Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
24 jun 2019
24 uur Stadtoldendorf
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 22 feb 2009: De Trail des Oasis in Marokko
* 21 feb 2009: Trail de Oasis, Marokko
* 20 feb 2009: Kustpad etappe 1
* 16 feb 2009: Belg Georges van den Hauten wint de Sint Valentijn Marathon
* 12 feb 2009: Omringdijk etappe 3: “weer een feestje voorbij”
* 11 feb 2009: Decke Tönnes Dubbeldekker: “één plus één is meer dan twee”
* 9 feb 2009: Kou kleumen op de Veluwe, brrrrrrrrrrr.
* 9 feb 2009: 24 uur in Lumpini park in Bangkok
* 6 feb 2009: Terugkeer naar heilige grond - Midwinter Marathon 2009
* Januari
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2009
 
Met een 15-tal deelnemers staan we aan de start van deze “extreme trail” in het Zuiden van Marokko. De wedstrijd wordt georganiseerd door Alain Charlier van Iron Organisation in samenwerking met Lahcen Ahansel, 37 intussen en 10-voudig winnaar van de Marathon des Sables. Oorspronkelijk zouden we 100 km lopen van Agdz naar Zagora door de vruchtbare vallei van de Draâ. Problemen met veiligheid en vergunningen zorgen ervoor dat het plaats vinden van de trail even in gedrang komt. Op een alternatief parcours kan de wedstrijd na wat heen en weer gepalaver toch doorgang vinden. De wedstrijd loopt nu over de route van de extreme Zagora Marathon. Deze vindt ieder jaar plaats eind december. De ondergrond bestaat uit een mengelmoes van ongelijke paden met veel keien, stoffige zandpaden, zandduinen, zand, enkele “stenenvelden” en een beklimming van een djebel, een Marokkaanse heuvel met Sangaspas-allures met een bijbehorende zeer steile, moeilijke afdaling. Deze lus doen we 2 maal en hieraan wordt het lusje van de halve marathon gebreid.

Alle deelnemers zijn naar hier gekomen met hun eigen verwachtingen. Mijn broer Luc, die na meer dan 10 jaar zijn come-back op “den ultra” maakt, wil vooral zien hoe lang zijn lijf mee wil/kan. Met slechts 3 tot 4 maanden serieuzere training in de benen belooft het in ieder geval een zware dobber te worden. Maastrichtenaar Henk Sipers wil nòg meer Sahara na zijn succesvolle Marathon des Sables van 2004. Onze andere Nederlandse vriend Math Roberts komt voor het eerst van het echte trailwerk proeven. Hij wil goed trainen en zich vooral niet forceren met het oog op een goede 6 uren van Stein op 1 maart. Met zijn staat van dienst en zijn scherpe PR’s op 100 km en 24 uurswedstrijden lijkt hij de te kloppen man te worden. Voor de rest bestaat de groep uit Walen met allen al wat ultra- en trail-ervaring. Op de laatste knip komen nog 3 Marokkanen de groep vervoegen. Slechts 1 hiervan zal de wedstrijd uitlopen. De andere 2 komen trainen voor de Marathon des Sables einde maart.

Ik stel mezelf als doel om een top 3 plaats te lopen met een tijd van liefst onder de 12 uur. Na mijn bevredigende Nacht van West-Vlaanderen van juni afgelopen jaar naam ik een 3-tal maanden recupe. Vanaf oktober bouwde ik langzaam op vanaf 50 km/week. Een redelijk intact lijf na Olne-Spa-Olne, eind november, doet me besluiten om door te trainen naar een mooier doel, de 100 kilometer lange trail des Oasis in Marokko. Ik draaide enkele weken van 120 km maar een kleine maand voor de afreis moest ik toch een dikke week rusten met een hardnekkige bronchitis. Alzo beland ik aan de start met een vorm van 7.5/10.

De start ’s morgens om 6 uur met de hoofdlamp op vind plaats op een open kiezelvlakte. Na een paar honderd meter dalen we steil tussen grote stenen tot dat we op een zandweg komen. Ik start voorzichtig in het donker en loop even in de buik van de groep. Math schuift langzaam weg met 2 Marokkaanse hazen. Om meer zekerheid over het parcours te hebben besluit ik met hun mee te gaan. Het tempo ligt iets te hoog voor mij maar ik kan het drietal in het vizier houden tot bij de eerste bevoorrading na 9 km in 50 minuten. Math meldt dat 1 van de Marokkanen ook de 100 wil voltooien. Vanaf dit punt zie ik Math niet meer tot bij de aankomst. Mijn mikpunt is dus verdwenen en ik ben aangewezen op de stapeltjes stenen die de weg aanduiden maar vooral op mezelf. Bevoorrading 2 ligt op een grote vlakte in een tentje waar een Berber de thee inschenkt en ons voorziet van dadels, appelsienen en vooral veel water. Als controle mogen we onze borstnummer op een papiertje noteren. De camelbag wordt aangevuld met water. Ik maak wat sportdrank voor in mijn bidon en een flesje water gaat nog mee in de hand.

De temperatuur klimt naar 25°. Klimmen, dat doet de weg die van hieruit vertrekt ook over enkele kilometers. Boven bedwingen we enkele duinen. Daarna storten we ons in het mulle zand naar beneden richting de majestueuze vlakte die voor ons ligt. We steken deze recht over tot bij Lahcen die een eenzame palmboom gezelschap houdt en die ons verder de weg wijst, scherp naar links over enkele kleine duintjes. Een kwart van de trail zit er ondertussen op en ik besef dat ik wel eens met een serieus voetenprobleem zou te maken kunnen krijgen. Ik loop met het eerste paar trailschoenen uit mijn carrière. De testen de afgelopen weken leken OK maar dit terrein vraagt duidelijk beter. Het half maatje groter volstaat niet aan teenruimte. De gaiters, die ik zelf met een ijzerdraad onder mijn schoenen door bevestigd heb, komen los en het zand heeft de vrije baan. De vaseline aan mijn voeten laten het zand nog wat beter kleven. Het schuiven van de voeten door het oneffen terrein zorgen geleidelijk voor een ravage binnenin. Schoenen leeg maken en sokken uitkloppen zijn niet meer dan een doekje voor het bloeden. De loopstijl wordt naar best vermogen aangepast.

Bij de derde post op km 34 vallen Didi, Michel en Maiden me op de hals. Didi, de altijd lachende Marokkaanse gazelle, won vorig jaar de Marathon de Sables bij de dames en was 32ste in de totaalstand. Zij stopt hier haar training voor vandaag. Michel, “le Gladiateur”, loopt hier al zijn 101ste 100 km. Zijn specialiteit is vooral snelwandelen maar ook op de technisch moeilijke stukken kan hij heel goed uit de voeten. Maiden sukkelt al enkele jaren met een chronische achillespees-tendinitis en voltooit de 100 km op de mountainbike. Even na de bevoorrading leidt een rotsachtig pad ons naar de top van de djebel, waar we een prachtig uitzicht hebben over een uitgestrekt, vlak woestijnlandschap. De afdaling is moordend aan de voeten en ik kan niet anders dan denken aan de tweede passage die we binnen 42 km moeten zien te overleven. Lopen is hier niet meer aan de orde. Maiden komt levend beneden met zijn fiets op zijn rug. Wat een beest! Langs een tros dromedarissen lopen we terug Zagora in op weg naar het startpunt waar we onze tweede ronde kunnen aanvatten.

De eerste marathon klaren we in 4.30. Michel loopt even met me mee en klaagt over zware benen. Mijn probleem situeert zich een halve meter lager. Bij de eerst volgende afdaling ontsnapt Michel. We passeren een dorpje en even ben ik meer met mezelf bezig dan met de wedstrijd. Ik verdwaal. In het dorp zie ik meerdere witte pijlen maar een langharige dorpsbewoner beweert dat er geen lopende wezens geweest zijn. Ik loop naar een bouwwerf die ik me nog herinner uit ronde 1 en vraag de weg. Ik moet terug en wat verder kom ik bij de gemiste afslag, even voor de bevoorradingspost bij km 51. De pijn aan de voeten is nu al een tijdje stabiel en dat geeft hoop waardoor de kilometers vlot fijn gemalen worden. Er drijven wat wolken binnen en ook de wind komt wat opzetten. Eigenlijk vind ik het niet eens erg. Wat verder, op een grote vlakte waait de wind zo fel dat ik mijn pet in de hand moet houden. Mijn bril beschermt mijn ogen tegen het striemende zand. Even later krijg ik zelfs enkele verdwaalde regendruppels over me heen. Ik hoor later dat achter in het veld een heuse bui valt inclusief hagel.

Voordat ik aan de post bij km 76 ben schijnt er alweer een zonnetje en de wind is gekalmeerd. Als ik hier mijn schoenen nog eens ledig en mijn sokken uitklop, komt Luc breed lachend uit de tegenovergestelde richting aangelopen. Al meer dan drie uur zit hij zonder bevoorrading. Luc is rond km 45 de weg kwijt geraakt en koppig als hij is, is hij blijven zoeken om terug ergens op de juiste route te komen in plaats van terug te lopen tot het laatste herkenningsteken. Als de grootste dorst gelaafd is zoekt hij na een kwartiertje een alternatieve weg naar de aankomst. Na 12 uur wedstrijd komt Luc aan de aankomst en hij kan positief terugkijken op een goede testloop. Ik moet vanaf km 76 terug die ellendige berg over. Ook bergop wordt deze keer wandelend afgelegd. De afdaling gaat nog trager. We komen bij het dubbele marathonpunt en over de tweede helft deed ik bijna een uur langer. Vanaf de voorlaatste bevoorrading zitten we op het nieuwe maar zeker niet makkelijkere parcours. Op een slingerend, oplopend pad tussen oneindig veel keien begint mijn rechter dikke teen hevig op te spelen. Lopen lukt enkel met veel gevloek en gegrimas. Ik ben ondertussen ook al 12 uur te poot en het zonnetje zegt ons vaarwel. Ik hoop toch nog voor de duisternis te finishen.

Op een heuvel zie ik plots het silhouet van een afgetrainde sportman in een rood trainingsjack. Het is Lahcen die nog wat komt aanmoedigen. Nog 4 kilometer doorbijten. De weg wordt terug wat beter en ook de pijn aan de voeten trekt wat weg. Ik krijg mijn benenspel terug vlotter rond. Ik bereik uiteindelijk de finish in ons 4 sterrenhotel in Zagora, net voor het duister, in een tijd van 12.47. Alain, Marc, Maiden, Michel, Malou en Luc staan me op te wachten. De Marokkaan Abdul wint de wedstrijd in 11.47 voor Math die nog met Michel gestreden heeft voor plaats 2. De laatste kleine ronde neemt een ontketende Math nog een half uur op Michel die derde wordt. Ik arriveer 10 minuten laten op precies 1 uur van de winnaar.

Uiteindelijk zijn we allemaal winnaars omdat we dit avontuur mochten meemaken. De eerste 4 in de eindstand ontvangen een stenen beker en om de idee “Céleste” te benadrukken ontvangt ook de laatste finisher een beker. We hebben allen onze dromen die we proberen waar te maken. Henk is de laatste die de droom van de Trail des Oasis in Marokko realiseerde en daarom krijgt hij de trofee “Céleste”.

Edwin Lenaerts
(lenaerts.edwin provider euphonynet.be) 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Afgelopen maandag 16-02-2009, vond in Marokko de Trail de Oasis plaats. Een semi-selfsupporting wedstrijd over 105 km. Sittardenaar Math Roberts en ikzelf, Henk Sipers uit Maastricht, waren de Nederlandse deelnemers. Er waren maar 15 deelnemers in totaal en 4 weken voor de wedstrijd kregen we een bericht dat de wedstrijd niet door zou gaan i.v.m. met de Palestina-kwestie. De organisatie, in handen van 10-voudig Marathon des Sables-winnaar Lahcen Ahansal, kreeg geen vergunning om de wedstrijd in lijn te organiseren. Daarom werd op het laatst besloten om een alternatief parcours te bedenken. Lahcen Ahansal is ook de organisator van de Zagora-Extreem Marathon. Dus werd besloten om voor de Trail de Oasis de Zagora-Extreem-Marathon tweemaal te gaan lopen. Die heet niet voor niets Extreem-Marathon: zandduinen, rotsen en een vreselijke berg met een nog vreselijkere afdaling en daarna nog een lus van 21 km.

De start vond plaats in het donker en toen de zon opkwam was het al snel warm. Er werd gelopen met rugzak met minstens 1 liter water en eten en enkele survivingspullen. Rond de middag werden de deelnemers in de woestijn overvallen door een storm met regenbuien die hun lichaam geselden. Daarna werd het weer droog. De beklimming en afdaling die tweemaal genomen moesten worden vergden veel krachten. De afdaling was zelfs bijna levensgevaar over losse stenen en steil naar beneden. Math Roberts, oud Nederlands-kampioen 24 uur hardlopen, die als tweede eindigde achter de Marokkaan Abdelhabi El Moustahli, deed maar liefst één uur over de tweede beklimming en afdaling die ongeveer 3-4 km lengte had. Er waren veel uitvallers. In totaal finishten van de 15 deelnemers slechts 8 mensen op de totale afstand van 105 km.

Ikzelf finishte als achtste en laatste in 14 uur 40 minuten. Ik startte in het donker en finishte in het donker. Door een foutje van de organisatie kwam ik zonder water te zitten op 90 km. Men dacht dat de laatste deelnemer al langs was maar deze had afgesneden en was uitgestapt. Ik werd daarna gezocht door de organisatie en toen we elkaar troffen door de kampioen Lahcen Ahansal begeleid naar de finish daar het laatste stuk zeer gevaarlijk was in het donker en voor Lahcen was het zijn thuishaven.

Math Roberts had gedacht sneller te zijn dan de 12 u 9 min die hij liep maar het was voor hem dan ook pas de eerste keer dat hij zulk een loop deed met dat zand en alles.
Ik liep ongeveer wat ik dacht, ik ben een stuk langzamer dan Math maar ik heb wel de nodige woestijnervaring. Mijn tijd had sneller gekund als ik geen problemen had gehad maar die krijgt eigenlijk iedereen.
We gaan alle twee acclimatiseren en ik ga carnaval vieren en dan over een week de 6 uur van Stein. Voor Math Roberts ook een belangrijk doel. Ik gebruikt Stein om op schema te blijven voor een andere 100 km in juli over de steppen en bergen van Mongolië.
Meer info zie www.adventure-runner.tk

Edwin Lennaerts zal ook nog wel een verhaaltje schrijven hoop ik. Hij liep perfect en eindigde op de ondankbare vierde plaats.

1 Abdelhabi El Moustahli 11 u 42
2 Math Roberts 12 u 09
3 Michel Henrion 12 u 36
4 Edwin Lennaerts 12 u 47
5 Louis Albert 13 u 55
6 Bernard Dumount 13 u 55
7 Michel Colas 13 u 55
8 Henk Sipers 14 u 40

foto 's eventueel op:
http://picasaweb.google.nl/Henkiesfotoos
of
http://picasaweb.google.fr/ironorganisation

tot ziens en een prettige Vastelaovend gewenst

Henk Sipers
(sifra provider home.nl)
www.adventure-runner.tk 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Kustpad etappe 1

De laatste tijd mag ik ’s avonds, in plaats van trainen, de voorlichtingsavonden van een aantal middelbare scholen bezoeken. Dit omdat ik na de zomer een dochter op de middelbare school heb zitten; een mooie manier om mij duidelijk te maken dat ik een dagje ouder word. Tijdens een van die voorlichtingen begon men mij uit te leggen dat mijn kind heel anders in elkaar zat dan ik. Dit wist ik natuurlijk ook wel, anders was het immers niet mijn dochter maar mijn zoon geweest. Op dergelijke biologische verschillen werd echter niet gedoeld, het ging erom dat mijn kind deel uit maakte van de zogenaamde netgeneratie. Het kwam er eigenlijk op neer dat deze generatie zich een leven zonder Internet e.d. helemaal niet kan voorstellen, sterker nog dat zij zonder niet kunnen functioneren. Gelukkig had ik toen iets waar ik het hartgrondig mee oneens kon zijn en weer een school om van mijn lijstje te schrappen. Niet dat ik nu zo’n internet junk ben; integendeel ik ben nog steeds enigszins bevreesd voor dit medium. Ik durf mij bijvoorbeeld niet aan te melden bij allerlei fora en al zeker niet aan allerlei discussies daar deel te nemen. Maar ik denk dat mijn loophobby er zonder dit medium heel anders uit zou zien. Ik durf te stellen dat ik zonder dit medium van het overgrote gedeelte van de loopjes waar ik geweest ben nog nooit gehoord had. Ook zou ik van de avonturen van een heleboel mensen absoluut geen weet hebben en ik zou een heleboel interessante ontmoetingen nooit gehad hebben. Een heel mooi voorbeeld hiervan is wat ik afgelopen zaterdag meemaakte.

Op een gegeven moment kreeg ik een berichtje in de trant van “ik zie dat jullie binnenkort het kustpad gaan lopen, ik woon aan het kustpad, dus als ik jullie ergens mee van dienst kan zijn dan hoor ik dat graag”. Dit bericht was afkomst van Hans Weeber. Ik had nog nooit van Hans Weeber gehoord dus ben ik als echt netgeneratie-lid het Internet opgedoken. Hier kwam ik verhalen over iemand met de naam Hans Weeber tegen die bijvoorbeeld van Zwitserland naar Rotterdam gezwommen was (kilometertje of 900), van Hoek van Holland naar IJmuiden gerend was en toen door de Noordzee terug gezwommen, naar Engeland geroeid was en toen daar een stukje van 200 kilometer gerend had enz. Mijn conclusie was dat er dus nog steeds mensen zijn die onbeschrijfelijke dingen volbrengen, maar dat helaas over de Hans Weeber die mij een berichtje gestuurd had niets op het Internet te vinden was. Dat bleek dus achteraf maar voor 50 procent waar te zijn. Want de Hans die met zijn mountain bike op het station Maassluis op ons stond te wachten en zijn vrije zaterdag opofferde om ons de mooiste stukjes van de route te laten zien, was weldegelijk dé Hans Weeber!

Bram had bepaald dat wij in 4 etappes het kustpad van Hoek van Holland naar Den Helder zouden lopen. Toch stonden wij in Maassluis klaar om te starten. Die “wij” waren naast de recidivisten (Erwin, Selim en Wim) Ronald Nieuwenhuijse en Jos Akkermans. Dat wij in Maassluis stonden had, hoe kan het ook anders, te maken met werkzaamheden van de NS. Toch ben ik daar achteraf de NS dankbaar voor. Want volgens de oorspronkelijke planning zouden wij doorlopen tot Wassenaarsche slag en daar op zoek gaan naar een bus. Nu ben ik altijd in voor een avontuurtje, maar na een dagje lopen op zoek gaan naar een bus en hopen dat die de goede richting uitgaat, is toch wel wat veel van het goede. Dus doordat we nu een kilometer of twaalf eerder gestart waren konden we deze etappe op den Haag Centraal beëindigen en dat was toch vervoerstechnisch een stuk eenvoudiger. Omdat wij uiteraard het eindpunt van de tweede etappe niet durven te veranderen mogen wij bovendien de volgende keer nog eens twaalf kilometer extra lopen. Daarnaast hebben wij hierdoor kunnen genieten van de bedrijvigheid op de Nieuwe Waterweg en in Rozenburg. Ook hebben we zo mooi de kans gekregen om de stormvloedkering te bekijken. Toch een heel indrukwekkend staaltje van technisch vernuft.

Deze tocht spong er uit voor wat betreft afwisseling. Na de Nieuwe Waterweg ging het Hoek van Holland in. Duinen, boulevard en strand. Dit in combinatie met strak blauwe luchten. Ooit hebben ze mij tijdens een lange loop in de regen proberen te overtuigen van de voordelen van het lopen in de regen. Het kwam erop neer dat omdat het hondenweer was er geen hond buiten was en je dus alle ruimte had om te lopen. Maar ook al moest je af en toe een stukje slalommen, ik vond het helemaal geen probleem om allemaal goed geluimde mensen om mij heen te zien. Na het strand kwamen weer duinen en toen ging het voor de afwisseling richting Westland. Voor Monster kwam ons Peter Witkamp tegemoet. Dus na een prettig gesprek kon Peter richting huis. Even later werden we ingehaald door de zus van Adrie van Dijk. Over toeval gesproken.

Na deze ontmoetingen waren we in Ter Heyde gearriveerd. Door Hans werden we zeer gastvrij onthaald op koffie en gebak bij hem thuis. Was ik even blij dat ik vandaag aan de beurt was om de koffie te betalen. Nadat we gezorgd hadden dat Hans ’s avonds een uitdagende partij af te wassen had en tevens als bedankje voorbeelden van alle soorten ondergrond uit het gebied vanaf Maassluis op zijn vloer hadden achtergelaten, konden wij onze tocht weer vervolgen.

Na weer een stukje Westland, inclusief illegale houseparty, kwam Den Haag in zicht. Volgens de borden was het nog maar een relatief kort stukje. Maar waarom zou je als je van A naar B gaat de kortste weg nemen. Sterker nog, tijdens deze tocht waarde de geest van Knippenberg rond en dus is het einddoel niet interessant maar de reis. En als je met een heel grote boog naar Den Haag loopt is er nog heel wat te zien. Dus zijn wij uiteraard ook in Kijkduin en Scheveningen geweest. En ook daar kun je met wat lusjes heel mooie stukjes te zien krijgen. Voor de plaatjes (261 stuks) verwijs ik naar mijn site.

Uiteindelijk moesten we toch een keer naar CS. Opmerkelijk is doordat je via allerlei parken loopt absoluut niet de indruk hebt dat je in een grote stad loopt. Omdat er ook nog een paar architectonische hoogtepunten zijn die je echt niet mag missen mochten we voor we op Centraal de stopwatch uitzetten de stad systematisch doorkruisen.

Het wordt langzaam een beetje afgezaagd maar dit was weer een heel mooie manier om mijn zaterdag te laten voorbij gaan. Ik kreeg de indruk dat ik niet de enige was die hier zo over dacht. Het zou mij niet verbazen als we de volgende keer richting de 10 lopers gaan. En zou dit niet het geval zijn, dan het ik nog genoeg dagen om een of andere creatieve berekening te bedenken om toch op die 10 uit te komen.

Helaas moest ik na afloop toch nog even constateren dat ik nog geen volwaardig lid van de netgeneratie ben. In de buurt van Hoek van Holland kwam ik een aantal ANWB paddestoelen tegen met heel vreemde plaatsen. Gedreven door nieuwsgierigheid heb ik weer een paar trainingsavonden opgeofferd aan Koekelen. Inmiddels weet ik alles over paddestoelen, ANWB en Hoek van Holland. Dus een mailtje van iemand die wel het verschil tussen zoeken en vinden weet zou mijn nachtrust ten goede komen.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
www.loopplezier.tk
home.hccnet.nl/h.geilen/index.html

 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Belg Georges van den Hauten wint de Sint Valentijn Marathon

Dit maal een marathon op Valentijnsdag in Glimmen. Een dag dat iedereen iets voor zijn/haar geliefde wil doen. De belangstelling was dan ook groot, we hebben nog overwogen om de voorafgaande dag een Vrijdag de 13de Marathon te houden om zodoende de deelnemers over 2 dagen te verdelen.
Maar het weer zit in deze tijd van het jaar vaak tegen en deze vrijdag was geen uitzondering.

Valentijnsdag werd echter een stralende dag met veel deelnemers, ook uit het buitenland.
Naast Duitsers en Belgen aan de start, kwamen dit keer ook een groepje Engelse atleten overvliegen.
De Engelsen leverden ook de oudste deelnemer John Dawson, deze krasse topper liep met zijn 71 jaren de marathon nog binnen de 4:50 . Klasse!
Carla Hayes liep vandaag met telefoon, ze kon namelijk elk moment grootmoeder worden.
Ook Harrie Koers is het vermelden waard, Harrie liep vandaag zijn 200ste marathon. Hulde!
Cor Westhuis liep na de marathon afstand nog even langer door, dat zijn de echte ultralopers.
Natuurlijk is Cor in training voor de Trans Europe Race die over twee maanden gaat beginnen.

De Belgen zetten vandaag ook zwaar geschut in. Maar liefst 2 Belgen eindigden bij de eerste drie.
Georges van den Hauten won de marathon in 3:24:32 en Bart Wuyts werd derde in 3:42:55 .
Lex de Boer zoals gewoonlijk ook weer sterk met 3:31:35 als tweede.
Bij de dames liepen Jet Klomp en Petra Domhof gezamenlijk naar een eindtijd van 3:58:20 .
Els Annegarn-Greene eindigde als derde dame in 4:01:02 .

De halve marathon werd gewonnen door Ruud Brouwer in een tijd van 1:36:03, tweede werd
Arie Visser in 1:36:54 voor Pieter Stegeman in 1:49:28 . Enige dame op de halve was Janneke van Kroonenburg en zij volbracht deze afstand in 2:29:48 . Janneke is de dochter van Theo de Jong,
en zo vader zo dochter, beiden liepen na de halve nog wat langer door. Zo doe je dat,elke maand een rondje erbij dan kom je vanzelf op de marathon afstand. Doorzetten Janneke!

Volgende maand hebben we een nieuwe marathon in de bossen tussen Schipborg en Anloo,als voorproefje op de Hondsrug Marathon 10-daagse deze zomer in Gieten/Borger.

Ronald Kwint.

De volledige uitslagen van de Sint Valentijn Marathon en foto's staan op onze website.

organisatie: DFW Runners
website: www.dfwrunners.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]