Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* 31 dec 2006: Silvestermarathon: gezamenlijke Marathon met meer dan HONDERD deelnemers
* 26 dec 2006: Hoe gaat het met m'n zwemband?
* 19 dec 2006: Het leven kan mooi zijn of ... het kan verkeren ...
* 11 dec 2006: Diever, marathon of toch een cross?
* 1 dec 2006: Met 4 uur 2 minuten in de prijzen
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van December 2006
 
Na zeven weken leiding te hebben gegeven aan de jungletraining van het Korps Mariniers stond op een van de laatste dagen de Marathon van Suriname in mijn agenda. Ik had mij voorgenomen, om gedurende die zeven weken een opwerkschema te volgen zodat ik met vertrouwen aan deze marathon mee kon doen. Maar door mijn drukke werkzaamheden kwam daar weinig van terecht en ik had in zes weken pas 230 km gelopen met 16 km als langste afstand. Ook de hoge temperatuur in combinatie met een luchtvochtigheid van rond de 70% was niet echt hoopgevend op een goede afloop. Ik had de marathon dan ook eigenlijk uit mijn hoofd gezet, maar hoe dichter hij dichterbij kwam hoe meer het bij mij begon te kriebelen. Ik was misschien voor de eerste en laatste keer in Suriname en als er dan een marathon is en je doet niet mee, dan heb je daar later spijt van. Toen ik via mijn werk ook nog in contact met een van de organisatoren van deze marathon wilde ik alsnog gaan meedoen. Op drie dagen voor de marathon liep ik een “testloop”van 22 km in twee uur, hetgeen redelijk ging en ik besloot de knoop door te hakken en overhandigde mijn inschrijfformulier en 25 Amerikaanse dollars (zo’n 20 euro) aan de organisator.

Het was voor de derde keer dat deze marathon werd georganiseerd en na twee edities ’s morgens om 04.30 uur als starttijd had de organisatie nu op het laatst besloten om hem naar de achtermiddag te verplaatsen met een starttijd van 17.30 uur. Op zaterdag 25 november werd de 31e verjaardag van de Onafhankelijkheid van Suriname gevierd, een soort koninginnedag, en op zondag volgt dan de Srefidensi (= onafhankelijkheid) Marathon. Zaterdag avond kon men de startnummers ophalen. Dit begon met een persconferentie en vervolgens kregen de bekendere lopers de startnummers door VIP’s uitgereikt en daarna volgde de rest. Daarna de pastamaaltijd. Voor het eerst zou de marathon ook in zijn geheel door de straten van Paramaribo leiden en in zijn geheel verkeersvrij zijn. Alleen al voor de 117 kruispunten zouden er 350 politiemensen op de been zijn en al met al zouden er 1000 vrijwilligers worden ingezet. En dat voor een deelnemersveld van 60 lopers op de hele en 140 op de halve. Daarnaast waren er nog estafetteteams.

Op zondagmiddag om 16.45 ging ik mijn startnummer ophalen en werd je verplicht gewogen. Dit zou na afloop weer plaatsvinden en daar zou blijken dat ik zo’n twee en halve kilo was kwijtgeraakt. Om 17.00 uur kwam er een tropische bui uit de lucht vallen, die wel voor wat afkoeling zorgde maar ook zouden er straten blank komen te staan. De organisatie had hier rekening mee gehouden en kon de route omleiden op de kritieke punten. Op 5 minuten voor de start volgde het volkslied en een toespraak van de Minister van Defensie ( Defensie is een van de hoofdorganisators).

Om 17.30 volgde het startschot en iedereen was op weg. Het voelde koel aan, maar nog steeds heerste er een temperatuur van boven de 25 graden. Om de drie km zou er een drinkpost zijn en elke km was gemarkeerd. De eerst km ging onder de vijf minuten en volgens mij stonden de km aanduidingen niet exact goed hetgeen na afloop werd beaaamt. De eerste drinkpost werd bereikt en ik was benieuwd hoe de zakjes water zouden bevallen. Voor het eerst had de organisatie besloten om te experimenteren met zakjes water van 200 ml. Ik was er een beetje huiverig voor maar dat was voorbarig. Het zakje kon je makkelijk van de tafel grijpen en vervolgens bijt je er een hoekje vanaf en kun je drinken. Na wat uitproberen had ik de techniek onder de knie. Na zo’n 10 km splitste de halve en de hele zich en kwam ik alleen te lopen en tevens begon het donker te worden en het was heel speciaal, om zo door de starten van Paramaribo te lopen. Op 12 km stond straat echt blank en liep je door je enkels door het water. Dit zou op de terugweg nog een keer gebeuren, maar ik had er voor mijn gevoel weinig last van. Daarna echt in het donker door de binnenstad van Paramaribo op zijn Surinaams met muziek en trommels ondersteund. Het leek wel of je bezig was met je laatste km. Er ijn geen digitale klokken te bekennen en ook het halve marathon punt staat niet vermeld. Na 22 km had ik 1.52 uur op mijn klokje staan, maar een paar honderd meter verder stond alweer het 23 km punt, dus het was een ruime indicatie. Het was nog steeds goed warm en in de verte zag ik de brandweerauto, die mij wat zou afkoelen. Ik verwachtte een nevel, maar hij spoot mij met volle straal nat en wederom stonden mijn schoenen blank. Ik was wel lekkeer afgekoeld, maar al snel weer op temperatuur. Na 24 km begon ik te merken, dat ik voor mijn gevoel toch te snel had gelopen en dat ik onvoldoende had getraind. Mijn benen werden zwaar en het tempo ging omlaag. Maar ik bleef lopen en haalde toch nog enkele lopers in. Na nog een keer tot aan mijn enkels nat te zijn geworden ging ik de laatste km’s in en die bleken erg onnauwkeurig te staan en km 38 heb ik in zijn geheel niet gezien. Maar toen ik gelijk 40 zag kon ik nog iets versnellen en haalde nog twee lokale lopers in en maakte mij op voor een glorieuze intocht. Van verre hoorde ik mijn naam al aangekondigd worden en onder luid applaus ging ik onder de finishboog door en onder de klok, die 4.02 aangaf. Een kleine teleurstelling, want ik had onder de vier uur willen lopen, maar van de andere kant ook heel blij dat ik had meegedaan en uitgelopen. Na de finish werd ik gelijk meegenomen naar de weging en daarna kreeg je een tas met daarin oa je T-shirt. Vervolgens kon je op adem komen met voldoende drank en eten. Daar ik nog wat voor mijn werk moest doen en ik geen moment had stilgestaan bij het feit dat ik met deze tijd in de prijzen zou vallen ging ik terug naar mijn hotel. ’s Avonds hoorde ik van een collega, dat de prijsuitreiking live op de radio was en dat ik werd omgeroepen, om mijn prijs op te halen. Ik was 3e bij de 50+. Dat was goed voor een mooie beker en een geldbedrag van 300 Amerikaanse dollars!!!!!!!. Dit werd de volgende dag netjes bij mijn hotel afgeleverd en op mijn verzoek kreeg ik ook nog een heel mooi poloshirt daar ik een te klein T-shirt had gekregen. Wat een organisatie.

De winnaar was een Guyanees in een tijd van 2.48 zo’n 9 minuten langzamer als het jaar ervoor. Dit geeft aan dat het dit jaar zwaar was. De discussie of je beter toch ’s morgens kunt lopen dan in de avond die barstte de dagen na de marathon los en zal ook door de organisatie worden geëvalueerd.
Maar voor mij kan deze marathon niet meer stuk. Het is een marathon die geen toplopers trekt, maar de organisatie doet er alles aan, om het de deelnemers naar hun zin te maken en dat is in mijn ogen gelukt. En in Nederland wordt de discussie over de hoogte van het inschrijfgeld al langer gevoerd, maar hier is alleen al het kwaliteits T-shirt het inschrijfgeld van omgerekend 20 euro dubbel en dik waard. Daarnaast krijg je een perfecte verzorging en een organisatie met een Surinaams tintje. Als je het ontbreken van klokken en de onjuiste markering voor lief neemt, dan is dit een marathon om mee te maken. Neem daarbij het prachtige land en de zeer vriendelijke bevolking die uitstekend Nederlands spreekt in ogenschouw en je hebt een mooie marathonvakantie.
En voor de serieuzere (ultra)loper nog kans op een mooie geldprijs, want voor de winnaar ligt er 1500$ klaar en voor nr 5 nog altijd 250$. En dit zowel voor de mannen als de vrouwen.

Daarnaast is er in elke categorie ( Sen, M35, M45, M55, M65, V<35, V>35.) voor de nr 1 t/m 5 een bedrag van resp. 500, 400, 300, 200 en 100 dollar te verdienen. Dus je vliegreis kun je ook voor een groot gedeelte terugverdienen, maar alleen de sfeer al moet je meebeleven en is de reis dubbel en dik waard.
Dus noteer Srefidensi volgend jaar op 25 november in je agenda en beleef een van de kleurrijkste marathons in een voormalig stukje Koninkrijk.

Met sportieve groeten,
Hermy Heymann
 
 
[ top pagina ]
 

 
VERSLAGEN van November 2006
 
Vorig jaar waren sneeuwbuien de boosdoener. Ik had ingeschreven maar de weersomstandigheden waren van dien aard dat een autorit van 175 km × 2 onverantwoord zou zijn. Deze keer zal het korte broeken weer worden. Na de 100 km in Deventer en de week daarvoor 50 km in Bottrop te hebben moeten afmelden wegens weer eens achillespees perikelen, kan ik vandaag weer op wedstrijdniveau meedoen. Vorige week heb ik dan wel het ‘Rondje Guus’ gedaan maar dat is geen marathonafstand en een groepsloop.

Jos en ik zorgen er altijd voor ruimschoots op tijd aanwezig te zijn, immers tijdens de wedstrijd ben je geconcentreerd bezig en het gezellige bijpraten doe je dan ervoor en erna. Math is er ook weer bij. Hij heeft van de gewonnen 100 in Deventer niks geleden, zegt hij, en is nog wel enkele weken daarvoor als beste Nederlander op de 100 in Korea een prima prestatie neergezet. Limburg is nog meer vertegenwoordigd. Hein Bodelier is erbij, die ook in Deventer een goede prestatie leverde door nog net binnen de scherpe limiet van 11 uur te finishen. Verder ook vele Belgen zoals Leo Pardaens die in mijn categorie nog tijden van 3.08 weet neer te zetten.

Omdat het een punt tot punt marathon is worden we met bussen naar de startplaats gebracht. Dat is deze keer in Nagele. Ik sta niet relaxt aan de start. Sinds de duikeling van vorige week in het ‘Rondje Guus’ ben ik deze week zo af en toe wat duizelig geweest en heb een ietwat zweverig gevoel. Gelopen heb ik deze week niet, dus wordt het spannend vandaag. Ik loop de Zuiderzee voor de 3e keer en omdat het de laatste wedstrijd is in het Marathon en Ultracircuit wil ik er zeker bij zijn. Heb me wel heel rationeel voorgenomen te stoppen als er zich problemen voordoen. Een Belg spreekt me aan. ‘Met jou heb ik 2003 mijn eerste marathon gelopen en dat was ook hier. Ik ben Jan Blues uit Hasselt. Weet je nog dat ik na 35 km overmoedig ging versnellen en jij me nog voorbij ging. Lopen we vandaag weer samen, gezellig!’. ‘Nee, vandaag ben ik blij als ik hem uitloop, al wordt het 4.30, ik ben vorige week gevallen’. Jammer, maar ik snap het, succes’.

Het waait erg hard, windkracht 7, hoor ik iemand zeggen. De eerste 4 km waait de wind in de flanken. Hierna beukt hij loodrecht op de kop. Adrie v Dijk komt bij me lopen. ‘Spaar maar wat voor straks want dan wordt je kilometers lang gesloopt vanwege de polders die geen windbescherming bieden. We komen langs de dijk die eindelijk verlichting brengt. Ben Mol en Ineke Scheffer komen bij ons lopen. Omdat ik gezien mijn voorgenomen besluit tot rustig lopen, wat vaart minder, liggen ze wat op mij voor. Ik passeer 2 jonge mannen die elkaar ‘moed’ inspreken. ‘We liggen op schema, maar jij wilt altijd sneller’. ‘Nee’, zegt de ander, ‘jij weet niet wat krachten verdelen is. Wil je straks de bezemwagen in?’. ‘Mannen, nog 30 km. Niet te veel kletsen, dat kost alleen maar kracht’, zeg ik heel serieus, maar lach in mijn vuistje. Ik kan weer bij Ben en Ineke aansluiten. Adrie is gedemarreerd. Na de Ramspolbrug weer de sterke kopwind. Ik zeg tegen Ben en Ineke dat ze me niet kwalijk moeten nemen dat ik geen kopwerk verricht, want dat ik al moeite genoeg met mezelf heb en dat ze enorm helpen als ik in hun kielzog kan blijven lopen. ‘Ultralopers onder elkaar helpen altijd. Een volgende keer help jij als het nodig is’, zeggen ze. Tot het halve marathon punt (2.03) beukt de wind vol op het lijf. Wat een genot als de wind ons vooruitduwt. Ik heb de neiging sneller te gaan, maar realiseer me dat de ervarenheid van mijn koplopers om een vlakke race te lopen veel verstandiger is.

De verzorgingsposten zijn uitermate ruim bevoorraad. Als ik enkele meters wandel om te drinken krijg ik het zweverige gevoel terug, niet als ik loop. Prima toch. Ik vind dit een bijzondere loop door al die polders met meestal boerderijen die een eind van de weg afliggen. Langs het Zwarte Water komen we weer in de bewoonde wereld. Je ziet op afstand de skyline van Zwolle met zijn keurige huizenrijen. Heel wat anders dat de leegte van de polder. Tussen de 30 en 35 km tot zeker het 40 km punt krijgen we weer de wind van voren. Ik zeg tegen mijn koplopers: ‘bedankt, jullie hebben me echt geholpen. Het laatste stukje wil ik het wel overnemen’, waarop Ben gevat zegt, ‘je had zeker al gezien dat we na die bocht de wind van achteren hebben’. We versnellen en gaan de brug over. Ik lig op kop. Er ligt een diepe plas. Ik loop er via het grasveld omheen. Ben loopt rechtdoor en ligt op kop. Met een neuslengte voor, finisht Ben in dezelfde tijd als ik 4.04.08. Ineke volgt op enkele seconden. We hebben in een negatieve split gelopen van bijna een minuut, dankzij mijn ervaren hazen. Met deze tijd behaal ik toch nog de 3e plek in mijn categorie en ben er meer content mee dan mijn 20 minuten snellere marathon van vorige maand. Ik kan namelijk nog lopen zonder problemen waar ik me zo bang voor maakte. Een bijzondere prestatie levert de 18 jarige Joey Hendriks, zoon van Tom, die nu al 3.30 loopt. Nog even, dan hebben we straks eindelijk eens een senior die de M40 klasse kan verslaan.

Een mooier parcours dan het oorspronkelijke, hoor ik om me heen zeggen. Voor de organisatie is 1 ronde enorm arbeidsintensief. Bij alle kruispunten en oversteken staan verkeersregelaars. Dat kost een leger aan vrijwilligers. Dat hebben ze in Zwolle fantastisch voor elkaar gekregen. Ook over de originele herinnering is nagedacht. Bedankt namens allen.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Na mijn Kasterleemarathon kreeg ik een berichtje van medeblogger, ultraloper en bijna-plaatsgenoot Jan van de Erve. Of ik zin had om mee te gaan naar Olne – Spa – Olne als ik niets te doen had. Nu had ik wel eens van die race gehoord maar deze niet in mijn agenda gezet. Meestal betekent dat dat die loop (nog) te veel kilometers lang is voor mijn doen. Toch ben ik maar eens gaan zoeken op het internet naar deze loop. Olne – Spa – Olne is een trail, een soort van cross. Zesenzestig kilometer, grotendeels over natuurpaden in de Belgische Ardennen. Het leek mij wel wat, ruim anderhalve marathon over onverharde paden. Daar ligt toch mijn hart. Dus na overleg met mijn vrouw heb ik Jan gemaild en gevraagd of het een serieuze suggestie was. En dat was het. Afgelopen zaterdagmiddag zijn Jan en ik afgereisd naar Olne. Na het inschrijven in de keet van de lokale hardloopclub met de sympathieke naam “Courir pour le plaisir” konden we naar het Château du Domaine Provincial de Wégimont, een mooi kasteel dat als een soort van jeugdherberg dienst doet. Schone kamers, lekkere bedden en een ontbijt. Alles voor slechts elf euro. Als kamergenoot hadden we Wouter Hamelinck. Wouter is een van de grote talenten op trail. Met zijn 24 jaar loopt hij de marathon in 2:31, maar zijn hart ligt overduidelijk bij de trail en de ultratrail vertelde hij tijdens het diner bij de plaatselijke Italiaan.

De start van de wedstrijd was om acht uur. Driehonderd mannen en vrouwen, velen met een rugzakje met een drinksysteem want veel verzorgingsposten waren er niet. De route was gemarkeerd met wit lint en witte kalkstrepen. Duidelijk herkenbaar deze keer. Vorig jaar had het gesneeuwd en waren de witte linten niet erg gelukkig gekozen. Tot een kilometer of twintig bleef Jan in mijn buurt maar daarna liep hij langzaam maar zeker weg. Ik weet dat Jan normaal gesproken net wat harder loopt dan ik en met zijn ervaring in het ultralopen zou het gekkenwerk zijn om hem proberen bij te benen. De eerste dertig kilometer gingen in ruim drie uur, een mooi gemiddelde van 10 km per uur. Mijn inschatting van te voren was dat ik er zo tussen de 7 en 8 uur over zo moeten kunnen lopen. En met tien per uur zou ik uitkomen op ruim 6,5 uur.

Om de afstand een beetje te kunnen overzien knip ik lange lopen altijd in behapbare brokken. Op het vierentwintig kilometerpunt realiseerde ik mij dat er nog een marathon te gaan was. Bijna 2,5 uur warmlopen om aan een marathon te beginnen. En de marathon begint pas na 35 km zegt men.
Op de moeilijke punten wist ik mijzelf geregeld te vermanen: “dit is wat je graag wilt, dus niet zeuren, doorlopen!” En zo verstreken de minuten, de kwartieren en de uren. De tweede “ravitaillement” was op 32 km. Een kraam waar naast water en sportdrank ook een soort van troebele, zoete thee werd geschonken. In plastic bekertjes werd rijstepap geserveerd. Ik was blij dat ik er was. Het klimmen en de kilometers gingen duidelijk hun tol eisen. De klok stond op 3 uur 15, normaal een tijd waarmee ik een marathon mee kan beëindigen. Veel rust om je eten te verteren krijg je niet, na de verzorgingspost is er een haakse bocht naar links, gevolgd door een stevige klim. Aan het eind van de klim kreeg ik nog gezelschap van een Waal. In half Frans, half Nederlands probeerden we een gesprek aan te knopen. Ik had er niet echt veel zin in maar onbeleefd ben je als hardloper ook niet. Ik begreep meer van zijn Frans dan van zijn Nederlands en leerde op die manier iets over de toeristische aspecten van Spa.

In het eerste deel van de route was het mogelijk om in de afdalingen wat te herstellen en indien mogelijk weer wat tempo te maken maar in het tweede deel waren de afdalingen te steil en te modderig om te herstellen. Langzaam maar zeker moest ik meer en meer de heuvels op wandelen. En dan is het steeds weer het moment zoeken om weer te gaan hardlopen. Op de momenten dat ik iets te lang aan het wandelen was hoorde ik in mijn achterhoofd Prisca Vis praten. Zij sprak mij moed in tijdens mijn ultradebuut op de 50 km van Voorne vorig jaar. “Blijven lopen, ga dribbelen, dan ga je altijd sneller dan wandelen”, waren haar gevleugelde woorden toen op zes kilometer voor Brielle. En zo sprak Prisca in België mij geregeld toe.

Al lopend probeerde ik te berekenen hoe lang ik er nog over zou doen tot de laatste verzorgingspost op 61 km. Tot mijn grote geluk kwam deze een klein kwartiertje eerder dan gedacht. Met deze mentale opsteker heb ik genoten van de laatste pittige klim, een smal paadje door het groen, vol in de zon. De afdaling was een minder groot genoegen. Mijn bovenbeenspieren protesteerden bij elke stap. En dan hoor je ineens de speaker in de verte. Ik heb genoten van die laatste kilometer. Mijn tweede ultra, en wat voor één! Na 7 uur en 25 minuten was ik terug in Olne, 25 minuten achter Jan, en meer dan 2 uur achter Wouter, die op een gedeelde tweede plek wist te finishen. In de eindstand van OSO sta ik als 123e van de 252 gefinishte lopers.

In het Chalet du Levant Olnois, de keet bij de start en finish, stond het bier al klaar. En wees eerlijk, waar krijg je voor 8 euro behalve een cross van 66 kilometer en vier verzorgingsposten ook nog een bord met hutspot en een worst.
Met dank aan Jan die mij vroeg om mee te gaan naar deze trail en aan Prisca, wiens woorden van vorig jaar mij nog steeds aan het lopen houden.

Mark de Boer
 

    Gerelateerde artikelen:
  • 26 november 2006 : 66 km
 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Marathons waren er weinig te lopen in de afgelopen jaren. Een aantal wedstrijden is ook verdwenen van de kalender of alleen nog als kortere wedstrijd terug te vinden en andere wedstrijden zijn me te groot en te massaal geworden. Marathons met meer dan 1000 mensen lopen heeft voor mij weinig aantrekkelijks, ik ben tijdens het lopen gesteld op rust, ik keer me in mezelf. Drukte kan ik daarbij niet zo goed gebruiken.
Gezelligheid is iets anders. Punten in een parcours waar publiek staat hebben een motiverende werking.

Dit jaar worden we in het noorden verrast met een hele serie marathons. Eigenlijk liep ik niet meer zoveel maar toen er een marathon in Groningen werd georganiseerd, besloot ik nog eens een poging te wagen een leuke prestatie neer te zetten. Het komt goed uit in de voorbereiding van mijn 9e rondje Texel in 2007, en bovendien is het voor de deur, vrouw en kinderen kunnen me vanuit huis aanmoedigen.

De voorbereidingstijd van 3 weken was veel te kort, (3 weken na mijn vakantie niet gelopen te hebben, en daarvoor een paar maanden vooral fietsen) toch liep ik een goede wedstrijd met een negatieve split. De tijd was 3.04, ik wist dat een tijd van onder de drie uur mogelijk zou zijn.
Het was een gezellige leuke marathon. Het parcours, met alle viaducten en klinkers en bochten op het eind was niet ideaal, maar persoonlijk vind ik dat van minder belang. De verzorging was goed, de startnummers met je voornaam er op zorgden voor enthousiasme bij het publiek

Dus naar de dwars door Drenthe marathon getogen. Een marathon over een weg zonder bochten, pal naar het westen, ideaal voor een snelle tijd. Helaas gooide de wind roet in het eten, evenals de onervarenheid van de organisatie. Toch liep ik weer goed, nu 3.02.
Het lopen over de N381 was een aparte ervaring, ik denk dat de saaiheid de nodige slachtoffers gemaakt heeft, in ieder geval gingen veel mensen kapot op het laatste winderige stuk.

Ondertussen trainde ik hard door en omdat het lekker ging besloot ik in 2006 nog een poging te wagen in Leens.

Het was een klein wedstrijdje, 60 ingeschreven deelnemers op de marathon. Er moesten 6 rondjes van 7 km gelopen worden, met daarin een tunneltje, welke heen en terug gelopen moest worden, dus 12 keer door het tunneltje. Het parcours is kaal, maar op de stukken tegen wind is er enige beschutting, wat voordelig is. De verzorging is eenvoudig, maar voldoende. 2 posten, een keer water, een keer uitgebreid met cola en sportdrank. Dat zijn dus 12 verzorgingspunten onderweg, dat is het voordeel van een rondeparcours. Met weinig vrijwilligers kun je eenvoudig een langere wedstrijd opzetten, en toch voor goede condities zorgen. Een klok en je hebt 6 keer controle op je tijd.
Onder de deelnemers een aantal Belgen en een Duitser. De westrijd is klein, maar wel internationaal.

Ook hier probeer ik een gelijkmatige wedstrijd te lopen. Ik dacht met een klein startveld, in de deelnemerslijst herkende ik alleen Albert van der Ziel als een snelle loper, voorin mee te kunnen lopen. Voor de start hoor je verhalen van lopers en zie je de afgetrainde koppen en wordt je onzeker, maar als het startschot klinkt is dat voorbij. Albert is al snel vertrokken, ik keer me in mezelf. Ik hoor de loper naast mij nog iets zeggen over het tempo, maar ik loop lekker. Na een kilometer loop ik alleen, na 2 kilometer wordt ik voorbijgelopen door een deelnemer op de halve marathon.
En dan is er rust. Het weer is fantastisch, koel, niet te veel wind, zonnig. Het Groninger landschap zier er op zo’n dag fantastisch uit, ik ben blij dat het geen regenachtige sombere dag is. Bij de eerste doorkomst is mijn achterstand op Albert 1 minuut 10, maar ik weet dat ik een kans maak, als ik vlak blijf lopen. De wedstrijd kabbelt verder voort, na 2 ronden is de achterstand op Albert 1 minuut 45.

In de derde ronde begin ik achterblijvers in te halen. Ik vraag ze zo vriendelijk mogelijk ruimte te maken op de smalle stukken. Het zal je gebeuren dat je lekker naast elkaar loopt en dat opeens iemand van achteruit schreeuwt: AAN DE KANT. De organisatie zet het op voor alle lopers, niet alleen voor de eerste drie. Ik realiseer me ook dat een klein wedstrijdje als dit toch al gauw 30 vrijwilligers nodig heeft. Dat is een vrijwilliger op iedere 2 lopers. Ik voel me dankbaar dat mensen dat voor mij overhebben.

Bij de derde doorkomst meet ik een achterstand van 2 minuut 5 op Albert. Hij is een onervaren marathon loper, ik weet dat hij snel is op 10 kilometer, en zelfs op een halve marathon, maar een hele marathon is iets anders. Ik voel dat ik kansen heb, ik weet dat het voor hem zwaar gaat worden. Bij de 4e doorkomst is zijn voorsprong nog 1.45 minuut, maar ik weet al dat ik hem zal passeren, waarschijnlijk deze ronde al. Als ik hem inhaal groet ik hem kort, ik weet hoe zwaar hij het heeft, maar alles wat ik zeg om hem aan te moedigen zal averechts werken. Ik versnel even, maar meteen daarna laat ik het weer los. Er is veel te verliezen door mezelf op te blazen, en niets meer te winnen, ik loop op de eerste plek.

Het laatste rondje voelt zwaar in mijn benen, ik heb de neiging het tempo te laten zakken. Maar als ik reken, blijkt dat ik een kans heb niet alleen onder de 3 uur, maar onder de 2uur 50 te lopen. Ik probeer de vrijwilligers langs het parcours te bedanken in mijn laatste rondje, als ik iemand vergeten ben, bij deze alsnog bedankt.
De speaker onthaalt me enthousiast als ik binnenkom. Op de klok zie ik een tijd van 2.49.12 staan, ik weet niet of dat officieel is, ik wacht nog op de uitslagenlijst.
Ik voel me uitgelaten en in opperbeste stemming met deze tijd. En vooral het vlakke schema wat ik weer heb gelopen.

Wat mij betreft blijft deze wedstrijd op de kalender staan, het was erg leuk. Misschien was de datum niet helemaal gelukkig, veel van het publiek was weg aan het eind om sinterklaas te ontvangen, maar verder was het perfect.

Jaap Vis
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]