Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
19 jun 2018
Zugspitz Ultratrail 2018
15 jun 2018
Ultra Fiord 2018
3 jun 2018
GTLC 105 km 2018
31 mei 2018
Keufelskopf Ultra
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 31 jul 2011: De Hornigsgrinde marathon
* 24 jul 2011: 48 uurs baanloop Keulen
* 23 jul 2011: Fantastische bergloop in de Dolomieten: de 100km Asolo Run
* 20 jul 2011: Al Andalusia Ultratrail 2011
* 18 jul 2011: Waldnieler marathon
* 16 jul 2011: Mooie prestaties op het WK Ultratrail Connemara
* 12 jul 2011: De trail des Gaulois
* 11 jul 2011: Connemara Trail: kruipen of verzuipen
* 8 jul 2011: Wat drijft een mens zulke lange afstanden te lopen?
* 6 jul 2011: 1ère Féminine in de Méga Ardenne Trail
* 5 jul 2011: Mijn 100 (ultra)marathons
* 4 jul 2011: 5de marathon der Noorderkempen
* 3 jul 2011: Verslag van de 120 van Texel door Sharon Gayter
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2011
 
De marathon van vorige week is goed verteerd, van stijfheid was er weer geen sprake. Het weer in Zwitserland is geen vette, bewolkt, regelmatig regen en overdag komen we niet boven de 10 graden Celcius. Ik hou het een weekje rustig, Een grote bergwandeling en voor de rest wat luieren. Tussenin nog een bezoekje brengen aan Gert Mertens die hier al een hele tijd verblijft. Gert is duidelijk in topvorm. Hij gaat de C42 doen, ik ben ingeschreven voor de K42. De K42 is een marathon die echt over bergen gaat, enorm zwaar maar wel genieten. De C42 moet je niet onderschatten maar omdat er veel lange stukken bergaf in zitten worden hier wel mooie tijden gelopen.

Het lijkt me leuker om samen met Gert de C42 te doen en ik verander dit aan de inschrijftafel. Voor de knie zal het in feite ook veel beter zijn om niet te gek te doen. De start is heel vroeg al, om 7u00 moeten we vertrekken samen met de mannen van de 78km. Gisteren propte ik mij vol met Zwitserse chocolade om vandaag 30/7 voldoende suikers te hebben.

De start is in Davos zelf en we lopen tot in Tiefencastel, een dorpje met een 300 inwoners. De eerste 7km loop ik naast Geert Mertens ( niet verwarren met Gert Mertens) die de 78km doet. Even tikt er iemand op mijn schouder, "a Pol, loopt gij hier ook weer".­Stefan Engels loopt hier zijn ultradebuut, in de uitslag zag ik dat hij er meer dan 12u over deed, boven de marathonafstand is alles natuurlijk net iets anders.

De eerste goede afdaling laat ik Geert achter, het leek me goed dat hij zijn eigen tempo verder liep, en voor mij was de versnelling een test voor de knie, alles lijkt ok. Bergop doen we het rustig aan. Ik ben wel veel te ver achteraan gestart want op wegjes waar ik veel sneller wil is voorsteken geen optie. Tot km 15 is het wat moeilijk door de vele trage lopers, dan begint het pas leuk te worden. De benen voelen super aan, na 20km zegt de klok 1u52 maar de tweede helft gaan we er een lap op geven.

Er komt een afdaling waar ik naar beneden vlieg, het moet indrukwekkend geweest zijn want de ene loper na de andere zei "Amai", "Zie die vliegen", en nog van die opmerkingen. De schrik zit er wel in want door zo gek te doen tijdens een afdaling is het enkele maanden geleden begonnen met die knie, toch is er geen pijn vandaag. De kilometers vliegen voorbij, de mensen van de 30km zijn weg en iets later de splitsing van de K78 en onze C42, vanaf hier is het helemaal alleen lopen.

De benen zijn nog altijd goed, het gaat heel vlot tot km 38. Dan moeten we terug wat moeilijke hellingen nemen en is het toch even puffen. Op heel de marathon is er niemand geweest die me voorbij liep. Ook de laatste kilometer is dit niet het geval. Ik loop redelijk fris door de finish, 3u49.17, een 28ste plaats. Daar ben ik heel tevreden mee. We krijgen een mooie medaille en t-shirt. Gert Mertens krijgt voor zijn 2de plaats een zonnebloem ...­. Ik lift hem nog even naar Davos en begin dan terug aan de lange reis huiswaarts.

Nummertje 113 zit er op, 12 marathons op 12 weken.

Paul van Hiel
http://marathonfreak.wordpress.com/

De website van de Swiss Alpine Davos: http://www.swissalpine.ch/cms/wettkaempfe.phtml
De uitslagen van Davos: http://davos.r.mikatiming.de/2011/
De Zweed Jonas Buud behaalde zijn 5e overwinning in de K78 met een eindtijd van 6.11.02. Op dit zware hoofdnummer werd Bram van Rijswijk knap 8e in 7.06.57. Beste Belg was Koen van Rie op een 17e plaats in 7.26.40. Wouter Hamelinck (BEL) werd 37e in 7.57.28, Peter van Ooijen (NED) 57e in 8.13.45. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
VERSLAGEN van Juli 2011
 
Als er bij mij de naam marathon in voorkomt dan durf ik me al eens inschrijven zonder al te veel planwerk. Ook deze zondag 24/7 gaat het richting Buthertal (D) zonder iets van de marathon af te weten. Waarschijnlijk gaat het wel om een marathon rond een of ander mooi meer, we zien wel.
Onderweg gaat alles vlotjes, hoe meer Buthertal dichterbij komt hoe hoger de bergen worden. Het idee van een vlakke marathon rond een meertje is al ver zoek ... Er staat een infobordje, de Hornigsgrinde blijkt hier de hoogste berg te zijn uit deze streek.

Aan de inschrijvingstafel staat een groot bord met de hoogtemeters, ik verschiet me een bult, blijkbaar gaat het hier om een hele zware marathon. Gaan we dit wel aankunnen. Ik twijfel zeker wel drie seconden maar schrijf me toch maar in voor de volle 42km. Euh, slaapplaats was in feite ook niet voorzien, dan maar een paar kilometer verderop een vrouwtje aanspreken. Het stoort haar niet dat mijn tentje wat verder in de tuin staat. Er is zelfs stromend water achter de tent. Het is hier barkoud, temperaturen die voor deze tijd van het jaar veel te koud zijn. Al gauw gaat mijn slaapzakje toe, het riviertje achter mij geeft rust, verder is er niets te horen.. tot ¡­ plots begint het te gieten, gieten dat het geen naam heeft. Uren aan een stuk blijft het doorgaan, gelukkig kan de tent tegen een stootje en blijf ik droog. Na een onrustige nacht is het toch gestopt met regenen, het is wel bitterkoud.

Snel het tentje opplooien en klaar maken voor de start om 08u30¡ä , als maaltijd volstaan twee studentenkoeken en een liter sportdrank. Aan de start staat een mooi pakje volk, een hele leuke sfeer. Mijn knie is weer wat ingepakt, hopen dat het toch wel eens gaat beteren met die knie. We zijn weg, de eerste kilometers dalen we en ik spaar mijn krachten al, het profiel gaf aan dat de laatste kilometer echt steil omhoog gaat en mijn doel is om daar te kunnen lopen. We dalen en we dalen en we dalen, 12km lang gaat het naar beneden, tempo ongeveer 10km/u.

We lopen al van in het begin tussen de bossen en mooie goed beloopbare wegjes. Ik kom bij een kerel die zijn eerste marathon loopt, hij blijft bij mij ondanks mijn wijze raad dat hij beter wat trager zou lopen, zijn langste training was 20km en aan de ademhaling te horen ging het te snel. Van km12 tot 25 is het eens bergop dan weer bergaf. We draaien aan een meer waar ik nog even fotograaf speel voor een loper. De benen voelen nog lekker aan en de knie doet veel minder pijn dan anders.

Km 27, vanaf hier beginnen we aan onze bergloop. Tussen hier en de aankomst zit nog maar ¨¦¨¦n afdaling van een paar honderd meter. Ik loop lekker bergop en kan heel goed mijn tempo houden, steeds met die laatste kilometer in mijn achterhoofd. Op 30km moet die kerel lossen en ik wens hem veel succes en vertel dat hij nooit mag opgeven, later staat hij niet in de lijst, volgende keer beter.

De bevoorradingen zijn hier dik in orde, ongeveer elke 5km, de warme sportdrank was even aanpassen maar wel goed voor de maag want het blijft hier koud. Gelukkig hebben we maar heel even wat lichte regen gehad onderweg.

Tijdens mijn klim haal ik heel de tijd lopers in, bij mij gaat het heel soepel alsof ik vlak loop. Na een heel lange gelijkmatige klim staan we ineens aan km 41, hier gaat het beginnen. Iedereen die ik zie is op de wandel, we vliegen de ene loper na de andere voorbij. Het was een harde dobber maar heel de kilometer lang blijven mijn benen het doen, de aankomst in 4u06.58 en een heel voldaan gevoel.

Een aanrader om deze marathon eens te doen, hij komt op mijn lijstje van mooiste marathons. De organisatie is helemaal in orde zoals wij loper het graag hebben.
Marathon 112 zit er ook op, op naar de Swissalpine marathon!

Paul van Hiel
http://marathonfreak.wordpress.com/

De uitslag van de 39e Hornisgrinde-Marathon 2011: http://www.tv-buehlertal.de/tvb3/ergebnisse/vl11/2011vlmz.pdf  
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Mijn weblog Onderweg naar Leonidas (http://jvderve.web-log.nl/jvderve/) is een beetje aan het uitdrogen, ik ben mij dat zeer wel bewust. Nieuwe, flitsender media als Facebook en Twitter hebben eigenlijk mijn weblog activiteiten naar de achtergrond verdrongen en volgens mij sta ik daar niet helemaal alleen in. Uiteindelijk geen ramp. Allereerst schreef ik toch vooral voor mijzelf, hoe egoïstisch dat ook mag klinken en ten tweede is het ooit bedoeld als verslag van mijn loopactiviteiten die zouden leiden tot het bereiken van de voeten van het standbeeld van Leonidas in Sparta, de officiële finish van de 246 km lange Spartathlon.

Welnu, het einde is in zicht! Nog één eindverslag, ergens in de eerste week van oktober rest mij om te posten want wat mij betreft is de op één na laatste horde vorig weekend genomen in Keulen. Een 48 uurs baanloop stond er op het programma: 48 uur lang rondjes draaien op een stoffig baantje van 309 meter lengte ergens in een buitenwijk in Keulen. Veel gekker moest het niet worden met me (en gaat het ook waarschijnlijk niet worden). Toch had ik er zin in van tevoren, werkte er mentaal naar toe, was er tijdens iedere training na Israel in mijn hoofd veel mee bezig en maakte vooral op de maandagen, waarop ik tot einde september steeds vrij ben, weer steeds langere duurlopen, soms in de hitte, soms in de koelte, tot een maximum van 82 km. Het trainen ging goed, mentaal gezien deed ik mijn voorbereidingen, het werd 14 juli: ik was er klaar voor. Loopmaatje Peter van G. wilde zich wel een heel weekend opofferen om mij te begeleiden en een nachtje hotel in Keulen vóór de wedstrijd leek me geen slecht idee.

Vrijdagochtend rijden we naar het baantje, wat ergens in een bosrijke omgeving 10 km buiten Keulen ligt en ik moet vooraf wel even slikken. Dit wordt dus mijn arena voor de komende 2 etmalen. Slik. Kuch… (het is ook nog eens heel stoffig). Maar goed, na de eerste kennismakingen, startnummers ophalen, tentje opzetten en spullen klaarzetten krijgen we een briefing en ben ik er klaar voor. Kom maar op dan met je kilometers. Ik zal mijn mantra’s herhalen (geloof in jezelf, you can do it, lopen is beter dan staan, is beter dan zitten, is beter dan liggen, is beter dan slapen…), ik zal nooit verder dan één uur vooruit kijken (vraagt een hoop zelfdiscipline) en ik ga hier gewoon minimaal 246 kilometer, ruim binnen 36 uur lopen. Dan de start en iedereen stuift weg. Nou ja, we hobbelen vrolijk de baan rond, en rond, en rond, en rond, etc. De verschillen worden al snel gemaakt en ik vraag me zoals altijd weer af waarom sommige mensen toch zo snel starten. We hebben toch alle tijd? Nou ja, in ieder geval een zee van minuten, een oceaan van seconden, een paar armenvol met uren. De eerste kilometers tast ik mijn ideale tempo af. Ik heb met Peter Stein afgesproken dat ik eerst 55’ zal (hard)lopen, dan 5’ wandelen en tijdens het wandelen eventueel iets eten. Tijdens het 4e uur zal ik dan 45’ (hard)lopen en daarna 15’ van de baan af gaan voor rust, evt. lichte massage en eten. Vooraf heb ik in mijn hoofd gezet om dit schema in ieder geval minimaal 24 uur aan te houden. Ik hoop dan ergens tussen de 160 en 180 km uit te komen. Het tweede etmaal zien we dan wel weer…zoveel mogelijk consolideren en in ieder geval 246 kilometer halen. Binnen de 36 uur. Het ideale tempo ligt tijdens die eerste uren rond de 6’30/km.

Het gaat eigenlijk al meteen prima en de periodes van 55’ zijn steeds goed te overzien. De 5’ wandelen voelen aan als een soort beloning maar tijdens dat wandelen wil ik alweer (hard)lopen, het volgende uur aansnijden. Na 6 uur heb ik ruim 50 kilometer op de teller en na 12 uur ruim 100 km. Ik loop ontspannen, in een soort flow en voel dat ik sterk ben vandaag. Heel langzaam ruk ik op in de rangorde en tijdens het 4e blok van 6 uur sta ik ineens bovenaan op het bord wat aan het einde van ieder uur wordt neergezet en waarop de stand van deelnemers te zien is. Dat bord werkt als de beste doping op me. Met nog 6 uur voor de boeg moet ik nog 48 km afleggen om de 200 kilometer grens te doorbreken. Dat is een magische grens voor mij, iets waarvan ik alleen nog maar durfde te dromen, en nog geeneens hardop. En nu doet zich een kans voor om die grens te doorbreken. Dus loop ik door en door, in een flow, heb het soms wat zwaarder maar meestal niet en tijdens het 24e uur besluit ik om mijn 15’ rust niet te pakken om die 200 km grens te doorbreken. En dat lukt! 201,501 km in 24 uur. Wow, wat een gevoel! Dit is mijn mooiste p.r. tot nu toe. Mooier dan de 70+ km die ik in Stein liep, eerder dit jaar. Mooier dan de 2:59 die ik liep in Diever op de marathon in 2004, toen ik het niet verwacht had. En ook mooier dan de bijna 119 km die ik tijdens de 12 uur van Den Haag en daarmee de wedstrijd won. Ik heb altijd gezegd dat ik klaar ben voor de Spartathlon als ik rond de 200 km kan lopen tijdens een 24 uur. En nu gebeurt het, gewoon, in een flow van bijna een etmaal lang!

Heel blij maar ja…we zijn pas op de helft. En natuurlijk heb ik dromen. Een droom van +300 km. Dat lijkt me geweldig mooi staan op mijn c.v. Maar dat zit er niet in. Heel moeizaam sprokkel ik nog ruim 50 km bij elkaar en dan besluit ik uit de wedstrijd te gaan voor minimaal 8 uur slaap in een hotelletje verderop. Wel jammer voor Bob, die speciaal uit Weert is gekomen en de 2e nacht had willen blijven. Volgende keer maak ik het goed en verdeel mijn krachten dan beter zullen we maar zeggen. Ik kan het daarna ook niet meer opbrengen om nog terug in de wedstrijd te gaan. Mede door het gigantisch slechte weer (langdurige regenval) en door een paar enorme blaren die ik niet goed kan behandelen. Uiteindelijk een goede beslissing. Door die blaren heb ik de laatste uren wat verkrampt gelopen en zit er de volgende dagen veel vocht in mijn voet en enkel. Ook mijn rechterhamstring heeft een opdonder gehad en is wat verdikt. Kortom, als ik hier de boel had geforceerd had ik waarschijnlijk niet in Athene kunnen lopen op 30 september. En dat blijft natuurlijk nog wel De Wedstrijd voor me. En tijdens het eerste etmaal heb ik voldoende vertrouwen gekweekt om het met een gerust hart tegemoet te zien. Nog ruim 2 maanden en de tijd vliegt voorbij. Vandaag staat er (gelukkig) weer 30’ joggen op het programma. Ik voel de gretigheid naar de kilometers alweer opkomen en dat is goed. Nog even een opbouw in km’s tijdens de komende weken en dan gaat het gebeuren. Aan de ene kant: het is maar een wedstrijd, aan de andere kant: ik wil wel dat het Mijn wedstrijd wordt en daar ga ik alles aan doen...

Jan van de Erve
(jcvanderve <at> gmail.com) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
In de goodybag van de Passatore zat een uitnodiging om aan de Asolo Run mee te doen. Een ultraloop in de bergen van de Dolomieten met de start en finish in Asolo. Ik had nog nooit van Asolo gehoord maar heb het opgezocht en het ligt ongeveer 100km boven Venetië, in de bergen. En omdat ik graag naar de Biënnale in Venetië wilde en de kunststeden Padova, Treviso en Verona nog op mijn verlanglijstje stonden was de keuze snel gemaakt. De website was alleen in het Italiaans met een zeer irritant deuntje dus het werd een beetje gissen naar wat en hoe maar wat maakt het uit, ik ga gewoon lekker lopen daar.

De loop zou om 15.00 starten in het centrum van Asolo en we moesten ergens bij een feesttent bij een kerk, 6km kilometer verderop, verzamelen en daar werd de laatste informatie gegeven. Dus je hebt daar een prachtig kerkje en dan naast het kerkhof een feesttent met disco muziek en een soort kermis. Aparte combinatie.
De organisator had een Vlaamse zus uit Diest ingeschakeld om voor mij te tolken, ik was de enige buitenlandse deelnemer dus dat was een geweldige service. We kregen een rugzak met een zonnebril, Asolo shirt (te groot), Asolo thermoshirt (veel te groot) pet (zakt over mijn ogen), pasta, zak koekjes van Asolo. Er werd in rad Italiaans een half uur lang verteld bij welke pizzeria we perse aan de rechterkant en na welke pizzeria we perse aan de linkerkant van de weg moesten lopen. Ook was er gevaar voor bergkoeien op de weg. Er bleek ook een fietswedstrijd naar dezelfde top te gaan dezelfde middag/avond dus je kon niet alle bochten lekker afsnijden. Je kon een tasje meegeven voor het 40 km punt, hoog in de bergen en volgens de organisatie erg koud, of naar het 50 km punt, nog hoger en nog kouder, daar kan nog zelfs sneeuw liggen. Ik hoopte voor donker het 50 km punt te halen en heb enkel daar een tas met koplamp en droog shirt voor het 50 km punt afgegeven.

De eerste 5 km werd gezamenlijke gelopen en meteen daarna moest er flink geklommen worden. Er stond ongeveer elke 7 km een verzorgingspost maar na bv drie kilometer stevig bergop in de hete zon stond de organisatie ook al met een extra waterpost. De route was goed aangegeven, alleen op 92 km heb ik ergens een lus van 4 kilometer teveel gelopen. Ik genoot van de geuren van de sinaasappelbloesem en de jasmijn, de krekels en de vogels en het enthousiasme van de Italianen. Een vrouw op een fiets kwam een half uur naast me fietsen en brulde naar iedereen onderweg dat ik een vriendin uit Holland was en 100km aan het lopen was dus dat ze moesten applaudisseren, ik stikte van het lachen, ook wel wat gegeneerd maar ach…

Bij de start was het 33 graden met volop zon, daarna werd het benauwd en zagen we donkere luchten boven de bergen, toen begon het te onweren en te kletteren maar daarna klaarde het weer op en de rest van de nacht scheen de volle maan. Bij het 50 km punt 7 graden dus wel een fors temperatuursverschil. Vanaf 25 km ging het enkel bergop, het bleef maar stijgen, steeds steiler. Ik weet nu wat een stijgingspercentage van 20 procent is, zelfs wandelen ging moeizaam, dus ik had alle tijd om te genieten van de vele mooie uitzichten over de dorpjes in de buurt. Velden vol bloemen en koeien met een bel om wat een prachtig concert gaf. Op het 40 km werden we al allemaal gefeliciteerd met het bereiken van die hoogte, iedereen kreeg een hand bij de verzorgingspost en toen ging het verder, een licht golvende weg en vanaf 45 km weer steil omhoog naar het hoogste punt op 50 km. We zaten nu boven de wolken en in de mist en ik begon het in mijn natte hemdje wel een beetje fris te krijgen. De Italianen liepen al in lange broeken en jasjes rond maar ik had op het 50 km alleen een droog shirt met korte mouwen en een koplamp en fluoricerend hesje klaar gelegd. En dat bleek ook ruim voldoende.

Er was op de top massage, en heel veel te eten, risotto, soep, brood, pasta chocolade, warme en koude dranken, veel fruit. Ik heb een bord soep staan slobberen en ben in een droog shirtje weer op pad gegaan. Heerlijk zo berg af maar wel steil, het was minder gemakkelijk dan ik gedacht had. Het was inmiddels pikkedonker en zeker het eerste uur in de mist was ik blij met mijn goede koplamp.

Daarna waren er weer prachtige uitzichten van dorpjes en lichtjes in de verte. De eerste twee uren ging het steil berg af en daarna weer wat golvend met af en toe een licht klimmetje. Na 70 km kwam er even een saai stuk langs een drukke weg ( en dat om 1.00 ’s nachts). De organisatie had keurig voor verkeersregelaars met lampen gezorgd. Werkelijk een fantastische organisatie. Daarna weer omhoog richting Asolo. Het werd ook weer warmer en ik begon alweer te zweten in mijn shirtje.

Voor een sanitaire stop ging ik even een zijpad in, gelukkig zag ik door mijn koplamp nog net op tijd dat ik bijna op een vette slang was gaan zitten. Ik schrok me wezenloos, nog nooit zo een gezien. Ook in het donker en in de nacht werd je goed in de gaten gehouden door auto’s en motoren van de organisatie.Het laatste stuk had ik het zwaar en moest ik berg op veelal wandelen maar ach, ik had de tijd, de limiet was 20 uur.

Na 13.uur 18 kwam ik aan de finish waar ik 6de dame bleek te zijn en kreeg ik een medaille, een vaantje, een certificaat en een fles wijn. Het begon juist weer een beetje licht te worden toen ik tegen 5 uur weer bij mijn appartement kwam (dat ik had uitgezocht op 800 meter van de finish).

De dag erna moest ik in Venetië zowat achterwaarts alle trappen en bruggetjes af van de spierpijn maar het was een geweldige loop, een absolute aanrader. De eerste 100km Asolo Run en ik denk dat er nog vele edities zullen volgen.

Els Annegarn
(elisabeth01.001 <at> hetnet.nl)

Zie voor de uitslag: http://www.asolorunning.it/index.php?option=com_content&view=article&id=74&Itemid=88  
 
[ top pagina ]