Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 22 jan 2008: Trèfle à Quatre Feuilles:
* 21 jan 2008: Le Trèfle à 4 feuilles zondag 20 januari 2008
* 18 jan 2008: Theo schrijft weer eens een briefje, aan Micha gericht
* 17 jan 2008: Gij kieken………………………….!
* 15 jan 2008: Marc Papanikitas wint voor de zesde keer op rij de LPM-marathon van Genk
* 14 jan 2008: De eerste cupwedstrijd met prijsuitreiking 2007 in Genk
* 4 jan 2008: SM(U): een gedenkwaardige afsluiting van het loopjaar
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2008
 
Trèfle à Quatre Feuilles: wat kun je als loper nog meer wensen?
Maandagmorgen is een van de standaardvragen op kantoor: ”Heb jij nog iets leuks gedaan dit weekend? “. Deze maandag kon ik heel terloops zeggen: “ik ben bij le Trèfle à Quatre Feuilles geweest”. Niet dat ik ’s maandags morgens problemen heb om op gang te komen maar even een goed gesprek moet kunnen. Dus toen iemand reageerde met “Ja daar komen wij ook vaker” zag ik weer een mooie kans voor een goed gesprek (en waarschijnlijk het maken van een goede vriend als dit stukje toevallig door een collega gelezen wordt). Want ik wist niet dat deze collega een fervent loper was, sterker ik had altijd gedacht dat hij een heel grote hekel had aan alles wat maar op bewegen leek.

Het gesprek liep vervolgens ongeveer als volgt:

“Ja, ik ben inderdaad heel wat bekenden tegen gekomen”.
“Wij vinden het anders heerlijk exclusief”.
“De omgeving is werkelijk schitterend”.
“Ik zou hier liever aan refereren als de entourage”
“Ik vond de warme hap geweldig, ik was er echt aan toe”
“Ik heb je al vaker gezegd dat ook jij een echt goede keuken kunt leren waarderen, ook al blijf je je wat plat uitdrukken”
“De verzorging was prima”
“Je formuleert dit wel erg gewoontjes”
“En dat voor 7 euro inclusief T-shirt”
“Soms is je humor niet te volgen….”

Zo zie je maar dat je als eenvoudig lopertje ook zonder problemen een gesprek op niveau kunt voeren met echte culinaire kenners. Ik was dan ook heel blij dat ik niet gewoon gezegd ik ben gisteren naar klavertje 4 geweest, want dan had iedereen gedacht dat ik heel burgerlijk met de kinderen naar de een of andere speeltuin geweest was. Doordat ik een bord hutspot met worst heb verslonden, wordt ik door fijnproevers voor vol aangezien. Dus stijgt door het lopen mijn sociale status. Ik zou bijna zeggen, hoe meer modder hoe hoger voor mijn maatschappelijk aanzien.

Zondag had ik dus het genoegen om voor de derde keer te mogen deelnemen aan de Trèfle à Quatre Feuilles te Olne. Door mijn gebrekkige kennis van de Franse taal heb ik altijd gedacht dat trèfle een benaming voor een soort trail was. Dus dacht ik, als ik eens stoer wil doen kan ik altijd nog roepen dat ik wel eens een trèfletje loop. Het blijkt echter het Franse woord voor klaver te zijn. Dus klaver met vier bladen. En als je de route ziet zoals die door mijn gps is vastgelegd is het klavertje vier inderdaad goed te herkennen

Aan deze loop heb ik echt mijn hart verpand. Als ik de reacties van andere lopers hoor en lees ben ik niet de enige die hier zo over denkt. De sfeer, het parkoers, de zwaarte, dat is waar deze jongen een kik van krijgt. Ik heb al twee eerdere verslagen geschreven ( http://home.hccnet.nl/h.geilen/L2006/jan2006.htm en http://home.deds.nl/~loopplezier/l2007/Jan2007.htm) en wil niet te veel in herhaling vallen.
Het blijft een geweldig concept: vier rondjes (12,11,10 en 9 kilometer) in de vier verschillende windrichtingen. Geen poespas, op het verste punt een verzorgingspost en briljant controlesysteem met op de verzorgingspost van “boucles” 2,3 en 4 een lintje. Dus drie verschillende lintjes zijn goed voor een marathon en een T-shirt. Gaat het wat minder dan loopje een rondje minder en krijg je een ander T-shirt. En tot mijn grote verbazing en bewondering zag ik dat toen men bij de na-inschrijving verwachte dat er meer inschrijvers dan T-shirts waren men het inschrijfbedrag terugbracht van 7 naar 3 euro. Dus ( hier ben ik weer met mijn stokpaardje) een loop met echt hart voor de lopers.

Plaatjes van de meest opmerkelijke zaken staan in de bovengenoemde oude verslagen, toch heb ik weer wat nieuwe dingen gezien en foto’s hiervan staan op met dank aan Willem Mütze mijn site.

Ik heb afgelopen week van de medici een verbod gekregen om te lopen. Dus heb ik eindelijk ook eens iets teruggekregen voor het aanzienlijke bedrag aan ziektekostenverzekeringspremie dat ik betaal. Ik doe wel stoer maar echt lekker zit mij dit nog niet helemaal en omdat ik weet wat ik hier tegenkomen, heb toch even nagedacht hoe ik deze loop zou aanpakken. Ik weet gewoon dat vooral bergaf niet echt lekker zou gaan en dat deze loop mij er subtiel op zou wijzen dat de artsen niet helemaal gek zijn. Daarnaast was het zo dat ik mijn grote Belgische vriend Luc de Jaeger- Braet, met pijn in het hart vorige week in Genk een enorme partij klop gegeven had. Ondanks het feit dat ik in Genk wat chocolade voor Luc overgelaten had, zat dit hem niet echt goed. We hebben al een intensieve emailwisseling hierover gehad en dit is zelfs zover gegaan dat Luc afziet van zijn deelname aan de Dwars door Ierland loop. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat zo’n topper het bijltje er bij neer gooit door het gedrag van zo’n schravelaer als ik. Dus ik moest voorkomen dat ik Luc weer zou verslaan, zeker in zijn mooie België. Dus besloot ik deze loop te gaan lopen in een tempo van 6 minuten per kilometer. Dus in 4:12. Nu weet ik ook wel dat 6 minuten per kilometer niet zo makkelijk telt als 5; maar voor dit parkoers is dit meer dan hard genoeg.

Uiteindelijk ben ik na 4:06 en dus mooi 10 minuten na Luc binnengekomen. Tot mijn grote vreugde voelde ik mijn voet/enkel wel, maar het viel heel erg mee. Omdat ik moeite had met dalen heb ik mij een aantal malen bergaf redelijk bezwaard gevoeld. Door dat de paden erg smal waren hinderde ik de lopers die snel omlaag wilden, uiteraard heb ik zo veel mogelijk geprobeerd om aan de kant te gaan om ze te laten passeren. En als ik ze daarna bergop weer inhaalde heb ik ook steeds netjes sorry gezegd.

Samenvattend: dit was weer GEWELDIG.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Le Trèfle à 4 feuilles zondag 20 januari 2008

Eén week na de LPM te Genk staat een marathon trial in Olne op de agenda. Na een eerste kennismaking met de organisatie courir pour le plaisir op 25 november 2007 met Olne-Spa-Olne kreeg ik een eerste impressie. Moet gezegd , het is daar “met niets anders te vergelijken “en aldus een niet te missen looplocatie. Er is wel één voorwaarde namelijk je moet van slijk houden en klimmen en dalen volgen elkaar op zonder vlakke stukken. Wil je graag verrast worden door het parcours dan is Olne je adres. Uit het niets duik je een grote weide in en mag je al blij zijn als die niet bemand is door een aantal 4 voeters. Plots loop je in een dorpskern en even vlug duik je tussen 2 woningen in ergens langs een waterloopje , een brugje over ,tussen een paar palen , een draaimolentje , trapjes op , steile hellingen, een glijbaan naar beneden en vooral bospaden. Het ademt naar respect voor iedereen, voor iedereen dezelfde uitdaging en dit meemaken, erbij zijn is het voornaamste. Voor een goede tijd moet je niet gaan, voor te trainen moet je inplannen dat het een zware training wordt. Zelfs voor de wasmachine hoeft het niet . En toch sta je daar met een pak mensen met 1 opdracht : genieten. Vandaag staan 1000 hoogtemeters gepland ,het leken er subjectief meer. Superveel bekende kwam ik er ook niet tegen , het lijkt wel iets voor bikkels. Er was vandaag bv niemand uit Putte, gaf een raar gevoel. Er is trouwens wel nieuws uit Putte . Jack Hendrick heeft het gratis patent gevraagd op de naam jubileummarathon. De fakkel is doorgegeven en er is zelfs meer te melden : hij komt er “ de marathon in Putte” Nog meer mag ik niet zeggen maar hij komt er, eindelijk zal iedereen zeggen.

Terug naar Olne na een autorit van 198 km in een kleine 2 uur. Gelukkig een schappelijk startuur op 10 uur. Op de parking aankomen is meteen al speciaal. Een grote plek vol met keien is de parking, kortbij is de inschrijving in de chalet. Klinkt indrukwekkend maar de Waalse haan kan in die chalet misschien wel leven maar een Vlaamse leeuw krijgt het daar benauwd. Hoe de Nederlanders zich daarin voelen weet ik nog niet. Positiever uitgedrukt : het heeft zijn charme. Nog veel positiever is het inschrijfgeld. De voorbije week had ik zo €7 opzij geschoven. Aan de inschrijftafel werd zowaar mijn inzet geweigerd en kreeg ik zomaar €4 terug. Snel gerekend een marathon voor €3 inclusief een prima bevoorrading na elke grote ronde (totaal 4 ronden van 12,11,10en 9 km) en nog een tussenstop ergens halfweg de ronde. Men weet in Olne welke energie behoefte een atleet heeft. Peperkoek , rozijnen en warme thee zijn dan ook een weldaad voor de mens op dat moment. Na de aankomst zag ik tevens zoutkoekjes liggen. De chocolade blijft in Genk de publieksprijs halen. De korting bij de inschrijving bleek te zitten in een tekort aan T-shirts, dit ter zijde voor degenen die weldegelijk €7 betaalden.
Sinds 2 weken heb ik een nieuwe trainingsmethode uitgeprobeerd namelijk de zakdoektraining. Een heftige neus- keel verstopping /ontsteking hield me de week voor en na Genk binnen. Warempel klaarde het probleem zaterdag ogenschijnlijk op en kreeg de huiselijke bemerking van heel toevallig zijn intrede. Heel herkenbaar hoop ik. In aanloop in de week ervoor had ik Henk Geilen gemaild dat 1 x per maand per jaar genoeg is dat hij mij zoals in Genk met glans klopt ( aan de aankomst). Daar zijn geen woorden voor nodig maar ik hoop dat Henk al aangekomen is want ik heb hem niet meer gezien after. Dit is trouwens ook iets voor Olne. Maak dat je bijgepraat bent voor de start want na de aankomst springt zowat iedereen in de auto en de broodnodige babbel doe je maar per mail.

Mijn petje af nog voor Willem Mutze die ik na 3 ronden ontmoette aan de bevoorrading. Na ongeveer 3 uur had Willem (wel in gezelschap ) er 2 ronden opzitten. Ongelooflijk goed gezind en druk met foto’s nemend geniet hij van elk loopmoment.

Na een vlotte start kreeg ik na 2 ronden even het gezelschap van Math Robert en Edwin Leenhout. Een deugddoend moment in de wedstrijd. Math liep duidelijk op reserve in de afdalingen en wil daarmee op een verstandige manier een blessurejaar overwinnen. Edwin liep op een zuinige manier van me weg, een wedergeboren atleet die de spartathlon wel al op zak heeft en heel binnenkort een avontuur in Ethiopië gaat beleven samen met ene Henk Sipers.

Verder dacht ik gewoon blijven lopen tot daar uit het niets zomaar ineens een Rode Duivel opdook uit Jette rond de 37 km.Geen onbekende meer en een opkomende ster die luistert naar Paul Van Hiel. Ooit had ik de eer om zijn ultra kaars aan te steken en sindsdien heeft Paul een probleem , een loopverslaving. Met zijn jonge benen leek hij even komaf te maken met Jaegerke. Zijn inhaal manoeuvre eiste zijn tol en een kleine stop aan de drankpost koste hem terug een kleine achterstand. Mentaal en fysiek dodelijk zo bleek. Nog een primeur : Paul heeft een hart op de goede plaats en organiseert samen met clubgenoot Sven een 6 uur wedstrijd op de piste met ook nog andere afstanden en dit op 9 augustus 2008. De opbrengst gaat naar Artsen Zonder Grenzen. Een heel mooi initiatief die moet lukken.

Voor de liefhebbers van dit soort natuurlopen is er nog “La Magnetoise” op 24 februari 2008 , dit is een trial van 64 km en 1800 hoogtemeters. Uiteraard wil ik verder in 2008 ook eens proeven van Willem Mutze zijn 4 prachtorganisaties met Castricum als eerste en gevolgd door Limburg zwaarste ( liggen daar ook al heuvels ?).

Luc De Jaeger-Braet
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Beste Micha,

Kort geleden heb je mij weer eens flink aan het denken gezet. Bedankt. Mijn visie is nog steeds dezelfde, maar minder afgebakend in tijd. Mijn ervaringen in Genk hebben daarmee te maken.
Zoals je weet hebben Vincent en ik heel wat marathons samen of deels samen afgelegd. In die zin was het niet gek om in Genk ook samen op te gaan. Wel was het gek om tegen de lopers in te gaan en ook om slechts één rondje te lopen.
Niet gek was weer ons geklets over het hardlopen. Daarover denken wij hetzelfde. Lopen doe je voor je plezier, daarover zijn we het roerend eens. En als dat geschiedt in een prachtige omgeving als Genk en dan ook nog eens met een goede organisatie als in Genk en als het dan ook nog eens lekker gaat, dan is lopen echt een plezier. En als die organisatie dan ook nog zorgt voor perfect loopweer, dan is het zelfs voor twee uitgerangeerde ultralopers als wij zijn, weer een plezier.

Maar Micha. Al lopende en kletsende bleven we met één vraag zitten en dat is het ‘waarom’ van het lopen. Ik bedoel, je schiet er niets mee op, je maakt je zelf moe en in veel gevallen heb je het op het einde knap zwaar. En als de tijd dan ook nog eens tegenvalt heb je niet eens een leuke dag.
Zijn lopers dan allemaal masochisten? Wel, ik ken lopers die de marathon met pijn uitlopen, maar niet van opgeven willen weten. In Genk liep ik het laatste rondje met Marijke mee. Voor ons liep Dave Paul, een Engelse loper die af en toe moest wandelen. We hebben hem ingehaald. Zijn tot een grimas vertrokken gezicht maakte duidelijk dat hier een zware, pijnlijke strijd werd gestreden. Zuchten, steunen en piepen, het leek wel een roestige stoommachine met te weinig stoom. Vond hij het nog leuk? Ik heb mijn twijfels, grote twijfels. Maar ook hij ging door, tot de streep.
De start is altijd leuk, de eerste 20, 30 km ook nog, maar daarna begint voor velen het grote lijden. Het enige dat ze dan nog op de been houdt is de gedachte aan het volbrengen. Weer een marathon erbij, weer een streepje. Ik heb het ‘m toch maar weer geflikt. Dat is de drijfveer.
Kijk ik naar mezelf, dan houdt dat me op de been. 100 is het doel. Ik kan het niet, maar 100 is het doel. Daarvoor loop ik nog steeds. Wel kleine stukjes, maar 100 is het doel. Bij anderen is dat doel minder duidelijk aan te geven, maar in ieder kopie is het getal van de gelopen marathons helder. Het getal van de gelopen marathons en deze erbij.
Maar dat is toch gek. Natuurlijk, marathon nummer 20 loop je, die laat je niet schieten. Ook nummer 50 en nummer 100 loop je. En dat Jack Hendrickx in Genk nummer 350 loopt is duidelijk, maar waarom in vredesnaam nummer 372 (Gijs Honing) of nummer 234 (Henk Sipers). Zijn lopers dan toch masochisten? Micha, ik heb er Van Dale op nageslagen en deze geeft aan dat masochisme een ‘psychische gesteldheid is waarbij het ondergaan van vernedering en pijn een belangrijk middel is tot seksuele bevrediging’. En dat laatste dat zie je toch eigenlijk maar weinig onder het lopen gebeuren. Geen masochisten dus, maar ze moeten wel oppassen!
Er verschuilen zich ook heel duidelijk sadisten onder die lopers. Sadisme is, zegt dezelfde Van Dale, ‘het genoegen beleven aan en bevrediging vinden in het pijnigen en kwellen van anderen. Wat te denken in deze van ene Marc P. (om privacyredenen is de achternaam afgekort). Deze loper schept er steeds weer genoegen in de andere lopers voor te blijven en dan bij voorkeur een heel eind voor te blijven. Daarmee pijnigt en kwelt en vernedert hij ze. Dat is puur sadisme. En gek genoeg komt hij er zo maar mee weg. Iedereen vindt het maar gewoon.
Overigens snap ik al die ophef niet over het zeven keer op een rij winnen van de LPM. Als ik zo snel kon lopen, zou ik het ook doen, dus eigenlijk is er niets bijzonders aan.
Micha, we zien elkaar gauw weer.

Gegroet,

Theo de Jong
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Iedereen kan op mijn web-site volgen hoe het me de laatste maanden na Palermo vergaat.

Het zijn maanden van sukkelen, vermoeidheid, geen goesting hebben (om te trainen) en toch tegen beter weten in bezig blijven. De klassieke reactie: “t is den tijd van’t jaar, iedereen heeft het wat moeilijk, er zijn veel zieken, de dagen zijn kort en het wordt tijd dat de “winter” voorbij is” zijn zo van die on-liners die dan worden bovengehaald. Nog zo één: “ het zou eens goe en lang moeten vriezen dan zijn al die bacteriën dood”

Sinds een maand of twee heb ik een vreemde vlek op mijn rug, jeukend en irritant, maar zoals veel vlekken op mijn lijf iets wat je gewoon wordt en catalogeert onder een eczeem. Wij ultraboys zien niet te nauw naar één of ander mankement op ons lijf, pijn en jeuk horen er nu eenmaal bij.

De LPM marathon komt er aan en het vijfde jaar op rij ben ik er niet helemaal klaar voor, mijn ervaring kennende weet ik dan dat het daar meestal behoorlijk tot super gaat zodat ik weer gelanceerd word voor een seizoen vol ultra’s en overwinningen. Toch wat ongeruster dan anders laat ik snel nog even een bloedcontrole bij de sportarts doen. De procedure verloopt als altijd, het gewoonlijk praatje over koetjes en kalfjes (trainingen en koersen dus) en het verhaal van de steeds wederkerende en langdurige vermoeidheid, de afwisselende resultaten in trainingen. Over de jeuk praat ik alweer niet, onbenulligheden komen niet aan de orde. Het prikje, het optrekken en het roodkleuren van het buisje. Papiertje invullen en klaar is kees. Afrekenen, jas aan en “o, Peter wil je nu eens even kijken naar mijn rug, want daar is een eczeem denk ik” – fijn dat je zelf al diagnoses kan stellen zonder diploma en eigenlijk te zien wat je op rug hebt en dit zelfs door alleen maar te krabben. Dus, jas terug uit, trui naar boven en “yep mateke, ik denk da ge met ne zona zit” Dan een ganse verklaring en een “ja natuurlijk da ge zo moe bent”. Nog een vakske aangekruist op het papier en de raad om even het lopen te laten voor wat het is tot de officiële uitslag er aankomt. EN ZEKER GEEN MARATHON VAN’T WEEKEND. En inderdaad staat er donderdag op de mail te lezen dat er een ijzertekort is en verhoogde waarden wat de zonatest betreft. Het is een heropflakkering van een zona en lopen mag wel maar geen zware inspanningen als het even kan. Een beetje loper als ik interpreteer dat dan van: we lopen de marathon van Genk wel even maar in plaats van 2h30’ maken we daar 2 h35’ van dat is dan geen al te zware inspanning. Mijn vrouw steekt nog eens een vlotte serenade af en zoals steeds luister ik…………………………………niet.
Zondag 13 januari sta ik dus voor de 6e keer aan de start in Genk. Ik voel me redelijk op mijn gemak, want het is maar een heropflakkering van een zona, dus geen paniek. We redden ons wel zoals gewoonlijk.
Om 10.00 worden we na de traditionele speech, bloemenoverhandiging aan weduwe Persoons en de respectvolle minuut stilte, God wat is dat toch steeds een eerlijk emotioneel moment, worden we op gang geschoten. Na 500m is het al naar de kloten, de benen gaan voor geen meter en ik heb precies al 30km in de”sloffen” . Ademen lukt amper en de maag voelt aan alsof ik net de bakstenen sporthal heb opgegeten. Toch hang ik direct los. Gino Casiers (Mijn Poulain) volgt samen met Ivan Hostes. Ik zwalp de koers tot halfweg verder in 1h16’30”. Ik blijk dan al een respectabele voorsprong te hebben. Ondanks een prutszonnetje is het koud en staat er een windje. Ik warm helemaal niet op. Halfweg besluit ik het tempo van 3’37”/km te laten zakken naar 3’45”/km. Ik reken snel uit dat de 2e, die Gino blijkt te zijn al hard zijn best moet doen om het gat van 3’ dicht te lopen, tenzij ik een fameuze patat krijg. Drinken lukt amper, mijn maag blijkt niet in orde. 12km voor het einde wordt het heel zwaar. Ik begin af en toe een km van 4’ te lopen en het gaat me niet af. Mijn lijf doet zeer alsof er een plaatselijke griep is uitgebroken. Lopend met de “poeppers” omdat de dokter had gezegd dat het levensgevaarlijk is om met een zona te lopen. Ik krijg spijt en denk er aan om uit te stappen. Nog 1 ronde van 6km. Tja, die kunnen we dan beter ook nog uitdoen, ik win toch zo graag. Ik heb genoeg voorsprong en als het echt niet gaat dan wandel ik de laatste km wel. En het gaat echt niet, ik loop km’s van 4’10”, zelfs 4’15” en strompel als een versleten strijkijzer. Gij kieken, denk ik dan. Waarom heb je weer niet willen luisteren, stomme amateur. Razend op mezelf. Ik wil de laatste km’s echt heel rustig lopen, maar zelfs dat valt zwaar, ik adem als een Turkse kettingroker die net een bordeel uit kruipt (niet dat ik daar iets van ken of het ooit gezien heb, maar ik heb een levendige verbeelding) en op het moment dat ik wil besluiten om te gaan wandelen zie ik Gino langzij aan de overkant van de nadar en ik schat dat er ons nog één minuut scheidt. Kan ik godverdomme nog de laatste kilometer doorlopen om mijn eerste plaats niet te verprutsen. Ik win in 2h38’20” en gooi vol woede mijn gekregen medaille meters weg. Gino wordt tweede op amper 1’. Hij loopt een nieuw PR met 2h39’54”.
Ghislain Dops een Limburgse veteraan die ik sinds enkele weken begeleid loopt 3h22’ (vorig jaar nog 3h29’) en Erik Caluwaerts (uit Lier) en jong talent van mij wint de halve marathon.
6 keer op rij winnen voelt goed aan, Micha de organisator is een schat, “moijne mate” zoals Filip Kowlier zou zingen. Genk is terecht de mooiste marathon van’t land, Genk is mijn thuis!

Mark Papanikitas
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]