paadjes, niet bepaald mijn specialiteit, besloot ik een uurtje eerder te starten dan tot dan toe gebruikelijk. Een goede beslissing. Samen met Thierry Manlay bracht ik het grootste deel van de etappe door. Thierry was dagelijks gestart bij de 7 uur-groep. Onze tijden bleken tijdens veel etappes weinig te verschillen (hij als zo'n beetje de snelste van de 7 uur-groep, ik als zo'n beetje de langzaamste van de 8 uur-groep). Thierry werd inmiddels geplaagd door knie-problemen en nam zijn tijd voor de afdalingen. Ik had nergens last van, maar ik liep zonder stokken en had geen zin om nog weer eens onderuit te gaan. Zinloos, zeker zo'n laatste dag. Waar het parcours het toeliet, liepen we echter best nog aardig door! Het was warm en de hoeveelheid waterpunten onderweg gering. Volledig gelaafd vertrokken we bij de verzorgingspost in Sospel (350 m). De daaropvolgende cols (Razet, Colle-Basse en Berceau) kostten ons echter onze volledige vloeistofvoorraad (in mijn geval 4 volle bidons). Vlak voor Menton troffen we een volledig uitgeputte Somfy-loper aan. Wat water kreeg hem weer op de been. Waar velen het spoor bijster waren geraakt in Menton, hadden Thierry en ik vanwege ons geringe tempo, niet zo'n problemen met het vinden van de juiste route. De finish was echter een zeer grote deceptie. In zo ongeveer de grootst mogelijke anonimiteit werd de tocht afgesloten. Anne was er, samen met wat andere deelnemers, die nog niet zo lang binnen waren. Er stond een lullig tafeltje met wat eten en drinken. De anderen waren in het centrum van Menton, alwaar de locale vvv vóór hun gebouw een 'receptie' had georganiseerd. Hier was er sprake van 2 lullige tafeltjes met wat eten en drinken. Meer dan Euro 20.00 mocht het waarschijnlijk niet kosten! Maar goed, het vervolg was wel weer aardig. In tegenstelling tot voorgaande jaren was er namelijk nog een gezamenlijke overnachting geregeld. Zodoende hadden we 's avonds nog een laatste avondmaal gevolgd door de prijsuitreiking. Ik bleek als 3e te zijn geëindigd bij de veteranen I. Het leverde mij een beker en een camelbak op. Mijn eerste prijzen als veteraan! Ook werd de verjaardag van Jean Claude Richard gevierd. Na afloop gingen we gezamenlijk nog ergens iets drinken. Ik was 2 weken op pad geweest met een erg leuke groep mensen, waarbij een paar notoire grapjassen zaten (Stephane Brogniart, Aldo Callsen). Helaas gaat echter het meeste zo aan mij voorbij, omdat ik de Franse taal onvoldoende beheers. Best wel jammer.

10-9-06, Menton - Halfweg

De volgende ochtend ging ieder zijns weegs. Andreas Vischer en ik werden bij het vliegveld van Nice afgezet door het busje, dat terug naar Thonon-les-Bains zou rijden. Middels vliegtuig, trein, bus en lopen belandde ik weer veilig thuis.

12 deelnemers liepen alle etappes, terwijl van de resterende 5 deelnemers er 2 bijna alle etappes liepen. Ik heb me weer 2 weken prima vermaakt. Bij tijden van 46.38 voor de 1e week en 57.20 voor de 2e week mag zondermeer gesteld worden, dat het venijn van deze onderneming in de staart zit! Met mijn finish in Menton had ik niet alleen de GTA tot een goed einde gebracht, maar ook mijn privé-projectje voor 2006 om middels deelname aan een drietal etappe-lopen de gehele afstand tussen het Zwarte Woud en de Middellandse Zee te overbruggen. Geen 'mission impossible' dus!
Potentiële deelnemers dienen hun aspiraties tot 2008 in de koelkast te laten, want volgend jaar slaat men hoogstwaarschijnlijk een jaartje over. Voor de uitslagen, een aantal foto's en t.z.t. het programma voor 2007: http://www.couriretdecouvrir.com

Bram van der Bijl
anvdbijl provider xs4all.nl 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Winschoten 16 september 2006

15-9: vrijdagochtend rond 10 uur 30 komen Hein en Toos Bodelier uit Landgraaf ons ophalen. Het zonnetje lacht, de lucht is blauw, dus rijden we maar gauw. Het is een lange rit, maar de auto van Hein en “Tom Tom” brengt ons (met ‘n korte pauze) veilig en via de juiste weg in plusminus 5 uur naar Winschoten. In “de Klinker” halen Hein en Math hun startnummer op. In het centrum gaan we een broodje eten en komen natuurlijk enkele mede-ultralopers tegen, dus aanleiding om een gezellig praatje te maken. Rond 18.45 uur arriveren we dan in “van der Valk” hotel in Zuidbroek, waar we ons dan kunnen gaan opfrissen - nadat Math en ik 20 vliegen hebben gemold - om daarna in Beerta heerlijk te gaan eten bij de Chinees. Rond 23.00 uur liggen we dan in bed.

16-9: zaterdag, 6.30 uur uit de veren, Math heeft gelukkig goed geslapen. Eerst lekker in bad en douchen, spulletjes klaarzetten en ontbijten maar. Hein en Toos komen na zevenen de ontbijtzaal in. Rond 9.00 uur vertrekken we naar Winschoten het uur van de waarheid naderend. Eerst zoeken we een plekje in de verzorgingszone. Nou, dat komt goed uit, Henk en Marieke Doorten staan er met hun camper, kunnen we mooi bij gaan zitten. Marieke is zeer gastvrij en de camper is volgestouwd met spijs en drank voor de lopers, maar vooral voor de supporters.

Nu richting start, Hein neemt deel aan de 100 kilometer, start om 10 uur. Math start om 10.15 uur op de 50 km, als training van het WK 100 km in Zuid-Korea, waar hij over 3 weken (3-9 oktober) met het Nederlands team zal deelnemen. Toos en ik genieten van de sfeer en de lopers, vol bewondering en met de nodige aanmoedigingen laten we ons meeslepen in wereldje van het ultralopen. Geweldig gewoon, veel bekenden (Veron, Ed, Nellie, Henk, Edward, Tom, Ineke, Hein enz.)en voor mij tot nu toe onbekenden (Erwin van Diemen) passeren iedere 10 kilometer onze verzorgingspost. Ongelofelijk wat de lopers aan voeding en drank bij zich hebben. Voor Math heb ik alleen 2 blikjes Golden Power en 100 milliliter voeding in een flesje bij me. Daar heeft hij op de 50 kilometer voldoende aan. Hij loopt de wedstrijd lekker soepel en in een geweldige tijd van 3 uur 37 minuten. Fris en voldaan komt hij dan over de finish. Nu gaat hij in de verzorgingszone meehelpen om de lopers, vooral Hein naar het einde van hun 100 kilometer te begeleiden.

Helaas gebeuren er ook vervelende dingen; meer dan de helft van de 100-kilometerlopers haalt de finish niet, door uitdroging, vermoeidheid, blessures en noem maar op. Ook van onze loopvrienden halen enkele het einde niet. Nellie stapt na liefst 70 km uit met maagproblemen, vind ik jammer, ze had er zo hard voor getraind, ik vind het een supermeid. Edward is ook uit de wedstrijd. Henk Doorten stapt uit met een vervelende blessure, die hem al voor de wedstrijd roet in het eten gooide. Ed, hij hoefde nog maar een luttele 6 km, dan moet hij toegeven, hij verliest zijn bewustzijn, dit gebeurt je, hij was al 94 km bezig en dan dit. Gelukkig is de ambulance snel ter plaatse, om hem zuurstof en een zoutoplossing toe te dienen, in “de Klinker” kan hij dan op adem komen en herstelt gelukkig snel. Math praat even met Ed dat het natuurlijk vervelend is dat dit gebeurt, maar je hebt het niet zelf in de hand. Ik hoop dat Ed zich nu weer goed voelt. Komende maand zullen ze hem hard nodig hebben, als hij het Nederlands team gaat begeleiden en coachen in Zuid-Korea. Verder een pluim voor de organisatie van Winschoten en alle vrijwilligers.

Ondertussen is het al 21.30 uur. Hein ligt op de massagebank, dus ga ik met Math even een pizza eten, dan nog prijsuitreiking. Veron Lust Nederlands kampioen voor de 5de keer! Onze Hein Bodelier wordt 2de in de 55+ klasse. Na elven gaan we dan weer naar Zuidbroek, waar we in het hotel nog even met Hein en Toos een paar donker biertjes nuttigen. Half één liggen we dan moe en voldaan in bed.
Zondagochtend nemen we ruim de tijd om te ontbijten. Dit ontbijtje duurt van 8.45 uur tot 11.15 uur. Rond 12 uur vertrekken we dan naar Sittard, waar Hein ons veilig afzet. Door alle commotie van de afgelopen dagen, heb ik mijn kleding in het hotel vergeten uit de kledingkast te halen. Na een telefoontje beloven ze me het spoedig met de post op te sturen. Nou mensen, dit was een verslag van een trouwe ultra-loopsupporter die u vaak bij en rondom Math kunt ontmoeten. Helaas mag ik niet mee naar Zuid-Korea. Mja, hij is maar een paar dagen weg. Hoop dat hij gezond en wel en misschien als Nederlands kampioen zal terugkeren. De rest van de lopers: SUCCES en loop verstandig.

Tot gauw: Ellen Roberts 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]