Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
28 nov 2018
Trail del Cinghiale
27 nov 2018
NbmK (Amsterdam Marathon 2018)
19 nov 2018
Dagboek Spartathlon 2018
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 29 jan 2007: Jo Schoonbroodt : eerste Nederlander in Midwinter Marathon
* 27 jan 2007: Traillopen in de Ardennen is zo gek nog niet
* 17 jan 2007: Huilen in Genk!
* 16 jan 2007: Dubai marathon 12 januari 2007
* 16 jan 2007: Er is maar één Mister LPM!
* 1 jan 2007: Silvestermarathon Meerssen
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2007
 
De mooie Midwinter Marathon over de Veluwe te Apeldoorn werd een geweldig succes. Ondanks regen en wind is het me gelukt om de zeker niet vlakke 42,2km af te raffelen in 2:44:21. Hiermee was ik EERSTE Nederlander (7e algemeen) en 1e 50+. Door en door nat en klappertandend van de kou was de warme douche een weldaad. Ondanks alle ontberingen was het weer puur genieten.

Om 8:00uur vertrok ik uit Maastricht met John Bosch, Hans Smeets via Urmond waar Hans Jaschultowski ons oppikte voor de reis naar Apeldoorn. Mooi op tijd mag ik me melden bij de genodigde, i.v.m. mijn 4e plek (2:45:11) van vorig jaar. De regen klettert met bakken naar beneden en veel inlopen heeft geen zin. Bij de start doe ik de warm-up in een tentje met een gaskachel. We starten samen met de Asseltronde (28km) en de marathonlopers zijn goed herkenbaar als ik mijn groepje uitkies. De eerste dame van de marathon en Asseltronde zijn ons gezelschap (5km in 18:58). Bij Hoog Soeren op de Asseltse heide heeft de krachtige wind vrij spel en striemt de regen ons vol in het gezicht (10km in 38:52). Op het smalle fietspad (Rodeweg) is groep gegroeid tot 15 lopers en ik loop makkelijk op reserve (15km in 58:19). Eigenlijk is dit het mooiste gedeelte van de marathon en is lopen puur genieten. De hellingen gaan geleidelijk en we zitten op de Amersfoortseweg, het hoogste punt van het parcours. De vaart zit er goed in als we langs de Echoput en Julianatoren lopen (20km in 1:17:17). De weg helt omlaag en het halve marathon punt passeren we na 1:21:19.

De groep wordt nu onrustig, en spat uit elkaar, omdat de lopers van de Asseltronde gaan versnellen. Ik zoek de marathon lopers die met me verder willen/kunnen en mis Edward de Ruiter en Edwin van der Loop. Samen met Belgisch ultraloper Ivan Hostens (25km in 1:36:07)gaat het richting doorkomst bij de start/finish. Oei dat was 5km in 18:50minuten, als me dat maar niet opbreekt? Waar ik tot nu toe Ivan uit de wind kon houden mis ik bij een drankpost de aansluiting en valt er een gat van 100m. Het zal toch niet waar zijn dat ik de 2e ronde alleen moet lopen? Met een stukje magieblokje word het zouttekort aangevuld en krijg ik de juiste opkikker om het gat naar Iwan dicht te lopen.

Nu is Iwan duidelijk de langzamere en loop zoveel mogelijk voor hem om hem te sparen tegen de wind (30km in 1:55:37). De regen, wind en koude hebben de spieren stijf gemaakt en lopen gaat ver van soepel. We lopen op plaats 7 en 8 in de marathon, wie zou daar niet voor tekenen? De goudkleurige Saucony Triumph4 (only Run2Day Maastricht) vangen de klappen goed op en ik kan blijven marcheren (35km in 2:16:48). Ultraloper Iwan heeft nu het licht gezien en met moeite kan ik volgen. Een dipje wordt me fataal en Iwan is weg.

Op karakter pak ik de draad weer op en als ik een andere loper (Melchior van de Pol), met fietsbegeleiding, in beeld krijg gaat de grote plaat er weer op (40km in 2:35:58). Door nog wat extra gas te geven schuif ik een plaats en voel dat de krampgrens in mijn kuiten bijna bereikt is. Plek 7 lijkt me vandaag het hoogst haalbare en dat mag ik niet verzwakken in de finale. Gelukkig is de laatste km geen vals plat omhoog naar de finish, zoals vorige jaren. Na 2:44:21 hoor ik de speaker roepen dat ik eerste Nederlander op de marathon ben. Met vleugeltjes in mijn hoofd, koud tot op het bot, en benen die geen meter meer willen strompel ik onder een deken naar de douches. De Grijze Keniaan komt weer naar boven als ik aan de Leffe met Ivan Hostens de race nog eens doorneem. Waar kan het nog beter, sneller, mooier?

Om 20:00 uur ben ik weer thuis en mag me even de snelste Nederlandse Marathonloper 2007 noemen.


Elapsed Lap

Km Time Time
5 0:18:58 0:18:58
10 0:38:52 0:19:54
15 0:58:19 0:19:27
20 1:17:17 0:18:58
25 1:36:07 0:18:50
30 1:55:37 0:19:30
35 2:16:48 0:21:11
40 2:35:58 0:19:10


Meer Jogger Jo info www.jogger.tk
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Het is zaterdag 20 januari en ik ben op weg naar een buitengewoon evenement in de Belgische Ardennen die zondag zal plaatsvinden in de omgeving van Olne, gelegen ten oosten van Luik. Het gaat hier om Le Trèfle à 4 feuilles of te wel het klavertje vier, een marathontrail. Er moet in totaal 1000 meter hoogteverschil overwonnen worden. Ik had er de nodige verhalen van gehoord en die hadden mij geprikkeld het ook eens uit te proberen.Dit zijn de uitdagingen die mij kunnen motiveren.

Nou was het de vraag of ik fit genoeg zou zijn om naar tevredenheid te lopen. Met kerstmis ruzie gehad met mijn darmen en een dag na de Sylvestermarathon lekker verkouden geworden. Ja, het valt soms niet mee om een hardloper te zijn, maar niet getreurd, blijven lachen en stug doorgaan.
In Schinnen ging het alweer een stuk beter, alhoewel voor de volle 50 kilometer de energiehuishouding van mijn lichaam nog niet in evenwicht was. Ik heb het maar bij de marathonafstand gehouden, tenslotte wil ik in dit deel van het jaar ook weer niet teveel doen. In april wil ik er staan, zonder overspannen verwachtingen trouwens. Doe me een lol zeg!

Terugkomend op het begin van mijn betoog kan ik zeggen dat het niet altijd meevalt om in België de weg te vinden. De aanwijzingen waren minimaal en wij Nederlanders zijn verwend. De E40 gaat nog wel en afrit 37 is ook geen probleem, maar dan. In de beschrijving staat dat je vanaf afrit 37 links af moet slaan, bij de de stoplichten weer links, bij de de tweede stoplichten richting Olne moet rijden en in Olne bij de kerk twee keer links aan moet houden om dan bij het Chalet van de Joggingclub Olne uit te komen. Bingo! In een keer raak, maar mensen probeer in het donker dat bord richting Olne maar eens te vinden, een hele opgave.
Rendez-vous om half zeven bij het Chalet om vandaar naar een slaapplaats gebracht te worden. Ik tref Cedric Proot met zijn loopmaatje Raf Inghelbert en dat is best wel handig. Cedric is de Franse taal machtig en dat is niet mijn grootste deugd.
We rijden naar Soumange alwaar we - tot mijn verbazing - in een soort kasteel terecht komen om de nacht er door te brengen.Het optrekje heet hier Domaine Wégimont. Iedergeval een tweepersoonskamer voor mezelf met douche en toilet op de gang. Ouderwets! ,s Avonds heerlijk eten en kletsen in de plaatselijke pizzeria.
Cedric en ik zijn beide postbode en dat schept een band, alhoewel de loopverhalen de overhand hebben.De volgende ochtend een ontbijtje, ach wat wil de mens nog meer. Inschrijving, overnachting met ontbijt en dat voor nog geen 20 euro, een reden om het volgend jaar ook eens te proberen, maar goed laten eens zien hoe het lopen die dag ging.

Het is zondagmorgen en buiten waait het hard en het regent bij vlagen. Het is fris weer. De weg naar Olne is weer vlot gevonden. Bij het Chalet is het druk aan het worden. In het clubhuis tref ik allerlei bekende koppen, Jacques Vandewal, Suzanne Maes, Ghislain Dops, Jan Nabuurs, Theo Kuypers, Willem Mütze, Jack Hendrickx en al die namen die ik vergeten ben. Sorry!
Hoewel het bijna niet meer regent is het buiten fris en iedereen blijft schuilen in de kantine, maar ja er moet toch een keer gestart worden en die start komt weer eens lekker onverwachts. Er gaan nogal wat mensen van start en ik vermoed dat de meeste dat doen om één of twee rondes te baggeren om daarna weer de kantine in te duiken.
Er kunnen achtereenvolgens 12-11-10 en 9 kilometers gelopen worden en laat nou uitgerekend het eerste rondje de meest pittige te wezen. Klimmen op uitgesleten veldweggetjes waar je loopt te zoeken naar een smal hard richeltje om je voeten goed af te wikkelen. Klei en harde stenen doen de schoenen schuiven en kantelen. Harde wind boven op de heuvels doet fris aan ondanks de zon die er door is gekomen. De afdalingen vergen veel concentratie want de klei en modder blijven alom aanwezig. Hier en daar kan er naast het pad op de rand van een maïsveld gelopen worden.
Vlak voor de 9 km is in een afdaling het pad verworden tot een snel stromend beekje door de overvloedige regen van de laatste tijd. Je weet bijna niet waar je, je voeten moet neerzetten. Nou, dan kun je droge voeten wel vergeten, laat staan schone schoenen. Niet aan denken. Later in het parcours zal zich nog een keer herhalen.
Ik kom Jack Hendrickx achterop en die wil het al na een ronde voor gezien houden. Dit is niks voor hem, het kost hem teveel van zijn concentratie. Jammer, maar het zij zo. Zelf begin ik steeds meer te genieten van deze tocht. Na een dorpje weer een klim met een stevig plak klei. Heen en weer springend naar links of naar rechts om wat stevigheid te zoeken of van steen naar steen.

Na één ronde haken veel mensen af en wordt het rustiger op het parcours. Het wordt nu oppassen om niet mis te lopen. Hier en daar zijn kalkstrepen aangebracht en fladderen er zo nu en dan lintjes die het parcours markeren. We blijven dalen en klimmen op lastige paden met af en toe een stukje asfalt, vooral in de dorpjes die we doorkruisen.
Ik loop ritmisch en ontspannen. Het klimmem gaat me goed af en daar waar de helling iets te steil is ga ik over op de Willen Mütze-methode en dat zeg ik uit respect! Bospaden, veldweggetjes, boerenerven, dorpjes. Afwisseling op en top.
Halverwege het tweede rondje krijgen we een gekleurd lintje als bewijs dat we die ronde ook gelopen hebben. Dit zal zich de volgende rondjes herhalen. Op een helling kom ik een groepje lopers achterop die ploeteren op een dikke laag klei die het pad tot een glijbaan heeft gemaakt. Ik kom er makkelijk langs en vervolg opgewekt mijn weg om het tweede rondje te voltooien. Op naar de top van de heuvel bij Olne gemarkeerd door een zendmast. Op naar de verzorging met thee,water,koek en rozijnen.
Bij aanvang van het derde rondje is er in Olne even de verwarring welke kant op te moeten. Ik zie lopers rechts afslaan, terwijl wij toch naar links moeten. Het blijken lopers te zijn die de vierde ronde ingaan. Ongeloofelijk!
De gaten tussen de lopers worden nu groter en wordt nu spoorzoeken naar de juiste weg. Na een afdaling volgt een lange en in het begin een steile klim die overgaat naar een stuk die ik lopend kan afleggen. Ik voel me fit en sterk en ik geniet. Ik overbrug met gemak gaten tussen de lopers voor mij, die de klim wandelend afleggen. Na de afdaling weer een klim en weer richting Olne, naar steeds weer die zendmast ter oriëntatie, richting de vierde ronde. Ik blijf lopers inhalen.

Bij aanvang van de vierde ronde kom ik Ghislain Dops tegen die verkeerd is gelopen. Nou was ik hem al een paar keer tegengekomen onderweg, maar zoals het hoort is hij steeds weer van mij weggelopen, maar vandaag heeft hij zijn dag niet. We lopen op een stuk vals plat met asfalt als ondergrond en we halen Cedric Proot in, ook al niet fit. Met z’n drieën halen we Theo Kuypers in en dat is opmerkelijk,’want Theo heeft heel wat problemen moeten overwinnen om weer wat op niveau te kunnen lopen.Klasse!
Van het asfalt af komen we op smalle paden over en langs boerenerven te lopen, met veel links, rechts combinaties. Langzaam loop ik van de andere drie weg. Vooral in de klimmetjes. Na een afdaling worden we een weiland en daarna een maïsveld ingestuurd en dit vergt nog even wat van de coördinatie,nu ik het tempo er redelijk in heb zitten. Een bossage met klaphekjes volgt. Ik nader het einde van de laatste ronde.
Een afdaling en een pittige klim verstoren mijn ritme niet. Ik passeer een enigszins verbaasde en uitgewoonde loper. In het laatste deel van de klim richting finish, haal ik met de wind tegen, nog verscheidene lopers in en intens tevreden haal ik de meet in 4 uur 43.
Een fraai T-shirt is mijn deel. De overvolle kantine met veel bierdrinkende mensen laat ik links liggen, neem afscheid van Cedric en Raf, kleed mij om en ga tevreden op weg richting Zwolle. Ik voel mij goed.

Gelukkig was ik weer eens fit en of die extra mineralen die ik onderweg gebruikt heb, er iets mee te maken hebben gehad, zal te toekomst leren. Traillopen is leuk, gekkenwerk zullen sommigen zeggen, maar ik vindt het zo gek nog niet. Ik zie jullie wel weer eens ergens bij een wedstrijd. Het ga jullie goed en tot ziens.

Herman Euverman 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Wat is er mooier dan een atleet huilend van geluk de eindmeet van een marathon zien overschrijden?
Een organisator die de atleet vastpakt, knuffelt en spontaan begint mee te huilen zodat zelfs een supporter begint te grienen.

Welkom in Genk beste mensen. Dit is het beeld en de sfeer dat deze marathon beroemd maakt.
Meer dan 200 marathon lopers uit België, Duitsland, Nederland, Zweden en Wit-Rusland.
Een schitterende omloop, waanzinnig goed weer en een hele hoop oude vrienden die elkaar weer zagen en begroetten.
Daarbij komt dan nog eens een kleine 20 atleten onder de 3 uur.
Iedereen ging er van uit dat ondergetekende dit spektakel voor de 5e keer aan zijn palmares mocht toevoegen.
Micha en ik wisten maanden op voorhand dat we het vel van de beer niet moesten verkopen voor ie effe platgelegd was. Het begon in oktober met een simpel belleke van Jan Vandendriessche naar Marc Papanikitas. Hij had Bula de Wit Rus op bezoek gehad. Deze professionele ultraloper verblijft een aantal maanden per jaar in ons land om zo euro’s bijeen te lopen om daarvan boterhammekkes met choco te kopen.
Jan had hem Genk aangeprezen met de boodschap dat er niets te verdienen was, maar dat ik er wel liep.
Bula bleek wonderwel geïnteresseerd en zo ging er een mailtje van mij naar Micha.
Tussen oktober en Genk is er een hele tijd en zoals iedereen weet kan er in een hele tijd van alles gebeuren. (Bula kon bijvoorbeeld in Rusland opgegeten worden door een beer die wij dan moesten platleggen om aan dat vel te geraken)
Maar goed, een paar dagen voor Genk een verontrustende mail van Micha met de boodschap dat er telefoon van de manager van Bula was geweest met de vraag wat de pot schaft in Genk. (H)eerlijk als Micha is, was het antwoord: Nul, Nadda, rien du tout, zerro, nul de botten. Alleen een broodje met kaas of hesp en overheerlijke soep. Of ze gratis mochten starten. Wat dachten ze wel. Als de viervoudige winnaar zijn inschrijving betaalt, waarom hij dan niet?
Toen we dus in Genk aankwamen, daar, de 14e om 8u30 waren er nog geen witte of zwarte Russen te bekennen en ging iedereen er van uit dat de bleke Griek weer een rustig uitstappeke naar de overwinning mocht doen. De opdracht van de coach luidde dan ook, “niet sneller dan 2h39’ lopen”
En toen kwam daar………wel een donker velleke aan. Mijnen allerbeste vriend Haroldinio, onze Nederlandse rastaman die er al eens de sport van maakt om iets te laat aan de startlijn te komen om dan te proberen jan en alleman in te halen.
En uiteindelijk stappen er een kwartier voor de start 3 mannen uit een auto. Eén manager, Bula en Kanarsky.
Een vriendelijke begroeting en onmiddellijk het excuus dat Bula maar komt trainen. Ik ook is mijn reactie.
Je voelt direct aan de bevolking de spanning. Je ziet de mensen denken: “hoe gaat de Marek zich daar uit redden.” Na vier jaar gemakkelijke heerschappij, wordt hem nu het vuur aan de schenen gelegd. Hij zal moeten bewijzen dat hij het ook kan als er de echten ook eens komen. De echten onder de vorm van Bula, de winnaar van de 50km van gistel in 2h59’ en een tweede plaats op het EK 100km in 6h33’ in 2006.
(Gek wat je de mensen allemaal ziet denken…..)
Na de traditionele bloemen voor weduwe Persoons, de minuut stilte voor Louis en het startschot van gastvedette en marathonmonument Karel Lismont zijn we op weg.
Zoals steeds loop ik direct aan de leiding gevolgd door onze trainende Rus. 18km blijft hij hangen op een twintig tal meters van mij. Het tempo gaat aan 3’35”/km en zal dat ook gemiddeld zo blijven. Het moment dat ik iets vertraag doet hij dat ook, om me zenuwachtig te maken. Rare manier van trainen. Bula kennende weet ik dat hij er gaat bijkomen om dan te versnellen. En inderdaad na 18km loopt ie pal achter me en op dat moment voer ik het tempo even op. Ik merk dat hij het moeilijk heeft en af en toe lost hij. Ik blijf dan rustig en wacht op hem, ik gun hem niet de kans om me op het laatste mijn broek af te steken.
Maar na 30km is het toch zo ver. Nadat we samen met een halve marathonloper het tempo voor de zoveelste keer de hoogte hebben in geduwd, versnelt hij nog eens extra. Ik moet passen en ben stik -kollérig. 30km heeft hij aan mijn broek gehangen, bij wijze van spreke zat hij er bijna in, geen meter kopwerk. Het publiek en medelopers opgejut en in de waan gelaten dat ik er toch aan was voor de moeite. En hij ging nog gelijk krijgen ook. Na 32km kom ik er wonderwel terug bij. Op dat moment ontsteekt er in mij een witte woede en doe ik iets wat ik nog nooit eerder in die fase van een marathon heb kunnen doen, ik plaats alweer een démarrage. Ik heb in de laatste zeven kilometer van een marathon nog nooit zo hard gelopen. Het gevolg daarvan was een negatieve split. Het tweede gedeelte ging 45” sneller dan het eerste. Bula zag, slikte, hapte naar adem en, sorry voor deze ietwat platte uitdrukking, scheet in zijn broek. Ik won met een schamele 11” voor Bula, maar we hadden een zware strijd geleverd die 42km had geduurd. Iedereen heeft waar voor z’n geld gehad.
Na de wedstrijd zei de manager dat het maar voor te trainen was. 2h30 lopen voor te trainen, mijn oren ja!
Moest er natuurlijk veel geld mee gemoeid zijn, dan had ik wel uit een ander vaatje mogen tappen. Maar voor de eer winnen is voor mij belangrijker.
En zo ben ik de ongekroonde King van de Genkse marathon. 5 keer op rij. Voor mij genoeg geweest. Niet dat ik niet meer naar Genk kom, maar het wordt tijd dat ik ook eens echt kom om te trainen en de eer aan een ander overlaat om te winnen!

Marc Papanikitas
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Dubai marathon 12 januari 2007

Nog niet eerder hebben we zo vroeg in het jaar een marathon gelopen, de Dubai marathon in de Emiraten.

Vorige week zaterdag vertrokken met een nachtvlucht naar de Emiraten en achteraf blij dat we een stoel hadden want de dag ervoor waren er 16 overboekingen. Mijn vrouw en ik hadden gekozen voor een resort in Ras Al Khaimah 85 km boven Dubai. Dit om de reden dat we voor 8 dagen half pension net zoveel moesten betalen voor 3 dagen in Dubai. En ook het feit dat er een duikschool aanwezig was zodat ik nog een wrak- en diepduik kon maken.

Het eerste wat opvalt in de Emiraten is dat het een grote bouwput of je nu naar het zuiden of noorden gaat van het land. Ook bij ons resort is het bouwen en nog eens bouwen maar voor mij is dat wel interessant want mijn beroep is timmerman. Het grootste probleem voor ons was het ophalen van de startnummers en de starttijd van 07.00 uur ‘s morgens.

Doordat er vanuit het resort diverse excursies werden georganiseerd gingen we op woensdag naar Dubai voor een stadsexcursie en de reisleidster was zo vriendelijk om zelfs mee te gaan naar de World Trade Center voor het ophalen van de startnummers en van de organisatie kreeg ze ook nog zelfs een T shirt van de marathon.

Met het resort hadden we via de mail een reservering gemaakt voor een hoteltaxi die stipt op tijd was om 4 uur 's morgens bij de receptie. Deze man bracht ons naar Dubai via een woestijnweg zodat we binnen het uur bij het start/finish gebied waren. Ruim op tijd voor de starttijd nog wat koffie en broodjes in het hotel voor de start waar al vele lopers zich bevonden plus de toplopers uit Afrika.

Mea ik hadden afgesproken dat we tot het keerpunt samen zouden oplopen omdat het een vrij eentonig parcours is. Vanaf 5 km via de Jumeira Road een lange weg van 15 km en dan weer terug de stad in. Het keerpunt is prachtig omdat daar de 7 sterren hotel staat de Burj Al Arab en met een hoogte van 321 meter kon je die al van kilometers afstand zien. Aan de marathon deden er zo'n 800 marathonlopers mee en op de 10 en 3 km een kleine 5000 deelnemers.

Het parcours was perfect uitgezet met veel waterposten maar helaas geen banaantjes, alleen het randgebeuren was slecht verzorgd maar dat heeft ook weer zijn charme. Na 25 km ben ik bij Mea weg gegaan omdat ze last had van haar maag, waarschijnlijk door het kruidige, heerlijke eten in ons resort.
De finish was ook prachtig, bij de Emirates Towers met een hoogte van 355 meter het hoogste in gebruik zijnde gebouw in Dubai.

Bij de finish was mijn tijd 4.23.34 en dan in 41 landen 68 marathons gelopen en Mea kwam in een tijd binnen van 4.57.20 in haar 3e marathon De eerste plaats was voor een Keniaan die in 2.09 liep en daarmee 30.000 dollar verdiende en 1 auto. Onze taxichauffeur had de hele dag op ons gewacht en via dezelfde woestijnweg waren we om 14.00 uur weer terug bij ons resort en dat voor omgerekend 80 euro.

Terug kijkend op deze marathon heeft die weinig indruk gemaakt door zijn eentonig parcours. Maar als birdwatcher weer 19 vogelsoorten erbij op de lijst zodat ik totaal in 41 landen 480 soorten vogels gezien hebt. We zijn nog een dagje naar Oman geweest voor een bergtocht en boottrip met snorkelen waarbij we bij de lunch barracuda kregen. Dat gebeurt je ook niet elke week dat je zo'n vis op je bordje krijgt.

De volgende marathon is de Belgrado marathon op 21 april in Servië.

Met sportgroeten,

Jaap vd Berg en Mea Kriek
 
 
[ top pagina ]