Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 26 feb 2007: 65 km klunen door modder en pratsj in de Ardennen
* 26 feb 2007: De Coastal Marathon : niet voor watjes!
* 10 feb 2007: Brockenpiloot
* Januari
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2007
 

In de zelfde stijl als Olne-Spa-Olne een nieuwe uitdaging in de Ardennen. La Magnétoise. Alleen al de naam is voldoende provocatie om dit avontuur uit te proberen. De ultieme voorbereiding voor de voorjaarsmarathons (Rotterdam en Maasmarathon Vise-Maastricht-Vise). Het plan was om samen met Thijs van Heugten en Martin van Nieuwenhoven, met de camper, de dag ervoor al naar Olne te trekken en met Wouter Hamelinck de zaterdagavond in Olne door te brengen. We verheugde ons op een ultra-avondje awwetutten als warming-up. Heelaas gaat dit plannetje niet door, Martin ligt ziek in bed en hoopt op betere tijden.

Om 6uur, zondagochtend, arriveert loopdier Thijs bij me om samen naar Olne te rijden. De regen valt met bakken naar beneden, alsof 65km en bijna 2000 hoogtemeters al niet genoeg is. In het inschrijflokaal te Olne herken ik steeds meer ultralopers en bespreek met favoriet Wouter Hamelinck de plannen na zijn mooie zege in Engeland vorige week over 80km. Iedereen kijk nog slaperig en niemand heeft trek om naar buiten te gaan.

Om 7:15 moeten we door de regen naar de bus in het dorp. Iedereen is al zeiknat voor de wedstrijd is begonnen. In Magnée worden we er weer uit gekiept en volgt op het dorpsplein de start. De eerste afdalingen in het halfdonker neem ik behoedzaam want het is glibberen en glijden in de modder. Dit is klunen op zijn Belgisch. Links en rechts wordt ik voorbij gelopen en ik loop ergens op een 40e plaats (5km in 28:24). De route is gemarkeerd met oranje tekens en geel/zwarte linten. Bij een oranje teken zie ik een zijpaadje waar ik omhoog loop, helaas is dit de verkeerde route. Het zal niet de laatste mispeer zijn. Er volgt een lange steile (>20%) klim (naar Croix Michel (10km in 57:07).

Omhoog maak ik verloren terrein goed en loop nu rond plaats twintig. De route voert ons op en af over bospaden, door de regen zijn er grote plassen. Om droge voeten te houden zoek ik af en toe een uitvlucht tussen de bomen en struiken (15km in 1:28:22). Lopen in de natuur en geen mens te zien, wat wil een mens nog meer (20km in 1:53:40). Na 23km kan ik bij de eerste drankpost mijn drinkgordel bijvullen. Mijn belangrijkste bezigheid onder het meters maken is alert zijn op markeringspunten (25km in 2:18:34). Geregeld heb ik een loper voor me als mikpunt (30km in 2:43:47).

Het gaat nu naar 360m omhoog, Hauteregard een van de toppen van het parcours (35km in 3:11:05). Er liggen nog veel bomen dwars over het pad, dat betekend kruipen, springen of omlopen (40km in 3:41:19). Bij de 2e drankpost (44km) staat de winnaar (Sylvain Delepine Fr) van vorig jaar en neem in rozijnen en peperkoek. We lopen samen verder op plaats 7/8. Bij de eerste helling moet Sylvain lossen (45km in 4:12:45).

Ik merk dat het lopen niet echt soepel meer gaat en probeer in de afdalingen de bovenbenen te sparen (50km in 5:41:43). In de buurt van Banneux belanden we tussen grote groepen wandelaars die ook een route hebben uitgezet met markeringen, erg verwarrend. Er volgt nog een ongeplande drankpost waar ik koffie en ontbijtkoek krijg aangeboden (55km in 5:08:11). Mijn opmars heeft me inmiddels langs een Italiaan uit Venetië gebracht (60km in 5:41:43).

Lopende op een 3e plaats gaat het na een trappen afdaling in Vaux-sous-Olne mis. Ik zie geen markering en loop zoekend door het dorp. Geen mens te zien, dat wordt terug draaien. Wat een zinloos gedoe, waar is de Italiaan? Onderaan het trappenpad ontdek ik de door regen half gewiste markering. Een 20% helling slaat de laatste kracht uit mijn benen. Met kleine pasjes kom ik boven op de hellingen mag dan naar beneden voor de laatste helling. En wat voor een helling? Door de regenval is deze holleweg, bezaait met stenen, een kleine bergrivier waar tegenop geklommen moet worden. Droge plekken zijn er niet, dat wordt vol door het water.

Boven gekomen volgt een landweg waar de modder en water tot de enkels reiken. De reddende finish is nabij, dus vol door de pratsj. Na 6:03:27 loop ik de kantine binnen waar ik als 4e algemeen en 1e Nederlander wordt geregistreerd. De spaghetti van de organisatie gaat er goed in want ik heb 4527Kcal verbruik. "Vriend Thijs" doet zijn kunstje vandaag naar tevredenheid en komt als 35 van de 145 inschrijvers binnen.
www.jogger.tk

Jo Schoonbroodt 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zoals de meeste lezers van UltraNed zoek ook ik geregeld naar een (loop)uitdaging. Mooi, bijzonder en zwaar zijn daar de criteria voor. Zo kwam ik een tijdje terug uit op de website www.endurancelife.com. Zij organiseerden afgelopen weekend de Coastal Marathon.

Nu ken ik de Zeeuwse Kustmarathon als één van de mooiste en zwaarste marathons van Nederland. Deze Britten schreven dat hun marathon als één van de zwaarste van Engeland wordt beschouwd. In de beschrijving op de site stond dat je voor alle zekerheid zelf voor eten en drinken moest zorgen op het zware parcours. Het parcours over het Coast Path langs de kust van South Devon zou namelijk vol liggen met glibberige stenen. Verder ging het niet alleen over strand, maar ook over smalle paadjes hoog over kliffen, met ver beneden de zee. De paadjes in het binnenland konden modderig zijn. En natuurlijk kon het vele stijgen en dalen de loper in de problemen brengen.

Nu, twee dagen later, durf ik te zeggen dat de Zeeuwse Kustmarathon een makkie is in vergelijking met deze kustmarathon. De schaafwonden op mijn knie helen al, de modder is echter nog steeds niet uit mijn sokken en schoenen.
Maar laat ik beginnen bij het begin. Op vrijdag zijn mijn vrouw en ik op het vliegtuig gestapt naar Bristol. Daar hebben we een autootje gehuurd en zijn we afgezakt naar het zuidoosten van Engeland. Op naar Beesands. Near Kingsbridge, zetten ze er consequent bij, anders weet je dit minuscule vissersdorpje nooit te vinden. Ik telde ongeveer vijftien huizen én een pub, The Cricket Inn. Boven de pub hadden we per email een kamer geboekt met behulp van de vriendelijke organisator Gary Jolliffe.

De dag voor de marathon hebben we een wandeltochtje gemaakt over het eerste stukje van het Coast Path. Aan de ene kant steeg de adrenaline, wat een mooie omgeving, kliffen en glooiende heuvels. Aan de andere kant bekroop mij het vermoeden dat de waarschuwingen van de organisatie niet voor niets waren geweest. Smalle paden, veel modder en erg weinig vlak.

Met ongeveer 140 andere lopers stond ik (als enige niet Ier of Brit) zaterdagochtend aan de start, voor de deur van de pub. Iedereen liep erbij alsof Olne – Spa – Olne gelopen moest worden, trailschoenen aan en rugzakken op. De eerste 10 mijl gingen over de smalle paadjes boven langs de kliffen. Op de gladde stenen of op de modderige schapenpaadjes, her en der zag je lopers wegglijden. Ik had na 25 minuten al het bloed op mijn knie staan na een slippertje op een rots. Als Rotterdammer ben ik, op de Brienenoordbrug na, weinig hoogteverschil gewend. Hier liepen lopers mee die met ware doodsverachting naar beneden renden. Aan alle kanten werd ik voorbij gesneld. Omhoog haalde ik ze wel weer in. De eerste 10 mijl gingen in bijna twee uur, terwijl ik die twee weken eerder in Brielle toch nog in 63 minuten wist te overbruggen. Van de prachtige vergezichten kreeg ik niet veel mee, alle concentratie ging op aan het kijken waar ik mijn voeten kon plaatsen.

Na die eerste 10 mijl boog de route af naar het binnenland. Eindelijk geen glibberige paadjes meer, met links de zee en rechts verbaasde schapen. Na een ellenlange klim kwamen we boven op een heuvel uit, een zee van groene golven strekte zich voor ons uit. Helaas was het pad naar beneden vol modder. Zoveel modder, daar zou ik normaal gesproken nog niet met mijn kaplaarzen doorheen gaan. Af en toe waren er stukken bij van honderden meters met enkeldiepe modder. Ploeteren heet dat. Zo na een kilometer of dertig begonnen de buitenste banden van mijn linkerknie te protesteren. Het dalen en glibberen had iets te veel gevergd. Met korte stukjes wandelen wist ik de pijn zo af en toe terug te dringen. Vijf kilometer voor het eind waren we weer bij de kust. Via een lange dam hadden we voor het eerst een vlak stuk van enkele kilometers. Wel flink tegenwind én het begon dan toch eindelijk te regenen. Nog een stevige klim en een modderige afdaling en Beesands kwam weer in zicht.

Na vier uur en vierenvijftig minuten was ik terug bij de pub. Met een gemiddelde dat lager lag dan een paar maanden terug op de 66 km van OSO. En dat was nota bene mijn eerste 50-plus loop.

Na afloop was er voor de lopers een dampend bord met rijst en een lekkere gehaktsaus. En voor mij een douche in mijn kamer in de pub. De eerste lopers liepen de race in 3:58, ik bleek 33ste van de 142 gestarte lopers te zijn. Opvallend was ook dat er vijf vrouwen bij de eerste vijftien waren. De laatste lopers waren na zeven en een half uur binnen.
Al met al een marathon die prachtig, loodzwaar en bijzonder was. Precies zoals je je zou wensen.

De marathon was 's avonds in de pub alweer vergeten. Engeland speelde een belangrijke rugbywedstrijd tegen Ierland. En verloren die met 43 -13, dus het bleef in Beesands niet lang onrustig.

Foto's van de wandeling de dag voor de loop zijn te vinden op mijn weblog: http://blijlopers.volkskrantblog.nl

Mark de Boer

 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Ergens half 2006 raakte ik min of meer per toeval verzeild op de website van de Brocken Challenge (http://www.brocken-challenge.de). Het bleek hier te gaan om een loop van 84 kilometer in de Harz, in lijn vanuit Göttingen naar de top van de Brocken. De woorden ‘sneeuw, trails, verdwalen, klimmen en zwaar’ vormden voldoende aanleiding om deze loop onder te brengen in mijn bestandje “Leuk voor later?”.

Eind 2006 verkeerde ik in een fysiek en mentaal wak na een roerig loopjaar, en ter motivatie voor de komende donkere trainingsmaanden gaf ik me op voor het enkeltje Brocken-Gipfel. Het hielp me in ieder geval wat makkelijker op weg voor mijn dagelijkse kilometers en gaandeweg hervond ik mijn enthousiasme voor het lopen ook weer.

Het weekeinde voor de reis naar Duitsland, liep ik samen met Jaap Vis de marathon in Apeldoorn. Ondanks de pittige omstandigheden (regen, wind, lage temperatuur) liep ik op reserve 3u18, een goed voorteken. Jaap was me zoals gebruikelijk ver vooruit in 2u53, de voorbereiding op zijn 9e (!) keer Texel ligt weer geheel op schema.

Om het verdwalingsgevaar in te perken (ik heb een reputatie op te houden wat dat betreft), huurde ik een GPS bij Bever. Het instellen van het apparaat zorgde voor wat hoofdbrekens doordat ik van de Brocken Challenge een afwijkend type bestand had gekregen. Dit koste dit me meer tijd dan de uiteindelijke loop. En hoewel het uiteindelijk niet nodig bleek (de markering onderweg was uitstekend), gaf de GPS in mijn rugzakje me onderweg een geruststellend gevoel.

Bij aankomst in Göttingen viel ik midden in de ‘briefing’, waarbij organisator Markus Ohlef me direct introduceerde met: ”Ist der Thijs Roest schon da?” en “Jetzt is das Lauf zum ersten mal International!”. Er waren zo’n 100 mensen aanwezig, ca 50 lopers en evenveel begeleiders, bijna dubbel zo veel als vorige jaren. Markus vertelde me zelf niet mee te lopen dit jaar. Drukke werkzaamheden hadden hem verhinderd de minimaal 100 km/week te trainen die hij nodig achtte voor deze loop. Ik betaalde mijn inschrijf- en sponsorgeld (het is een sponsorloop met prestatiekarakter, geen wedstrijd) en vertrok naar het overnachtingadres 15 km verderop.

De volgende ochtend liepen we om 6 uur onze eerste passen het bos in, het was nog stikdonker. De meeste lopers hadden een fietsbegeleider bij zich, en ik bleek dan ook degene te zijn die de meeste bagage op zijn rug torste. In een kalm tempo werd het eerste uur afgelegd in een groepje, waarna bij het ochtendgloren ieder zijn eigen tempo koos. Het parcours ging afwisselend over verharde en onverharde bospaden, door grasland en door kleine dorpjes. De eerste uren golfde de weg wat op en neer, maar totaal moest er vandaag ruim 2200 meter geklommen worden. Onderweg waren er zo’n 9 verzorgingsposten, met hete thee, water, soms heerlijke soep, en allerlei snacks. Ook medische verzorging stond paraat, de organisatie was werkelijk uitstekend.

De eerste 45 kilometer gingen soepel in 4u40, onderweg soms wat babbelend met medelopers (Anke Dreschler) of genietend van het landschap. Sneeuw lag er nog niet hier, in tegenstelling tot eerdere edities. Omdat er nu een gat is van 20 km tot de volgende post, sloeg ik ruim eten en drinken in. Ik merkte dat de vermoeidheid nu te snel toenam en schakelde een tandje terug.

Het parcours werd nu flink heuvelachtig, en af en toe lag er al een aardige plak sneeuw. De schitterende omgeving deed me genieten en voor ik het wist naderden we km 65. Het begon inmiddels te miezeren en ik trok een droog shirt aan. Ook de ‘windbreaker’ kon eindelijk uit de rugzak, had ik hem niet voor niets dat hele eind meegesjouwd.

Eten en drinken ging prima, en voor het eerst sinds ruim een jaar had ik geen maagproblemen bij een loop, een enorme opluchting. Daarentegen voelde ik inmiddels mijn linkerhiel zeer nadrukkelijk en de sportsok kleurde langzaam roze/rood. Stoppen en verzorgen, of toch maar doorbijten? Het werd het laatste, maar bij de finish bleek de schade toch aanzienlijk, een groot stuk vel was geheel afgescheurd en een week na de loop is de wond nog steeds ontstoken.

Het lopen bleef goed gaan, en bij het bereiken van de voet van de Brocken sloeg ik de laatste post over, het was immers nog maar 7 km. Dit bleek al snel een vergissing. Hier lag overal flink sneeuw, maar door het regenachtige weer was het glad aangevroren. Hardlopen was daardoor goeddeels onmogelijk, en zelfs wandelen heel lastig. Ik prees me gelukkig met mijn trailschoenen, waardoor ik nog enige grip had. Maar het tempo viel ver terug, en door de regen en aanwakkerende wind kreeg ik het steeds kouder. Muts en handschoenen kwamen tevoorschijn.

Drie kwartier verder (en ca 4 km!!) viel ik helemaal stil. De energie was op. Inmiddels werd het steeds mistiger en de wind trok hard aan. Moeizaam wandelend ging ik stappen tellen om zo de kilometers af te strepen. Een eeuwigheid later zag ik door de dichte mist (zicht ca 30 meter) plots een gebouw met gezellige lichtjes: de finish! Als ik opgelucht binnen strompel, bleek dit niet het goede gebouw te zijn. Weer naar buiten en lopen. De finish was 100 meter verder, pal onder de enorme antenne op de top die geheel in de mist verdween. Ik realiseerde me opeens dat ik de Brocken nauwelijks gezien heb, niet uit de verte (mist) en niet toen ik erop liep (extreme mist).

De finish werd gepasseerd als ca 10e loper in 10u05. Met het hele parcours besneeuwd was dat zeker flink langer geweest. Onder de heerlijke warme douche knapte ik snel op. Met busjes werden we naar Schierke gebracht, voor eten en drinken in een plaatselijk hotel. Na urenlang wachten op de laatste deelnemers (die finishten in het donker), werden we met een bus in anderhalf uur naar de startplek gebracht. Door een hazenslaapje was ik voldoende opgeknapt om direct weer naar huis te rijden.

De voldoening was en is groot: de eerste ultra van 2007 meteen een succes. Geen maagproblemen, veel genoten van een heerlijke loop en de race goed ingedeeld.

Brokkenpiloot werd Brockenpiloot.

Thijs Roest
 
 
[ top pagina ]