Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
12 jul 2018
Ik loop weer!
29 jun 2018
Lavardeo Ultra Trail
25 jun 2018
STUNT100 2018
19 jun 2018
Zugspitz Ultratrail 2018
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* 30 apr 2010: La Bouillonnante 2010
* 21 apr 2010: Die 60 km gaat wel door, niet door, wel door, ...
* 19 apr 2010: Vierde editie Castricum Ultraloop
* 18 apr 2010: 100 keer een ultra
* 18 apr 2010: Bos, duin en strandtocht Castricum
* 12 apr 2010: Jan Knippenberg memorial, 80,5 km over het strand
* 11 apr 2010: 3/8 JKM?
* 10 apr 2010: Jolanda Linschooten tweede in Marathon des Sables
* 8 apr 2010: Jan Knippenberg Memorial 50 mijl
* 8 apr 2010: Annapurna Ultratrail, een adembenemend hoogtepunt
* 8 apr 2010: Jaarbeurs Marathon Utrecht
* 6 apr 2010: Hele en halve JKM 2010
* 5 apr 2010: De bijzondere ervaring van de JKM
* 5 apr 2010: Hond bijt hardloper!
* 4 apr 2010: 2/3 april JKM : DNF !
* 2 apr 2010: 28 februari La Magnétoise
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2010
 
Ik heb een droom, ik weet het, dat begin klinkt erg Amerikaans. Mijn droom is nog niet zo oud. Ik kan me zijn geboorte nog precies herinneren. Het was 2e Kerstdag 2007. Tweede Kerstdag en Tweede Paasdag zijn zo’n dagen, waarop je naar een woonboulevard kunt gaan. Als je daarvan houdt, is daar ook niks mis mee. Maar niet voor mij. Bij mij zijn het bij uitstek Google dagen geworden. En niet gewone Google dagen, nee dagen om mooie wedstrijdjes op te zoeken en om niet al te lang erna te lopen. Maar Tweede Kerstdag 2007 ergens die dag is er iets met me gebeurd. Iets heeft me geraakt in de vele verslagen van loopjes die ik gelezen heb. Er is iets in me losgekomen, dat niet meer weggeduwd kan worden. Een droom heeft toen het daglicht gezien en heeft ondanks het felle licht dat vele dromen weer snel doet vervagen tot een kleine schim van verwarde aaneengeknoopte gedachten definitief zijn plaats in mijn hardloopleven ingenomen. Sterker nog het heeft mijn hardloopleven danig in de war gebracht, en feitelijk zelfs op zijn kop gezet. Tot dan toe had ik me toegelegd op 3 tot 5, in extreme jaren zelfs 6 of 7 marathons per jaar. In mijn familie en vriendenkring genoeg om opzien te baren en regelmatig gespreksonderwerp te zijn op verjaardagsfeestjes en buurtpartijtjes. Maar na de eerste euforische maanden nadat mijn hardloopdroom tot leven was gekomen, realiseerde ik me dat dit nooit toereikend zou zijn om mijn nieuwe doel te gaan realiseren. Nee, echt niet. Hier is een fundamenteel andere aanpak nodig. Een gestage maar ultieme harding van lichaam en geest. De rest van 2008 heb ik daar nog over gepiekerd. Wat te doen? En op welke wijze? De waanzin steeds weer overwogen en toen de beslissing genomen en de stap gezet. Ik wist het zeker Wim je moet de poorten van de ultrawereld open gaan zetten. Tot dan toe zag ik die langzaamaan lopers met hun vreemde bepakkingen aan voor de buitenaardsen in de loopwereld. Daar waar tijden verbeteren en records lopen minder van belang is, maar kilometers maken en genieten van je eigen prestatie en genieten van de omgeving de hoofdrol speelt. In die ultrawereld zou en moest ik binnengaan. Want mijn droom stond en staat eigenlijk nog steeds op het spel.

Begin 2009 heb ik mijn eerste ultraloop afgelegd met de voltooiing van de 6 uur van Stein. Iets meer dan 60 km en ik was niet ontevreden. Maar meer nog was ik tevreden, omdat ik die dag zo genoten had. Rondjes lopen, heel veel rondjes en toch genoten. Dat jaar heb ik mijn (ultra)marathon-aantal opgeschroefd met 18. Sensationeel voor mij, maar in de ultrawereld nog steeds peanuts. In 2010 wil ik graag doorgroeien naar boven de 25. Vooral dwars door de natuur en over de bergen, het zogenaamde trailrunning, daar geniet ik van. En om genieten draait het allemaal, hebben we net geleerd. Ook als ik door de week loop, probeer ik altijd de kleine paadjes door de natuur te zoeken, de afwisseling, het onverwachte, het pure. Maar terug naar mijn droom. Die ik in dit verhaal met jullie goedvinden nog even niet echt helemaal prijs zal geven. In de kleine kring die kennis heeft genomen van mijn droom wordt overigens verdeeld gereageerd van onmogelijk tot bewondering. Maar ik moet nog veel trainen en wedstrijdjes lopen om het realiteitsgehalte te verhogen om mijn droom ook ooit te kunnen uitlopen. Mijn trainingen en wedstrijdschema worden steeds gerichter op die droom. Dat betekent naast de natuurpaadjes ook veel meer de bergen in. De steile paden omhoog en omlaag, steeds weer repeterend, totdat je bovenbenen dreigen te ontploffen en je hoofd de grenzen van het verder lopen gaat aangeven. En dan die grenzen weer verleggen, daar draait het om.

Dit jaar zijn grote plannen gemaakt. Ruim twee weken op vakantie in Oostenrijk, trainen in en rond het Ötztal, wat een weelde, wat een mogelijkheden om te groeien in de bergachtige omgeving. Zelfs zijn twee wedstrijden gepland van 70 km door de bergen. Op 3 juli staat het eerste ware spektakel gepland “Rund um den Traunsee” een ultraloop in Oostenrijk van 70 km en 4.000 hoogtemeters. Met mijn mede-companen (Peter Peeters, Rolf Kapma en Panda Janssen) heb ik daarvoor ingeschreven. Om toe te groeien naar dit hoogtepunt hadden we ook maar meteen gezamenlijk ingeschreven voor een wedstrijdje van een kleine 50 km in de Ardennen, licht glooiend, langs de velden en oevers van het snoezige meanderende riviertje de Semois. Tot zo ver, zo goed. Om half zes zondagmorgen 25 april stopte de auto voor mijn deur in Heerlen. Ruim twee uur later arriveerden we in het lieftallige plaatsje Bouillon vlak aan de Franse grens, om deel te nemen aan de “5 éme édition La Bouillonnante”. Schattig allemaal. Alleen hadden we links en rechts omhoog kijkend vanuit de Semois wel de indruk, dat er nogal wat steile hellingen aanwezig waren, maar ja hier en daar een heuveltje, daar hadden we wel trek in en ook nodig richting geplande wedstrijd in Oostenrijk. Nadat de auto tegenover de plaatselijke cinema vlak onder aan het kasteel, wat later de startplaats bleek te zijn, geparkeerd was, kwam Peter tot de opzienbarende ontdekking dat hij zijn renschoenen vergeten was. Nu heb ik al van alles meegemaakt en ook gehoord en gezien wat lopers allemaal vergeten, maar renschoenen hadden daar nog nooit toebehoord. Zeer opmerkelijk en soms ontnuchterend die Peter. Gelukkig kon hij met zijn “Latschen” van ruim maat 47 net in het reservepaar van Rolf kruipen dat met maat 46 lekker strak om de voetjes zat. Die vielen in ieder geval niet meer uit tijdens de wedstrijd. Snel het nummer afgehaald, waarbij we ook gelijktijdig een plastic beker met ophangkoord ontvingen die we tijdens de “ravitaillements” moesten gebruiken om onze dorst te lessen. Verder kregen we een parcourskaart, die ik normaal even bestudeer en dan gelijk in de sporttas duw voor op een later moment nog eens rustig te bekijken, waar je allemaal geweest bent. Maar een helder moment òf was het een instinctief moment deden me de kaart automatisch opbergen achter in mijn rugzak. Toen ik het me zag doen voelde het zelfs vreemd aan. Rolf merkte overigens direct op, dat de grapjassen van de organisatie van een kleine 50 bijna 53 km hadden gemaakt. Tja dat hoort toch ook een beetje bij die lossere niet zo rigide manier van met zaken omgaan waar onze gewaardeerde zuiderburen voor bekend staan. Bij de toelichting op de binnenplaats van het kasteel werd uitgelegd, dat er aan het einde nog een extra moeilijk lusje was bijgelegd, vandaar. Wat me verder erg opviel en een punt van aandacht zal moeten worden in het verdere verloop van onze training: we zijn te dik, we zijn gewoon te dik! Kijkend naar al die Franse en Belgische perfecties van het mannelijke ultralichaam kan ik alleen maar constateren, we vallen op! Ik had laatst een eerste bemerking dienaangaande van een vriendin nog niet helemaal serieus genomen, toen zij opmerkte dat ik een buikje had. Voor mij was het gewoon de minder flatteuze manier hoe ik op dat moment stond. Maar een buikje, ik, kom nou?! Maar nu is het duidelijk, ik als meest atletische van dit viertal was al te dik, niet te spreken over die andere drie!

De start was bijna een kwartier later dan gepland, maar dat maakte niks uit want de zon scheen lekker en een licht briesje hield je toch koel genoeg. De start klonk en de bijna 400 mannen en vrouwen zetten zich gestaag in beweging. We moesten door het donkere toegangspad van de burcht op zoek naar de matten van de start om de tijdchip die dag voor de eerste keer te activeren. Zo dat ging lekker omlaag en vervolgens plezierig vlak langs het eerder gememoreerde riviertje. Mijn Garmin (ja die heb ik inmiddels ook, anders hoor je er al niet meer bij in het ultrawereldje) zei na 2 km dat ik op een gemiddelde zat van 5:30 de km. Ik lag na twee kilometer al voor op mijn schema. Dat loopt prima! Ik had met Panda afgesproken om lekker langzaamaan te doen vandaag en 7 km het uur aan te houden, want hier en daar zouden er toch wel wat bergjes inzitten. En het was toch maar een trainingsloopje voor ons. Nou één ding kan ik nu al verklappen, we hebben rustig aan gedaan en het werd een zeer lange training die we nog dagen zouden voelen!
Na ongeveer 2 ½ km op vlak terrein, direct nadat we nog wat vakantiegangers hadden toegezwaaid op een kleine camping langs het water, ontstond een opstopping. Wat was hier aan de hand? Gingen we hier onnodig tijd verliezen? Wel ja het werd snel duidelijk, dat hier een smal pad zo stijl omhoog liep dat lopers heel rustig aan waren het doen. Ik begon nu ook langzaamaan te snappen waarom zo velen stokken bij zich droegen. Ik had eerst het vermoeden gehad, dat het nieuwelingen betrof dan wel lopers die aan een andere wedstrijd meededen. Maar niks is minder waar, die stokken helpen waarachtig zeer goed bij de steile beklimmingen en dalingen. Iets voor de Traunsee, “Ohne Zweifel”! Na de eerste helling keek Panda me boven al veelbetekenend aan. Is dit een voorbode van wat gaat komen? Ik wist dat steile hellingen op en af niet zijn sterkste terrein zijn, dus gaf ik zonder enige verdere kennis van zaken aan dat het in het verdere traject best wel eens mee zou kunnen vallen. Welnu nooit zijn mijn woorden zo snel en krachtig gelogenstraft als vandaag. Het bleef dus gewoon de hele wedstrijddag steil op en af gaan, weinig herstelmomenten waren ingebakken in deze koers. En wellicht was dat het allerzwaarste, althans voor mij, dat je gewoon geen moment in je ritme kon komen. Peter verwoordde het later anders: “deze tocht is bedoeld om je te breken”. Heerlijk toch.

Het eerste uur hadden we bijna 8 km gelopen, lagen dus nog op schema en waren zoals gebruikelijk erg vrolijk van aard. Ik begon zelfs een beetje Frans te praten en de woorden “incroyable” en “extraordinaire” hebben naast hun letterlijke betekenis nu ook inhoud en gevoelswaarde gekregen. De tocht die we voltrokken, het parcours dat werd afgelegd, de afwisselende natuur, het was allemaal buitengewoon mooi. Op de brug bij het plaatsje Frahan was de eerste verzorgingspost en, moet ik toegeven, prima verzorgd. Mijn bekertje een paar keer gevuld met cola en water, met Peter gekeken waar Rolf bleef, mijn eerste schuurplekken behandeld, het werd namelijk steeds warmer, en vervolgens de tocht weer voortgezet. Door mijn iets langere pauze lag Panda inmiddels een stuk voor. Peter heeft hier verder op Rolf gewacht en samen maakten ze hier de afbuiging voor de 24 km. Vanaf nu was het zwoegen geblazen, het werd steeds warmer en het parcours bleef laten we maar zeggen ‘zeer uitdagend’. In ieder geval kostte het veel kracht. Kilometer na kilometer hebben we gezamenlijk afgelegd en bijgepraat over allerlei zaken, maar het bleef ook zaak om goed op te letten, omdat een val zo gemaakt is. En ja hoor bij 19 km maakte ik een flinke smak bergaf en dat leverde een harde plek op voor de knie en het onderbeen. Een paar kilometer lang bleef het pijn doen.

Aangekomen bij de waterpost in Cornimont bleek het water op te zijn. En welja bij een waterpost is water toch een essentieel ingrediënt. We stonden voor de keuze even te wachten of ongewis door te lopen naar de volgende post met het risico vochtproblemen te krijgen. Omdat een rust op dit parcours nooit slecht is, hebben we daar maar voor gekozen. Tevens meteen wat foto’s gemaakt. Het water liet niet lang op zich wachten en we hebben ons lichaam en onze lege flessen en waterzakken bijgevuld. Na Cornimont liepen we veel door bossen, steeds weer op en af. Na enkele uren, de dorst was inmiddels weer flink toegenomen, naderden we alweer een bos, waarna eerst omhoog we op een gegeven moment parallel aan de Semois halverwege de helling bleven lopen op een heel smal paadje. Één verkeerde afzet of landing en je kon een flink stuk naar beneden glijden. Wat me hier verder opviel, is dat de Belgen ervoor kiezen om de natuur de natuur te laten. Wat in dit geval betekende, dat alle omgevallen bomen die het pad blokkeerden, het pad dus nog steeds blokkeerden, zodat eronder door kruipen of er overheen klauteren de enige optie was om verder te komen. Later op de website van de organisatie, vond ik onder de reacties van de deelnemers wel een passende opmerking, “een loper was namelijk bereid de organisatie voor volgend jaar een cirkelzaag kado te doen”. Tussen km 35 en 38 zat een superzwaar gedeelte van het parcours. Op mijn Garmin zag ik op een gegeven moment dat ik een kilometer had afgelegd in 21 minuten. Zie je ook waar die dingen goed voor zijn. Ik dacht mijn eerste record vandaag is binnen, zolang heb ik nog nooit gedraald op momenten dat ik zei dat ik aan het rennen was. Maar goed de voorvreugde over de naderende ravitaillering bij wederom de brug van Frahan deed me in km 39 weer versnellen naar een ongelofelijke 7:30 min/km. Na die sprint had ik het echt verdiend om even te gaan genieten van een paar glaasjes cola. Oh wat had ik me daar op verheugd, cola het wonderdrankje van menig vertwijfeld hardloper. Echter tot mijn grote schrik en vertwijfeling zag ik aangekomen bij de verzorgingspost van Frahan, dat die er niet meer zo maagdelijk en goed verzorgd bij lag, dan toen ik na ongeveer 1 ½ uur wedstrijd hier was gepasseerd. En tot mijn allergrootste schrik was men door de voorraad cola heen. Wat een mentale slag. Ik had me het laatste uur langs de hellingen voortgesleept met de gedachte “coca-cola is coming to you”. En nu dit. Wat een deceptie.

Maar het was me duidelijk dat hier bij de pakken neerzitten geen zoden aan de dijk zou zetten. Dus na wat water, chocola en zoutjes, de benen opnieuw ingesmeerd, nog namopperend ben ik weer de brug over, maar nu de pijl rechtsaf volgend. Nog niet helemaal bekomen van het feit dat er geen cola was, liep ik langs de rivier lekker vlak in de verte een andere loper achterna. Na een kilometer of wat haalde ik de loper nog steeds op vlak terrein lopend, hetgeen me wel al op begon te vallen, bijna in. Had de organisatie hier een andere tactiek gekozen? Door enkele kilometers vlak erin te bouwen en te kijken hoe de vermoeide ultraloper op deze variant zou reageren? Daarover mijmerend sprak de loper voor me, die ik inmiddels genaderd was tot enkele schreden, me in het Frans aan over “la direction” of zoiets. Omdat ik bang was dat er een hele litanie van Franse woorden op me af zou komen en ik in Godsnaam niet wist over welke directie hij het nu wel niet had, zei ik meteen in mijn beste schoolfrans “je ne parle pas Francais”, waarop de man in onvervalst Amsterdams zei of ik dan wel een Nederlander was. Jeroen zo was zijn naam, deelde me mede dat hij al een hele tijd geen lintjes en aanwijzingen had gezien. En dat de rest van de tocht toch wel heel goed was aangegeven geweest. Nu hij het zei, viel het mij natuurlijk ook op. Maar ja ik had een hele tijd gewoon achter hem aangelopen en niet meer echt opgelet. Na deze constatering hebben we samen nog een tijd doorgelopen op het ingeslagen pad, want omdraaien was de enige andere optie en ik draai me niet graag om, kwamen we aan op een kruising in het bos. Toen kwam ik op het ingenieuze idee om de kaart van de organisatie deze morgen verstrekt, erbij te pakken. En wonder boven wonder heeft die kaart ons geholpen om zo later bleek de goede richting in te slaan. Uiteindelijk zijn we weer via een weg omhoog aan de bovenkant in het bos ter hoogte van de brug van Frahan op de juiste route gekomen. Alleen voegden we daar in vlak voor de lopende bezemwagen van de organisatie, die verwonderlijk keek waar wij vandaan kwamen. Jeroen heeft dat toen op zijn beste Frans toegelicht. Na die extra lus van een paar kilometers (samen met Jeroen afgesproken dat het minstens 3 km was!) ging het weer zeer steil omhoog door een bos. Na een tijd zag ik in de verte Panda op de zijn onmiskenbare stijl voorthobbelen. Ik wist dat er voor deze aan hoogtevrees lijdende praatmachine dadelijk een moment zou komen dat zijn woordenstroom tijdelijk zou doen stoppen. De gevreesde ladders. Ik heb een hele tijd heen en weer gependeld tussen Jeroen en Panda, maar ben bij Panda gebleven, totdat de laatste ladder was beslecht. Oei, oei, wat zat de angst erin bij hem. Dat wordt nog wat met de Alpinesteig passages, zoals die zijn aangekondigd in der Traunsee Bergmarathon.
De wonderschone rotspartijen en bomen bedekt met mos en algen deden me denken aan de mythische decors van de film “The Lord of the Rings”. Een elfje dat me nu cola bracht, …………… maar een bijna val bracht me weer snel terug naar deze zondag in april. Volgens Jeroen was er bij Botassart een nieuwe waterpost. Toen ik met hem mijn cola verlangen deelde, greep hij onmiddellijk in door te stellen: “Ik zorg ervoor dat jij over een paar kilometer cola hebt”. Nu dacht ik uiteraard: grootspraak uit de hoofdstad. Maar mijn verbazing was groot, toen ik vlak na het voetvaldveld van Botassart in de verte een vrouw ontwaarde met in haar linkerhand een grote fles cola. Tineke! Tineke! Jeroen had zijn mobieltje gebruikt. Ze had het goedje bij zich en na twee glazen was ik opgeladen om de laatste 7 km ter hand te nemen. Hoewel die kilometers ook niet makkelijker waren dan de rest, voelde het allemaal een stuk lichter aan. Die finishtent hoefde ineens voor mij niet meer. Ik wilde doorlopen, doorlopen naar mijn droom. Hoewel ik wist dat het niet kan, voel ik mijn droom steeds werkelijker worden. Het mooie is dat mijn droom ieder jaar in oktober wordt georganiseerd. Wellicht wordt die droom al in 2011 verwezenlijkt, maar misschien droom ik ook nog een jaartje langer en wordt het 2012. Ik houd jullie graag op de hoogte. Droom lekker allemaal….
Wim Reumkens
N.B.1. Jeroen als je dit leest en de foto’s nog niet hebt ontvangen, kun je me ook rechtstreeks mailen onder wim.reumkens<ed>planet.nl
N.B.2. Oh ja voor ik het vergeet. Panda vindt het vervelend dat ik hem in mijn verslagen wel noem maar nooit laat finishen. Bij deze: Panda heeft als enige van ons vieren een prijs mee naar huis gesleept, als laatste eindigend heeft hij een bierpakket gekregen. Misschien iets om mee te nemen naar Oostenrijk? 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Bron: http://delat.nl/index.cfm?fuseaction=archive.detailtext&id=475

Onze jaarlijkse Bos-, duin- en strandtocht van Castricum was gepland voor zaterdag 17 april. En laat nu juist drie dagen daarvoor, op woensdag 14 april, een grote bosbrand uitbreken in de natuur tussen Bergen en Schoorl. Dit is het gebied van de 60 km lus.
Alle landelijke media stonden bol van het nieuws over deze natuurbrand. Voor de 25 en 40 kilometer routes was er geen belemmering. Ongetwijfeld zou dit consequenties hebben voor de 60 km lus. Wim Bruggeman, de marsleider van deze tocht, heeft zo ongeveer de gehele donderdag gebeld met verschillende instanties om te achterhalen wat wel en niet mogelijk was.
Uiteindelijk konden we op donderdagavond op deze site melden dat ook de 60 kilometer variant gewoon door kon gaan, met slechts een kleine aanpassing.

Het vuur is nog steeds niet helemaal onder controle. In de nacht naar vrijdag woedt het vuur opnieuw op.
Op vrijdagochtend 8 uur vertrekt een klein leger vrijwilligers voor het markeren van de route. Wim Bruggeman en Paul Altena nemen de 60 kilometer lus voor hun rekening.

De eerste 5 km gaan zonder problemen. De rook is goed te ruiken en blushelicopters vliegen vanaf de Noordzee naar de brandhaard, maar de geplande route is toegankelijk.

Maar na 5 km komt de eerste afsluiting. We mogen niet het pad vervolgen. Wim kent het gebied goed, en samen met een man van Staatsbosbeheer wordt een alternatief bedacht, waarbij we een groot deel over het strand zullen gaan. Ook geen straf.
In Schoorl, na 10 km, komen we voor de tweede maal vandaag voor een afsluiting, ook nu wordt een alternatief gevonden. We halen de nu nutteloze pijlen op en gaan verder voor ons volgend alternatief.

Niet veel later worden we weer tegengehouden, dit maal door een jonge politieagente. Zij steekt nog snel een stuk chocolade in haar mond, ook met volle mond kan je praten. De boodschap die zij heeft is dat wij niet verder mogen, en dat ook het strand waarover wij terugmoeten naar Bergen is afgesloten.
Meer informatie kan zij ons niet geven, zij verwijst ons door naar het informatiepunt. Dat klinkt goed, eindelijk kunnen we complete informatie krijgen wat wel en niet toegankelijk is.

Wij: "Heeft u voor ons het telefoonnummer van dit infopunt?"
Zij (met inmiddels lege mond): "Nee, dat heb ik niet."
Wij: "Waar is dat infopunt?"
Zij: "Dat weet ik niet."

Geluk en Pech wisselen elkaar snel af, en nu was het tijd voor geluk. Aan een boom hangt een kaart waarop het afgesloten gebied is ingetekend. En nu is het weer tijd voor Pech. Volgens de kaart is er werkelijk geen enkel alternatief. Ook het gebied waar we vanochtend gepijld hadden is nu afgesloten. Wim kan niets anders doen dan te besluiten dat de 60 km variant niet door kan gaan. Het blijkt nu dat Staatsbosbeheer 's ochtends naar zijn huis had gebeld met het bericht dat het gebied is afgesloten. Jammer genoeg was Wim toen al onderweg.

In de namiddag verzamelen we ons bij het startlokaal. Ook Willem Mütze is daar samen met Annemarie. Zij zijn morgen verantwoordelijk voor de ultralopers.
Blijkbaar is Willem de wakkerste van ons allen. 's Avonds belt Willem met het idee om ook de wandelaars de dubbele lus aan te bieden. Een belronde later is ook dat besluit genomen. Voor de derde maal wordt de internetsite aangepast. Voor de ultralopers, die samen starten, wil hij nog beginnen met een kleine extra lus van 2,5 kilometer.

Zaterdag 17 april is een prachtige dag, een beetje fris maar volop zon. Aan de inschrijftafel hebben Piet Schaap en Gerard en Evelien van Blaricum hun handen vol aan het registreren van de 146 wandelaars voor de 25 kilometer route en 180 wandelaars voor de 40 en 54 kilometer route.
De tafel ernaast zijn Willem Mütze en Annemarie druk bezig met het verwelkomen van de 38 ultralopers. Omdat zij samen starten, beginnen zij aan een gezamenlijke lus van 2,5 kilometer.

Wandelaars en ultralopers beginnen aan een mooie wandeldag door de duinen, bos en strand ten noorden van Castricum. Iets meer naar het noorden zijn brandweermannen en politieagenten hard aan het werk met het onder controle houden van de brand en ramptoeristen.

Nog een kleine anekdote. Zaterdag wordt Wim Bruggeman gebeld door Staatsbosbeheer. De boswachter is erg verbaasd dat de wandelroute door het afgesloten terrein gaat. Even later is de man gerustgesteld als Wim hem uitlegt dat dit de pijlen zijn die we nog niet hebben mogen ophalen. Zij zullen blijven hangen tot maandag, dan zal Wim ze gaan ophalen.

Paul Altena
(paul.altena <at> hccnet.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Ondanks de bosbrand tussen Bergen en Schoorl, kon, dankzij de medewerking van SV de Lat, de loop van 60 km toch doorgaan. En het genieten dus ook!!

Woensdags was er nog veel telefonisch contact geweest tussen de boswachter en de marsleider, en was er toegezegd dat de tocht door kon gaan (met een kleine route wijziging). Maar doordat het vuur donderdagmiddag weer opnieuw oplaaide, werd het hele gebied tussen Bergen en Schoorl afgesloten. Na overleg met de Lat werd een oplossing gevonden: twee keer het rondje Egmond Bergen Egmond. Hierbij kwamen we op een totaal van 54 km, een stuk in de goede richting, maar volgens Willem nog steeds wel wat te weinig. Het gemis van de klimduin in Schoorl en het tekort aan km brachten Willem op het idee om een proloogje te organiseren vlakbij het sportpark. Daar was een kleintje klimduin en een mooi pad door de duinen. Hierdoor kwam deze ultraloop op 57,5 km uit. Het was een groot succes en er stonden 38 deelnemers aan de start, en heel content zijn we met het feit, dat er 37 zijn gefinished.

Geweldig dat ook bij SV de Lat een nieuw record aantal deelnemers zich meldden.
Het ideale weer, zonnetje, beetje wind in de rug, geen enkele loper had moeite met het rondje van 15 km twee keer te lopen. Het is ook zo’n mooi stukje natuur, dat vele lopers het echt geen straf vonden.

Voorin werd hard om de ere-plaats gestreden door Arjan van de Berg en Philip Verdonck. Bij de laatste rust had Philip enkele meters voorsprong, maar bij de finish bleek Arjan als eerste binnen te komen. Op zijn vraag hoeveel zijn achterstand was, kreeg hij te horen dat hij de winnaar was en Philip nog niet binnen. Philip had de pech dat andere wandelaars net voor de pijltjes gelopen hadden, waardoor hij ze niet gezien had. Een gemis aan ervaring, je weet toch dat bij wandeltochten op elk kruispunt of afslag een teken staat en wanneer je geen pijl ziet, dat je terug moet gaan. Overigens was er fantastisch gepijld door de Lat.

Het voordeel van de brand was dat de lopers nu weliswaar een nog betere verzorging hadden. Aangezien ze op de lus van 15 km twee verzorgingsposten hadden van de Lat, die ook een record aantal wandelaars hadden, waarvan ook gretig gebruik werd gemaakt, moesten de vrijwilligers hier extra hard aanpoten.
Gratis was ook de extra ronde over het strand, en zoals een bekende belg zei, toen hij voor de tweede keer het rondje liep, ik heb de eerste keer alleen rechts gekeken en de tweede keer alleen links, en zo was het een geheel nieuw parcours. Aldus namens Kloekje.

Een verdwaalde loper werd in Egmond aan de Hoef opgepikt (oh, ben ik hier fout??) en weer op de route gezet. Helaas moest deze later helemaal opgeven, het zat hem gewoon niet mee die dag.

De 30 km verzorging (normaal onder aan de voet van de klimduin in Schoorl) was verschoven naar Bergen aan zee, bij de strandafgang, en ook van deze verzorging werd dankbaar gebruik gemaakt, Lineke en Annemarie hadden er hun handen vol aan. (Els, we hadden nog één vlaai over). Willem stond alleen maar foto’s te maken, zodat later de oorkondes van mooie plaatjes konden worden voorzien.

De samenwerking tussen wandelaars en lopers was weer perfect. Ook worden steeds vaker de wandelaars gebruikt als levende wegwijsborden. Als je het niet meer weet, loop je maar de wandelaars achterna, bijv. bij de strandovergang. Maar je moet natuurlijk wel opletten dat je de goede wandelaars volgt.
Door de fantastische weersomstandigheden liepen alle deelnemers ver binnen de limiet, en waren allen op tijd binnen. Geen problemen, geen schrijnende verhalen, alleen blije gezichten, alleen dan dat ene zweetdruppeltje van Annemarie om alle oorkondes klaar te maken.

De vierde editie Castricum kan als een groot succes bijgeschreven worden.

Willem en Annemarie
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Eens moest het er van komen en het is gelukt.
100 keer een ultraloopafstand inclusief 2 wandel Kennedymarsen (ruim binnen de 12 uur) met een gemiddelde afstand van 70 km.

Maar de twijfel was er wel dat het zaterdag zou lukken. Het weer zat mee, maar de asregens en heidebranden zouden het moeilijk kunnen maken. Gelukkig kon Willem ervoor zorgen dat we 2 keer van Egmond naar Bergen konden lopen en met de extra lus van 3 km ging de totale afstand naar de 57,5 km ipv 60 km. Het extra lusje namen we meteen met een pittige beklimming. 3 jaar geleden liepen we ons kapot op het eerste stuk door het diepe duinzand naar Bergen met een klein stukje strand. Nu was dit aangepast en gingen we direkt naar het strand. Ik schat dat het 4 km was. Op het strand was er al iets bij mij of ik het 2 keer zou willen, het is maar 4 km en vandaag gunstig omdat het hoogwater was geweest, maar geen haar op mijn hoofd die zoiets 30 km wil, laat staan het dubbele.
Dus de JKM en Texel is niets voor mij. Eerlijk gezegd kreeg ik spierpijn van het strand.

Na het strand het duinpad op en daar stond willem klaar met zijn fotokamera en natuurlijk om ons aan te moedigen. Voor mij liep een peleton soldaten, nou als we daar de oorlog mee moeten winnen!? Tot dit punt liep ik een stukje met Wilma D die zich goed aan het voorbereiden is voor de 24 uur van Steenbergen (+180km). Els A liep bijna de gehele tocht vlak achter of voor me. Een ander verschil met 3 jaar geleden was de temperatuur die toen hoog was. Van Bergen naar Egmond terug moest ik even de bosjes in en daarna liep het een stuk beter.

Waar denk je aan tijdens het lopen, nou dit keer aan mijn collegas die helaas weg moeten vanwege de vooruitzichten. Net 2 weken is de oude direkteur/eigenaar met pensioen en de nieuwe die zich een jaar heeft ingewerkt heeft zijn eerste maatregelen getroffen. Het rare is, is dat de verkopers buiten schot blijven en daar zitten nu net de hoogste kosten en problemen. Of zou het a.s. dinsdag ten gehore worden gebracht? Nou allemaal dingen die door je hoofd malen als je aan het lopen bent.

Maar de prachtige natuur, het mooie weer en het lopen stellen me gerust en voor ik het weet sta ik na ruim 4 uur lopen weer bij Willem en de verzorgingspost in Bergen en mag aan de laatste 21-22 km beginnen. Of het vanaf nu in 3 uur lukt weet ik niet, maar probeer zoveel mogelijk te genieten en las wandelpauzes in. Onderweg nog paardjes, die gras aan het eten zijn op het pad.

Als ik dichterbij het eindpunt kom worden de wandelpauzes steeds meer looppauzes en zie ik plots Theo Cloosterman en zijn vrouw op een bankje zitten. Vandaag heeft Theo gekozen samen met zijn vrouw om 25 km te wandelen. Even verderop nog van die harige aaibare koeien , wat zien ze er lief uit. En kom ik voor de tweede keer het peloton soldaten tegen. Waar ik 3 jaar geleden op het einde rechtdoor liep ging ik nu wel goed en kwam uitstekend aan na 7 uur en een kwartier.

De gehele tijd met mijn nieuwe Camelbag gelopen met water en zout als inhoud. In ieder geval geen gezwollen handen wat nogal eens voorkomt bij mij. Dus conclusie het zoutwater kan daarvoor geholpen hebben.

Veel dank aan Willem en Annemarie en de vele andere deLat vrijwilligers. Tot de volgende.

Willy Jonkers

weblog
http://willy-jonkers.spaces.live.com/
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]